Wij ♡ Zeeland

Was het nog maar vorige week.

 

 

Toen knepen wij er met ons drieën een weekend vantussen.

Een hoognodige mini-vakantie in de cocon 

tussen al het werk, zolder-verbouwingsplannen,

en de gewone dagelijkse dingen door.  

 

 

En daar moesten we niet eens ver voor rijden!

Op een uurtje zaten we in ons kasteel/jeugdherberg in Domburg, Zeeland.

Dat onze kamer nogal krap was, werd ruimschoots gecompenseerd door het feit dat we met de babyfoon probleemloos tot in de bar geraakten 's avonds (hehe ;-). 

 

 

Vanuit ons slaapkamerraam zagen we de eendjes in de slotgracht.

Het strand lag op vijf minuten wandelen door bos en duinen.

In de verste verte (oké, misschien daar wel) was er geen auto te bespeuren.

Charmante stadjes in alle richtingen op nog geen kwartiertje rijden met de auto.

En als kers op de taart overwon Anna haar ingebakken zandangst.

 

Was het nog maar vorige week.

 

Ontspanningsoefeningen tijdens de prenatale kine zijn oké.

Maar kan er alstublieft iemand eens een relaxatie-cd uitbrengen zonder panfluit a.u.b.?

Dank u.

Oh la la.

Dat was me het blogpostje wel, vorige week. Maar goed, hopelijk zijn nu alle plooien gladgestreken. Terug vriend?

Niet dat ik intussen nog veel nieuws kan vertellen hier. Behalve dan dat het met mijn zelfstandigheid-in-bijberoep weer net zo gaat als het meestal gaat:

1. Ik werk enkele grote projecten af
2. Ik kijk reikhalzend uit naar een paar vrije dagen of weken
3. Ik begin er stilaan aan te denken om de eindsprint naar de bevalling over een goeie twee maanden alvast rustig in te zetten
4. Ik verheug me erop om te beginnen aan ons eigen geboortekaartje en mijn eigen projecten

Maar dan komen daar toch weer twee zalige opdrachten aan. Zo van die dingen die je niet kan weigeren. Waardoor je weer andere dingen moet weigeren. Maar hey, c'est la vie. En mij hoor je niet klagen hoor: beter veel werk dan geen werk!

Wordt dus vervolgd.

PS: Elise, ik kan je al geruststellen. Er zit iets bij met een paar kleine maar zotte tekeningen!

Voor alle duidelijkheid

Voor de helft van mijn familie en vrienden niet meer tegen mij spreekt, nog even dit:

• ik vind dat iedereen zoveel tv's in zijn of haar huis mag hebben als hij of zij wilt
• ik vind dat iedereen een wagenpark zo groot mag hebben als hij of zij wilt
• ik vind dat iedereen vooral moet gaan wonen waar hij of zij wilt
• ik vind mensen van den buiten ook tof!

Ik vind het soms gewoon gek dat wij ons zo vaak lijken te moeten verantwoorden, terwijl de dingen die ik in het stuk hieronder bij 'niet raar' klasseer, voor veel mensen (natuurlijk niet allemaal) de norm lijken te zijn. En dat je raar bent als je daarvan afwijkt.

Da's alles. :-)

RAAR / NIET RAAR

Als je niet doet wat 99% van de andere mensen doet, krijg je doorgaans een hoop bizarre vragen over je heen. En daar stel ik mij dan weer vragen bij.

Een greep uit de dingen die wij op wekelijkse basis te horen krijgen:

N° 1

REACTIE
"Maar wat doen jullie dan heel de avond?"
"Wat zeggen jullie heel de avond tegen elkaar?"

SITUATIE
Wij hebben geen kabel-tv en onze tv staat niet in de living, maar in de slaapkamer.
Wij kunnen wel één en Canvas ontvangen, maar kijken daar lang niet elke avond naar.

DUS
Maakt u zelf even de vergelijking:

RAAR = lezen / praten / op café gaan / een spel spelen / afspreken met vrienden / een dvd kijken / een plaatje opleggen / op internet surfen / ... 

NIET RAAR = de hele avond langs 247 kanalen zappen, amper iets tegen elkaar zeggen, een familiezak chips naar binnen spelen, in slaap vallen en om 2 uur 's nachts wakker schieten met een streepje kwijl langs je wang en de afstandsbediening in je hand.

N°2

REACTIE
"Wacht maar, tot over een paar jaar."

SITUATIE
We willen onder geen beding dat er kabel-tv in de (binnenkort te verbouwen) kinderkamers komt.

DUS
Maakt u zelf even de vergelijking:

RAAR = met de hele familie naar een goeie film kijken / een spel spelen / uitgebreid avondeten klaarmaken / lezen / babbelen / ...

NIET RAAR = ouders die op één plek tv kijken, terwijl de kinderen elk op hun eigen kamertje naar hun eigen tv-programma kijken.


N°3

REACTIE
"Dus jullie hebben eigenlijk maar een halve auto?"
"Ik zou mij dat niet kunnen voorstellen, geen eigen auto hebben."
"Maar wat als daar dan ruzie van komt?"

SITUATIE
Wij hebben samen met een bevriend burenkoppel (en hun twee kinderen) een nieuwe auto gekocht. Die delen we volgende maand al twee jaar.

DUS
Maakt u zelf even de vergelijking:

RAAR = met twee gezinnen maar één auto hebben.
NIET RAAR = voor één gezin twee of zelfs drié auto's op de oprit hebben staan.

RAAR = je geld liever aan andere -en veel leukere!- dingen geven dan aan de afbetaling van een auto.
NIET RAAR = jezelf in de schulden steken voor een auto.

RAAR = twee keer nadenken voor je zomaar de auto neemt en dat ook bewust plannen.
NIET RAAR = een brood gaan halen met de auto bij de bakker, twee kilometer verderop.


N°4

REACTIE
"Maar zijn jullie dan niet bang 's avonds?"

SITUATIE
Wij wonen in Borgerhout. Volgens sommigen -vooral mensen die hier nog nooit zijn geweest- een vreselijk Antwerps getto waar je na 18u niet meer veilig alleen over straat kan.

DUS
Maakt u zelf even de vergelijking:

RAAR = 80 buren in je straat hebben en er minstens 70 bij naam kennen.
NIET RAAR = niet eens weten wie er twee huizen verderop woont en hoe hij/zij heet.

RAAR = bewust in de stad blijven wonen omdat alles dan binnen handbereik is, ook al betekent dat dat je je tuin moet delen met de rest van de stad.
NIET RAAR  = ergens gaan wonen waar je niet zonder minimum twee auto's kan en een grote lap grond alleen maar voor jezelf opeisen.


En dan vinden mensen ons raar.
Ach, ja. Het zal wel aan mij liggen, zeker?

Lief, liebster, liefst

Een tijdje terug kreeg ik hem al van Mevr. Jonge Sla. Een award voor kleine blogs, samen met veel lieve woorden en nog wel samen met een van mijn schrijfheldinnen, Marie van Vertellementen!

En vorige week was daar de 'liefdevolle schop onder mijn kont', zoals ex-buurvrouw Elise van Ander Goeds het zo treffend omschreef. Van haar kreeg ik de award 'in de hoop dat ik opnieuw wat meer zotte tekeningen en wat minder huismoederkesklap zou gaan verkopen'.

Kleine auch. Maar het is waar: mijn leven ziet er tegenwoordig inderdààd meer uit als dat van een huismoederke dan als van iemand die zotte tekeningen maakt. Hey, maar wacht eens... Ik bén een huismoederke, potjandorie seg. Maar voorlopig vind ik dat prima. En ach, wie weet, wat niet (meer) is, kan nog (terug)komen! Hoop doet leven, Elise. ;-)

En nu komt het moeilijke deel: de award doorgeven. Poeh! Ik vind dat niet tof omdat je altijd mensen uitsluit. Maar laat ik er twee uitpikken die me na aan het hart liggen:

• Mijn Buurvrouw, van de andere kant van de straat. In haar huis is het altijd een gezellige boel en op haar blog eigenlijk ook!
• Mevrouw Tierlanntijntjes, ofwel mevrouw Coolinary. Daar is het ook al zo gezellig en plezant.

Voilà.
Bedankt. En alstublieft!

Kussenspringen voor gevorderden

1. Neem zoveel mogelijk kussens uit de zetel en dekens uit de mand. 

2. Leg ze op een grote stapel.  

3. Tel af (één-één-één!) en neem een aanloop.

4. Loop zo hard je kan naar de Kussenberg.  

5. Laat je vallen! 

6. Herhaal tot in het oneindige. 

7. Verdien extra punten met de toevoeging 'Mama-k? Mama-k? Mama-K?' (mama ook).

Veldsla met krepkessaus

Niet die grote lap biefstuk, maar gehakt en spekjes.

Dat is wat vegetariërs het meest zouden missen op hun menu, las ik ooit eens in een vegetarisch kookboek. Voor mij zou dat alleszins kloppen als een bus, want biefstuk eet ik sowieso nooit, gehakt en spekjes daarentegen...

Een van de schuldigen waarom ik er nooit in zal slagen om 100% vegetariër te worden, is mijn moeder. En haar veldsla met krepkessaus. Want als er iets is waar ik mij ziek aan kan eten, dan is het dat wel.

Dat is simpele, winterse armemensenkost, maar zo lekker, jong. Je maakt het zo:

- Kook patatten.
- Was de veldsla.
- Bak spekjes. Schep ze uit de pan. Laat het bakvet in de pan op het vuur.
- Doe wat bloem bij het bakvet en roer goed (zoals je een roux maakt).
- Voeg wat water (max. een glas) toe en blijf roeren.
- Kruid met peper en zout en dan: een scheut azijn. Het moet een beetje zurig smaken.
- Doe de spekjes terug bij de saus.
- Klaar!

Je kan alles netjes in drie vakken op je bord verdelen, maar het lekkerste is het om alles door elkaar te mengen en dan op te eten. Echt waar, dat is zo lekker.

En vandaag en morgen eten we weer geen vlees, dat compenseert, nietwaar.

Groot

Toen ik in het derde studiejaar plots uit mijn oude, vertrouwde dorpsschooltje geplukt werd en op de banken van een meisjesschool in De Grote Stad werd neergeplant, stond ik maandenlang op met buikpijn. Elke dag, weken aan een stuk.

"Ik wil niet naar school, ik kan niet naar school, ik heb bui-huikpij-hijn."

Ik zie mijn mama nog zo voor me. Aan de voordeur, hoogstwaarschijnlijk met binnenin een hart dat brak in duizend gruzelementen. Maar haar handen deden precies het tegenovergestelde en duwden me zachtjes richting auto.

"Ga toch maar, dat gaat wel weer over."

En zo ging het elke dag opnieuw, tot ik op een dag opeens toch mijn draai gevonden had in die nieuwe klas (waar het mij eerst leek dat ik alles verkeerd deed, schreef, berekende, ...). Wat een opluchting moet dat geweest zijn voor mijn mama: een kind dat vrolijk en zonder problemen naar school gaat.

Hetzelfde, maar dan in mini-versie, maak ik nu soms ook mee. Maar dan zijn het mijn handen die Anna aan de kinderverzorgster geven en dan is het mijn dochter die zich aan me vastklampt en hoofdschuddend "Nee. Nee. Nee." roept. Soms zijn er dikke, bolle tranen bij. Soms kleeft ze gewoon aan me vast als superlijm. Soms gaat het wel zonder problemen, maar het is toch altijd een beetje spannend.

Maar vanochtend stapte ze zelf naar binnen. Blij met het vooruitzicht om op de krijtmuur te mogen tekenen, naar de visjes te kijken en snel mee te gaan luisteren naar het verhaaltje dat de kinderverzorgster net aan het voorlezen was.
Niks geen geween, gewoon een dikke kus, poortje open, snel zelf haar plekje zoeken op de mat tussen de andere kindjes en aandachtig meeluisteren.

Wat wordt ze groot.

Het kaartje met één wens:

Zelfmaakcadeau # 3: voor mijn mama

Voor het cadeau voor mama vond ik het snelst inspiratie. Op 'vakantie' in Utrecht zagen we vilten onderleggers. Gewoon dik vilt in rondjes gesneden. Het enige dat daar ongewoon aan was, was de prijs. Amai, mijne frak!

 

Mooie rondjes snijden uit vilt is niet echt mijn talent, laat staan zés mooie rondjes snijden. Dus sneed ik zes vierkanten uit drie kleuren vilt. Daarbij nog een bewaarbakje -met mijn allereerste festonsteek ooit- en het startschot was gegeven.

 

Het tweede cadeau voor mama was een tussendoortje: vier grote knopen kregen ook bezoek van de rode spuitbus en ik kleefde een magneet tegen hun poep. Ideaal voor een mama die graag naait en alleen maar kinderachtige magneten op haar koelkast heeft. ;-)

 

 

Aan het laatste pakje had ik meteen ook het meeste werk van allemaal: een tas -van vilt, what else- om haar breiwerk in te bewaren.

 

De inspiratie vond ik hier, maar ik zal nog veel moeten oefenen voor ik zo'n prachtexemplaar kan borduren. Intussen heb ik alvast wat geoefend met deze vogeltjes, goed begonnen is half gewonnen. Toch?

En zo zat deze zelfmaakkerst erop. Het cadeautjes uitpakken was dit jaar leuker en specialer dan anders, iedereen had echt moeite en liefde in de pakjes gestoken, zo schoon!
Toch ben ik stiekem blij dat het ook weer achter de rug is. Simpel was het niet, maar we gaan ons deze editie zeker en vast langer herinneren dan alle andere samen!

Zelfmaakcadeau #2: voor het neefje van zestien

Toen ik zestien was, kreeg mijn oudste zus haar eerste baby. Nu is die eerste baby gewoon zelf al zestien! Binnenkort kan hij dus komen babysitten op onze baby('s). Hoe zot is dat!

 

 

Maar jongens van zestien, wat mààkt een mens daarvoor! Die zitten toch heel de tijd achter hun laptop en als ze daar niet zitten, zijn ze aan het sms'en..

 

Ha! Wacht eens efkes...

Een laptoptas en een gsm-zakje, aja!

In dikke vilt en met een festonsteek vastgezet. Dat viel eigenlijk nog goed mee om te maken.

De velcro om de laptoptas open en dicht te doen had ik er nog niet opgekleefd, omdat ik niet wist hoe groot of hoe dik zijn laptop was. Té groot, zo bleek achteraf, ik zal nog een laptoptas moeten maken. Of hij moet een nieuwe laptop kopen, dat kan ook natuurlijk.

Mijn wederhelft brandde ook nog een cd met 16 klassiekers die elke jongen van 16 zou moeten kennen en klaar was deze kees!

Morgen: derde en laatste deel van deze reeks. Deel 1 lees je hier.

Zelfmaakcadeau #1: voor mijn zus

 

Dit jaar deden we bij ons thuis van de zelfmaakcadeautjes. Makkelijker gezegd dan gedaan, eigenlijk, hoewel ik -nu alles voorbij is- natuurlijk weer 101 ideeën krijg voor dingen om te maken.

 

Maar soit, dit werd het cadeau voor Eefje, mijn-creatieve-zus-die-eigenlijk-alles-al-heeft:

• een gepimpt houten dienblad, overspoten met rode verf
• het boek de Tafels Van Amandine, niet helemààl maar toch een beetje zelfgemaakt
• Mexicaanse bruidskoekjes (recept uit Goed Eten van Dorien Knockaert, dat trouwens ook 2x onder kerstboom lag dit jaar), verpakt in een bruin patisseriedoosje met oranje zijdepapier erin - waar hadden we dat nog gezien? ;-)

Morgen en overmorgen: deel 2 en 3 van de reeks!

Het verhaal van Secret Santa en hoe hij ons op de laatste vrijdag van het jaar om 8 uur 's ochtends wakker belde

Deze kerstvakantie worden wij verwend met een dochter die slaapt tot 9 uur 's ochtends en zelfs langer. Wij lagen gisteren dus nog allemaal in diepe winterslaap toen we om 8 uur de bel hoorden rinkelen (twee keer, trouwens, echt waar!).

 

Toen ik door het opzijgeschoven gordijn een busje van De Belgische Posterijen zag staan wist ik hoe laat het was: Secret Santa Time! Jeuj! 

 

 

En ik was duidelijk niet de enige die benieuwd was naar het cadeau. Maar ik heb toch even gewacht om min of meer fatsoenlijke foto's te kunnen maken van het Grote Uitpakmoment.

Check die zalige tekeningen op de doos. Die neus van Rudolph! 

 

Die kerstmutsen!
Die baby in mijn buik!

 

 

Die schone engelenvleugeltjes!



Helemaal bovenin de doos zat een lieve kerstkaart van Maaike, van de blog van Isla en Miro. En daar zit duidelijk iemand met heel veel tekentalent in de familie!

 

Het eerste cadeau was een een potje met een supergrappige olifant met lange poten en enorme oren. (Wel grappig, we hebben allemaal precies veel inspiratie gevonden bij Oontje dit jaar - in mijn pakket zaten ook twee geschilderde deksels-met-diertjes ;-).

 

Anna vond het allemaal even heerlijk, vooral de 'koeka' vond ze interessant natuurlijk. In het tweede potje zat een hele mooie parelketting -'ooooh'- en op het potje stond een lieve, bolle kip. Zalig!

 

 

En een tijdje later snapten we waarom de doos zoveel woog: er zaten bakstenen in! Met daarop heel leuke kabouters -'bota'-. De origineelste boekensteunen die ik al gezien heb in heel mijn leven, echt zo tof! 

 

Wat een heerlijk geschenk -en ik was overduidelijk niet de enige die daar zo over dacht. Dankjewel Lieve Maaike, Isla en Miro, jullie cadeautjes zullen hier ontzettend gekoesterd worden.

 

 

Bovenstaande foto is de enige foto van mijn eigen Secret Santa-cadeau. Voor meer was geen tijd want mijn twee Secret Santa Delivery Boys waren aan het wachten...

 

Het is een foto van de Mexicaanse bruidskoekjes uit het boek 'Goed Eten' van mevrouw Jonge Sla. Koekjes die ik deze Kerst aan zowat iedereen cadeau heb gedaan. Voor mijn hele Secret Santa-verhaal moet je dus gaan lezen bij Eva.

 

Bij deze nog een extra special thank you aan mijn fantastische Secret Santa Delivery Boys!

En dankjewel Tess voor weer een geslaagde editie. Applaus voor jezelf!

Sarah staat achter

Oei, oei. Dat is hier maar een triestige bedoening, de laatste tijd, ik weet het. 't Is nochtans niet dat ik de hele dag misselijk in de zetel lig of geen poot kan uitsteken door zwangerschapsvermoeidheid: het tegendeel is waar!

Ik loop over van energie (meestal toch), de dagen vliegen voorbij en er staat nog zoveel op mijn lijstje. Dingen die volgende week alweer afgevinkt zullen zijn, dus dat komt allemaal in orde.

Maar in tussentijd ben ik druk bezig met -oh, verrassing- de kerstcadeautjes. Toch hoef ik niet veel winkels af te schuimen, buiten de Ava en de Banier: we maken de meeste cadeautjes namelijk zelf dit jaar. (By the way, dat klinkt stukken makkelijker dan het eigenlijk is. Maar het wordt zo leuk!)

Nu wil ik graag wel foto's tonen van al die dingen in de maak, maar daarvoor zal u nog even moeten wachten tot volgende week. 't Is dat de ontvangers van al die cadeaus hier ook meelezen, natuurlijk.

Weet u wat, ik zet hier alvast een andere foto. Kwestie van toch nog even in de kerststemming te komen.

Anna heeft het kerstlichtjes-gen alvast van mij geërfd. Dat betekent dat we toch al zeker één jaar in de meerderheid zijn hier. Hoera! :-)

De tafel

Onlangs mocht ik eindredactie doen voor een heerlijk boek: De Tafels van Amandine. Nu denk je bij tafeldecoratie misschien direct aan vrouwenbonden en bloemschikcursussen, maar dit boek heeft mijn kijk daarop toch grondig door elkaar geschud!

Hier geen kneuterige knutsels of dertien-in-een-dozijn-tafels, maar originele ideetjes, vaak zelfs met gerecycleerde of héél makkelijk te vinden spullen. Wel altijd sober en puur en toch bijzonder. Servetringen van blikjes tomatenpuree, een adventskalender met broodzakjes of bloemstukjes met citroenen, to name but a few.

Zondag kwamen de overburen brunchen en ik liet me inspireren door het boek. Want ik ben meestal de madam van veel ideeën in het hoofd en weinig op tafel, maar nu staan er een paar dingen in het boek -zoals een snelle manier om servetten te vouwen- waardoor ik met heel weinig moeite toch een tafel kreeg waar de buren zich welkom aan voelden. Of dat hoop ik toch tenminste. :-)

 

Hey, ik had zelfs naamlabels-met-muntjes-erin gemaakt.

 

 

Speekmedaille voor mij!

Sarah telt af

Kan iemand vragen aan Sinterklaas om zich te haasten, ik wil mijn kerstboom zetten! Dat hij maar rap hier is.
Maar ik heb een excuus gevonden om toch al een béétje kerst binnen te smokkelen: een adventskalender. Ah, ja, want die begint morgen al! Eerst wou ik zo'n typische, met van die klapdeurtjes en eigenlijk-niet-zo-lekkere-chocolatjes.

Maar toen kreeg ik een beter idee. Of beter: ik pikte een beter idee (check de adventskalenders op www.ohhappyday.com) en ik ben zo blij dat ik dit jaar een excuus had om er eindelijk zelf eentje te maken!

In de donkere dagen gaat het mij echt niet om de grote cadeaus, wel om elke dag net een beetje warmer en lichter te maken en niet opeens wakker te worden en plots te beseffen dat het al Tweede Kerstdag is.

Een schilderij maakte plaats voor een paar gevulde enveloppen en voilà: mijn adventskalender was geboren, hallelujah hallo.

De envelopjes waren supermakkelijk om te maken: lang leve mijn stokoude maar degelijke printer! Er zitten kleine prulletjes in: letterkoekjes, uitdeeldoosjes met rozijnen (van de Hema), magneetjes, een kindereitje, een armbandje, een ballon, ... en op 25 december: fiseekes!

Ik plakte alles in ongeveer 7,5 seconden op met mooie washi-tape van bij In-Pakt. Eergisteren besteld en vandaag al tegen mijn muur, hoera!

 

U ziet, op 12 december zit er een groot cadeautje in, spannend he!

Nu duimen dat Anna even enthousiast is als haar moeder.

U trecht toch ook?

Wij trokken eens naar Utrecht.
De dochter lieten we achter bij een stel contente grootouders.
Wij sprongen met een krant en een meeneemkoffie op de trein richting 'Olland.

En we zagen dat het goed was.

Ze hebben daar bijvoorbeeld elke zaterdagvoormiddag een lapjesmarkt.

De regen was spijtig voor mijn kooplust, maar gunstig voor mijn portemonnee.

 

Verder is daar ook de hoogste kerktoren van Nederland.

Het deel tussen de toren en de kerk zelf
werd ooit blijkbaar verwoest door een storm,

waardoor er nu een brede straat door de kerk loopt. Echt.

 

 

En zalig prachtige grachten.

Een beetje zoals Amsterdam maar dan zonder de luidruchtige toeristen.

Zondag zagen we zelf verschillende kajakkers op het water!

 

 

Eén van de hoogtepunten van onze Nederlandse dagen is altijd... borreltijd!

Stom eigenlijk, want bitterballen en pintjes, die hebben ze hier natuurlijk ook.

Maar toch, maar toch.

 

 

Tussendoor nog efkes stoefen met mijn lief/man.

 

 

Ook een paar fijne platenwinkels, daar in Utrecht.

De winkel op deze foto wint de award voor hoogste High Fidelity-gehalte.

Maar dan the final episode, waarin de twee hoofdrolspelers op pensioen zijn

en toch nog elke dag wat voor zich uit gaan zitten brommen.

 

 

We sliepen in een mooi, gezellig hotelletje: Mary K.

Daar deden we iets wilds.

Iets wat we van ons hele leven nog nooit gedurfd hadden.

En zelfs zonder op voorhand te weten hoeveel het ons zou kosten.

We pakten iets uit de minibar. Woehaa!

 

 

De volgende ochtend/middag was er een heerlijke brunch bij De Bakkerswinkel,

terecht een gevestige waarde in de stad.

Zoveel hoekjes en kantjes dat die zaak had,

en overal vonden ze wel een plekje voor hongerige gasten.

Dat moet je die Nederlanders toch nageven:

ze zijn echt heel creatief met elke centimeter ruimte die ze kunnen benutten.

 

 

Ik weet niet wat dat is met mij en ontbijtzaken,

 maar telkens als ik in ééntje kom, krijg ik de neiging om er zélf een te openen.

Dat lijkt mij zo romantisch en idyllisch en rustgevend en zen:

koffietje drinken, taartje bakken, pistoleetjes halen, sapjes persen, ...

Maar dat stel ik me allemaal ongetwijfeld veel rooskleuriger voor dan het echt is.

 

 

Het menu van de Bakkerswinkel bevatte trouwens nog een subtiele hint.

Dat zagen we trouwens in meerdere horecazaken in Utrecht.

Eén jongeman werd ook daadwerkelijk aangesproken toen hij zijn telefoon toch bovenhaalde.

Nog niet zo'n stom idee, vind ik!

 

 

Utrecht is natuurlijk ook de stad van Dick Bruna, oftewel mijnheer Nijntje.

 

 

Naar het Dick Bruna-huis willen we ook zeker nog eens terug met Anna.

Ik denk dat kleine kindjes hier echt hun hart kunnen ophalen.

Voor ons was het allemaal een beetje kort en beknopt -

buiten het filmpje dat toonde hoe Mr. Bruna die Nijntjes nu eigenlijk tekent: fascinerend!

Stiekem bleven we eigenlijk een beetje op onze honger zitten.

 

Maar dat maakte op zich niet uit: konden we sneller gaan borrelen!

Want dat is toch wat ik altijd het hardste kan missen nu we een dochter hebben.

De brunch laten overgaan

in een tussendoortje

in de lunch

in de borreltijd

in het avondeten.

 

Intussen moet er niks, 

alleen maar de krant lezen en winkelen en bijpraten en koffie drinken.

 

En toch: als we dan na een weekendje die prachtdochter van ons terugzien,

dan is de liefde weer eens zo groot.

 

Hoera voor Utrecht,  hoera voor ons!

(en ook hoera voor de grootouders!)

 

 

 

 

 

 

 

't Is gebeurd!

Mijn inschrijving voor Secret Santa is binnen! En mijn moodboard is ook ingeleverd. Het is stiekem hetzelfde als vorig jaar, maar dan een beetje uitgebreid. Ik kreeg vorige keer namelijk de stille hint van mijn Secret Santa dat mijn moodboard nogal vaag en onduidelijk was. Maar dat vind ik dan weer een van de leukste dingen aan zo'n collage: het laat ruimte voor interpretatie.

Hierbij alvast een paar richtlijnen ter geruststelling voor mijn Secret Santa:

• Relax. Ik bijt niet en ik ben sowieso blij met elke verrassing waar een (klein) beetje over is nagedacht. Er staan stofjes en naaibare spulletjes in mijn moodboard, maar eigenlijk zou ik er wel dingen bij kunnen blijven kleven. Ik vind stofjes leuk, maar ook papier, stempels, boeken, bloemen, eten, ... Echt waar, ik ben niet zo'n moeilijk mens. Vraag maar aan mijn wederhelft.
• Onze dochter, Anna, heeft momenteel maat 86, en ze gaat richting maatje 92. Laten we zeggen dat ze een beetje reserve heeft. (vooral aan de bovenkant van haar lijfje want haar benen zijn niet zo lang ;-)
• Rond 1 mei krijgen we nog een baby maar we weten nog niet of dat een jongen of een meisje wordt. En als we dat wel weten gaan we dat ook (proberen) niet (te) zeggen. Hè hè.
• Veel plezier met je secret mission!

Dit jaar heb ik mijn kant van de familie trouwens -eindelijk!- zover gekregen om zelf de cadeautjes te maken. Wat dat gaat worden vroeg ik me -nadat we de namen getrokken hadden- plots wel af, maar we zien wel. Ik vind het alvast héél leuk en spannend. En vooral het vooruitzicht om nog maar de helft van de kerstinkopen te moeten doen vind ik ongelofelijk leuk.

Maar eerst Sinterklaas. Ik doe alvast mijn best met de kruidnoten hier. Dank u, Hema!

Secret Santa is coming to town!

Joepie, Tess organiseert weer een Secret Santa cadeautjesuitwisseling onder bloggers!

Misschien herinnert u zich deze nog? Dat vestje dat wij toen voor Anna kregen, dat heeft ze zo ongeveer elke dag gedragen tot het haar echt belachelijk veel te klein was. En mijn cadeautjes waren voor Tess zelf, heerlijk om te maken.
Omdat ik zo enthousiast ben over dit zalige, hartverwarmende initiatief roep ik alle bloggers uit België én Nederland op om snel in te schrijven. Ik heb dat ook nog niet gedaan, maar het staat deze week op mijn to do-lijstje.

Hoort u het in Keulen donderen? Lees dan hier alles over Secret Santa editie 2012 en dan bent u in één klap mee met waar het de komende weken in héél veel blogposts van mij -en anderen- over zal gaan.

Ho, ho, ho!

Two is the magic number

Bij mijn laatste post staat 2 oktober. Vandaag is het 2 november. Niet goed bezig, feitelijk, ikke. Maar ik heb excuses.

1. Vorige dinsdag waren wij 2 jaar getrouwd.
Echt waar. Twee jaar al. Zo snel gaat dat dus. Zot he! En nog altijd wreed content, eigenlijk feitelijk. Niet dat we het al hebben kunnen vieren, maar dat maken we volgende week goed, met een korte trip naar Utrecht. Tips, iemand?

2. Werk, werk, werk. Druk, druk, druk.  
Maar dat is niks nieuws. En dat is eigenlijk ook wel goed, gezien de crisis en al. Dus ik wil daar niet over klagen. Maar er komt wel minder geblog van.

3. Binnenkort hebben wij 2 kindjes!
Jep! Ik ben terug in positie. Volgend jaar ga ik de Dag van de Arbeid wel heel letterlijk moeten nemen, want de baby zou er rond 1 mei gaan komen. Ook zot he! Maar wel héél leuk.

En nu hopen dat het niet weer een maand duurt voor ik nog eens tijd, inspiratie en zin ga hebben om een volgende blogpost te schrijven.

Fingers crossed!

Kinderen zijn goed voor uw ego.

Sta ik gisteren met mijn dochter voor de spiegel.

Zeg ik (hees, maar nog net verstaanbaar):
"Ooh, kijk eens, wie is dat mooie meisje daar in de spiegel?"

Antwoordt mijn dochter: "Mama."

Ik hartje alles

Als er één foto is die alles zegt over hoe ons leven momenteel is, dan is het deze wel. Hier zit alles in: de rommel, maar ook het plezier. De chaos, maar ook de tijd die we maken.
Ik hartje deze foto. Ik hartje S. Ik hartje Anna. Ik hartje de herfst. Ik hartje deze tijden!

En deze foto. Och mensen, toch, daar smelt ik van. Want dat mevrouwtje van ons, dat zit daar in haar pyjamaatje in haar eigen stoeltje haar eigen boekjes te lezen. Vorig jaar deze tijd moest ze nog aan de fruitpap beginnen. Heerlijk, toch. 

PS: intussen stond er hier al twee keer pompoensoep op het menu. Eén tip voor zee siekrèt ingredient - met dank aan de tipgeefster uit de vorige post -: rode paprika!