Off we go

Dag lieve blog-lezende, niet-limerickende, hard-werkende, file-trotserende, kou-lijdende mensjes! (Het is de laatste keer dat ik het er inwrijf, beloofd ;)

Tussen het inpakken, last-minute-winkels-afschuimen en poetsen (onze logée, remember) door wil ik jullie nog even uitwuiven. Zwaai, zwaai!

Ik zal misschien af en toe wel eens iets posten hier. Als er internet is. En elektriciteit natuurlijk. En als ik tijd en zin heb. We zien wel. Maar tot zover: see you later alligator...

Help ik kan mij niet meer concentreren.

Nog een paar uurtjes werken maar het lukt me niet. Hoe dichter we bij de vakantie komen, hoe moeilijker ik kan wachten.

Dus ik vroeg me af of jullie me een beetje zouden kunnen afleiden? Met een grappige limerick ofzo? Dat is in de geschiedenis van deze weblog al wel eens leuk gebleken (zie hier, hier en hier). Dus, for old time's sake, en omdat het vrijdagnamiddag is, wat denken jullie?
Ik geef alvast een voorzet:

Een mugje uit oosterse streken
gaf een vrouw een paar heel rake steken

maar plots zat-ie strop
kon geen kanten meer op

te lang onder haar rokje gekeken

Nu jullie!

Ditjes en datjes.. o ja en dat ook nog!

Dus nu moet ik al die laatste klusjes die bij op reis gaan horen nog regelen. Kapper, check. Apotheker voor productjeuhs tegen al die vieze beestjes, check. Uitpluizen welke malariapillen ik nu eigenlijk ga nemen, nog niet check. Belangrijke papieren kopiëren, nog niet check. Laatste bestelde knuffels klaarmaken, check! Mijn tas puilt dezer dagen uit van de inpak-, medicijn-, to do- en andere lijstjes.

En dan heb ik de belangrijkste 'check' nog niet eens kunnen uitvinken: alles bijeen zoeken voor de jury van de avondschool. Want ik ben een echte sloddervos. Ik word gék van mezelf en toch lijk ik het niet te kunnen veranderen. Bijgevolg moet ik nu tussen allerlei uitpuilende stapels papier de bruikbare werkjes trekken. En netjes afprinten wat her en der op verschillende computers en usb-sticks en cd'tjes verspreid staat. En dat allemaal mooi in een mapje steken. En schetsboeken, waar ik altijd in begin te tekenen maar nog niet eens halfweg alweer in stop, bij elkaar rapen. Ik ga nog een lange avond tegemoet.

O ja: deze tekening floepte maandagavond zomaar tevoorschijn op mijn blad. Een soort Roodkapje Nieuwe Stijl. Ik denk dat ik na de vakantie de Snotprinses maar eens op deze manier ga tekenen. Ik kijk er al naar uit!

Extra veel kofferruimte

OK. Er zijn blijkbaar een aantal mensen die (echt héél subtiel overigens) aan het vissen zijn of er niet nog een plekje vrij is in mijn rugzak.

Nu hebben die mensen geluk: we gaan toch niet zoveel moeten meenemen aangezien het daar héél warm is. Maar echt overdreven warm. Zo warm wordt het hier echt bijna nooit. Echt niet! En de zon gaat er ook heel vaak schijnen. Jonge jonge, niet te geloven zo warm. Gloeiend warm, zodat je eigenlijk alleen maar kan chillen en zwemmen. 0ch och, zo zonnig. Zo warm. Hehe.

Dus. Als u nu even opgeeft welke van bovenstaande activiteiten u wilt meedoen met ons, dan kan ik alvast een schemaatje maken om de beschikbare kofferruimte eerlijk te verdelen.

Is dat niet sympathiek van mij? Ja he?
Gelieve mekaar wel niet te vertrappelen aub! En daar links vanachter, laat die mevrouw maar eventjes door, ja. Ik dank u vriendelijk.

Spic & Span

Het stond al sinds de vroege herfst (lees: zomer) op mijn to-do-lijstje maar verder dan een paar occasionele oplapbeurten en het weggooien van de overduidelijk beschimmelde potjes was ik nog niet geraakt. Maar met een logée die een maandje op ons huis komt letten in het vooruitzicht, begon mijn rechterarm vanochtend plots rare bewegingen te maken. Helemaal uit zichzelf. Ik dacht: "Hm, interessant, eens kijken waar dit naartoe leidt" en ik liet de arm doen wat-ie wou. Ik verheugde mezelf al op een wel héle gezellige ochtend, maar dat werd het dus niet. Het bleek namelijk 'de frigo uitkuisen' te zijn!

Elk laatje, elk klepje, elk schapje had vanochtend een afspraak met mijn poetsdoek. Eén derde van de koelkastinhoud ligt intussen in de vuilbak of in de gootsteen. Ondefinieerbare vlekken, waarvan ik op den duur begon te denken dat ze gewoon bij de koelkast hóórden, zijn plots verdwenen.

Na een uurtje schrobben en soppen weergalmde mijn zucht van opluchting in de lege, blinkende, witte ruimte. Ik schonk mezelf alvast een koffietje in terwijl ik me mentaal voorbereidde op datgene wat ik nog steeds het beste kan: zetelhangen.

Maar mijn arm liet die verdomde poetsvod niet los! Ik kón mezelf helemaal geen koffie inschenken! Mijn rechterarm ging gewoon rechtstreeks door naar de oven. Waar het EasyClean-programmaatje blijkbaar niet veel soelaas meer kon brengen. Helaas. Elbow grease dan maar.
Ik zweer het je, tante Kaat én Sien en Maria hingen binnen de tien seconden aan de lijn om de adoptieprocedure alvast op te starten.

Dus nu is de frigo proper. En de oven. Maar ik niet. Ik zweet er nog van. Maar dan ben ik alvast een beetje gewend aan de temperaturen die ons de komende weken te wachten staan.

Laat die vakantie maar komen!

Fakking funny, innit?

Als ik oud en (helemaal) grijs ben, dan zou ik best wel willen worden zoals nan Taylor. Mezelf niks aantrekken van wat iemand van me denkt, iedereen -behalve mezelf- meters door de grond laten zakken van schaamte, ongelimiteerd vloeken, ongegeneerd slechtgezind zijn op alles en iedereen, héérlijk! Dan kan ik de hele dag grommelen van 'Waddafakkingliberty!' (minuut 3'30"). Of nog beter: 'Waddaloadofoldshit! ('op 4'12")

Ik vrees alleen dat ik eerder zo'n lief, schattig, gekrompen omaatje zal worden in een huis dat altijd ruikt naar vanillewafels. Maar ik zeg never never! Nee hoor, wie weet is er nog hoop voor mij. Als ik echt héél goed oefen. Misschien.

O ja, check ook de website van de Catherine Tate Show. Dot co dot uk.

Getagd

Sue(per) kwam met een stokje aandraven: ik moest de vierde map van mijn computer nemen en daar de vierde foto uithalen.

Ik weet niet wie er in godsnaam zo'n getal-vier-freak is maar ik heb geluk, het is een redelijk coole foto. Van op mijn idool-feestje, toen ik Frida Kahlo was. En deze is nog niet eens met het nieuwe fototoestel getrokken hehehe.

Voor wie het stokje ook wil... hup, ik heb het net gegooid, pak aan!

Wehey!

It's ours! Op de valreep voor onze vakantie - en gesponsord door nieuwjaarscenten van de bomma- nog een laat nieuwjaarscadeautje voor onszelf gekocht. Heerlijk om via de handleiding stap voor stap te ontdekken welke snufjes dit pareltje allemaal in huis heeft!

Wie weet maak ik ook wel eens een Tiltshift-plaatje dan. Tiltwatte, zegt u dan? Klikken, zeg ik dan. Het is een manier om via een Photoshop-fröbeltje echte foto's er te laten uitzien alsof het miniatuurscènes zijn. En dat vind ik nu eens supertof, zie!



En, ja, wij behoren tot de gelukkigen die over dit en exact twee weken deze rillende winter een maand inruilen voor.. goh.. pakweg een graadje of dertig. Het kan ook iets meer zijn, hoor. Ergens in Laos. Of in Cambodja. Of wie weet wel op een verlaten eilandje voor de Thaise kust, waar je echt niets -maar dan ook niets- anders kan doen dan boeken lezen en slapen.

Het leven kan toch hard zijn. Ik weet het.

Koud, dacht ik zo.

Laat ik nog maar eens een zelfportretje posten, dacht ik bij mezelf. Zodat u me nog herkent, mocht ik u nog eens tegen het ijzige lijf lopen. Wel zo handig, dacht ik zo.

Intussen weet ik ongeveer hoe een vrouw in een burka zich moet voelen. Niet zo best, dacht ik zo! Of weet je wat ik me ook voel? Zo'n lekker ouderwetse sokkenknuffel. Zoals de beestjes hieronder. Met een wee scottish accent. Die van het filmpje dan, niet ik. Verrie funnie, dacht ik zo! Een cadeautje van mij voor u. U had toch niets anders te doen dit weekend, dacht ik zo. Het zijn toch enkel zotten die dit weekend buitenkomen. Voor een fotoshoot ofzo.

Receptieblabla

Haa, januari. Haa, nieuwjaarsrecepties.

Ja, al wat da’k u kan wensen he. Ja, en een goeie gezondheid he. Ja, en eindelijk eens een babietje he. Oh, maar dat zal nog niet voor direct zijn, hoor, nee nee, eerst nog een beetje reizen. Jaja. Ja, lekkere hapjes he. Jaja.

Ik ben niet zo’n fan van nieuwjaarsreceptie- en andere small talk. Of nog erger: drie kussen geven aan wildvreemde, raar ruikende, gek kussende mensen. Ik vergeet ook elk jaar opnieuw wie ook alweer die Belangrijke Mensen zijn die me komen begroeten. Dat mijn collega me dan moet influisteren dat de allerbelangrijkste mens op de receptie me net een hand kwam geven. Terwijl ik net heel elegant een gloeiend heet hapje probeer weg te werken. Of breed glimlachen naar iemand waar je door de drukte niet bij kan, met een stuk vlees tussen je tanden. Jep, that's me! De hapjes en bubbels, I love it, maar moeten al die zinloze gesprekjes en toebehoren daar nu echt bij? Zouden we dat niet kunnen afschaffen? Vindt iémand dat echt léuk?

Ik denk: gewoon binnenkappen die hapjes en vooruit met de geit. Ik blijf op recepties meestal ook bij de mensen hangen die ik al een béétje ken om de koetjes en kalfjes discreet te omzeilen. Naar recepties gaan om te (gaat even kotsen) netwerken, ik mag er niet aan denken!

Dus, bij voorbaat, mocht ik u binnenkort tegenkomen op een of andere receptie: al het beste gewenst voor het nieuwe jaar en een goeie gezondheid, want dat blijft toch het belangrijkste he. Jaja.

Mag ik dan nu nog zo’n lekker, warm kaashapje? Dank u wel.

Let it snow, let it snow, let it snow

Voor één keertje was ik blij de warme uitlaatgassen tegen mijn kuiten te voelen toen ik stond te wachten op de bus. Ik moest ervoor slalommen tussen gladde trottoirs en smeltende hondenpoep, maar ik ben er dan toch geraakt.

En morgen voorspellen ze tot -13 graden. Ha, Canadapeople, we zitten jullie op de hielen!

De eerste knuffel van 2009 is een feit!

2009 is begonnen... met een knuffel/kussen! Ik kan wel slechtere manieren bedenken om een jaar te starten.

Ik kan u alvast meedelen dat mijn naaimachine zonder concurrentie de beste aankoop van 2008 was. Met het risico dat het bijhorende gevloek en getier van mijn kant een bedreiging gaat vormen voor mijn relatie. Maar dat zal wel minderen, hoop ik (het gevloek bedoel ik dan, niet de relatie ofcourse).

Verder heb ik de laatste dagen niet veel meer gedaan dan rondgehangen, gelegen, TV gekeken, gelezen, gelachen, geslapen, gegeten, gedronken en geklonken, genaaid en getekend. Als de eerste twee dagen van het jaar symbolisch zijn voor alle andere, dan wordt het een prachtjaar, dacht ik zo.

En ik hoop voor u hetzelfde!

Gezocht: iemand

Hallo? Is daar iemand?

Ik fiets naar het werk en er is niemand op de weg. Ik kom op het werk en daar is ook niemand. Ik mail maar er antwoordt niemand. Af en toe neem ik de hoorn van de telefoon om te zien of ik nog verbinding heb. Ik heb al eens onder mijn bureau gekeken maar daar zit ook niemand.

Als ik thuiskom, is er meestal gelukkig wel één iemand. En meer dan hem heb ik eigenlijk niet nodig.

Maar gelieve na de kerstvakantie wel weer allemaal terug te komen, ok?

Beter een jarige buur dan een verre vriend

De man achter deze geweldige buurtblog werd vrijdag veertig. Onder het mom "we komen éventjes deze tekening binnenbrengen" slopen S. en ik binnen op zijn heel gezellige verjaardagsfeestje. Waarvoor dank!

Een klein kerstverhaaltje

Er was eens een klein meisje dat met een bootje ging varen. Ze had haar knuffel meegenomen. Die knuffel ging altijd en overal met haar mee. Het was een hele leuke zomerdag en ze hadden veel plezier. Maar toen het meisje over de rand van het bootje leunde om de grote vissen goed te kunnen zien, viel haar lieve leeuw -ploef!- in het water! Niemand kon het meisje troosten en tot op de dag van vandaag roept ze nog elke dag om haar leeuw.

Nu had dat meisje een oom die het zo erg vond voor het meisje dat hij vroeg aan een mevrouwtje om een nieuwe leeuw voor haar te maken. Hij had op de blog van het mevrouwtje gezien dat ze heel graag knuffels maakte. Dus werkte het mevrouwtje dag en nacht, samen met haar moeder, aan leeuw n°2.

Vanavond ligt er voor het kleine meisje een nieuwe leeuw onder de kerstboom. Hopelijk kunnen ze het goed met elkaar vinden en valt leeuw n°2 nooit of nooit overboord en leven ze nog lang en gelukkig...

Fijne feesten!

De Knop

Er zijn verschillende 'knopjes' die ik uit mezelf zou willen verwijderen. Zo is er de 'Help-Heb-Ik-Wel-Genoeg-Met-Iedereen-Gepraat-Op-Mijn-Feestje-Knop'. Of de 'Zou-Ik-Nu-Iets-Verkeerd-Gezegd-Hebben-Knop', nog zo eentje.

Maar de knop die ik het aller-allerliefste uit mezelf zou willen demonteren is toch wel de 'Oh-No-Heb-Ik-Het-Vuur-Wel-Uitgedraaid?!?-Knop'. Dit verschrikkelijke feature is nauw verwant met de 'Oei-Heb-Ik-De-Sleutels-Nog-Op-De-Deur-Laten-Zitten?!-Knop' en de 'Had-Ik-Dat-Strijkijzer-Nu-Wel-Uitgetrokken??-Knop'.
Dat is de knop die -als ik bijvoorbeeld een lekkere pasta maak voor een fietsuitstapje naar Zeeland, en de eerste afslag neem richting Nederland- in actie schiet. Dan krijg ik het benauwd, mijn ogen worden groot, en mijn hart slaat tien keer zo snel. Een buitenstaander zal het niet aan me zien, maar vanbinnen woedt een storm.

Even nadenken, even nadenken. Zag ik de blauwe gasvlammetjes nog nàdat ik de pasta al klaar had? Maar nee, dat zal wel in orde zijn. Nee, dat is niet in orde! Is S. nog in de keuken geweest, zodat hij het vuur misschien heeft uitgedraaid? Kan ik de buren bellen om te vragen of ze iets doen? Maar nee, niet meer aan denken. Jawèl, shit. Of heb ik het vuur dan misschien toch gewoon zelf uitgezet?

S. heeft intussen al in de mot dat er iets niet klopt. Hij heeft door de jaren heen een sensor ontwikkeld voor De Knop. Ik hóór hem dan al inwendig vloeken maar hij is alleen maar heel lief en hij pakt het rationeel aan. "Nee, ik ben daar nog voorbij gekomen, dat vuur was zeker uit. Zéker weten, echt waar!"
Naarmate de rit vordert en ik inwendig maar niet gekalmeerd geraak, slaat dat al eens om naar een geïrriteerd "Moet ik terugdraaien??", maar meestal verandert hij gewoon heel subtiel van onderwerp. En dat helpt. Soms. Na een minuut of dertig.

Maar als ik nu toch eens te weten zou kunnen komen hoe ik die bloody Knop voorgoed uit mijn systeem kon halen, dàt zou ik nu nog eens een Fantastisch Kerstcadeau vinden! Iemand nog een Engelse sleutel op overschot? Bij voorbaat dank.

Memorabele datum

Is het nu echt al 18 december? Ehm, waar is dat jaar naartoe? Waarom is het volgende week al Kerstmis?? Kan dat niet nog een weekje of twee uitgesteld worden? Als alle vrouwelijke lezers nu eens heel lieflijk met hun lange wimpers richting hemel knipperen, zou het kindeken Jezus dan niet nog even kunnen wachten?

Niet dat ik niet blij ben met vandaag, hoor. Achttien december is namelijk een Memorabele Datum. Een jaar of zes geleden haalde ik nù mijn rijbewijs (letterlijk na een stoomcursus van drie weken). Alweer vier jaar geleden zijn we op de achttiende in ons huis getrokken. Verdorie, ik zou er niet van schrikken als onze kinders later allemaal op 18/12 geboren worden. Ha!

Vandaag is dan weer iets minder memorabel. Had er iemand nog graag een doosje bacteriën voor onder de kerstboom gehad? Gratis af te halen, of als ik eens heel hard nies komen ze misschien wel rechtstreeks uw huis binnengedwarreld.

That's it for now, folks. Ik trek me terug op de zetel met een tas citroenthee bij de hand.

It's mihihihine!

Woensdag dan toch.

Ik weet het, het is zó'n simpel machien dat het lijkt alsof Sinterklaas himself een speelgoedversie in mijn schoen heeft gedropt, maar nee hoor, het werkt. Denk ik. Hoop ik. Dat zal ik woensdag weten. Maar ik ga er alvast vanuit.
Of ik ermee kan werken, dat is dan weer een ander paar mouwen (ha! ha!).

Maar in tussentijd: joepie!

Over bloggende Schorpioenen, of Schorpioense bloggers

Nu las ik laatst een comment bij een stukje van Esther waarin iets stond over consequent bloggen en de link met het sterrenbeeld Schorpioen. En ik dacht: "Ja! Misschien is dàt wel de verklaring waarom sommige bloggers het al jaren uithouden en andere amper drie weken!" Ter uwer informatie: Schorpioenen zijn heel volhoudend in zo ongeveer alles, en bijgevolg ook in bloggen.

En als ik dan even nadenk hoe dat met mezelf -een rasechte Schorpioen zonder de giftige, scherpe kantjes- zit, dan kan ik alleen maar concluderen dat het klopt. Ik ben op alle vlakken nogal standvastig: lief, job, kapsel, blog, vriendschappen, heel de reutemeteut! Saai he? Maar ik doe het allemaal voor u, beste lezer. Ik offer mezelf al vier jaar op voor een leven vol saaiheid zodat u hier bijna dagelijks uw koffiepauze kan komen doorbrengen.

Van enkele medebloggers weet ik alvast dat ze Schorpioen van sterrenbeeld zijn (nietwaar, Cyriel, Esther zelf en Coolinary?), dus nu vroeg ik me af: is het waar? Zijn er nog van die vasthoudende bloggers die Schorpioen zijn?

Of zal ik deze gedachte maar weer vast in het vakje 'kwatsj' klasseren?

Ik woon in Antwerpen en wij hebben echt alles in huis

Voor het geval u dat nog niet mocht weten. Het is echt waar!

Quickly sir, pack my box with five dozen jugs

Voor een opdracht voor de avondschool die moet resulteren in een gezeefdrukte poster ben ik op zoek naar zo kort mogelijke zinnen waarin elke letter van het alfabet minstens één keer voorkomt. De titel van dit stukje is er alvast een, hieronder zijn er nog twee leuke die u waarschijnlijk al kent:

The quick brown fox jumps over the lazy dog

Pa's wijze lynx bezag vroom het fikse aquaduct

Heeft u nog inspiratie? U had vast toch geen zin om hard te werken met dit koude weer en de gedachte aan de komende feestperiode. Misschien krijgt u dan wel een originele zeefdruk als laat nieuwjaarscadeau.

Misschien, zei ik he ;)

Inspiratie

Voor wie nog inspiratie zoekt om zelf zijn kerst/nieuwjaarskaarten te maken (doen!): kijk eens bij de verzameling van Roy Doty. De illustrator maakt elk jaar zelf zijn kerstkaarten en ik vind ze om van te smullen! Vooral de monochrome, lekker ouderwetse tekeningen vind ik heerlijk. (Bedankt, Drawn! )

Zo, en nu die ene man-met-baard definitief vertrokken is, kan ik eindelijk het kerstgerief weer van stal halen. Als u mij zoekt, ik zit op zolder. In een felgroene huisbroek met niet-bijpassend jasje.

Sarah en de huisbroek

Ik weet niet wat het is, maar als ik thuis ben loop ik 90% van de tijd in mijn 'huiskleren' rond. Dat is niet echt een pyjama, maar het is ook geen outfit waarmee je naar de winkel, laat staan het werk, zou gaan. Het is eerder een soort van H&M-stijl-joggingbroek, gecombineerd met een truitje en een vestje. Afgewerkt met mijn warme sloefkes of in de zomer met flashy flipflops een fantastische outfit, toch?

Het is niet dat ik het concept 'huisbroek' van thuis heb meegekregen. Mijn moeder ziet er namelijk steeds uit als een plààtje. Behalve op vrijdagvoormiddag want dan is het poetstijd, maar verder: picobello, die moeder van mij!

Ook nu ik dit eigenste stukje schrijf zit ik in deze schreeuwlelijke maar comfortabele kledij. Hoewel, lelijk is nu ook weer niet het juiste woord, want ik probeer net niét in het Ma Flodder-effect te vervallen. Maar de kleurencombinaties kunnen soms wel tegenvallen. En na een dag of drie durft zo'n broek er ook al eens uitgelebberd uit te zien aan de achterkant. En die enorme mannenzakdoek is ook niet echt een aantrekkelijk accessoire. Maar gemàkkelijk! O, jongens, het voelt zo heerlijk om na het werk die strakke jeans de slaapkamer in te zwieren en snel in een broek-met-elastiek te springen. Ik verheug me nu al op een zwangere buik, gewoon om 'm niet de hele dag in te moeten trekken.

Maar goed. Dat wou ik even meedelen. Zodat u niet te hard schrikt als u eens onverwacht bij mij langskomt. Mijn huisbroek en ik. Een goeie combinatie.

Achttien dingen die zeker helpen bij een winterdip

- eens goed slapen
- ondanks de tegenzin op tijd opstaan en vooruit met de wintergeit!
- niet moeten gaan werken
- handen uit de mouwen steken
- buiten komen
- het glas eindelijk naar de container doen
- dingen die al lang waren blijven liggen in orde brengen
- een leuke, fatsoenlijke stoffenwinkel vlakbij ontdekken
- de afwas wegwerken
- een Bouchée van Cote d'Or
- lieve comments van lezers die ik al kende
- lieve comments van lezers die ik nog niet kende
- een soort van oplossing vinden voor het probleem dat je had
- weten dat je eigenlijk alleen maar luxeproblemen hebt
- merken dat de dip al na een dagje over lijkt te gaan
- van de winterkou in een warm huis thuiskomen
- het laatste pakje mozarella in het winkelrek te pakken krijgen
- en misschien nog het meest efficiënte van al: een morele-steun-bij-de-deadline-tekening maken voor S.

What goes up, must come down

Herinnert u zich nog dat ik in zo'n opperbeste bui was? Dat alles leek mee te zitten? Dat het leven me toelachte en ik vrolijk terugzwaaide?

Wel, neem dat allemaal en draai het dan volledig in de tegenovergestelde richting. Het scenario (dat een Nederlandse producent echt wou indienen!) gaat op de vooravond van de indiening voor subsidie dan toch niet door. Er is kaartjesstress. Er is werkstress. Er zijn rare collega's. Het is koud. Het regent. Iedereen klaagt en zaagt, mezelf incluis. Ik wil een sjaal breien maar het enige dat ik doe is steken laten vallen. Ik wil knuffels maken maar ik heb geen tijd en belangrijker: geen naaimachine (ok, dat laatste hoop ik snel te veranderen). Ik wil vanalles tekenen maar het komt er niet van. Ik wil mijn haar laten knippen en mijn grijze haren weg laten verven, maar er lijkt altijd iets tussen te komen.

Om van het wereldleed nog maar te zwijgen. Want ik weet ook wel dat er ergere dingen zijn dan breinaalden en scenario's. Maar toch. Het is mijn blog en balen is toegestaan. Even dan toch. Balen, balen, balen.

En als u me dan nu wil excuseren, dan kruip ik even in een hoekje onder een groot, warm deken, ergens in a galaxy far far away. Tot over een dag of drie.