Gebruiken jullie eigenlijk lijstjes?

(klik voor de grotere -helaas niet zo scherpe- versie)

En indien ja, zou je die lijstjes dan graag op zo'n notitieblokje als hierboven neerpennen?

Eentje voor de boodschappen en eentje voor dingen die je nog moet maken / regelen / doen / kopen / fixen. Nu nog een plek vinden waar ze dat op gerecycleerd papier kunnen drukken.

Geen idee wat ze zingen maar mijn weekend kan alvast niet meer stuk!

De kijker maakt op geen enkele manier aanspraak op schadevergoeding.
Ook niet indien:

a) de kijker enkele uren verliest, bv. vanwege het steeds opnieuw bekijken van het filmpje
b) het melodietje dagenlang in het hoofd van de kijker blijft hangen.

Sarah & het Svendieet

Week één is officieel voorbij vandaag! Mijn aftelpapiertje begint al redelijk oranje te kleuren. Het lijkt wel of ik op een of ander vreemd dieet ben. Met schouderklopjes en peptalk tegen mezelf. "Nee, Sarah, wachten tot morgen om dat vakje in te kleuren, de dag is nog niet hélemaal voorbij". Of "Kom op, dat gaat wel lukken, nog maar drie weken". Of "Doe niet zo onnozel, wat zijn nu drie weken!".

En zo glijden de dagen voorbij. Soms lijken ze lang, soms is het avond voor ik het weet. Ik had het op voorhand nooit gedacht, maar zo'n afstand doet je wel weer glashelder beseffen hoe het zit met je relatie. Van elke sms krijg ik weer kriebels all over en ik word helemaal hoteldebotel als er een online afspraakje aankomt. Best wel spannend, eigenlijk. Op een of andere gekke manier.

Gezien in de Fnac:

twee vrouwen die niet doorhadden dat je in een boekhandel verondersteld wordt de boeken ook echt te kópen, want de ene las fluisterend een recept voor uit een kookboek en de andere noteerde het ijverig -doch erg stiekem- in haar schriftje.

Gierigaards, was alles dat ik kon denken. Ik wou hen nog het adres van de bib geven, maar ik heb het maar zo gelaten.

Dertig

Pooeh. Dat was niet makkelijk. En hij is nog maar twee uur weg! Maar soms is melig zijn ok. Toch?

Mijn dag slingerde tussen mee uitkijken naar zijn mooie reis en huilen om de onnozelste dingen. Zo kreeg ik vanochtend een bericht van de bib. Enkele weken geleden waren S. en ik immers helemaal into 'Six feet under' dus zette ik ons op de wachtlijst bij de bibliotheek. Ze stuurden me vandaag een brief: ik mag de dvd-reeks komen lenen. Vanaf vandaag. Voor exact een maand.

Pooeh. Nog dertig dagen.

Sh-sh-sh

Beste poepies van me: jullie zijn de besten! En de liefsten! Echt waar! En het is een goeie tip: verder doen en niet te hard nadenken. Misschien een goed idee voor alles wat mezelf betreft. Soit, het dipje was van korte duur. Er zijn gewoon teveel leuke dingen om te doen! Vanachter mijn computer uitkruipen en mijn handen weer eens met stiftjes, stempels en echt papier laten kennismaken bijvoorbeeld.

Ergens along the way was het er precies niet meer van gekomen om de krant nog eens te tekenen. Gisteren en vanochtend weer wel. Alleen mijn tekengerief en ik, Billie Holiday, een paar tassen koffie en de krant. En het zachte sh-sh-sh van mijn penseelstift op het schetspapier.

Soms heeft een mens echt niet meer nodig.

Intimiteit, intimidatie, intimitutifrutikutimuti, ‘k weet niet wat het is

De oplettende lezer ziet links onderaan dat ik eindelijk nog eens de tijd (en goesting) heb gevonden om mijn linkenlijstje te updaten. Lang niet alle blogs die ik ken staan erin, maar een mens moet ergens een lijn trekken, nietwaar? En tot de tijd dat 'bloglezer' een voltijdse, betaalde functie wordt, moet ik in mijn leven natuurlijk ook nog andere dingen doen dan het leven van andere mensen volgen.

Maar joenges, soms krijg ik bij het lezen van al die mooie, originele, creatieve blogs een instant neiging om er zelf gewoon de brui aan te geven. Soms lijkt het wel of alles al gezegd is. Of de mooiste garderobes allemaal al genaaid zijn (en dan meestal nog door autodidacten ook). Of niets dat ik kan schrijven al niet tien keer ergens anders is geschreven. Dan denk ik: ja. Ja. Wat kan ik dààr eigenlijk nog aan toevoegen? Een mens zou van minder geïntimideerd geraken!

En dan vraag ik me na bijna zes jaar bloggen af: hoe lang zal dit nog doorgaan? Zou er ooit een einde aan komen? Zou er iets anders voor in de plaats komen? Of zal ik mezelf later in het bejaardentehuis nog steeds een paar keer per week terugtrekken op mijn kamertje om er mijn gedachten telepatisch transfermatisch om te zetten in getypte online tekst? (ah ja, tegen die tijd zal een toetsenbord wel niet meer bestaan, zeker)?

Allez, ja. Dat zit ik mezelf soms af te vragen.

Sarah goes hippie

Oef! Mijn mail naar het voedselteam is eindelijk verstuurd. Binnenkort krijgen we elke week een kraakvers kratje van een Vlaamsche boer, met inlandse groenten en fruit, én nog eens zo milieuvriendelijk mogelijk geteeld ook! Njammie! Oh, ik zou zo graag elke dag een paar uurtjes in mijn eigen moestuintje schoffelen, zaaien en wieden, maar tot nader order groeit er op ons terras in postzegelformaat niet veel eetbaars, dus tot die tijd is het voedselteam een prima oplossing, me dunkt!

Niet dat ik uit een geitenwollensokkenfamilie kom, want mijn mama vindt alles dat ook nog maar een béétje naar 'bio' ruikt je reinste onzin - "en je betaalt er nog eens zoveel voor ook!" Maar ik vind het een leuk idee dat er geen vieze dingen op mijn eten zijn gespoten. Enfin. Ieder zijn meug, zeker?

Ik fiets zo vaak ik kan en als dat niet lukt ga ik trein-tram-bussen en als dat niet lukt of goed uitkomt neem ik wel de auto.

Verder neem ik (als ik het niet vergeet) mijn flashy mandje mee naar de supermarkt, koop ik meestal glazen flessen en eet ik niet veel vlees. Voor mij de logica zelve, maar enfin, voor sommige mensen blijkbaar nogal een opgave.

En toch vind ik het niet genoeg. Mijn hart breekt als ik zie in hoeveel papiertjes, plastiekjes en folietjes mijn eten verpakt wordt. Waar gaan die dingen allemaal naartoe? Maar ik kan toch moeilijk niks meer kopen dat in een verpakking zit? Ik zou nogal verhongeren! En als er nu iets is dat ik niet van plan ben is het verhongeren!

En vandaag wou ik met textielverf een sjabloontje op een rompertje drukken (voor een vriendin, gene paniek). Rompertje: 100% katoen? Check! Maar bestaat dat eigenlijk, ecologisch verantwoorde textielverf? En ik naai zo graag maar waar vind ik -betaalbare- milieuvriendelijke stofjes? Want in het begin was ik nogal snel om alle stofjes-in-de-aanbieding mee te grissen - maakt niet uit welk materiaal, nu denk ik: kan het misschien toch iétsje ecologischer alstublieft?

Enfin, er is dringend werk aan de groene winkel. Vindt u ook niet? Maar ik ben niet van het bij de pakken neerzittende type, dus laten we het over een positieve boeg gooien. Er zijn ontelbaar veel bloggers die mijn bezorgdheid delen en er vaak hele leuke oplossingen voor vinden. Riet deelt er zelfs fantastische awards voor uit (en terecht aan meisjesmama, amai!). Nu lees ik ook net dat Eloleo ook met een kringloopproject is begonnen (210 stoffen zakjes in 2010), supergoed idee! En nog veel meer mensen zijn er precies actief mee bezig. Misschien wordt het wel tijd voor een Nieuwe Beweging :-)

Dus laat mijn reactiebox gerust een oord van inspiratie en ecologische vibes worden vanaf... NU! Of lees al eens wat die andere blogsters hierboven ondernemen: misschien geraakt u wel geïnspireerd.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken: wat denkt u? Is dat niks voor mij, zo'n Woodstockpakje?

Au très bon lit!

Toerist spelen in eigen stad , dat bevalt ons wel. Dus deden we dat gisteren gewoon lekker opnieuw! We logeerden bij Au Bon Lit. Echt een aanrader! De middag begon met een rondleiding op tram 8: supertof concept! Ook al weten we al veel over 'ons' Antwerpen, toch hebben we nog wat nieuwe dingen geleerd.

1) Ik had er nog nooit op gezeten, wegens niet in mijn buurt, maar tram 8 doet eigenlijk echt een prachtige route aan. Je ziet er een paar van de belangrijkste plekken van de stad mee. Met een koekjes- en snoepjes uitdelende gids wordt het natuurlijk nog leuker - en lekkerder!

2) De gevels van de mooiste straat van Antwerpen (Cogels-Osylei in Berchem-Zurenborg) vertellen prachtige verhalen. Alleen heb ik het natuurlijk weer niet allemaal onthouden. O ja en we weten nu ook waar Guy Mortier exact woont in die prachtige straat. Ghèghe. (niet het huis op deze foto hoor)

3) Ik wist dat 'Arabierkes' (de snoepkes, mensen) in Antwerpen gemaakt werden, nu weet ik ook exact waar de fabriek van dit streekproduct ligt: gewoon in Berchem, vlakbij (het rookvrije!) Café Stanny. Een plek waar Tim Vanhamel ook weleens uithangt, als ik De Morgen mag geloven. And I love it too!

3) De Antwerpse Handjes zijn uitgevonden door een Nederlander! Een zekere mijnheer Hakker (what's in a name).

4) Een roggeverdommeke, de specialiteit van Bakkerij Goossens, werd vroeger speciaal voor de arme mensen gemaakt. Het was voor de 'verdoemden' (armen) bedoeld, en bevatte veel rozijnen en granen zodat het je maag goed vulde. Geen wonder dat mensen er nog altijd tot buiten voor aanschuiven.

5) Wat nu de Wilde Zee is (de straten rond de Lombardenvest), daar was vroeger echt water, dat net op die plek nogal wild stroomde. Vandaar.

6) De gemberthee van Lombardia is pikant, maar écht superlekker. En de patron is even flashy als zijn interieur. En de zanger van Sigur Ros is daar twee weken geleden gewoon komen eten. Hallo!

En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar het is leuker om die toer gewoon eens zelf te doen!

Dan door de miezerregen naar huis en even uitpuffen op 'de kamer'. Jongens, wat een kamer hadden wij daar, seg! Design meubeltjes, maar niet zo museumachtig dat je er niet in durfde te gaan zitten. Prachtige badkamer met douche-voor-twee. Kitchenette met drankjes à volonté. Chocolaatje op het nachtkastje. Knabbeltje bij het aperitief. Ik kreeg er spontaan Eddy Wally-neigingen van en blééf maar prevelen 'waaw... geweldig...'.

Sofie, de superlieve gastvrouw van Au Bon Lit kwam een babbeltje slaan en bood zelfs aan ons 's avonds weg te brengen met de auto! Maar dat was helemaal niet nodig: achter het hoekje reden tram 11 en 8 ons supervlot naar het centrum. Ik mocht gelukkig wel haar paraplu lenen, want dat heb je wel met citytrips in eigen stad natuurlijk: het weer is óók hetzelfde...

Maar het al-ler-zaligste was het enorme bed dat ons 's avonds stond op te wachten. En alsof het nog niet genoeg was, volgde daarop een heerlijke ochtend. Zo eentje waarop je gewekt wordt door fluitende vogeltjes (echt waar!). Zo eentje met een zalige regendouche, een fluffy badjas, een lekker uitgebreid ontbijt (mét crunchy speculaaspasta en zelfgemaakte confituur, hmmm) - opgediend door het schattige dochtertje des huizes. De maxi-gastvrouw vroeg: 'en hoe wil je je eitjes vanochtend?'. De mini-gastvrouw deelde apetrots mee: 'Ik kan heel goed springtouwen.' Hihi.

Heerlijk adresje, echt waar. En we kregen nog een zakje 'handjes' (koekjes) mee naar huis ook. Als je ooit eens niet weet waar naartoe, of er is iemand die dringend verwend moet worden: één adres. Believe me!

Over shoppen in een kringloopwinkel en hoe mij dat -bijna- nooit lukt

Een van mijn favoriete bezigheden is kringloopwinkels en rommelmarkten afschuimen, hoewel ik negen op tien keer met lege handen thuiskom. Ik weet niet wat het is, maar het lijkt wel of die speciale koopjesantenne -die iedere bloggende medemens precies lijkt te hebben- niet is aangesloten bij mij. Productiefoutje, misschien?

Verder weet ik ook totaal geen 'echt' van 'nep' design te onderscheiden, ik koop gewoon wat ik mooi vind. En daar wringt het schoentje vaak: ik vind dat iets er als nieuw moet uitzien, ook al is het tweedehands. Theekopjes met een stuk af? Een zetel met een gat in? Een stinkend tasje? Nee, bedankt. Dan is mijn goesting al over. Zeker als de verkoper er dan nog eens schandalig veel geld voor durft te vragen.

En tot slot denk ik vaak op voorhand 'laat maar' als ik een mooie kast of stoel zie, simpelweg omdat ik meestal met de fiets rondtuf en het dus niet direct kan meenemen naar huis. Of omdat ik diep vanbinnen toch weet dat ik er eigenlijk niets mee kan doen. (Ok, op het hebben van die laatste gedachte heb ik wel enkele jaren moeten oefenen...)

Maar gisteren had ik dus wel chance: vier supercute bordjes voor 0,25 euro per stuk, volledig intact, net als nieuw. Yeah, baby! En dat grote bord eronder komt van een rommelmarkt in mijn hometown. Ik denk dat ik me maar eens ga specialiseren in rood-wit servies. Jeej!

Ipodnanozakske

Mijn lief is van het plaatjesdraaiende, cd-verslindende, muziekfreakerige type, maar dat neemt allemaal zoveel plaats in in een rugzak, nietwaar. Dus trakteerde hij zichzelf -met vier weken alleenzaamheid (?) in het vooruitzicht- eindelijk op een Ipod (nano). Dus dacht ik: laat ik hem dan ook maar ineens een Ipodnanozakske ineen flansen.

En hier is het resultaat. Er moet nog wel een extra litske over de bovenkant zodat de I-pod er niet uitglijdt, maar verder is het redelijk goed gelukt. Stevig en (denk ik) vochtbestendig aan de buitenkant, zacht, rood vilt aan de binnenkant. Ideaal voor tijdens hobbelige busritten of lange vliegtuigreizen. Met zelfs twee bandjes om bijvoorbeeld een buskaartje achter te steken. Of een pen. Om ellenlange liefdesbrieven aan mij te schrijven. Ahja. Ahja!

Birdies are a girl's best friend

Of toch die van de bommaatjes met de superpowers. Deze vogel wordt namelijk onderdeel van een nog (door mij) te maken animatiefilmpje. Zo'n lekker old school, hakkerig, heerlijk ambachtelijk filmpje met hoog Prikballon-gehalte. Deze vogel doorstond de test-fotoshoot alvast met glans, maar nu moet het nog allemaal beginnen natuurlijk. Waarom, o, waarom ben ik toch altijd veel enthousiaster dan eigenlijk goed voor me is? Maar ja, zot zijn doet geen zeer. Of toch maar een heel klein beetje hehe.

To be continued.

Kan iemand de maand februari schrappen van de kalender aub?

Mijn lief gaat dan namelijk weg. Een hele maand! Alleen! Naar Indonesië! Voor mij is het namelijk geen goed moment om er een maand tussenuit te knijpen en voor hem was het al lang een droom om er eens alleen met zijn rugzak op uit te trekken.

Dus nu wou ik dat we vooral twéé maanden verder waren, want begin maart komt hij alweer terug. Kleef de postuurkes dan maar alvast stevig op de schouw en pak uw glazen in in bubbelplastiek want dat gaat vonken geven!

Maar ik ben eigenlijk wel blij dat hij het doet. Want hoe kan ik nu niet gelukkig worden van iets dat hem zo gelukkig maakt? En anders zou ik over twintig jaar misschien wel het verwijt krijgen van 'je hebt me dat nooit laten doen'. En dat zou ik nog honderd keer erger vinden dan hem een maandje te moeten missen.

Want hem missen ga ik zeker wel doen! Dus, bij deze wil ik mijn maand februari zo propvol mogelijk plannen. Als u niet weet wat doen in februari: nodig eens een eenzame uit. Ik ben proper op mijn eigen en ik lust bijna alles. En wie al in Indonesië is geweest, mag leuke tips altijd bij de commentarenbox droppen.

Dubbele merci!

Een nieuwjaarsverhaal over een boterham met mayonaise en pickles

En, heeft u een beetje genoten van de laatste dagen van 09? En ook van de allereerste van het jaar 10? Ik alvast wel! Straks lezen zeven (niet allemaal meer zo) kleine kindertjes van mijn zussen hun nieuwjaarsbrief voor aan al hun meters, peters en grootmoeder. In tussentijd schrijf ik mijn nieuwjaarsbrief voor u. Een verhaaltje over wat ik u toewens in dit krakend verse jaar. Het gaat over boterhammen.

Sommige mensen zweren bij kaas op hun boterham. Hoeveel nieuwe soorten speculaaspasta of slaatjes er ook op de markt komen, kaas zal het zijn. Andere mensen, zoals ik vroeger, eten boterhambeleg in periodes. Op de lagere school, ging dat gepaard met een strikt maar totaal onvoorspelbaar boterhambelegregime. Vier, vijf, zes weken lang at ik niets anders dan paté op mijn boterham. Mijn moeder moest 's ochtends al niet meer vragen wat ik op mijn boterham wou: paté zou het zijn. Dan, from out of nowhere, veranderde die voorkeur totaal onaangekondigd en schakelde ik wekenlang over op smeerkaas. Of pepersausis. Of choco. Of choco met korreltjes.Waarop mijn mama in allerijl naar de supermarkt rende om een maandvoorraad van het vorige om te ruilen voor een nieuwe stock van het volgende.

Tegenwoordig is mijn beleg behaviour totaal onvoorspelbaar. Maar een constante die zo nu en dan de kop opsteekt is een trucje dat ik van mijn schoonmoeder heb geleerd. Enkele jaren geleden vertrouwde ze me toe dat ze gek is op een lekkere, bruine boterham met daarop een laagje mayonaise met daarop een laagje... pickles. Echt waar! Ooit had ze het uit noodzaak verzonnen -waarschijnlijk omdat ze even niets anders in huis had- maar eigenlijk bleek het een goddelijke combinatie te zijn.

Gek he? En toch: voor u massaal hysterisch gillend richting kotszakje rent: probeer het eens. Gewoon doen. Eén hapje proeven, is dat niet wat we de kleine kindertjes ook wijsmaken? Als u het nadien echt niet lust: geen enkel probleem. Maar dan heeft u het tenminste geprobéérd.

Misschien kan u ook eens hetzelfde doen voor die nieuwe buren, waar u nog niet mee sprak (en die u er eigenlijk maar raar vond uitzien)? Of voor die cursus die u al zo lang wilde gaan volgen? Of voor die vriend die iets anders doet of denkt dan wat u zou doen of denken? Of voor die weg die u nog nooit insloeg?

Dat is mijn wens voor u dit jaar: voor iedereen een boterham met mayonaise en pickles.
En dat u er eens flink in mag bijten.

Bericht van uw correspondent aan het Anti-Voorspelbare-Eindejaarshitlijstjes-Front

Hallo, is daar iemand?? Iemand die ook wel eens wat anders wilt in de eindejaarstop 100 dan liedjes die naar patchouli ruiken? Iemand wiens muzieksmaak sinds de jaren negentiennegentig wél geëvolueerd is? Niet dat ik zo'n muziekkenner ben, maar kom op, seg! Wéér Bryan Adams, Metallica en Nirvana? Boooring!

De grungy slobbertruien en vettige haarslierten heb ik inmiddels ingeruild voor een iets bredere muzieksmaak - hoewel velen die nogal prehistorisch vinden, maar what the hell. Mijn top drie verandert dan ook elke dag, al naargelang de stemming, maar dit zou er bijvoorbeeld een kunnen zijn:

1. Billie Holiday - On the sunny side of the street
2. Django Reinhardt - Swing 42
3. The Temptations - My girl

Of dit:
1. Prince - If I was your girlfriend (ik vind geen clips van His Purple Highness)
2. Jamie Lidell - A little bit of feelgood
3. Lauryn Hill - Doo Wop (That Thing)

Of misschien deze:
1. The Flaming Lips - Do you realize??
2. Elbow - The bones of you
3. Wilco - Jesus etc.

Of wie weet wel deze:
1. Johnny Cash - Ring of Fire
2. Dolly Parton - Jolene
3. Solomon Burke - Cry to me (voor alle Dirty Dancingfans out there)

En morgen ziet de top drie er waarschijnlijk weer helemaal anders uit. Maar dat maakt het net leuk, nietwaar? En wat is uw top drie eigenlijk, als ik zo nieuwsgierig mag zijn? Want ik ben eigenlijk echt zo nieuwsgierig.

Rest mij alleen nog de laatste post van dit bijzondere jaar af te sluiten met een opwarmertje voor iedereen die vanavond ook een danske gaat placeren.

Twideliedie, twideliedum, wohohohohoohoow, get ready.. get ready!

Bedankt, universum

Op 24 december ging ik langs een omaatje. En dat was me toch een bijzonder omaatje! Ze was al 82 maar haar stem klonk minstens vijf decennia jonger. Toen ze verder praatte, snapte ik meteen hoe dat kwam.

Ze vertelde me dat ze meerdere malen per dag 'het universum' bedankte. "Als ik onder de douche sta, dan denk ik: waw, bedànkt, universum, dat ik hier met heerlijk warm water mag douchen!" zei ze glunderend. "En als ik in mijn huis zit, dan denk ik, bedankt, universum, dat ik hier zomaar gezellig binnen in de warmte mag zitten. Bedankt, universum, dat ik twee goeie, gezonde benen heb om mee rond te wandelen. Ik heb echt een leven om 'dank u' voor te zeggen!"

Ze vertelde over haar man, over haar kinderen en kleinkinderen, over tradities en verhalen. Ze vertelde hoe ze elke dag geniet, geniet, geniét van het leven. Dat ze elke ochtend blij is dat ze weer een nieuwe dag gekregen heeft. Ze vertelde het met zoveel oprechte blijdschap en een gevoel van groot geluk, dat ik er spontaan tranen van in mijn ogen kreeg. Zij en ik, wij denken hetzelfde over het leven, ook al zit er vijftig jaar tussen ons in.

Dus nu zeg ik: bedankt, omaatje, dat ik je mocht leren kennen (hoewel ik weet dat je niet in toeval gelooft, en dat alles voor een reden gebeurt - positief of negatief).

Bedankt, omaatje. Bedankt, universum.

Meet Irma, Maria, Zulma & Germaine

Dankzij jullie massale suggesties hebben de Vier Bomma's nu ook echt een naam! Het was moeilijk om te kiezen, maar moeilijk gaat ook, nietwaar. 

Hierbij, speciaal voor jullie, een sneak preview van de Super Senior Bomma Heroes! Ze hebben allemaal een speciale superpower. Wat ze daarmee precies gaan doen, kan ik pas later -als het eindwerk klaar is- laten zien. Vooral omdat ik eigenlijk totaal nog geen idéé heb hoe ik dat allemaal in beeld moet gaan brengen. Maar ik werk nu eenmaal het beste onder druk, dus dat komt wel goed. Tot die tijd zal u het nog even met de voorlopige schetsen moeten doen .

Irma kan supersonisch snel breien, Maria kan kung fu met haar sjakkosh, Zulma zweeft aan haar regenkapje alsof het niks is en Germaine.. Tja, Germaine, die brengt de éclairkes rond op haar brommerke want die is eigenlijk te ehm.. voluptueus om iets met een superpower te kunnen doen. Maar kom, éclairkes zijn ook belangrijk in het leven!

klik op de afbeelding voor de grote versie

Sneeuwmachien

Ik moest 'm twee keer bekijken om alles goed te zien, maar wie weet komt de sneeuw wel gewoon van deze wonderlijke fabriek in de wolken? Zucht... ik ben gewoon een sucker voor van die dromerige tingelingmuziekjes. O ja, let zeker op de slapende beer!

Winter Wonderland

Blij als een kind was ik toen ik gisteren de gordijnen opendeed en alleen maar wit zag! Idyllischer kon een winterdag echt niet worden. (Goed dan, misschien als dat VW-busje voor ons raam ook echt van ons was, misschien wel.)

mijn winterwens voor iedereen ^ ^ ^

Een impulsieve winterwandeling door het park.

Sleeglijdende, sneeuwmanbouwende kindertjes met appelwangen.

Een sneeuwballengevecht met mijn lief.

Krr-krr-krrk onder je schoenen.

Zomaar toevallig vrienden tegenkomen in het park.

Een sneeuwengel maken.

Echte, zelfgemaakte chocolademelk.

Nieuwjaarskaartjes schrijven.

Buren die onverwacht, stralend van geluk, binnenspringen met hun twee weken oude prachtzoon.

Vrienden die onverwacht blijven slapen.

Ons warme winterhuis met mooie lichtjes.

De geur van versgebakken rozijnenbrood.

Een goeie pint (ok, drie dan) met de buurvrouwvriendin op twee straten van ons thuis.

Ik ben een dikke gelukzak. En ik hoop van u hetzelfde.

Luchtig

Weet je waar ik met dit weer altijd aan moet denken? 't Is te zeggen, ik moet er soms putteke zomer ook aan denken, maar nu valt het gewoon dubbel zo hard op dat de lucht die ik uitadem, een paar seconden later door iemand anders wordt ingeademd. En... om-ge-keerd.

Ik vind dat echt een vies idee!! Tenzij het een knappe gast is natuurlijk, maar meestal bespringt die gedachte mij toch eerder bij het voorbijwandelen van zo'n vieze vettige vrouw.

Brr.

n°2: op hotel in eigen stad

Een stuk of vier deadlines die in mijn nek zitten te hijgen, maar verder was het vorige week het ideale moment om opdracht nummer twee van De Lijst uit te voeren: de toerist uithangen in eigen stad. Op kosten van een wilde weldoener dan nog! Een zalig nachtje in een viersterrenhotel. Met spelletjes-tv! Waar je niet ping-pong maar pingepong op kon spelen. Lichtjes verslavend. Kleef daar nog een traag, uitgebreid ontbijt aan toe en ik ben meer dan een gelukkig mens.

Wat vindt u trouwens van mijn hotelbedpose?

Wakker worden op nog geen kilometer van je eigen bed, en 's ochtends eens niet gewerkt worden door Arabische klanken, maar in het Hebreeuws, zo vlakbij het stadspark, het heeft zijn charmes. En dan op wandel door de stad waar je geen stadsplan voor nodig hebt, absoluut een aanrader!

Verder is het al werken dat de klok slaat hier in ons huis. Maar ik heb er alvast een gezellig kersthuis van kunnen maken, dat helpt wel. Inclusief de obligate-adventskalender-met-chocolaatjes-die-niet-eens-zo-lekker-zijn.

Niet dat ik nu plots graag uit mijn bed kom om de vrieskou te trotseren. Zeker niet als je ademteugen binnenshuis ook al wolkjes worden.  Nee, opstaan, dat is echt niet mijn sterkste kant de laatste tijd. Tenzij ik de hele dag in mijn pyjama mag blijven zitten, dan is het plots geen enkel probleem.

Ik snap mezelf soms niet. U wel?

Ik ben blijkbaar een Kreativ Blogger. Waarvoor dank!

Het is een schande, twee lieve dames (deze en deze) hadden me een award gegeven en ik heb hem nog niet eens netjes online geplaast! Bij deze probeer ik dus de schade in te halen. Blijkbaar moeten er ook zeven weetjes bij gezet worden, als ik het goed begrepen heb, maar ik heb er onlangs al tien geschreven, dat zal wel voldoende zijn, zeker? Of is er iets dat u nog per sé wilde weten over mij?

Of misschien toch een nieuwtje? U moet het wel zelf uitpluizen. *klik hier*

Een domper op de feestvreugde =

Een zalige kus krijgen van Joaquin Phoenix.

En dan wakker worden.

n° 1: zelf een brood bakken

En de kop is eraf! De reeks '29 dingen die ik zeker gedaan moet hebben voor ik echt 30 word' begint met een zelfgebakken brood. Beginnen alle goeie dingen daar niet mee eigenlijk?

Eerst en vooral eeuwige dank aan coole kok Sid Frisjes voor het lenen van zijn broodbakmachine! Het brood bakken was eigenlijk best leuk. Het hele huis rook héérlijk achteraf. En vooral: het is echt niet veel werk. Ik vraag me alleen nog af of het energiefactuur niet enorm de hoogte in zal gaan, want het ding stond toch zo'n goeie drie uur aan...

Maar to the point. Of beter: to the bread. Ik heb de ingrediënten belachelijk zorgvuldig afgewogen en het waren er dan nog maar twee (pittenbroodmix en koud water). Extra zonnebloempitten toegevoegd en de machine al het werk laten doen.

Waar ik wel goed in ben, blijkbaar, is het kijken naar de broodbakmachine. Fascinerend! Toen het deeg gekneed werd leek het wel een enthousiaste cavia die rondjes danste in het bakje, echt té grappig. En moeilijk om nog te geloven dat het toch 'maar' brood was dat erin zat en geen cavia. Maar achteraf bekeken vond ik brood toch de beste optie. Een cavia staat niet zo geweldig in je brooddoos, he.

Mission n° 1 accomplished!

En de rest van de lijst? Ik had hem er eerst niet opgezet, maar u krijgt hem toch. Een mengeling van uw suggesties en mijn toevoegingen. Ik zeg niet dat ze alle 29 gaan lukken, maar ik wil er echt mijn best voor doen. Dus hier is de lijst. Nu duimen dat het me lukt:

1. een brood bakken
2. keihard in een plas water springen

3. een paar liedjes maken en op cd zetten
4. kinder(kook)boek maken
5. naar Roermond
6. wadlopen in het voorjaar
7. behang opplakken
8. railbiken
9. ergens schandalig duur gaan eten en er niet mee inzitten
10. naar de opera gaan
11. kaas maken
12. rok van Elise laten maken
13. grote speculaas bakken in de vorm van 29 en samen met mijn lief opsmikkelen
14. gaan shoppen in new york
15. een huttentocht in de Alpen
16. testament van mijn jeugd opmaken
17. vrijwilligerswerk doen
18. mer de nuages ervaren in de bergen
19. bij zonsopgang onder het rijksmuseum in Amsterdam doorfietsen
20. alleen naar een jeugdherberg gaan
21. op straat dansen waar veel voorbijgangers voorbij komen, zonder muziek
22. een groot stuk vlees braden als bewijs van volwassenheid
23. een rokje voor Olivia maken
24. ***hiervoor zet ik de joker in***
25. de foto’s van de computer rangschikken en een fotoboek van Laos maken
26. een boottochtje met de Flandria
27. op hotel in eigen stad
28. ‘komen eten’week met vrienden
29. een boekje van het hele jaar maken

Vers van de pers!

Dit kakelverse nieuwjaarskaartje rolt binnenkort van de persen van de Kaartenmakerij! Ook de reeks met de winterse meisjes wordt gedrukt, dit keer zonder jaartal en met een blinkende voorkant.

Vanaf nu heeft u dus geen enkel excuus meer om geen nieuwjaarskaartjes te sturen!

* opgelet, nieuw adres!