Test one two

Tja. Weet ik even niet wat zeggen, seg. Dagboekmoment: Sarah heeft al heel de week echt niets te vertellen! Dus. Praat u maar even. Keuvelt u gezellig wat in de commentarenbox. Neem een stoel en zet u zich er gezellig bij! Drink een tasje thee. Stukje taart, iemand? Vertelt u me gerust hoe uw verlengd weekend was. Of geef me een opdracht ofzo. Iéts!

Ik heb het éffe te druk met naaien en breien (maar daar kan ik nog geen foto's van tonen want fototoestel uitgeleend) en een scenariootje schrijven (daarover later misschien meer) en uit gaan eten en verlengd weekend houden. Dàt, en mezelf te pletter vreten aan ijskoude Zero-chocolade vanwege die-tijd-van-de-maand. Màn, mijn leven is zo boeiend tegenwoordig!

Dus: wat wilt u horen? Of als u niets wilt horen, dan zwijg ik gewoon wel even, hoor.
U vraagt, ik draai.

It's happening, baby

Heeft u ook wel eens van die momenten dat alles in de plooi valt? Dat je eigenlijk best wel héél gelukkig bent? Dat je voelt dat het de goeie kant op gaat? Wel, ik zit middenin zo'n moment.

Ik kan op woensdag helemaal loos gaan. Ik kan volop kaartjes maken (de bestellingen lopen vlot binnen, waarvoor dank), stofjes gaan kopen, knuffels maken, mezelf afvragen waar ik zo'n leuke stoffen als die mannetjes en appeltjes hierboven zou kunnen vinden (tips, iemand?), koffiekletsen met de buurvrouw, maar toch het zelfdiscipline hebben om thuis nog wat verder te 'werken'.

Hersenspinsels die al jaren stof vergaren in mijn hoofd komen nu langzaamaan naar buiten gekropen. Hersenspinsels waarvan ik dacht dat ze voor eeuwig en altijd opgesloten zouden zitten in mijn bovenkamer, die mogen er nu gewoon zijn.

En dat voelt lichtjes fantastisch. En dat is dan het understatement van het jaar!

Kun jij ze allemaal vinden? Nee. Nee. Ik kan ze niet allemaal vinden. Ambetanteriken.

Kent u Boggle? Ik ben gek op Boggle. Maar er is één klein probleem. Op de speldoos staat een voorbeeld om de spelregels uit te leggen. En die mensen van Parker zeggen dat er meer dan 90 woorden te vinden zijn in dat voorbeeld. Negentig woorden! En ik vind er maar 58. Dat wil dus zeggen dat er nog 32 woorden gevonden moeten worden. En ik vind die niet. En ik word er gek van. GEK! Help!

Hieronder de woorden die ik al heb genoteerd. En nu reken ik op u, beste lezers. Voor vier jaar blogplezier, is dit het enige dat ik u vraag. Tweeëndertig woordjes in ruil voor pagina's vol tekst. Lijkt me een eerlijke deal, niet?

Pakt u alvast pen en papier. Ik wacht wel even. *wachtmuziekje* Bent u daar terug? Goed zo. Noteer alle woorden die u vindt in de afbeelding hierboven. Als u gaat vergelijken met de woordenlijst hieronder, en er zit een woord bij dat u wel heeft gevonden en ik niet, drop het dan als de wiedeweerga in de commentarenbox.

Nog even herhalen: je moet woorden van minstens drie letters hebben en ze mogen enkel gelinkt zijn zoals je op de foto ziet. Vervoegingen van werkwoorden zijn toegestaan, afkortingen en eigennamen niet.

ets - eng - ent - gek - gekam - gekost - gepest - gesp - gespt - gespte - gespen - gesteun - geste - gin - gok - gom - gonst - int - kam - kom - kost - kosten - mag - mak - mof - mok - mos - net - nest - neus - neust - neut - nog - nok - nut - ons - pek - pen - pent - pens - pest - pesten - peso - snit - snuit - som - spek - step - steno - steun - steunt - ten - tent - teut - tin - tuig - tuin - uit

Ik zal u eeuwig dankbaar zijn!

Into the wild

Raadsel:Wat krijg je als Sean Penn regisseert, Pearl Jam de soundtrack maakt en een ongelofelijk knappe gast als Emile Hirsh een net afgestudeerde jongen -die een grote reis maakt, vastberaden om als proef op de som een paar maanden in Alaska door te brengen- speelt?

Antwoord: een steengoeie, aangrijpende, schone film.
Into the wild, huren, nu!

Eindelijk!

Wat een eer om voor zo'n stoer kereltje het geboortekaartje te mogen maken! Hij stond iets te hard te popelen om tevoorschijn te komen, waardoor hij eerst nog even in het ziekenhuis moest blijven, maar nu mag-ie dan toch naar huis.

Hoera!

Weekends zijn altijd veel te kort

Dus toen kwam Octavie met haar Man en dat was zó gezellig. S. en ik legden uit wanneer we hier 'u' zeggen en dat dat dan helemaal niet formeel bedoeld is. En we taterden over andere virtuele schrijfsters (hehe). En we wandelden langs de Schelde. En ik ontdekte dat Octavie zomaar uit zichzelf zo leuk kan tekenen! En dat Nederlanders hun mayonaise echt lékker vinden. En toen was het plots alweer voorbij. Veel te snel eigenlijk. Wordt hopelijk nog eens vervolgd.

Gelukkig was er nog een zalig verrassingsfeestje om het zwarte gat op te vullen. Nog nooit een jarige zo hard achteruit zien springen van het schrikken. En ik kan nu ook officieel concluderen dat teveel heerlijke mojito niet goed is voor een mens. Om nog maar te zwijgen van dat winteruur. O ja en Jungle Speed spelen met uw zatte botten is heel grappig.

Niet dat ik mij er veel van herinner.

Functioneel naakt

Af en toe teken ik dus nog wel eens iets anders dan schattige meisjes voor op wenskaartjes. Het was de tweede keer dat we onze teken'kunsten' mochten uitproberen op een naaktmodel. Vorige keer hadden we een jongen en wat blijkt: ik vind vrouwen véél leuker om te tekenen.

Ondanks het feit dat ik geen echt doorwinterde tekenaar ben, ben ik toch tevreden met het resultaat! De eerste twee tekeningen waren de twee meest gelukte van de avond. De derde is hetzelfde model, maar omdat ze het koud kreeg, tekenden we haar gewoon gezellig in haar badjas en mocht het ook wat illustratiever.

Ik vind het altijd een beetje sneu voor die modellen. Ze worden er wel voor betaald maar veel is het naar het schijnt niet en je moet toch lef hebben om in uwe pure te gaan staan/zitten/liggen, terwijl elk -maar dan ook élk- detail van je lichaam bestudeerd wordt door twintig tekenende mensen.
Maar ik denk dat ik dat erger vond voor het model dan het model zelf.

Hartstikke leuk!

Krijg nou wat. Octavie -u kent haar wel, ik heb eens een zelfportret voor haar getekend- komt zaterdag met haar Man naar Antwerpen.

En nu heeft ze me daar toch een mooie tekening gemaakt. Wat zeg ik, een pràchtige tekening! En nog wel speciaal voor mij. Kijkt u toch zeker even. Ik vind het werkelijk fantastisch.

Is het al zaterdag?

Ik ben Sarah en ik ben een Hema-holic

Zou er zoiets bestaan als de A.H., de Anonieme Hema-holics? Mocht dat zo zijn, dan ben ik er in elk geval nog niet klaar voor. Gisteren betrad ik het hol van de leeuw voor een agenda. Eén piepklein agendaatje.

De Hema-mensen hebben namelijk zo’n sluw marketingtrucje in die agenda geïntegreerd. Ergens in oktober staat elk jaar opnieuw een lichtgrijs onbenullig zinnetje: ‘Hema jaaragenda’s nu verkrijbaar’. Pure indoctrinatie is het. Vanaf het moment dat ik De Zin lees, moet ik zo snel mogelijk naar de Hema. Must. Buy. Agenda. Met mijn armen recht voor me uit en mijn blik op oneindig, wandel ik als een mak schaap naar het agendarek en kies er de leukste en –ook niet onbelangrijk- kleinste agenda uit.

Dat die agenda klein moet zijn heeft zo zijn redenen.
Eén: een paar jaar geleden heb ik eens zo’n Sinterklaasboek van een agenda gehad, met per dag een grote, blanco bladzijde. Het probleem was: die bladzijde blééf ook blanco. Hoeveel ik er ook in kribbelde, het leek wel of ik geen sociaal leven had whatsoever.
Twee: Hij moet in mijn sjakkosh passen.

Dus. Ik stond in het walhalla van de A.H. een agenda te kiezen. Nee: ik stond alle agenda’s af te keuren. Dit jaar was er geen één bij naar mijn smaak. Paniek! Vertwijfeld dwaalde ik een beetje door de andere gangen, in de hoop dat er ergens nog een verloren agenda lag van iemand die hem bij nader inzien toch niet wilde hebben. Dat heb ik trouwens nooit gesnapt, dat mensen iets meenemen en dat dan halverwege toch niet meer willen. Dat er dan een halve kilo gehakt tussen de kranten ligt. Doe dat niet, mensen! Behalve in de H&M. Daar is het jullie vergeven.

Ik grabbelde onderwijl een paar broekkousen (had ik echt nodig), een body scrub (was in de aanbieding), een hemdje voor mijn neefje (was echt te cool om te laten hangen) en o ja ook nog een rode ketting met dikke kralen (die wou ik toch al zo lang hebben) mee. Maar ik had nog steeds geen agenda. Hadden ze me weer mooi te stekken daar bij de Hema: dertig euro armer maar nog altijd geen agenda. Marketingtrucs zijn vieze beestjes.

Iemand bellen om te voorkomen dat het jaar 2009 ook daadwerkelijk zou beginnen was helaas geen optie, dus wandelde ik nog maar eens voorbij het schap met agenda’s. Te groot, te lelijk, te onoverzichtelijk. Er zat echt niks bij.
Of toch. Eentje. Eventueel. Alleszins wel van hetzelfde formaat als die van dit jaar. Maar. Het was een Saaie Grijze. En dat wil ik dus niet. Ik wil een vrolijke groene of een sprankelende roze. Desnoods een prachtige paarse, maar in elk geval géén grijze. Saaie grijze agenda’s, dat is toch voor saaie, grijze mensen, niet?

Maar toch. Het is de grijze geworden. Een saaie grijze van de Hema primeert immers nog altijd boven een agenda die niet van de Hema is. Ik weet het, het is erg gesteld met mij.
En dan heb ik nog niet eens gehad over mijn agenda-invul-ritueel. Dat volgt namelijk de dag na aankoop. Ik schrijf alle verjaardagen over met een mooi kaarsje erbij. En dan verheug ik me al op al die dagen die nog moeten komen. En op de tijd dat mijn agenda er weer zo volgekribbeld en gebruikt zal uitzien als die van dit jaar. En dan kijk ik op welke dag van de week ik zal verjaren.

Zo en dan ga ik nu even mijn agenda customizen. Heeft er iemand nog leuk plakpapier?

Such junk, such junk

Normaal gezien stap ik -uit zelfbehoud- resoluut voorbij de rayons vol met chips en koeken. 'Chips in huis' staat bij mij namelijk gelijk aan 'lege zak chips'. Binnen een uur na aankoop. Dus ben ik geweldig kordaat en eet ik alleen maar chips op café. (Of bij andere mensen thuis, natuurlijk. En meestal haal ik ook nog een zakje met iets knapperigs bij de nachtwinkel als ik terugkom van de avondschool. Maar dat laat ik voor de gezelligheid eventjes achterwege.)

Maar gisteren niet. Gisteren heb ik voor mezelf een junkavondje gehouden. Heerlijk om mezelf al in de supermarkt te verlekkeren op alle zondige dingen voor mijn Onverantwoord Vettig Avondje. Ik legde, nee: góóide al die Slechte Dingen zomaar in mijn mandje terwijl ik uitzinnig van euforie door de gangen rende. En dat ging best vlot. Zakje Hulahoops met paprikasmaak? Tuurlijk! Pakje Grills? Lekker! Wijntje? Hupakee! Dr. Oetker Pizza? Heerlijk!

Ja enne.. dat was het dan wel zo'n beetje. So far for overload. Zelfs in het over de schreef gaan ga ik blijkbaar nog niet over de schreef. (Blijkt ook uit het feit dat ik uiteindelijk alleen maar die pizza en een zak chips op kreeg.) Maar het voelde zo goéd. Een dag van ongegeneerd ongezonde rotzooi. Overdag had ik zelfs géén fruit op.

Wehey, hoe rebels kan een mens eigenlijk zijn, seg!

Het weekend was weer tof dit weekend

Wandelen in de Hoge Venen is tof!

Bokes met ei zijn tof.
Thermossen van de Hema met Moroccothee van Pickwick zijn ook tof!

Meisjes zijn tof!

Blokus is tof. Boggle is tof.
Jungle Speed is ook tof maar dat hebben we niet gespeeld.

Sprookjesbossen zijn tof!

Kastelen zijn tof!

De herfst is tof!

Het meer van La Gileppe is tof en de lift (die paal op de achtergrond) en het bijhorende uitzicht zijn ook tof!

Neefjes en nichtjes zijn tof!

Mijn familie is ook tof! Maar meestal iets normaler.
Die twee half-kussende mannen zijn mijn schoonbroers.
Die het toevallig heel goed met elkaar kunnen vinden. Tof!

Ville Historique Limbourg is ook tof. Dus niet de provincie Limbourg maar het dorpje.
Hoewel ik de provincie natuurlijk ook tof vind.
Half oktober in je topje op een terras zitten en bier zijn ook tof.

Conclusie: familieweekends zijn tof!
En dat het woord tof heel raar wordt als je het zo vaak na mekaar leest.

Altijd grappig

Purple & Brown. Lachen!

Had er iemand nog een knuffel nodig?

Voorkant en achterkant van een kipje. Een kipje ja. Daar heb ik me vandaag mee beziggehouden ja. En ik heb zitten vloeken! En beseft dat ik eigenlijk helemaal niet goed kan naaien. En gewenst dat ik een naaimachine had. En gewild dat ik meer geduld had om zo'n ding netjes af te werken.

Maar uiteindelijk ben ik toch blij met de knuffelkip. Of knuffelhaan. Whatever. Een heerlijk zacht knuffelbeest. Ik ga het nog even knuffelen.

Toch gek

Dat zoiets onbenulligs en onzichtbaars als een beetje opgepompte lucht je zoveel sneller kan doen fietsen.

Zondag, zondag

Ik heb hele mooie herinneringen aan de zondagen, vroeger, bij mijn mama thuis. En dan heb ik het nu niet meer over de periode van de tekenfilmpjes. Beste lezer, we gaan een fase verder (lees: puberteit). Toen was ik nóóit wakker voor mijn moeder en toen keek ik ook bijna geen tekenfilmpjes meer. Want dat was zó niet cool. Behalve de Simpsons. Dat dan weer wel.

Maar goed. Gaat u even mee met mij naar een zondag in.. say.. 1996 ofzo. Ik sliep tot een uur of elf, halftwaalf. Traditiegetrouw werd ik wakker met een houten kop en een slaaptekort. Maar ik kon dan toch niet meer verder slapen.

Er kwamen namelijk heerlijke keukengeuren richting mijn slaapkamer gekringeld! En hele, héle luide klassieke muziek, op vreselijk enthousiaste manier begeleid door mijn moeders gezang. Ja, dan moét je gewoon naar beneden. In je pyjama wat in de zetel gaan hangen. Wachten tot je moeder haar aperitiefje heeft leeggedronken, het vlees uit de oven komt en je aan de 'chique' eetkamertafel mag gaan zitten.
Over dat aperitieven: dat begon al bij het ochtendgloren. Op zondag werd het ontbijt (lees: de koffie of het fruitsap) bij ons thuis collectief overgeslagen. Recht vanuit je bed into de porto.

Dat is een van mijn gezelligste herinneringen aan thuis. En dat wij altijd met z'n vijven (of meer, afhankelijk van de beschikbare lieven van mijn zussen) aan tafel zaten. En dat je dan zo heerlijk kon tetteren, en discussiëren, en schaterlachen.
Zelfs de afwas vond ik toen niet erg. Hoewel mijn ene zus altijd net op hetzelfde moment naar de wc vluchtte. En daar vervolgens bleef zitten totdat je -oh, toeval- net het laatste pannetje had afgedroogd.

Ik weet eigenlijk wel niet meer of ik dat op het moment zelf ook zo gezellig vond. Ik denk dat ik toen eerder zeer sympathieke dingen dacht gaande van 'zet die muziek af en zwijg a-sje-blief' over 'moet ik nu wééral afwassen' tot 'jezes, mens, weer kalkoengebraad'.

Maar dat heb je met herinneringen, he. Alleen de goeie dingen blijven overeind.

Ik ben niet mee

Toen ik gisteren naar het nieuws keek overviel mij een licht paniekgevoeletje. Kan iemand mij uitleggen wat er aan de hand is met die banken? Wat is dat eigenlijk met die beurs? Ik heb nooit gesnapt wat die grijze muizen daar in hun net kostuum stonden te roepen tegen een bord waarop allemaal cijfertjes verschenen. En nu begrijp ik er nog minder van. Snapt u? Nog minder dan niets. Dat snap ik ervan. Dat is heel weinig.

Moet ik nu massaal blikken sardienen en rijst beginnen hamsteren? Moet ik al mijn geld (jaja, àl mijn geld) van de bank halen en in een sok onder mijn matras steken? Of moet ik gewoon naar het nieuws blijven kijken zoals een konijn naar een lichtbak en me er verder niets van aantrekken?

Wordt dit een nieuwe crash zoals eind jaren 1920? Of 'krach' zoals mijn leraar geschiedenis dat steevast schreef. Crash, krach, whatever. Dan kunnen we weer van die coole undergroundfeestjes geven. En spelletjes spelen bij kaarslicht. Als iemand nog een kaars heeft tenminste. En zelf onze kleren maken van oude lapjes stof. En zelfgemaakte cadeautjes geven voor Kerst.

Hey. Weet u wat? Laat die crash maar komen!
Zolang het internet niet crasht is voor mij alles goed.

Véél Talent in de buurt

Als u nog eens in Antwerpen komt shoppen en u komt met de trein, stop dan eerst even in Berchem-station en wandel door de Statiestraat naar Talent in de Buurt: een superleuk winkeltje, opgericht door jonge dertigers.
Ze maken elke vrijdag en zaterdag de hele benedenverdieping van hun woonhuis leeg om er ongelofelijk mooie en originele spulletjes in te verkopen. Het zijn stuk voor stuk ontwerpen met heel veel liefde gemaakt door creatieve mensen.

Vorige week ben ik er mijn kaartjes gaan afgeven, dus die worden daar nu ook verkocht (hoeraatje), maar wat ik daar allemaal zag!
Kersenpitkussentjes in een zalig retrostofje, mooie juwelen, originele babyspulletjes, schattige slabbetjes, een rood kleedje dat ik heel waarschijnlijk toch wel eens ga passen (tenzij iemand mij nu dus voor is - damn die blog ook!), supermooie theelichtjes, ...

Ik had geluk dat het het einde van de maand was en dat ik toch geen geld had om iets te kopen. Anders hadden de uitbaters wel eens in een lege woonkamer kunnen gezeten hebben dit weekend.

En ja hoor:

Sinterklaas heeft zijn schip nog niet eens fatsoenlijk afgestoft of ik kom al met mijn nieuwjaarskaartjes aandraven. Sorry daarvoor. Of toch maar niet. Ik had er gewoon zin in. Kwestie van de bestellingen die nu massaal gaan binnenstromen (ja? ja? roept u maar!) te kunnen afhandelen tegen begin december.

Maar nu even serieus: mocht je echt kaartjes van mij wil bestellen, mail me dan even en dan stuur ik je binnenkort meer info!

Opstaan, domme Dikkie, opstààn!

U dacht waarschijnlijk al: wordt ze nu écht oud dat ze van die nostalgische filmpjes begint te posten?
De reden waarom ik dat gedaan had was, is dat ik tijdens het zoeken naar een filmpje van het Liegebeest allerlei leuke tekenfilmpjes terugvond. Maar ik zocht er dus eigenlijk alleen maar eentje van Dikkie, dat kleine etterige prinsje, dat niet wilde opstaan. “Opstaan, domme Dikkie, opstààn!” En nu heb ik dat liedje op zo’n ouderwetse elpee staan, weet u wel, zo eentje die al helemaal hobbelig is vanwege teveel zon erop. Maar op joetjoeb? Nergens te vinden. U mag het bij mijn thuis altijd eens komen beluisteren.

Soit. Wat ik wilde zeggen. Ik geraak niet uit mijn bed! Vanaf het moment dat mijn wekker afloopt, om 6u53 stipt, begint het gevecht met de snoozeknop. Elke zeven minuten geef ik mijn wekker een klap waardoor ik toch weer lekker -klap!- zeven zalige minuutjes verlost ben van het vooruitzicht uit mijn bed te moeten komen. En elke dag opnieuw denk ik: na het nieuws van zeven sta ik gewoon op. Geen medelijden, hupakee, bed uit, douche in!

Maar als het nieuws voorbij is dan –klap!- ga ik weer voor de bijl. En na het nieuws –klap!- wil ik toch nog even dat leuke liedje horen. En dan wil ik toch ook weten wat voor weer het wordt zodat ik al in bed mijn outfit kan samenstellen –klap!- . Dat doe ik namelijk niet graag bibberend zonder kleren voor mijn kleerkast. En daarna ga ik over op automatische –klap!- piloot. Of dan laat ik de radio gewoon blèren en slaap ik er lekker door. Tot het acht uur is want dan spring ik uit bed. Héél soms, op een goeie dag, kan dat half acht zijn.

Ik vrees dat het altijd al zo geweest is. Dat ik mijn buurmeisjes heel de middelbare schoolperiode vóór school met mijn moeder opscheepte in onze living omdat al mijn snoozemomenten nog niet voorbij waren.

En als ik thuis ben (morgen dus-hehehe), dan sta ik zonder problemen op. Om zeven uur. Aaah!

Laat ik eens een potje jeugdsentiment opentrekken om het weekend mee te beginnen

Vrouwtje Theelepel! Dat vond ik zó cute! Lalalaa... vààààààngeeeeeeeeen... Dat laatste moest je natuurlijk echt wel met overdreven veel theatrale intonatie in je stem zingen he. Ik was hier precies altijd te laat voor. Dat ik het programma nét opzette tijdens de eindgeneriek. Want die lieten ze toen nog zien, ja, de aftiteling.


Boes Boes, Boes Boes. En een fietsband repareren.. Dit programma vond ik altijd véél te kort duren.


Er was eens.. het leven. Wist ik veel dat dat programma zo heette. Ik deed het gewoon voor die catchy elektronische drums! Maar het coolste was toch wel dat die mannetjes gewoon zuurstofbellen in hun rugzak hadden. Handig! Mam, heb je nog een zuurstofbel voor me? Maar natuurlijk, schatje, hier..


David de Boskabouter. Ik geloofde dat toen echt, denk ik. Dat-ie ergens bestond, die immer vriendelijke, eerlijke en nooit eens slechtgezinde, klagende, ambetante kabouter. Dat zou ik wel eens willen zien, die aflevering: "David heeft een rothumeur"


Ovide! Kijk uit..lalaa.. een kokosnoot.. Instant happiness was dit!


De Snorkels. En die goeie ouwe kapitein Ortega. Allstar vond ik echt de stoerste van heel de bende. Ja, ik wil graag mee naar Snorkelland! Toetoetoetoetoetoooooooooooet!

En dan heb ik het nog niet over Seabert, de Gummibeertjes, Babar en Foofur gehad!

Als ik deze filmpjes terugzie ben ik plots weer het Saartje dat op zondagochtend in de zetel zat (ok, ok, ik zat al-tijd in de zetel, maar toen zéker), meeknikkend met de muziek, stilletjes meemompelend met de tekst, hopend dat mijn mama nog làng niet wakker zou worden (wat ze om één of andere bizarre reden ook nooit deed ;) zodat ik het hele zondagochtendrijtje zou kunnen doorlopen.

Fijn weekend!

Dat kun je écht niet zelf bedenken

Stel je voor. Een overvol tankstation op een koude maar zonnige dag. Iedereen is goedgezind, ondanks de lange rij aan de kassa. Mensen kijken wat rond, naar buiten, naar elkaar, naar hun broodje. Elke pomp is bezet, met telkens een paar wachtende auto’s erachter.

Een lichtjes kalende man, Jeff Hoeybergs-stijl, komt met zijn zwarte cabriolet aangesjeesd. Hij tankt en stapt weer in. Met veel schwung geeft hij een draai aan zijn stuur en wilt hij zijn bocht nemen.

De slang van de pomp waar hij zonet aan stond te tanken rekt en rekt en rekt en reeeeeeekt… TOEK-BATS! De slang met handgreep vliegt met een ruk van de pomp af richting plafond en komt dan KLEDEDDER neer naast –gelukkig niet in- de cabrio.

Blijkt dus dat de man de slang nét iets te laat uit het tankgaatje heeft getrokken. Of beter: hij heeft de slang er helemaal niét uitgehaald! Hij vloekt en tiert en grommelt.
En wat doet de man dan? Hij neemt de leiding vast, rolt deze netjes op en gaat mee aanschuiven aan de kassa. Moet hij nog achteraan in de rij gaan staan! Terwijl iedereen dat gezien had! En hij daar met die slang in zijn handen staat! Ha! Hahaha!

“Ik kom betalen alstublieft, pomp acht. Wat zegt u? Ja, de hele pomp ja.”

Plotseling had iedereen nog maar één ding om naar te kijken. Tanken is nog nooit zo grappig geweest.

To pil or not to pil

*de mannen mogen nu een pint gaan pakken*

Zo'n tien jaar neem ik nu de pil maar tegenwoordig hoor ik meer en meer verontrustende berichten over dat kleine tabletje dat ik elke dag slik. Door mijn pipi krijgen de vissen in onze riviertjes drie ogen en zeven vinnen. De pil verhoogt de kans op trombose en dat zit bij ons al in de familie. Je libidos daalt ervan. En dan heb ik het nog niet eens over die overmatige beharing!

Terwijl ik mijn snor even bijtrim, mag u het zeggen: zou ik stoppen met die rommel in mijn lijf?

PS: voor wie eraan mocht twijfelen: ja, ik wil er wel een alternatief voor in de plaats. S. heeft namelijk die knop nog niet omgedraaid.

Lovely day, lovely day, lovely day, lo-ve-ly day

Wat een heerlijk dagje. Ik wist dat ik mijn woensdagen leuk zou vinden, maar zó leuk.. En 't is niet dat ik heel de dag de niksnut heb uitgehangen. Ik. Heb zelfs. Geen. Middagdutje. Gedaan. Géén. Powernap. U mag nù applaudisseren.

Van halfnegen 's ochtends tot 's middags heb ik aan één stuk door braaf aan een geboortekaartje gewerkt en van één tot drie nog wat kaartjes voor mezelf getekend. En ik heb me rot geamuseerd! Het lijkt wel ik of de ganse dag in mijn eigen universum-bubbel heb zitten ronddraaien. Ik begin er een beetje van tegen mezelf te praten en ik sta helemaal in het zweet. Of nee, eh.. wacht 'ns even. Dat is omdat ik me nog niet gewassen heb vandaag.

Ahum. Even de cocon uit, in de douche.

O ja: als mijn bubbel nog even op de aarde terugkeert zal ik straks misschien nog wat 'proficiat-je-hebt-een-baby'-verpersoonlijkte-kaartjes posten.

You're a vegetable

Gisterenochtend lag ik met S. in bed en we luisterden naar 'Was het nu 80, 90 of 2000?'. Ja, mensen, we worden oud, de jaartallen van dat radioprogramma zijn gewoon met tien jaar opgeschoven! RIP 'Was het nu 70, 80 of 90?'. Maar goed. We lagen dus in bed. En er komt nu niets over Vieze Manieren. Had u wel gewild, zeker? Nee, hoor.

Wij hadden iets veel beters te doen: een discussie houden over Zijne Koninklijke Neuscorrectie Michael Jackson. Hij moonwalkte zich met 'Wanna be startin' something' een weg uit mijn overjaarse wekkerradio. En zoals gewoonlijk zong ik uit volle borst mee van 'too high to get over' en 'yeah yeah' en 'you're a vegetable'.

Zegt S. doodleuk dat Michael dus wel duidelijk 'you're the best of all' zingt. Begin ik aan mezelf te twijfelen want ja. You're a vegetable. A vegetable. Hm. Dat kan ik ook wel verzinnen hoor. 'Je bent een groente'. Let's face it. Een staaltje van sterke songwriting is het niet echt.

Dus nu wil ik een stukje neerpennen over Major Muzikale Misvattingen. En zoek ik de tekst voor alle zekerheid nog even op. Want ik kan u geen halve waarheden voorschotelen, natuurlijk, liefste lezers. Nee, check en double check, hoor mensen. Dus ik had al wat geschreven over een vriend die dacht dat Everything but the Girl vroeger 'and I miss you like the peasants miss the rain' zong. Of een andere vriend die het per vergissing had over 'I was working as a cocktail in a waitressbar'.

En nu wacht u op mijn hilarische vergissing. Maar dan vrees ik dat ik u moet teleurstellen. Over mezelf kan ik in deze helaas niets vertellen. Ik ben nu eenmaal de Queen of Lyrics. Iemand moet het zijn. En ik ben een echte tekstenfreak.

Maar goed. Onze Michael. En zijn groentenkraam. Wat was daar alweer van gekomen. Want tegen dat u bij het einde van deze post bent, heeft hij waarschijnlijk al een paar liter groentesoep klaar. Dus. Blijkt dat hij dit zingt:

Its Too High To Get Over (Yeah, Yeah)
Too Low To Get Under (Yeah, Yeah)
Youre Stuck In The Middle (Yeah, Yeah)
And The Pain Is Thunder (Yeah, Yeah)
Youre A Vegetable, Youre A Vegetable
Still They Hate You, Youre A Vegetable
You're Just A Buffet, Youre A Vegetable
They Eat Off Of You, Youre A Vegetable

Echt. Se-ri-eus. A vegetable.
Never underestimate the power of the Queen of Lyrics!

Er staat een zebra op de pad

Ik weet niet of u op vrijdagnamiddag zin heeft om naar rijdende auto's te kijken, maar dit is in elk geval het kruispunt waar ik elke dag over moet. De volledige straat is net heraangelegd maar er is niks veranderd voor de zwakke weggebruikers (lees artikel). Als ik geen rokje draag, is er bijna geen enkele autobestuurder die stopt om mij over te laten op het zebrapad. Bij deze mijn dank aan alle chauffeurs die dat wel doen, wat ik ook aanheb.

Op het einde van het filmpje zie je dat het meisje van het begin van het filmpje een halfuur later werd aangereden. Aan de beelden kan ik niet afleiden wat er juist gebeurd is met dat meisje -de slowmotion doet me het ergste vermoeden- maar ik hoop alleszins op het beste.

Dus, als u nog eens op de Plantin en Moretuslei komt met de wagen: bedankt om te stoppen voor het zebrapad.

Tot zover de triestige, geëngageerde stukjes op deze blog. Hup, vort, maak dat u wegkomt, het weekend staat voor de deur potdorie! Make it a good one!