Water... Water!

Kan iemand mijn blog eens komen water geven? Hij is een beetje triestig en verslenst, nietwaar?

Ik kan nu wel de redenen daarvoor opsommen, maar erg boeiend zijn ze niet (mochten er toch geïnteresseerden zijn: werk, baby met kuren, meer werk, baby met tanden in de dop, nog meer werk en een gecrashte laptop).

En mijn tuinierprojectje natuurlijk. In afwachting van mooier weer ben ik alvast begonnen met tuinkers. Kinderspel, naar het schijnt. We zullen zien! Ik ga vanmiddag ook wat inspiratie opdoen op Linkeroever. Daar opent Biodroom, een superleuke gemeenschapstuin met kunstenaars en een biomarkt en optredens en volkskeuken in de zomer. En ik mag schrijven voor de website. Allen daarheen!

Stadstuinieren voor dummies

Eén voordeel aan een kapotte computer is dat er ook nog eens iets anders op tafel komt dan een laptop. Zoals: een naaimachine. Spijtig dat ik geen zin heb om hier nu veel te donkere foto's van mijn kussens met u te delen, want dat is nog zoiets: ik mis mijn Photoshop! Maar het ging over de dingen die ik wél kon zonder digitaal leven, zeker?

Awel: ons terras opblinken! En een plantenplan maken! Want dit jaar ben ik vastberaden om alle plantjes een hele zomer te laten overleven op onze stadskoer. Elke avond een rondje met de gieter. Elke dag braaf verslenste bloemen wegplukken. Eigen slapluksels en kruiden knippen in plaats van zakjes in plastiek. Ja! Dat wil ik dit jaar doen!

Er zijn wel een paar dingen die me zouden kunnen tegenhouden.
- weinig plaats
- weinig zon
- veel enthousiasme in het begin, weinig doorzettingsvermogen op het einde
- weinig groene ervaring

Let wel, ik zei: zouden. Dus ik ga er gewoon voor. Ik ga dat proberen. Stadstuinieren voor dummies. Binnenkort -hopelijk- op dit adres: kraakverse foto's en  de geur van verse basilicum.

Pronostiekje?

Even geduld a.u.b.

Must.
Fix.
Laptop.

Meisjes van zestien

Binnenkort is er een feestje in mijn hometown. Zo eentje dat precies zestien jaar geleden had kunnen plaatsvinden: zelfde locatie, zelfde mensen, zelfde muziek. Alleen zestien jaar later.

Ik zal u eens een foto laten zien van hoe ik er toen uitzag. Wat kan ik zeggen, ik ben nu eenmaal nostalgisch aangelegd. Nu moet ik u eerst wel efkes waarschuwen, want er zijn daar een paar vreemde dingen te zien:

1. Een raar 'kapsel'
Of beter: het kapsel dat eigenlijk geen kapsel was. Hey, ik was zestien, wist ik veel wat ik met die weerbarstige krullen moest. Dit was nà de grungy Coupe Zolangmogelijkhaardatzoweinigmogelijkgewassenis, en vóór de meer etnische Coupe Opgestokenhaarmethaarband, die het nochtans ook lang volgehouden heeft.

2. Wallen
Ik ging veel uit toen ik zestien was. Té veel, volgens mijn klastittularis.
"Wat is het toch, neemt ze drugs of wat is er aan de hand, maar... ja... ik weet het niet, hoor."
Ik hoor mijn klastitularis nog zo zuchten over mijn slecht rapport. Maar mevrouw Vaes, ik kan u geruststellen: ik nam geen drugs. Ik dronk wel eens wat pintjes. En ik sliep waarschijnlijk te weinig. En sorry, maar die toetsen van wiskunde waren in die tijd echt het allerlaatste van mijn zorgen, ja. Mijn grootste bezorgdheid toen was welke jongen(s) ik dat weekend zou kussen en wat ik van de wereld vond.
Mijn dagboek liep over van boodschappen aan mezelf, tien jaar later.
"Vergeet nooit hoe je was toen je zestien was, oké?"
"Vergeet nooit wat je toen belangrijk vond, Sarah-van-de-toekomst!"
Tja, hoe gaat dat anders als je zestien bent? Maar verder was er echt niets aan de hand, hoor, mevrouw Vaes. En ik ben het gelukkig nog niet vergeten.

3. Blokskes
Schattig volgens sommige jongens, gehaat door mezelf: de blokskes op mijn tanden! En compleet nutteloos, weet ik nu, want mijn hoektand zit alweer hoger dan ooit. Het enige dat die blokskes mij bezorgd hebben is een constante check/dubbelcheck-tic om te zien of er niks tussen mijn tanden zit.

4. Een t-shirt & borstelige wenkbrauwen
Er was toen keuze tussen de P&C en... Ja, wat nog eigenlijk? Jawel, dames en heren, ik ben opgegroeid in de tijd dat de P&C de hipste winkel in de buurt was. Zo gestyled als de meisjes van zestien er nu bij lopen, zo weinig was ik daar toen mee bezig. Het had ook een t-shirtje van Jamiroquai kunnen zijn. Of heel misschien een geruiten hemdje. Of een tweedehands jasje met strepen. Maar meer ook niet.

Soms kijk ik graag naar deze foto en soms helemaal niet. Er hangen zoveel herinneringen aan vast, dat ik die nooit verteld ga krijgen. U zal het met bovenstaande uitleg moeten doen.

Voilà. Nu bent u een beetje voorbereid. Doe uw handen nu maar van uw ogen weg:

foto Kristien Dirkx

Negen al?

Mijn dochter kan het zelf precies ook moeilijk geloven.

En nee, we kleden haar niet altijd assortie met het tapijt. ;-)

Nee, maar dat klopt niet hoor.

Wat hoorde mijn oor vanochtend op de radio? EuroDisneyLandParkParijs bestaat twintig jaar. Maar dat klopt dus niet, hoor. Dat is nog maar net opengegaan, het zit nog krakend vers in mijn geheugen. Ze zullen dat daar toch nog eens goed moeten dubbelchecken, want dat bestaat dus echt nog maar een jaar of drie. Oké, dan, misschien vier. Màximum.

En die mannen van Pearl Jam, die zijn toch nog maar een paar maanden geleden uit de hitlijsten gekegeld? En Madonna, die zit echt wel strak in haar vel voor haar leeftijd, vind ik. Trouwens, betalen met euro's, dat is toch ook nog vrij recent? Grote bedragen tel ik trouwens nog altijd in Belgische frange. En dat Fredje goud won in het Olympische zwembad, ik weet nog preciés waar ik toen was. Nog niet zo heel lang geleden dus. (In een café, mijn eerste mazout aan het drinken, als u het per se moet weten.)

Nee, maar serieus, dat moet toch allemaal echt nog eens grondig nagekeken worden in het Grote Archief van de Hele Wereld, hoor. Want zo oud kan ik dus écht nog niet zijn.

Cadeautje

Zomaar centen in een envelop steken, ik doe dat niet graag. Een zelfgemaakt pop-upkaartje maakt het dan net iets persoonlijker. Toch?

Lekkere Vrijdag #3: New York, baby!

Gisteren pikten we de Lekkere Vrijdag-draad weer op. De hapjes: een soortement van zelfgemaakte guacamole (niet makkelijk met een halfrijpe avocado - en ja, ja, niet goed voor de voetafdruk, maar ik had een snuifje zomer nodig, oké) en witte dipsaus, gemaakt van een soortement van mierikswortelsmeersel dat blijkbaar bedoeld was als lekker beleg op de boterham - maar dat was dus absoluut niet lekker. Toch niet op een boterham. Gelukkig werd dat met wat yoghurt erbij wel een supergoeie chippendip!

Maar dan de topper van de avond: de Hotdog New York Style. Dang, dat was lekker! Zo lekker dat de Ikea-hotdog sinds gisterenavond zware concurrentie heeft gekregen. Want geef toe, het beste aan dat hele Ikea-bezoek is toch nog altijd die gore hotdog op het einde. Met spijt als dessert...

Want met Ikea-hotdogs is het zoals met frieten: die ruiken meestal beter dan ze smaken en achteraf ligt dat toch maar op uw maag. Maar goed, spijt is wat de koe sch*t, dus maakte ik gisteren gewoon zelf een hotdog, zij het een gepimpte - en met vegiworstjes, minstens zo lekker!

Daarna nog een paar afleveringen van Mad Men en we waanden ons helemaal in New York. Wishful thinking, zeker?

Enfin, de conclusie van de avond: no more Ikea-hotdogs for me. Tenzij ze deze maken:

Het Friest hier

Foto's via hier en hier.

In juni trekken wij een week naar Friesland en de Waddeneilanden. Oh, oh, de namen van die dorpjes en de taal alleen al doen me watertanden.  Efterdoar, sippelsop, tige tank - wie zegt dat je helemaal naar het andere eind van de wereld moet voor exotiek?

Maar nu mijn vragen:
waar is die idyllische, rustige (!) camping waar we met dat oude VW-busje kunnen logeren?
En wat mogen we zeker niet missen?
En wat moeten we absoluut eten?
En, en, en...?

Ja. Roept u maar.

Akkoordje

Oké, Lente, here's the deal. Kom gewoon uit uw kot. Ik heb het wel gezien, gisteren zijt ge al eens om het hoekje komen piepen. Ik weet het wel. Maar ge moet niet meer doen alsof. Kom gewoon tevoorschijn. Doe maar, en trek u niks aan van die stomme Winter. Laat hem doen. Laat hem maar denken dat hij de koning is en al. Wij weten wel beter. Gij en ik.

Meneer heeft zijn pleziertje nu wel gehad. Met zijn miezerige, donkere dagen waarvan ge alleen maar met een dekentje in de zetel naar een film wilt kijken. Een mens kan toch niet elke dag onder een dekentje gaan zitten, zeker.

Nee, Lente, dan vind ik u veel toffer. Ik sta achter alles wat gij doet. Al licht als ik ga werken en nog altijd licht als ik thuiskom: heerlijk. Fietsen zonder handschoenen: yes. Geen ambetant plastic dink meer over de buggy: graag. Vogelgefluit: joepie.

Dus, voilà, Lente. Ik denk dat ge het wel begrepen hebt. Ik wil u. Nu. Maakt dat ge hier zijt! Ik zal niks tegen Winter zeggen, beloofd. Want hij kan wel denken dat hij de koning is, maar Lente, gij zijt de koningin.

En hoe zou het eigenlijk zijn met...

... de kinderkamer? Goed! En af! Zelfs de plintjes en al. Ik kan het zelf nog niet eens geloven.

Er is het mooie behang waar onze dochter elke avond eens aan moet voelen. Er zijn de nog op te hangen kadertjes die ze elke avond eens wilt zien. Er is de vakkundig buiten beeld gelaten Ingemaakte Kast (zonder ons Irène, wel met rommel). Er zijn de vriendjes waar ze elke avond eens over aait. Er zijn de te korte, oude gordijnen waar we nu stilletjes over gaan zwijgen. Er is het zeteltje dat van Gent naar ons huis verhuisde op een vroege zondagochtend.

Maar het meest trots ben ik toch wel op de schouw-vulling. Met een stevige mousse van bij de Marokkaan en zelf -ik zal het nog eens herhalen: zélf- overtrokken! En de ieniemienie kussentjes. Ik, dus. Met mijn naaimachine. Zonder één keer te vloeken. Ja. Straf, he. Anna heeft het ding nog geen blik waardig gegund, maar dat komt nog wel. Ooit.

In een flits

Onze dochter lijkt als twee druppels water op haar vader. Vanbuiten en ook een beetje vanbinnen. Allebei een echte Tweelingen, zullen sommigen zeggen, extravert en sociaal. Want waar ze ook komt, ze is content als er volk is. Volk om naar te kijken. Om te aaien. Om haar handjes naar uit te steken. Om naar te lachen.
Lang moet je dus niet nadenken om te zien van wie ze de dochter is.

Maar de laatste weken gebeurde het een paar keer. Dan zie ik niet meer alleen mijn lief in haar, maar dan lijkt het alsof ik in een spiegel kijk. Een teletijdspiegel, met een goeie dertig jaar er tussenin. Wat een vreemd gevoel om plots een miniversie van jezelf voor je te hebben. Maar als ik dan eens met mijn ogen knipper en wat dichterbij schuif om nog eens goed te kijken, is het moment alweer voorbij. In een flits.

Lekkere Vrijdag #3 of De Dag Waarop Mijn Boterhammen van 's Morgens 's Avonds nog op Mijn Maag Lagen

U vermoedt het al: ook de derde versie van onze Lekkere Vrijdag was minimaal. Zeg maar nihil. Mijn lief trok nog een pizza van onze goeie vriend Dr. Oetker uit de diepvries, maar ikzelf heb niks gegeten. Tenzij u 'cola' als een volwaardig avondmaal beschouwt, dan heb ik rijkelijk gedineerd. Maar meer dan dat ging er jammer genoeg niet in. Gelukkig had ik de dag ervoor al lekker gekookt (wederom: dank u, Jeroen, voor het recept), maar wat er toen gebeurde, las u al in de vorige post. 

Nochtans heb ik niet de hele dag in pyjama op de zetel gelegen, nee, integendeel. Ik liet mij en mijn protesterende maag gewillig rondvoeren door... Genk!
"Wat is dààr nu te beleven?", hoor ik u al denken. Awel: véél! We reden van 's ochtends tot 's avonds van Winterslag over Waterschei, langs C-mine naar een Turkse moskee over het Nationaal Park Hoge Kempen naar de Cristal Arena en nog veel meer. En toen ik me uitgeput en met een vol hoofd liet zakken in de zachte treinzetels had ik dus nóg niet alles gezien! Maar binnenkort kan u dat allemaal uitgebreid lezen in het reisgidsje "20x Logeren en Genieten in Genk". Coming soon in een boekhandel near you.

Ik wou u nog even meegeven hoe vreemd het is dat een maag kan weten wanneer een mens terug thuis (en terug op zijn eigen toilet) is, maar het zal voor een andere keer zijn. Ik moet namelijk mijn snotty dochter gaan entertainen. Die heeft net een speciaal talentje van zichzelf ontdekt:

De dag waarop ik niet het beste idee ooit had

Na een paar dagen van twijfel, kwam vanavond tante Rosa op bezoek. Welkom tante Rosa, zet u. En blijft gerust nog efkes, echt. Want na nog geen 8 maanden hoeft een nieuwe baby echt nog niet meteen voor mij. Geef mij nog maar even de tijd om op café zonder schuldgevoel alles van de drankkaart te bestellen.

Dus toen ik vanavond de keuken kwam binnengestormd en opgelucht de blijde boodschap "Ik heb mijn ré-gels!" tegen mijn man gilde, was het dus niet zo'n goed idee dat mijn schoonouders toen ook al binnen waren gekomen.

Eén tel staarden we elkaar verbouwereerd aan, mijn schoonmoeder zei: "Doeme!" en toen lagen we alle vier op de grond van het lachen.

Ach, ja.

Waarom ik in de tofste buurt van heel de wereld woon

Als uw buurt op Vlaanderen Vakantieland komt, dan is het ver gekomen. Zeker als het zo'n buurt is waarvan mensen spontaan hun hoofd schuin gaan houden als je vertelt dat je er woont en nog net niet "arm schaap, toch" prevelen, terwijl ze een bemoedigend kneepje in je arm geven.

Maar dat lijkt stilaan verleden tijd te worden. Want onze buurt, dat is een dorp op zich. Maar dan wel een dorp-middenin-de-stad. Met een magnifieke zaal én een fantastisch café op kruipafstand. Het is een buurt met weinig roddelaars en des te meer warmte. Met veel feesten waarop we veel te lang blijven plakken en weinig gezaag. Een buurt met melk, koffie verkeerd, mokka en pure chocolade.

Het is een buurt die van aanpakken weet, maar ook van genieten en u niks aantrekken van 'de mensen'. Sinds kort is het tijdelijk een buurt met straten vol plassen en auto's vol modder, maar ook met een pak nieuwe bomen en zicht op een prachtig nieuw plein.

Maar het allerbelangrijkste: ik woon in een buurt vol zotte madammen en praktische mannen en wilde ideeën en heerlijke plannen. Dus binnenkort aan onze bomen en in onze straten: gepimpte nestkastjes en vrolijke vlaggen.

Ik doe alvast wat inspiratie op. Of had u een beter idee?

Lekkere Vrijdag #2 of De Dag Waarop Ik Geen Venkelmaagd Meer Was

Anijs en ik: geen goede combinatie. Vroeger lustte ik alleen maar de anijs uit de begijnenbollen van het o zo schone begijnhof in Diest. Sindsdien ging het helemaal bergaf met de liefde tussen de anijssmaak en mij. Jammer genoeg, want er lijkt mij niks gezelligers dan in Frankrijk met een pastis in de ene hand en een petanquebal in de andere een zonneslag opdoen. Dat kan ook met een glas wijn, natuurlijk, maar dat heeft toch net iets minder charme.

Nu smaakt venkel helaas ook naar anijs, dus sloeg ik recepten met venkel altijd vakkundig over. Tot gisteren.

Want tijdens onze tweede Lekkere Vrijdag moesten we noodgedwongen al meteen voor een afgeslankte editie kiezen. Het familiebad werd vervangen door een familiale doktersafspraak, de chique hapjes werden snelle toastjes met (toch nog zelfgemaakte) eiersla en mijn fancy food werd ingewisseld voor een pittige vitaminenbom: een vegetarisch stoofpotje. Mét venkel. En ik vond het zowaar superlekker! (Maar dat kwam misschien omdat de venkel blijkbaar helemaal niet meer naar anijs smaakt als je dat kookt?)

En uw neus gaat trouwens zo lekker lopen van die sambal. Gezellig. En ook héél romantisch. Maar wel lekker.

Lekkere Vrijdag #1

Met die lieve dochter van ons is het altijd kiezen of delen: koffie of douchen, meespelen (= koude koffie) of laten zeuren (= wel warme koffie), een dutje of opruimen, mail checken of eten, vroeg op de avond (= snel-snel) eten of laat (= relaxed), iets nieuws koken of iets makkelijks. Meestal gaan we voor het laatste.

Maar aangezien het avondeten een van de weinige momenten van de dag is waarop ik echt eens rustig ga zitten om te eten (en om iets gezonds naar binnen te schuiven), roep ik een nieuwe traditie in het leven. Ik noem het: Lekkere Vrijdag.

Het concept gaat ongeveer als volgt:
1. 18u: aperitiefhapjes om de eerste honger te stillen en klinken op het weekend
2. 19u: met drie in bad
3. 20u: laatste fles aan de dochter
4. 21u: met twee aan tafel voor een -bij voorkeur nieuw- topgerechje

Gisteren beten we de spits af (ha) en ik heb meteen al een paar dingen heleerd:

1. Stel de oven nooit in op 'groot grilloppervlak'. Er kwam rook uit de oven en de warme uientaartjes met geitenkaas hadden een zwart randje. Dat stak wel mooi af tegen de witte geitenkaas, maar toch.

2. Wacht tot uw man thuis is om de hapjes in de oven te zetten. Zo alleen met een glas wijn naast uw hapjes zitten wachten is redelijk onnozel.

3. Verse pesto is altijd beter. (mocht u dat nog niet weten, verse pesto smaakt een triljoen keer beter dan die zoute uit het potje en het is echt geen werk om zelf te maken, ik zweer het)

4. Uw man rept zich naar huis voor een Lekkere Vrijdag.

Dit stond op het menu:

• warme uientaartjes met geitenkaas
• verse pesto met pitabrood (broodjes in driehoeken snijden + op bakplaat + olijfolie + zeezout + basilicumpoeder + in de oven)
• zeeduivel met rode pestopuree, rucola en Parmezaan (nu met schelvis)

Verbrand, dus. 

Et voilà, iedereen tevreden!

Wie zegt dat de lekkerste boterhammen ook de gezondste moeten zijn?

Zoals ik al zei: hier geen goede (di)eetvoornemens. ;-)

Op een dag...

Toen plots...

Mag ik u voorstellen: onze voortuin!

In de zeer toekomstige tijd versierd met vogelsnoepjes (wel niet voor de duiven, sorry mannen), 'wild'gebreide jasjes, nestkastjes en nog veel meer. Uw voorstellen zijn welkom!

Oh ja, en wie zin heeft mag onze voordeur altijd eens komen schilderen.

Einde.

Ze zeggen dat het eerste kindje altijd op de papa lijkt.

Bwa. Zou het?

Goede Voornemens 2012

Ik maak geen goede voornemens meer, ik hou dat toch nooit vol, dus heb ik die al lang geleden integraal afgeschaft. Maar als ik dan toch een paar dingen beter wil doen dan vorig jaar, dan zijn het deze wel:

1. Juist schrijven
De woorden toerimse, hotmial, Antwepren, iniatie en activitiet voortaan vanaf de eerste keer juist typen.
NEEN! aan in herhaling vallende typfouten!

2. Verborfstels direct uitkuisen
En niet wachten tot ik dat plintje eindelijk eens bijgewerkt krijg, want iedereen weet intussen wel dat plintjes nooit afgewerkt geraken. Want dat wilt zeggen dat je rond bent in je huis en dat het dus alweer tijd is om helemaal opnieuw te beginnen verven.
NEEN! aan hard geworden, onbruikbare verfborstels in 2012!

3. Minder zagen
Misschien dat een klein kind en een iets minder klein slaaptekort mijn zaaggehalte wel een beetje in de hoogte hebben gejaagd, maar ik denk dat het al bij al nog meevalt met mijn gezaag. Dat van de andere mensen, daarentegen... Kom op, seg, denk eens aan wat je wél hebt, in plaats van aan de dingen die je nog allemaal wilt hebben, hebben, hebben.
NEEN! aan de zagers en de klagers!

4. Leven op de wilden boef
De boel vaker de boel laten, kind wél in de buggy duwen en gewoon wél naar dat ene café gaan. Of zomaar eens binnenvallen bij die buurvrouw. Zonder eerst via sms te vragen of het wel past.
NEEN! aan vooraf verwittigende sms'en! (Of is dat té 2011, niet verwittigen vooraleer je langsgaat?)

5. Voornemens overboord
En last but not least, stoppen met voornemens maken! Daar wordt een mens toch alleen maar ongelukkig van? Gewoon doén, als je iets wilt doen.
NEEN! aan de goede voornemens, dus. Ha!

Tess & Secret Sarah

En ik mocht Geheim Kerstvrouwtje spelen voor die lieve Tess herself!

Hier in 't klein mijn cadeautjes voor haar. Voor de uitgebreide uitleg en grote foto moet je bij Tess zelf zijn.
Hoe meer resultaten ik zie verschijnen op allerlei blogs, hoe zaliger ik het initiatief vind.

Ik wou dat het al volgend jaar was!

Sarah & Secret Santa

Dinsdag -de deadline waarop het pakje van Secret Santa bij zijn bestemmeling moest zijn- kreeg ik een mailtje van Miss Patee. Iets met overslapen en pakje in de haast thuis vergeten en sorry en morgen en oei. Maar dat is helemaal niet 'oei', geduld is namelijk een van mijn sterke kanten.

En dan kwam er ook nog een landelijke staking bovenop, maar ik kan wachten -zeker op leuke pakjes! Vandaag om negen uur stipt belde de postbode aan met een pakje onder zijn arm. Als dat niet prachtig op tijd is voor een kerstcadeautje!

Er zat een briefje bij het cadeautje: dat mijn moodboard nogal dromerig was, iets wat mijn Secret Santa blijkbaar helemaal niet is. Daarom had ze het moeilijk om iets te verzinnen. Maar zie ne keer, wat een mooie dingen er in mijn pakje zaten! Zo tof!

Dankjewel Miss Patee. Dankjewel Tess.

Jullie hebben Kerstmis net weer een beetje warmer gemaakt. :-)

John Lennon? Obama? Jezus?

Als ik al die winterse witte ademwolkjes zie, dan vraag ik me altijd af wie diezelfde lucht ooit nog ingeademd zou hebben.

Iew.

Oh ja.

Ik had hier ook nog een blog te onderhouden, zeker? Helaas zijn er andere dingen die daar de voorbije weken een stokje voor staken. In willekeurige volgorde:

1. Slapen
Niet dat dat nog veel of lang gebeurt, maar slaap krijgt met stip voorrang op alle andere 'extra' dingen.

2. Werken
Stilaan geraken alle puntjes een voor een weggevinkt van het lange lijstje met deadlines. Vermoeiend, maar zo heb ik het graag: keihard werken voor keiveel deadlines en dan... heel bewust de pauze-knop indrukken. Het is de bedoeling om voor de kerstvakantie alles gedaan te hebben. Wish me luck.

3. Secret Santa
Yes! Het komt in orde. Straks gaat mijn cadeautje op de post. Ik hoop, hoop, hoop dat de Posterijen dan zo vriendelijk willen zijn om het dan ook effectief op dinsdag af te leveren bij de bestemmeling.

4. Kerstcadeautjes sprokkelen
't Is crisis voor iedereen, dus zakken de budgetten voor de kerstcadeautjes naar beneden. Leuk, maar ook uitdagend. Bovendien moet ik dit jaar voor drié in plaats van voor twee mensen een cadeautje zoeken. Gelukkig gaat dat voorlopig nog zonder stress en hebben we bijna alles in huis.

5. Een dochter van zes maanden en twee dagen
Een supervrolijke dochter trouwens. Dus moeten wij daar veel mee spelen en fletsen en kietelen en lachen en moet al de rest maar even wachten tot ze slaapt.

6. Het kamertje van een dochter van zes maanden en twee dagen
Dat maken we eindelijk in orde. Denk behang aftrekken, schilderen, behangen, maar vooral: véél opruimen en weggooien tijdens de babydutjes door. Jongens, wat verzamelt een mens veel rommel in een bureau op zeven jaar tijd. Note to self: kijk eerst in de kast wat je nog hebt liggen voor je nog iets koopt! Ik moet me dringend aansluiten bij de Church of Stop Shopping. Hallelujah!

Mocht het weer drie weken duren vooraleer ik hier nog eens iets post, laat mij u dan alvast warme winterdagen, gezellige feesten zonder indigesties en gênante momenten, veel fiseekes bij oud op nieuw en een katerloze eerste dag van het jaar toewensen!