Vinde gij mijn gat niet te dik in deze rok?

Hallelujah. Gisteren had ik weer zo'n dagje hoor. Vreselijk. Onverklaarbaar. En het was niet eens die tijd van de maand, moet u weten. Echt zo'n dag die je gewoon zou willen overslaan.

Ik (zit al heel de dag te zagen en te klagen): "Pfft in alles wat ik aandoe ben ik veel te dik! Ik ga wel gewoon zónder kleren naar dat feestje. Of ik ga gewoon niet. Pfft. Zucht. Zucht zucht zucht."
S. (probeert tevergeefs al zijn overtuigingskracht te gebruiken): "Maar nee, je ziet er super uit! Je bent toch helemaal niet te dik! Je ziet er echt geweldig uit!"

Ik (wil mezelf het liefst dramatisch huilend op bed werpen): "Ik heb helemaal geen kleren meer! Ofwel is het hopeloos uit de mode ofwel pas ik er niet meer in!"
S. (met de moed der wanhoop): "Dan gaan wij binnenkort nog eens uitgebreid shoppen, wat denk je daarvan?"
Ik (huiverend bij het vooruitzicht): "Maar ik hààt shoppen!"

Op de tram. We staan temidden van een hele resem gesluierde, oudere vrouwen. Een oud Vlaams mevrouwtje dat gaat afstappen tikt mij heel expliciet aan en zegt: "Ier is sebiet ploats zunne, godier mor zitten."
Ik jammer: "Ja, die denkt natuurlijk dat ik zwanger ben!" (wat, ter uwer informatie, dus niét het geval is). Met mijn hoofd tussen mijn schouders loop ik naast S. door de stad. Zuchtend, zuchtend.

Tot S. het lumineuze idee krijgt om mij in de Fnac los te laten op de boekenafdeling: "Wou jij niet nog wat boeken kopen?" vraagt hij opgelucht, mij alvast richting boekenafdeling duwend.
Kijk, dat heeft-ie dan echt geleerd in de loop van onze acht jaar samen. Op zo'n dagen: géén kleren proberen aan te smeren! Niet teveel spiegels passeren! Niet te lang in de stad blijven! Maar wel iéts kopen. Iets kopen helpt. Kopen maakt vrolijk. Dus met twee dikke turven onder mijn arm staat mijn hoofd al ietsje rechter en mijn gemoed al iets zonniger.

Als we weer thuiskomen verander ik nog drie keer van outfit, maar het liefst van al zou ik het feestje afzeggen en gewoon in een hoekje kruipen om er ergens volgende week weer uit te komen.

Maar whatdoyouknow: het feestje was heel gezellig en vandaag voel ik me alweer op-en-top. Ondanks de regen. Kan ik mijn boek tenminste eens onder handen nemen.

I do like Fridays

En dan was het een zalige week met heerlijk zwemmen. En dan word je getrakteerd op heerlijke etentjes met geweldige oude vrienden. En dan drink je teveel sangria met een al even geweldige long lost friend. En dan stapelt de rommel zich op want je bent nooit thuis. Of dan is het te warm om die rommel op te ruimen.

En dan vind je dat je wel een Dille & Kamille-moment verdiend hebt. Want je hebt tenslotte toch maar weer mooi de donderdag gehaald. Verdorie, ik zou wel in die winkel kunnen wónen! En dan kom je dus met nog meer rommel naar huis. Een gezellig rood-wit-Italian style-tafellaken bijvoorbeeld. Of een degelijke houten snijplank (eindelijk!). En een receptenboekje voor tapenades.

En dan kijk je enorm uit naar die rustige vrijdagavond. En dan ga je natuurlijk lekkere courgettesoep en Jamie's summer tagliarini maken. En dan verheug je jezelf al op het moment dat alle rommel opgeruimd is en je je schort kan voorbinden en gewoon, lekker koken. Wijntje erbij. Nog een wijntje. En dan een heerlijk weerzien met mijn zetel en mijn dekentje. En nog een wijntje.

Ik kom eraan jongens. Ik kom eraan!

Op algemeen mannelijk verzoek: de badpakkenspecial

Vandaag gaan we helemaal loos met de enige echte Sarah Zegt Hallo's Badpakkenspecial. Yes yes, vèry special! Als ik dan toch al een lelijk logo online heb gezet, kan een foute affiche er ook nog wel bij.
Toch een mooie manier om de Fantastische Feestmaand mee af te sluiten, vindt u ook niet?

(Volgende keer misschien toch eens een (paar) keer nadenken vooraleer je op een foto gaat staan, Sid ;p)

I don't like Mondays

Vooraleer u gaat denken dat de Fantastische Feestmaand hier al afgelopen is, think again. U heeft nog een badpakkenspecial van mij tegoed. Beloofd!

Maar ik wil eerst even mijn maandagochtendleed met u delen. Ik vind maandag echt de vreselijkste dag die ooit werd uitgevonden. Het enige wat ik op maandagochtend wil doen is een beetje slaperig rondschuifelen door het huis. Hier en daar een restant van het weekend oprapen. Een uurtje of twee suf voor me uitstaren (wacht eens even, dat doe ik eigenlijk al). Het besef dat het weekend nu écht voorbij is langzaam -héél langzaam- laten binnensijpelen. Een glas in de afwasmachine zetten. Ja, dat leest u goed: één glas. Dat moet wel volstaan voor een maandagochtend lijkt mij zo.

Ben ik blij dat ik vanaf september nog maar vier dagen per week ga werken. Het is dan wel op woensdag dat ik thuis blijf, maar het vooruitzicht aan mijn break in de week zal het maandagochtendleed ongetwijfeld verzachten.

Zo. En nu nog maar een tasje koffie. Of twee.

Teveel eer

Goh! Ik wil niet opscheppen maar ik word hier met awards rond mijn oren geslagen (door Coolinary, Sprokkels en Olijfje meer bepaald). Bedankt! Echt teveel eer, maar echt bedankt.

Eerst wilde ik er niet echt aan meedoen omdat ik het logo eigenlijk een beetje speciaal vind. En ik zet nu eenmaal graag enkel dingen die ik echt mooi vind op mijn webstek (hoe verbloemend kan je zijn). Bij deze dus eerst en vooral een oproep om volgend jaar een ander logo te kiezen. Ik ken wel iemand die dat leuk vindt om te maken. Hehe.

En dan gaan we nu live over naar het Uitreiken der Awards. Eerst en vooral even zeggen dat in mijn linkenlijst staan eigenlijk op hetzelfde neerkomt als een award krijgen. En bovendien heb ik onlangs nog zo'n stukje gemaakt met inspirerende sites. Maar goed. Ik doe het met plezier nog een keertje over:

- Mme. Zsazsa
En niet alleen omdat ze mijn lief geweldig knap vindt (hij spreekt er nog over) maar omdat ze allemaal dingetjes maakt en bedenkt waar ik alleen maar jaloers op kan zijn. Ik wacht vol spanning op de eerste workshops.

- Nina in vorm
Die kleurtjes! Dat keramiek! Zou soms misschien een beetje too much zijn voor mijn eigen interieur maar ik word helemaal vrolijk van deze blog.

- Octavie
Al lang voor ze die superlieve, supermotiverende mega-reclamestunt voor mij uithaalde zou ze in dit lijstje hebben gestaan. Mooie woorden, hele grappige tekeningetjes. Een lust voor het oog.

- Olijfje of moet ik nu eigenlijk Susy zeggen?
Een beetje een gekke Hollandse die vrijwillig tien minuten met een nieuw tasje op YouTube heen en weer zit te lopen. Met schatjes van kinderen. En veel (zelf)relativering. En daar hou ik van.

- Zinloos
Zinloos, zinloos? Ik vind dit helemaal niet zinloos! Ik vind dit gewoon héél hard lachen. En mannen met humor, daar hou ik ook van. En het is ook handig om te laten zien aan mijn lief dat mannen met kinderen best wel cool kunnen zijn.

- Esther
Straffe madam. Eerlijk en mooi geschreven.

En ja, dat zijn er maar zes, ik heb het ook gezien, maar daar hou ik het bij. Laat de zevende award maar zijn voor iedereen die een weblog heeft maar er zelden iets op schrijft en daar het komende jaar verandering in brengt. Want ik zit me nondepietjes suf te klikken op mijn linkenlijst, verandert er maanden niets!
Als u uw uiterste best doet, wint ù volgend jaar misschien ook wel zo'n award. Zo eentje mét een leuk logootje. Ha!

Of nee, ik geef mijn laatste award aan Coolinary: lekkere recepten, kook(boeken)tips en er valt met de regelmaat van de klok iets te winnen. Ies naajs!

Hehe

Zo. Ik kan weer functioneren.

Groeten,
uw stilaan weer vorm krijgende Sarah

Warm

Ik kan niets schrijven want ik ben gesmolten.

Groeten,
een plasje Sarah

Voor Maarten: een stukje over deze zomer

Ik ben er nog altijd niet helemaal uit of ik wel een zomermens ben. Ik bedoel maar, dat zweten en dat tamzakgehalte dat pijlsnel de lucht in schiet, ik weet niet of het wel iets voor mij is. Laat ik het zo zeggen: als het zomer is, denk ik vol heimwee aan Kerstmis en als het december is smacht ik naar lange zonnige dagen. Zoals het een echte Belg betaamt moet ik toch eens goed kunnen zagen, nietwaar? Zolang ik nog een echte Belg kan zijn, that is.
Maar echte Belgen zijn ook zéér plichtsgetrouw en vandaar een stukje over deze zomer voor Maarten. U vraagt, ik draai:

In mijn herinnering zijn de zomervakanties één langgerekte, redelijk saaie boel. Je billen die aan de plastieken tuinstoelen plakken. Binnen in de zetel een boek lezen omdat het te warm is. Wéér barbecue. Vriendinnen die allemaal op vakantie zijn. Oudere zussen die pas na heel lang zagen één spelletje badminton willen meespelen omdat ze het te druk hebben met zonnen/vakantieliefdes/cassetjes van de Ultra Top 40 samenstellen.

Zo vanaf mijn dertiende kwam er een beetje verandering in de zaak. Zwemmen in de Halve Maan en zomerfestivals om zelf (lelijke) vakantieliefjes te scoren. Geen enkele belde ooit terug. Pas na heel veel getreuzel en minstens drie opeenvolgende hittegolven in badpak durven -en zéker niet in bikini zoals nu blijkbaar alle bakvismeisjes- wegens melkfleswit en eerste haartjes op plaatsen waar je ze liever niet had. Als ik het dan toch durfde op één dag zo bruin mogelijk willen worden wat resulteerde in een diep kreeftrood. Daarna wéér niet buitenkomen vanwege te verbrand. Altijd hetzelfde zwarte kleedje. Dat nog extra lekker contrasteerde met mijn witte benen. (Wààrom o waarom was er verdorie geen H&M als ik veertien was?!)

Zo vanaf mijn achttiende, was ik wel bikiniklaar maar toen had ik altijd tweede zit waardoor ik heel goed werd in het overdreven melancholisch naar buiten staren door mijn slaapkamerraam, wensend dat ik toch in de zon kon gaan liggen en niet met mijn neus in de boeken moest zitten. Gecombineerd met vakantiewerk waarvoor ik achtereenvolgens wortelen mocht raspen, sla mocht kuisen of tankstationbroodjes mocht beleggen maakte dat een fantastische zomer, dat begrijpt u ook wel. Wehey!

En deze zomer? Deze zomer is de allereerste waar er ten huize S&S sprake is van een echt terras! Na vier jaar op een appartementje heeft ons krakkemikkig, overwoekerd stadstuintje nog eens drie jaar later plaats geruimd voor een klein maar fijn, gezellig terrasje.
Het is geen tuin met een voetbalveld vol gras of dramatisch uitzicht, maar we zijn er zo gelukkig mee. Er moeten nog een paar muren geverfd worden en je moet meedraaien met de zon, maar bij het eerste straaltje zon kan ik in mijn splinternieuwe ligzetel (thank god for Casa - twintig euro voor mega-ligcomfort!) ploffen. Ik moet gelukkig geen gras afrijden vooraleer ik kan genieten van mijn (ecologisch verantwoorde!) hout. Het enige dat ik moet doen is mezelf een lekker fris glas grenadine inschenken en luieriken. En als er nu één ding is dat ik goed kan...

Als u mij dus zoekt deze zomer, u weet mij te vinden:

Voor Octavie: een zelfportret met humor

Een opdrachtje voor Octavie ter ere van de Fantastische Feestmaand.
En het is zelfs een beetje in Sarah-meets-Octaviestijl getekend :o)

Aah... la vie, c'est bon

Tijdens mijn zelfverklaarde Fantastische Feestmaand schotel ik u taartpunten van feestelijke stukjes tekst voor. Als het maar over verjaardagsherinneringen, feestjes en vreugdevolle momenten gaat. Of verzoekjes natuurlijk. En die kan u nog altijd droppen bij de post "Vier-en".


Vijf uur en half heen met de Thalys, bijna twaalf uur terug met de auto maar tussenin: twee en een halve heerlijke dag vol stralende zon, golvende oceaan, kriebelzand, mojito fraises en een hele bijzondere Vriendschapsband die zelfs het piepkleine appartementje-met-zalig-terras heeft overleefd. And it was worth every second!

Wel bizar om daar tegelijk Duizend Schitterende Zonnen , het boek van Khaled Hosseini, te lezen. Te beseffen dat het niet zo vanzelfsprekend is dat ik daar in bikini op het zand lig te niksen. Dat mijn twee compagnons zelf kunnen kiezen welke jongen ze leuk vinden. Dat ik gewoon pintjes kan drinken en de enige die daartegen protesteert is mijn maag. Dat ik mezelf op straat kan vertonen zónder burka en mannelijk familielid. Dat ik -onder andere met een supertoffe Renault Kangoo- mag autorijden. Dat studeren evident is. Dat niemand mij slaat. Enzoverder. Enzovoort.

Zelfs nu ik weer thuis ben word ik overspoeld door zoveel geluk. Het geluk in dit bevoorrechte, fantastische maar piepkleine deeltje van de wereld geboren te worden. Het geluk dat ik haal uit de wetenschap dat mijn lief in Berlijn/Polen is en er een hele leuke tijd heeft, maar dat we zondag weer blij als een kind gaan zijn als we weer samen zijn. Dat we ook een leuke tijd kunnen hebben zonder elkaar. Dat we mekaar een leuke tijd gunnen in the first place. En dat ik zo'n geweldige vrienden heb om zo'n liefloze tijd mee door te brengen, ofcourse.

Enfin, u snapt het wel. Het was een prachtreisje.

De mazzel

Even een paar dagen naar het zuiden van Frankrijk. Toedeloe!

A walk down memory lane

Tijdens mijn zelfverklaarde Fantastische Feestmaand schotel ik u taartpunten van feestelijke stukjes tekst voor. Als het maar over verjaardagsherinneringen, feestjes en vreugdevolle momenten gaat. Of verzoekjes natuurlijk. En die kan u nog altijd droppen bij de post "Vier-en".

Als ik foto's begin te zoeken over feestelijke gebeurtenissen in mijn leven, moet ik constateren dat er bijna geen foto's van mij te vinden zijn. U kent dat wel, vierde in de rij, been there done that. Vergeleken met de geyoutubede/ gephotoshopte/ gemyspacete/ gefacebookte kinderen van 2008 helaas een magere oogst. Maar er waren toch een paar slimme mensen die mijn jeugd op de gevoelige plaat hebben vastgelegd. U weet wel, voor als ik rijk en beroemd ben later. Géld dat dat gaat opbrengen!

Klik op de foto's voor groter.

Mijn doopsel. Niet dat ik me er veel van herinner maar hoe heerlijk is die geelachtige schijn op de jaren tachtig-foto's!

1 jaar. Als u nu denkt dat dat óns interieur was, think again. Ten eerste hadden wij bijlange niet zoveel geld voor zo'n interieur, en ten tweede was het feestje bij ene Slavische Tadinka, een vriendin uit het dorpje waar wij toen nog woonden. Of misschien is 'de twee straten waar wij toen nog woonden' een betere term. O ja en natuurlijk was mijn hippe moeder niet into bloemetjesbehang en eiken meubelen maar wel fervent aanhangster van grote glazen oranje bolvormige lampen en zeer strak sixties design.

Mijn eerste communie. Ik ben dat meisje met.. of nee, raadt u zelf maar wie ik ben. Het zal vast niet zo moeilijk zijn.


Dít was ons interieur. Dat kwam -helaas- na het hele strakke sixties-design. Maar dat waren omstandigheden en laat ik het daar nu maar even niet over hebben.
Laat ik het maar even over deze foto hebben. Geen echte feestdag, maar toch een Heuglijke Herinnering. Dit was namelijk één van die opdrachtjes die Henny Miniplaybackshow Huisman je op het einde (of was het aan het begin?) van de show altijd gaf. En deze opdracht was: neem twee singles (jaaa, dames en heren, dat bestond toen nog, dat lag toen nog heel gewoon in de huiskamer) en steek je oren door het gaatje. Lachen. Làchen!
Daar namen ze dan wél foto's van.

PS: hoewel (je haar) creperen heel erg in was in de eighties is het niet mijn haar dat zo hoog lijkt te zijn. Het is het kapsel van mijn moeder die naast me zit dat er bovenuit torent. Had ze haar prachtige lange haar (zie foto 1) afgeknipt en er een bloody permanent in laten draaien. O ja en let u ook op mijn fantastische jeans. Jaaa. Wij ruleden in de 80s!

Love and marriage

Tijdens mijn zelfverklaarde Fantastische Feestmaand schotel ik u taartpunten van feestelijke stukjes tekst voor. Als het maar over verjaardagsherinneringen, feestjes en vreugdevolle momenten gaat. Of verzoekjes natuurlijk. En die kan u nog altijd droppen bij de post "Vier-en".

voorkant / achterkant
klik voor groter

Zaterdag mochten wij bij het trouwfeest van Joris en Katrien zijn en het was een hele geslaagde dag! Hierboven ons cadeautje (de tekstballonnetjes hebben we later nog ingevuld).

Trouwens, nu ik erover nadenk, die tekst van dat liedje "Love and Marriage", wat is me dat eigenlijk. Love and marriage, go together like a horse and carriage. Boy, iémand moet toen echt een topdag gehad hebben wat copywriting betreft.

Plastic, c'est chique

Tijdens mijn zelfverklaarde Fantastische Feestmaand schotel ik u taartpunten van feestelijke stukjes tekst voor. Als het maar over verjaardagsherinneringen, feestjes en vreugdevolle momenten gaat. Of verzoekjes natuurlijk. En die kan u nog altijd droppen bij de post hieronder.

Eergisteren naar de natte droom van alle jongens met puberdons op hun bovenlip en krakende zakdoeken naast hun bed geweest: het P-badpakkenfeest.

Vraag me niet hoe ik daar beland ben, maar het komt er eigenlijk op neer dat ik dacht: “Waarom niet?” en “Dan heb ik dat toch ook eens meegemaakt.” en ook nog “Gratis champagne? Als het écht moet dan..”.

Dus ging ik met N. en M. en K. naar de Noxx. Waar we een gouden glitterbandje om onze pols gedraaid kregen. Hoera, dit was ons ticket to P-heaven. De toegang tot de VIP-ruimte. Ja, dat leest u goed. Very Important Persoontje. Ik dus he.
Samen met ongeveer 90% van de rest van de aanwezigen. De zaal met de betalende N.S.I.P. (Not So Important People) was een beetje zielig leeg.

Nee, in de V.I.P.-zaal moest je wezen:
Gratis drank! (als je het ervoor over had om twintig minuten te wachten tot de ene (!) ober klaar was om je bestelling op te nemen)
Bekende Vlamingen! (of mensen die dàchten dat ze dat waren of vonden dat ze dat tenminste zouden moeten zijn)
Fotografen! (in alle formaten – hell, er waren volgens mij meer fotografen dan V.I.P.s en N.S.I.P.s samen!)
Vieze geile mannetjes! (lekker dik en zweterig, hun tong net niet uit hun mond).

Brr. Zelden zoveel plastieken bimbo’s, gluiperds, opgespoten tieten en ongelóóófelijk hoge hakken bij elkaar gezien. Maar ik ben dan ook niks gewoon. Hoewel ik toch een iets decadenter feestje had verwacht. Zo eentje waarbij kleffe kerels de flessen champagne laten aanrukken (excuse my french) en ze rechtstreeks bij de barbiepoppen naar binnen gieten om vervolgens samen naar de spiegeltenttoiletten te gaan voor een lijntje coke en wat good old gerampetamp.

Nee, dat was het dus niet. Niet goed voor siliconenborsten, denk ik, dat gerampetamp.

Vier-en!

Julimaand = feestmaand want sarahzegthallo wordt deze maand vier!

Zoveel jaar is het geleden dat ik het eerste tekstje postte, toen nog bijna niemand meelas. En zoveel jaar gooi ik al mijn diepste gedachtekronkels zomaar online, voor jullie, lieve lezertjes. Met heel veel plezier!

Bij feest hoort natuurlijk taart, maar omdat dat praktisch nogal moeilijk realiseerbaar is, verwen ik jullie deze maand met allerlei feestelijke stukjes. Taartpunten van tekst.

In tussentijd is het tijd voor wat interactie, dacht ik zo. Mijn moment om eens nieuwsgierig te zijn naar jullie. Voor wat hoort wat, vindt u ook niet? Dus, allerliefste lezer, hier komt de Vrolijke Verjaardag Vragenronde:

1- wie bent u, hoe komt u hier en komt u hier vaak?
2- wat is het stomste dat u al ooit gedaan heeft? (ik mag toch ook wel eens lachen zeker!)
3- wat wil u hier wel eens lezen/zien tijdens de Fantastische Feestmaand?

Vooruit, ook u daar, anonieme lezer, laat maar eens van u horen! Ik ben alvast héél benieuwd.

En wat mij betreft: op naar de vijf!

Sunday Morning

Sommige mensen lezen 's ochtends de krant. Ik teken de krant.

In Vacature staat elke week de beschrijving van iemands doordeweekse werkdag. Bij mij zou dat normaal gezien zijn: 7u30 opstaan, douchen, fruitsap drinken, op de fiets, heel 9 to 5 allemaal.

Maar in het weekend is het: opstaan, nog even niét douchen, rustig koffie drinken, in de keuken gaan zitten met de krant en alle foto's die mij leuk lijken natekenen. Gewoon, vingeroefeningen, schetsjes, niet meer, niet minder.
Twee uur later: kouwe koffie en mezelf altijd weer afvragen hoe ik daar in godsnaam weer zo lang heb kunnen zitten. En als ik nu mijn ideale werkdag zou mogen beschrijven, dan zou die altijd zo beginnen.

Binnenkort drie weken vakantie en ik ga niet langer dan twee dagen weg. Heerlijk! Elke ochtend de krant tekenen. Ik haal alvast een stapel schetsboeken in huis.

Anyway

Ik heb me onlangs dus weer een heerlijk stapeltje zomerlectuur aangeschaft bij Proxis. Online boeken bestellen is zo leuk: je kiest een paar boeken uit, je betaalt en... je vergeet het weer compleet. Totdat de postbode je zo'n leuk pakketje komt brengen en dan krijg je -o verrassing!- zomaar een cadeautje. Eentje dat je op het lijf geschreven lijkt te zijn. Oh. Ja. Wacht eens even. Het is je op je lijf geschreven. Je hebt het er namelijk zelf op gezet.
Ja, ik ben altijd weer blij als een kind met mijn postpakjes.

En zéker met mijn laatste aanwinsten: de twee van Khaled Hosseini (al-al-tijd uitgeleend bij de bib!) en -opgelet, want als u dit leest gaat u mij gewoon übercool vinden en gaat het leven nooit meer hetzelfde zijn- "Groenten en kruiden kweken in potten en bakken".
Een zalig boek! Een praktisch boek! Een Sarah-boek! Staan op het programma tijdens het komende jaar: radijsjes, veldsla (voor tijdens herfst en winter), erwtjes en peultjes. Als de tijd rijp is om te komen proeven, zal ik het u zeker laten weten. Meermaals. Veelvuldig. U gaat denken: "rot toch op met die stomme peultjes!" Maar u gààt het weten.

Anyway. Ik ga nog wat (lezen over) plantjes verpotten.

Done/not done/really not done

Les gouts et les couleurs... on ne discute pas. Maar misschien toch een heel klein beetje. Getuige de comments bij onderstaande post. Dus nu ben ik wel benieuwd. Wat vindt u héél sexy (done)/not done/really not done bij mannen slash vrouwen?

Vooruit, ik zal beginnen.
Wat ik héél sexy vind bij mannen is dus een kostuum, een stoppelbaardje, sneakers onder een kostuum (hint hint S. ;), stoere armen, mannen die lief zijn, mannen die met kindjes spelen (wederom: hint hint S. ;p), een wit t-shirt met daarover een truitje met een v-hals in een andere kleur, lachrimpeltjes, lichtblauwe hemden, mannen met beginnend grijs haar, mannen met mooie ogen, strakke boxershorts, mannen die mij verzorgen als ik ziek onder een dekentje lig (ja, dat leest u goed, dat mag gerust meervoud zijn ;). En mannen die me constant zeggen hoe goed ik er wel uitzie. Dus.

Wat ik echt niet -ik herhaal: niét- sexy vind zijn: witte kousen, zichtbare bilspleten, boxershorts die een meter boven de jeans uitkomen, neus- of oorhaar, wielerbroekjes, wielerbroekjes die in wielrennersbenen gebrand staan, een tonneke (lees: bierbuik), mannen die in hun neus of ergens anders zitten te peuteren, mannen die stinken naar sigaretten, te strakke t-shirts met mannen erin die het best nog vinden meevallen met hun love handles, ouderwetse witte onderbroeken, mannen met een grote mond, blaaskaken, bleke mannen die tijdens de zomer plots de behoefte voelen om hun short aan te doen - helaas vaak gecombineerd met mannen die steevast sokken in hun patersandalen willen aandoen, mannen met docksides, mannen (of eigenlijk iedereen) met crocs, mannen die na hun dertigste nog thuis wonen (hehe), stinkende mannen, zagemannen, mannen die zo lief zijn dat het eigenlijk watjes zijn. En dan begin ik nog maar net!

En nu: u.

Brilsmurf en het kostuum

Vanwege irriterende contactlenzen en het steeds maar weer uitstellen van het bestellen van nieuwe, zit ik al de hele week met mijn bril op mijn neus. En dat kan ik niet goed smurfen!
Want ik voel het ding de hele tijd zitten –het glijdt dan ook altijd een centimeter naar beneden waardoor ik het -zéér nerdy- terug tussen mijn wenkbrauwen moet duwen met mijn wijsvinger (ik kijk er nog net niet scheel bij). Mensen vragen me ook heel de dag “Oh, ik wist niet dat jij een bril had? Goh, wel een héél ander zicht zo hee!” En dan heb ik het nog niet gehad over het feit dat ik ’s ochtends meestal zo hard fiets waardoor mijn gezichtszweet (oh ik ben toch zo onweerstaanbaar, vind je niet) lekker verdampt tegen mijn brilglazen. Bovendien staat het ding scheef zodat ik me er nog méér bewust van wordt.
Nee. Dat brillen, dat is niks voor mij. Net dus een paar nieuwe setjes lenzen besteld. Kan ik er weer een half jaartje tegen.

Maar er is fashiongewijs ook goed nieuws hoor, u hoeft nog niet te vrezen. Hoewel, misschien voor mij wel, voor S. daarentegen… Mochten sommigen onder u hem al een hottie vinden (I know I do!), wacht tot u hem in kostuum ziet verschijnen. Hij heeft zich namelijk net een prachtig pak aangeschaft en I tell ya, het is on-waar-schijn-lijk sexy!
Reden van de aankoop is het huwelijksfeest van J&K waar S. getuige zal zijn over twee weken. En -sorry aan de trouwers- ik schat de kansen dat ik meer naar mijn lief dan naar iets anders ga kunnen kijken zéér reëel in. Het gaat écht niet met opzet zijn. En op voorhand mijn excuses. Maar jullie zullen binnenkort wel snappen waarom ;)

Ja, eh.. dus, eh. Yay!

Die jury, die was dus eh.. best wel heel goed. Blink, blink. Bloos, bloos. Juich, juich. Giechel, giechel.

En dus ehm... vanaf september ga ik één dagje per week minder werken. Dus. Ehm. Yay!

Sarah slaat groen uit

Of het nu door de berichtgevingen over al dat fijn stof komt, of door Al Gore, of door mijne kleine teen, ik zou het niet weten, maar de laatste tijd word ik groener en groener. En ik was al redelijk groen achter mijn oren – ik ben zo geboren denk ik, vraag maar aan mijn mama.

Wat ik tot nu toe al deed als het enigszins mogelijk was:

- Met de fiets naar het werk, boodschappen en op stap
- Met de bus naar de academie
- Boterhammen niet in aluminiumfolie maar in een hippe broooddoos meenemen
- Regelmatig met de trein naar het Ouderlijke Huis
- Soms zelfs al eens met de fiets naar mijn zus, 20 km verderop
- Naarstig het afval sorteren
- In de stad wonen, op een kleine oppervlakte dus en in een rijhuis
- Regelmatig bio kopen
- Erop letten dat sommige etenswaren niet vanuit de andere kant van de wereld werden overgevlogen (bv. waarom Spaanse worteltjes als je er net zo goed uit Haspengouw kan hebben?) – maar dat klopt ook niet altijd want ik kook ook wel eens graag iets exotisch’
- Herbruikbare zakjes gebruiken
- Nooit –maar dan ook nooit!- een papiertje op straat gooien (met dank aan mijn jeugdvriendin Saskia, want heel vroeger durfde ik dat wel al eens)
- We hebben een sticker op de deur met ‘geen ongeadresseerde reclame aub’, maar we hebben dan weer wel een abonnement op de Morgen
- We eten bijna nooit vlees, soms eens kip en soms vis, maar even graag vleesvervangers of gewoon geen vlees
- Drinken uit glazen flessen

We reizen wel zo ongelofelijk graag dat we toch nog een vliegtuig nemen naar een ver land. Of voor vijf daagjes op en af naar Sicilia. En hoewel onze auto vaak twee weken stilstaat (dat we aan elkaar moeten vragen waar we ‘m ook alweer geparkeerd hadden), stààt-ie er nog wel.

Dit allemaal bracht mijn ecologische voetafdruk tot nu toe op 3.8 ha. Mijn voedselvoetafdruk is ook 1.19 ha tegenover een Belgisch gemiddelde van 1.36 ha. Klik zeker ook eens door om jezelf te testen!

Dus, vanaf nu gaan we nog een stapje verder.
En dat houdt in:

- Net een Brita-waterkan aangeschaft, dus kraantjeswater – maar dan gefilterd (onlangs gehoord: de beste marketingtruc ooit is drinkwater in flessen!)
- Hopelijk lukt het project om autodelen in te voeren in onze straat: dat zal ons een heleboel centen en parkeerfrustraties besparen!
- Als we een auto delen met de straat kunnen we onze auto verkopen en de nummerplaat terug inleveren, krijgen wij allebei een gratis jaarabonnement voor De Lijn, dat maar liefst twéé keer verlengd kan worden, dus dat is drie jaar gratis bussen!
- We gaan een deel van ons eten bestellen bij het voedselteam bij ons in de straat: lekkere seizoensgebonden groentjes en fruit van een boer uit de provincie. Hij plukt gewoon wat er rijp is op zijn veld en wij krijgen dan elke week een kistje van zijn kraakverse teelt op ons bord!

Als we de auto wegdoen, zou mijn voetafdruk nog maar 3.6 ha zijn, en als we de verre vliegreizen schrappen en in Europa op reis zouden gaan met de auto, zou mijn voetafdruk zakken tot slechts 2.7 ha. Dat is telkens alvast een heel pak onder de gemiddelde voetafdruk van de Belg, die maar liefst 5.6 ha is!

Nog altijd ver weg van de duurzame voetafdruk van 1.8 ha, maar hey, een mens moet ergens beginnen, nietwaar?
En als u nog tips heeft waardoor ik mezelf nog kan verbeteren: de commentarenbox en mijn oren staan volledig ter uwer beschikking!

Wat u ook doet, koop nooit een nieuw bed

Hoe verleidelijk het ook lijkt, een matras met 650 veren en zeven (!) slaapzones, doe het niet. Nooit. Nunca. Never ever ever.
Hoe aanlokkelijk het idee van slapen in een zacht bed met een schandalig dik, fluffy donsdeken en oerdegelijke ergonomische kussens u ook mag aanschijnen: weersta! Beheers uzelf! Controleer uw Heerlijke Hunkering naar het Hemelse Hotelbed!

Het risico dat u er nooit of nooit of nooooit meer uit wil komen is immers veel te groot.
Eén van de eerste dingen die ik vanochtend dacht, was: “Ik ga nooit meer werken. Ik blijf gewoon hier liggen tot het einde der tijden.” Ik had het allemaal al grondig uitgekiend: room service, cateringdienst, laptopvoorzieningen, bibliotheekbusje, was- en strijkdienst (hoewel, die laatste heb je niet meer nodig want je ligt toch heel de dag in je blootje onder de lakens). Eigenlijk kan je best wel leven vanuit een hotelbed. Eitje! Toch?

S. had het zo mogelijk nog moeilijker dan ik. Suffer dan ooit kwam hij rond half negen uit bed gestrompeld met een blik van “Is het nu maandagochtend? Of vrijdagmiddag? Of is het al 2011? Waar ben ik?” Nu is S. wel de held in duffe ochtendkoppen maar dit sloeg werkelijk alles. U had er eigenlijk bij moeten zijn om het te geloven.
Ik weet nog altijd niet of hij intussen al op zijn werk is geraakt of dat hij stiekem terug onder de lakens –excuseer: het heerlijke donsdeken- is gekropen.

Dus: wat u ook doet, koop nooit een nieuw bed.

The Sicily Selection

Palermo
Helemaal bovenaan ons superzalige appartementje. Let u vooral op het drama en het bruidstafereel op de tweede foto (we hebben maar liefst vier koppeltjes op een kwartier daar hun trouwfoto's/trouwvideo zien laten maken).
In het 'restaurantje' op foto vier hebben we de lekkerste mosselen ooit gegeten (nipt gevolgd door die van Sid F). Alles lag er gewoon op het tafeltje en je kon je (inkt)vis lekker zelf uitkiezen. Ik weet niet wat de hygiëne-inspectie ervan zou denken, maar hey, we hebben er die avond zowel nette mannen in pak, toeristen als een hele bende Hell's Angels zien passeren dus it must be some serious good food.


The coolest chick in natuurreservaat Zingaro. Ow yeah.

Dit was drie dagen geleden, dames en heren. En wij komen terug, en wat krijgen wij op ons bord? Regen, regen en nog eens regen. Tof.


En dan nu cultuur. Deze tempel staat in de Vallei van de Tempels, bij Agrigento in het zuiden van het eiland. Het is een ongelofelijk mooi zicht als je komt aangereden en je ziet enkele -bijna intacte- Griekse tempels op zo'n heuveltop staan. De bergen zijn in Sicilië trouwens overal en I love it.
De 'bikini girls' zijn eigenlijk dames die athletische sporten uitbeelden: een mozaïek in de Villa Romane de Casale, in het binnenland. Heel gek om zomaar met je flipflops over tweeduizend jaar oude kunst te mogen lopen. (nee niet over deze dames, maar over sommige stukken mocht je zo stappen!)


Als kers op de heerlijke taart was er de begeleide wandeling op de flank van de Etna , typische hapjes en wijn proeven, in een soort van lavagrot kruipen en en en ... (scroll maar naar beneden)... Spannend he!

....ja nu kan u echt niet wachten he!...
O ja tussendoor toch ook nog even meegeven dat ik echt heel enthousiast kan wandelen.
Maar echt héél enthousiast dus he!

Nog snel even een fotootje van onze geweldig sexy speleologen-outfitjeuh en dan nu het mafste, zotste, geweldigste van alles:

...de Etna is gewoon uitgebarsten!
We waren met de gids al op de terugweg downhill toen hij plots merkte dat de vulkaan vuur aan het spuwen was. Iiiiiiiiiiiep, direct alles toegegooid, omgekeerd en terug langs een nog hobbeligere weg naar een heuveltop, vanwaar we echt eersteklas zicht hadden op dit Wonderlijke Spektakel. Spijtig genoeg is deze foto niet heel duidelijk maar believe you me: het was ongelofelijk. En we hebben het weeral mogen meemaken.

Echt waar, wij zijn twee lucky bastards.

Hij weet het, hij weet het!

Mensen, ik zal u een bekentenis doen. Sinds 22 februari heb ik S. iets voorgelogen. Ik heb hem de waarheid verzwegen. Ik heb hem doelbewust om de tuin geleid en hij wist van niks, de stakker.

Tot gisteren. Want gisteren werd hij dertig. Ja hoor, dames en heren, u mag nù applaudisseren. Of drie virtuele kussen in de commentarenbox droppen. Of een trompet in uw achterwerk steken en een mooie happy birthday toeteren (thanks J&K, supergrappig ;)

Bij dertig worden hoort natuurlijk een mooi cadeau. En gisterenavond heb ik het hem ein-de-lijk kunnen geven. Na maar liefst 105 dagen van stilzwijgen, geniepige smoesjes, onderdrukte proestbuien als hij aan het vissen was naar mijn verrassing en héél dicht in de buurt zat, heimelijke mails, vakantiedagen aanvragen op zijn werk zonder dat hij iets wist, verzwegen afspraken en stress. Héél veel stress. Voor mij dan toch. Want meneer mag morgen gewoon het vliegtuig opstappen. Naar Sicilië!

Vanaf morgen tot en met woensdag zitten wij dus ergens op bovenstaande foto's. Of op een heerlijk terrasje. Of zijn we een sunset walk op de Etna aan het doen, afgesloten door een wine tasting op de flank van een heuvel met uitzicht op de vulkaan. Of we gaan naar een marktje en maken een lekkere verse pasta klaar in ons appartementje in Palermo.
U houdt deze blog maar in het oog, misschien wandelen we wel eventjes voorbij op een van de foto's. We zullen zeker zwaaien!

Ach, liefde. Een mens moet er iets voor over hebben.

All good / all bad

Gisterenavond was heerlijk. Het was zo’n perfecte avond zoals je die soms wel eens mag meemaken. It was all good.
Eerst een superlekkere pasta putanesca van mijn liefje gegeten. Dan de bus genomen naar de academie – maar vijf minuutjes moeten wachten. Hele vriendelijke chauffeur die rustig reed en oprecht bezorgd was toen iemand net zijn aansluiting miste. Gemoedelijk gekeuvel in de bus, net een café op wielen. Mensen die ‘goeiendag’ zeiden als ze opstapten. Gezelligheid op de academie, ondanks het feit dat wat ik eigenlijk ging afwerken nog thuis op het salontafeltje lag. Dankzij het onweer een wij-zitten-toch-gelukkig-binnen-gevoeletje.

Vanochtend. Het contrast kon niet groter zijn. En dan heb ik het nog maar over mijn vijftien minuten durende fietstocht naar het werk.
Het begon al toen ik nog maar net de hoek om was. Aan het kruispunt stond ik te wachten, toen er plots een auto luid toeterend een fietser de pas afsneed. De chauffeur stapt woest uit zijn auto, gaat uitdagend dicht tegen het gezicht van de fietser aan staan hijgen en tieren. Ik zag de fietser het benauwd krijgen en naar adem happen vanaf de overkant van de straat. Ik heb een beetje gemompeld van ‘enfin, meneer, doe dat toch niet!’ maar veel verder dan dat ben ik ook niet geraakt. Gewoon fietsen. Zwijgen. Niks terugroepen. Niet gaan helpen. Stom he.

Dan zag ik achtereenvolgens een halve junkie van een moeder met een boos en verdrietig kind dat zich achter de hoek verstopte. De mama stapte gewoon verder.
Een auto die een grote plas water splashte over een fietser. Een chauffeur die zonder over zijn schouder te kijken naar rechts afdraaide. Walmen uitlaatgassen in mijn gezicht. Een kop-staart-botsing (een heel kleintje weliswaar) met drie fietsers. Ik was de middelste.
Zo’n grote oranje wagen die een beerput kwam leegzuigen. De stank hiervan. Een grote darm die naar de wagen kronkelde over het fietspad. Ik die moet afstappen om over die darm te kunnen met mijn fiets. Het gesputter en gereutel toen er iets moeilijk door kon stromen in die buis. Echt. It was all bad.

En on top of it all heeft mijn lief vannacht in de zetel geslapen! Nee, maakt u geen zorgen, er is geen –excusez le mot- stront aan de knikker. Mijn lief slaapt gewoon slecht. En in afwachting van het nieuwe bed dat we vorige zondag zomaar eventjes gekocht hebben (Niks prijzen vergelijken! Niks winkels afschuimen! Gewoon een bed kiezen en kopen! Nah!), heeft hij eens beneden geslapen. Eens zien wat dat gaf.

Maar deze nacht komt hij toch weer bij mij liggen. Toch niet all bad dus.
All bed. Ha.