Mes excuses...

... maar wij hadden het veel te druk met niets doen in Frankrijk om te bloggen!

't Is te zeggen, "niets" doen ...

Eén van ons (ik zal geen namen noemen) had het te druk met het uitbuiten van een charmeursglimlach waardoor de twee anderen netjes rond haar vinger werden gedraaid.

Als dat maar goedkomt. :-)

Het Mysterie van de Smurfentaart

Gisteren waren we op de babyborrel van de buren met Limburgse roots en als er één ding is waar de Limburgers goed in zijn, dan is het wel in vlaaien bakken. Maar nu bleek dat de buren met Antwerpse roots helemaal geen smurfentaart kennen! Allez! Mijn favoriete taart sinds mijn kindertijd! Die ik altijd koos voor mijn verjaardag! Niet dat ik uit Limburg kom, maar het scheelt toch niet veel. Maar die Antwerpenaren kenden dat helemaal niet! Van geen kanten! Wat een gat in hun taartencultuur!

Toch stelden de buren met de Antwerpse roots een goeie vraag: waarom heet dat in godsnaam smurfentaart?

Goh... Euhm... Tja.
Goeie vraag.

(Nochtans heet dat bij O'Cool toch ook zo blijkbaar.)

Rust, Reinheid en Regelmaat

Dat is het devies in van die ouderwetse opvoedingsboeken, maar ik moet toegeven dat het werkt! Baby's (of althans die van ons toch niet) worden een beetje routine nooit beu. Eten, spelen, telkens weer schaterlachen met dezelfde mobiel die altijd dezelfde rondjes draait, en dan weer een dutje doen.

En tijdens die dutjes krijg ik dan ook weer eens wat gedaan. Zoals het rittenboek voor Vlijtige Vink eindelijk afwerken, hoera! Ik kan helaas nog geen foto's tonen want ze heeft het zelf nog niet gezien. Ik wilde het afkrijgen voor het einde van de zomervakantie. Dat is natuurlijk niet gelukt, maar kom, de eerste schoolweek, dat valt ook nog mee, toch?

Groeten uit Zonneland

Mijn eerste wapenfeiten zijn in Zonneland verschenen, hoera! Een teckel-pennenzak knutselen en een lieve dierenarts in spe interviewen, ik kan wel ergere jobs bedenken. Altijd leuk om te zien hoe mijn droge Word-teksten getransformeerd worden tot hapklaar leesvoer. Zeker als het dan nog eens op kindermaat is. I love my job!

klik op de foto om alles te lezen

Lieve Brieven

"Dan stuur je toch gewoon een handgeschreven brief richting Burundi?" zei Griet onlangs.
Ja, eigenlijk, waarom niet? Want hoewel ik zelf zo ontzettend blij word van een ouderwetse brief, schrijf ik er zelf amper nog. En nu vond ik deze allereerste september wel een prima dag om daar verandering in te brengen.

Dus vanochtend diepte ik mijn goeie, ouwe vulpen op uit de kast. In één beweging vloeide er een brief uit mijn pen, en terzelfdertijd groeide in mijn hoofd een voornemen. Namelijk het voornemen om elke dag van dit jaar (of half jaar of schooljaar, dat zien we dan wel weer, want we weten al hoe het gaat met mij en langlopende projecten...) iemand een brief te schrijven.

't Is dat ik zoveel tijd op overschot heb, maar eigenlijk is een brief snel geschreven. De woorden heb ik vaak al gekozen in mijn hoofd. Dan hoef ik ze alleen nog maar op papier te zetten. Voortaan start ik mijn dag dus met een kop koffie en een brief in plaats van met de krant.

Ik weet niet of ik het ga volhouden. Ik weet ook niet of ik wel 365 keer een brief kan schrijven. Ik weet ook niet of het me elke dag zal lukken. Maar dat is niet waar het om draait. Het gaat erom dingen te vertellen die ik in de rapte van de dag al snel vergeet te zeggen, tegen de mensen die er toe doen. Over wat ik precies zo leuk vind aan iemand, bijvoorbeeld. Want wat is er fijner dan een Ouderwetse Handgeschreven Brief krijgen? Een Ouderwetse Handgeschreven Brief vol Lieve Complimenten krijgen!

En dat is precies wat ik nu ga doen. Nummer één zit al op de post.

Fotoshoot :-)

• Flesjes: check.
• Babysit: check, check en check.
• Heerlijk kappersbezoekje (eindelijk, na vier maanden nog eens): check.
• Nachtjes doorslapen: bijna check.
• Happy mama: check.
• Happy baby: check.

Blogposts die niet over Anna gaan: nog niet 'check', maar er wordt aan gewerkt!

Over kogels en kerken

Compleet onbelangrijk als je kijkt wat er op Pukkelpop gebeurde, maar voor mij wel een wereld van verschil (en dan nu de cirkel maken). Want eergisterennacht heb ik de knoop doorgehakt: ik stop met borstvoeding!

Bye bye borstontstekingen, het ga je slecht.
Bye bye af en toe lekkende, altijd veel te grote wiebelborsten.
Bye bye tepelhoedjes.
Bye bye borsten vol platte kaas. (helpt tegen borstonsteking, verder moet u zich daar niets anders bij voorstellen)
Bye bye rauwe tepels.
Bye bye hongergevoel-na-het-eten (die bye bye komt van Anna).
Bye bye eenzaam koffietje verkeerd.

Hallo mooie kleedjes waarvan het niet uitmaakt of ze makkelijk openen op borsthoogte.
Hallo wit wijntje, wat heb ik je gemist.
Hallo babysit.
Hallo maakt-niet-uit-hoe-gezond-of-ongezond-ik-eet-eetpatroontje van me.
Hallo niet-baby-gerelateerde blogposts.
Hallo twee ochtendelijke koppen koffie met slechts een wolkje melk.

Hallo vrolijke, contente, schaterlachende, compleet verzadigde Anna.
I love you to bits!

8 weken al / Time flies when you're having fun!

Fast forward

Wil de persoon die de fast forward-knop van onze dochter heeft ingedrukt zich nù melden aub? Vandaag werd er hier aan een razend tempo (per twee uur) gegeten, geslapen, pampers volgedaan en gehuild. Een groeisprong blijkbaar, die volgens een van de boekjes één tot véértien dagen zou kunnen duren. Het zal u niet verbazen dat ik vurig hoop op het eerste.

In afwachting van weer rustigere tijden staar ik in tussentijd dus maar wat nostalgisch naar foto's en filmpjes van wanneer het kind gewoon wat lachte en om eten vroeg op normale tijdstippen. Én ik praise ik de lord op mijn blote knietjes voor het café om de hoek. Want als we buiten komen, valt mevrouwtje instant in slaap. Dat dan weer wel, ja. Hallelujah!

Intussen in...

...de Nieuwe Antwerpenaar, het magazine van 't stad.
Coming soon to een brievenbus near you (als je in Antwerpen woont).

klik op de foto voor de grote versie

Cultuur, een mens kan daar niet vroeg genoeg mee beginnen!

Knappe fototentoonstelling in een al even knap museum: "In de marge" in het Dr. Guislain Museum. Afgewerkt met een flinke gulp melk en de dagen nadien gevolgd door nog een paar rondjes overgeven, maar hey, dat middagje Gent kunnen ze ons toch al niet meer afpakken!

Ruilhandel

We zouden van ruilhandel doen, Vlijtige Vink en ik. Ik zou een rittenboek maken voor de nieuwe camion van haar werk en zij zou als 'betaalmiddel' een overtrek naaien voor mijn zwangerschaps-/borstvoedingskussen. Ook wel gekend als de wust of de sossies.

En de weken passeerden en het kwam er langs beide kanten maar niet van -druk, druk- en plots was ik met zwangerschapsverlof en ik was vastberaden om het rittenboek dan toch zeker in die laatste twee weken af te werken, maar toen was onze dochter daar met één week vervroeging en nu is het rittenboek nog altijd niet klaar. Maar de kussensloop wel en we zijn er supercontent mee! En we kregen ook nog eens twee supermooie bavetten op de koop toe.
Zo lief!

Maar nu is het rittenboek nog altijd niet af. Want wij mogen dan wel een brave dochter hebben, veel krijg ik op zo'n dag bepaald niet gedaan. Ik mag al blij zijn als ik tegen de middag mijn tanden gepoetst heb, dus ik leef op hoop dat het rittenboek klaar is tegen het einde van de zomervakantie. Duimt u even mee met mij? Ik dank u.

Het kussen is intussen alvast uitgebreid getest én goedgekeurd. Bedankt, Vink!

Vier weken!

Vier weken geleden, exact rond dit uur, kreeg ik de boodschap dat ik mocht beginnen persen. Hoera! Gelukkige ver-maand-dag, meisje!

En gisteren nog eens een Grote Uitstap gedaan met ons drietjes: met de tram naar de Meir in volle soldenperiode, jihaa (what were we thinking). We kunnen alweer wat prijzen uitdelen:

- Prijs voor de Meest Voze Opmerking gaat naar het oude besje dat de kinderwagen letterlijk de tram op duwde omdat het voor haar allemaal niet snel genoeg (!) ging: "Alléé, zoe een groot geval vur zoé nen kleine baby!"
- Prijs voor het Moment Waarop ik besefte dat ik Officieel Volwassen ben: toen het winkelmeisje me de hele tijd beleefd aansprak met 'u' en 'mevrouw'.
- Prijs voor De Grootste Persoonlijke Overwinning: voor de eerste keer op een openbare plek (Via Via Café) borstvoeding geven. En het ging nog goed ook!
- Prijs voor Onszelf: hoewel we thuis al eten in de koelkast hadden staan zijn we toch lekker uit gaan eten op een zonnig terrasje. Anna was wakker voor en na het eten en sliep lekker door toen onze bestelling eraan kwam. Geweldig timing heeft dat kind!

En vandaag gaat de Prijs voor de Foto met Hoogste Smeltfactor (vind ik dan toch ;-) naar Anna en haar nieuwste vriendje, het muziekdiertje. Dat is liefde voor het leven!

Hopelijk kan Anna later even goed koken als haar papa

Want onder het motto 'als wij niet naar het restaurant kunnen, brengen we het restaurant wel naar ons' prepareerde mijn wederhelft gisterenavond een overheerlijk diner-voor-twee. Zo sloop er onverwacht toch nog een flinke portie romantiek in onze huiselijke zaterdagavond.

Zalige verrassing en zeker voor herhaling vatbaar (hint, hint ;-)!

Aperitiefhapje en hoofdgerecht: zoek de verschillen.  

(en nee, nu doen we verder níks meer met rode ruitjes! ;-)

En als afsluiter koffie en whisky met papa.

Life is good...

Auch

Nee, ik ben niet van de aardbol verdwenen maar die 'paar seconden' pijn bij het begin van het voeden zijn geëvolueerd tot een heuse borstontsteking. En nee, ik zal niet verder in detail treden (voor ik hier alle lezers kwijt ben ;-) maar dat doet g*%!§*$mme zéér!

Dus ik trek me even terug en hopelijk kan ik dan eindelijk eens een rooskleurig verhaaltje over borstvoeding ophangen. To be continued.

O ja en een fijne vakantie aan u allen, als u daar al aan toe bent! Geniet!

Super-de-luxe

Zo hels als de bevalling en de eerste dagen erna waren, zo heerlijk zijn de dagen nu. Want die lieve Anna van ons, die eet, die slaapt en een uur of vier later eet ze opnieuw en zo gunt ze ons eigenlijk best nog wel wat nacht- en andere rust. Misschien piepen we over een paar weken alweer anders, maar voorlopig mogen we echt niet klagen. Wij hebben hier precies gewoon de super-de-luxe-baby-uitvoering in huis gekregen!

Maar om even op de eerste zin terug te komen. Ik vond bevallen dus echt vreselijk! Dat duurde allemaal zo lang (24u), ik wist niet waar kruipen van de pijn, die vacuümpomp ziet eruit als iets uit de dierenkliniek en ik wou dat ik véél vroeger -laten we zeggen vóór de allereerste wee bijvoorbeeld?- een epidurale verdoving had gevraagd. Chapeau voor alle oermoeders die hun kind eruit persen alsof het niks is -mij was het niet gegeven!

En dan bleek ik nog eens zoveel bloed verloren te hebben -denk: flauwvallen, lijkbleek uitslaan, uw bed niet uitkunnen- dat ik de volgende dag aan een baxter met twee zakjes bloed moest gaan hangen. Waardoor de eerste uren van mijn dochter op deze wereldbol compleet aan mij voorbij zijn gegaan. Al een geluk dat ik niet in de brousse van Afrika moest bevallen ofzo want dan zou ik a) dagenlang in arbeid geweest zijn, b) wekenlang hebben moeten herstellen van het bloedverlies en c) mijn kind nooit hebben kunnen voeden.

Want dat was nog zoiets: borstvoeding! Dat vond ik dus echt moeilijk om te leren. De eerste dag drong het trouwens ook niet tot me door dat ík verondersteld werd van dat kind te voeden eigenlijk. Met tepelhoedje, zonder tepelhoedje, rugbyhouding, madonnahouding, poeh... Het heeft me letterlijk zweet, tranen en zelfs een beetje bloed gekost. Maar hey, op de ochtend dat we uit het ziekenhuis mochten vertrekken lukte het me dan weliswaar toch! En dat was dan weer een geweldig gevoel. Dus het feit dat de vroedvrouwen mijn gejammer en gesmeek voor afkolfapparaten of flesvoeding compleet negeerden heeft dan toch geloond -waarvoor dank.

En sindsdien -een extra nachtje ziekenhuis om onder de lamp te liggen niet meegerekend- gaat het echt ongelofelijk goed. Alle kraamtranen heb ik in het ziekenhuis achtergelaten en hoewel ik soms nog door het plafond ga tijdens de eerste seconden van de borstvoeding, is het nu een heerlijke gemakkelijkheid -en geruststelling-, om altijd en overal eten bij te hebben voor mijn dochter.

Voilà, zover staan we dus, bijna drie weken later.
Met stip mijn favoriete momenten:

• het moment dat ze wakker wordt (zie vorige blogpost -ik ken niemand die zich zo schattig kan uitrekken! :)
• het moment van complete verzadiging en gelukzaligheid na het eten
• smelten als Sven met Anna speelt
• na het gebrul van het wassen alleen maar genieten in het badje 
• samen dutjes doen

 

Heerlijk.

We love Anna!

De emotionele rollercoaster van in het ziekenhuis -euforie om onze gezonde prachtdochter, frustratie om de verdomd moeilijke borstvoeding, overweldigd worden door alle dingen die je door elkaar voelt- maakt stilaan plaats voor een soort van routine en elkaar beetje bij beetje beter leren kennen.

Wij zijn alvast dolblij met onze lieve Anna, hopelijk is zij even graag bij ons als wij bij haar!

En bedankt voor alle lieve berichtjes, kaartjes en mailtjes. Doet zóveel deugd!

Anna is geboren!

14 juni 2011
3,395 kg - 50 cm

het mooiste meisje van heel de wereld
xxx

Dag één...

... van zo'n vijf maanden niet moeten gaan werken, maar ik kan me eerlijk gezegd nog weinig tot niets voorstellen bij wat er allemaal op ons afkomt.

Ik ben in elk geval benieuwd of de baby ook zo gaat friemelen als hij/zij er eenmaal uit is.

Week 37!

Met plots dik haar vol krullen, een nieuwe badkamer, dikke vingers en héél veel nieuwsgierigheid naar dat mini-mensje van plus-drie-kilogram. Maar tegelijk ook alvast wat nostalgie naar de special pregnancy treatment, eersteklas treinreizen en continu gefriemel op buikhoogte.

Negen maanden, dat ging ongelofelijk traag en ongelofelijk snel tegelijk.

Ik ga het nog missen, geloof ik, zo'n baby in mijn buik.

Pump it up

Omdat ik de helft van de week doorbreng op een hogeschool, blijf ik feilloos op de hoogte van de laatste hits in modeland. En wat blijkt? De meerderheid van de studerende meisjes ziet er tegenwoordig uit alsof ze na de les nog naar een galabal én een modeshoot tegelijk moeten.

Toen ik nog studeerde (de krakerige stem van de bomma denk je er zelf maar bij), jaja, toen zou geen haar op mijn hoofd eraan gedacht hebben om op torenhoge pumps naar school te gaan! Nu stijgt je aanzien blijkbaar recht evenredig met de lengte van je hakken.

Maar... dan moet je er wel op kunnen stappen natuurlijk! De meeste meisjes die ik tegenkom behoren tot categorie 1, 2 en/of 3 van de common mistakes uit dit filmpje.

Hahahaha! Sorry, maar daar moet ik dan toch stiekem eens om gniffelen, als ik voorbij kom gewaggeld op mijn platte sneakerkes.

200 plekken maar slechts 1 winnaar

Nadat ik alle dubbels (en mijn man, die heeft hier al een massa van die boeken liggen) eruit haalde, hield ik nog 88 inzendingen over. Een hartverwarmend resultaat, ik had nooit verwacht dat zoveel mensen zouden willen meedoen, dus: bedankt! Ik heb het lot laten beslissen en de winnaar is geworden...  

Volgens mijn berekeningen was dat de persoon die dit zei:

Dus nu ben ík op mijn beurt erg benieuwd wie B. is!
Proficiat! Mail je adres door en het boek komt jouw kant op.

De rest kan het boek bestellen via de webshop van Lannoo of ambachtelijk kopen voor 9,95 euro.

Geen geld voor een meesterwerk!

Nein, mann...

Ach, scheisse... Nu is er een tsjoepke uit onze tas uit Berlijn.
Ja, nu moéten we wel teruggaan!

Of brengen jullie nooit leuke koffietassen mee uit den vreemde?

Elke ochtend weer een beetje op reis gaan. Love it.

PS: dinsdagavond, 17 mei, maak ik de winnaar bekend. Nog een paar uurtjes om mee te doen dus!

Waar mijn leven de laatste dagen zoal uit bestaat

Stof. Stofzuigen. Tegelwinkels. Beetje wegdromen bij het gewiebel in mijn buik. Getimmer. Ikea. Stof. Werkmannen voorzien van koffie en koffiekoeken. En cola. En grenadine met ijsblokjes. Geboor. Stof. Een bad in de living. Bamboeparket. Parkeerplaatsen vrijhouden voor de deur. Stof. Een geboortekaartje dat nu echt af is. Suikerbonen waar ik nog even mee wacht omwille van het stof. Elf jaar samen zijn met mijn fantastisch(e) lief man. Samen mijmeren over een friemelend wezentje dat bij ons komt wonen. Ons samen totaal niet kunnen voorstellen hoe dat zal zijn. De laatste opdrachten afronden. Tussen het stof. Schattige rompertjes hamsteren. Een bedje krijgen van de fiere oma en opa. Middagdutjes. Verkoopsters van babywinkels die me kost wat kost een geboortelijst in mijn maag willen splitsen. Geweldig sexy ondergoed. Dikke, pijnlijke vingers. Een hoofd dat op mijn blaas drukt. Drie keer per nacht plaspauze. Een bont en blauwe buik, vanuit de binnenkant. Nog altijd de steunkousen. En stof.

's Tof.*

*Maar voor jullie gaan panikeren: komt allemaal goed :-)

Ondertussen in de badkamer...

Dat worden een paar weken zonder bad of douche (maar gelukkig wel met wc en lavabo beneden). Slik.
Hieronder alvast een foto 'voor' en 'tussenin'. Over drie weken hopelijk een foto 'na':

Allez, 't is te zeggen, technisch gezien werkt de douche eigenlijk nog wel: