Pareltjes om de hoek

Soms blijk je gewoon al twee maanden achter het hoekje van een paar heerlijke winkeltjes te werken! Ik denk dat ze mij vanaf nu 's middags niet meer vaak gaan zien in de refter.

Het eerste pareltje dat ik deze week ontdekte, kende ik al langer, maar alleen virtueel. Julija verbaasde me al jaren met de dingen die ze toonde op haar blog. Nu heeft ze in de Nationalestraat ook een zalig winkeltje - zo eentje waar elke creatieveling stiekem van droomt: Julija's shop.

Het is gewoon om van te snoepen, zo schattig is het! Man, dat meisje kan breien! En haken! En -vooral interessant voor mij- er zijn supermooie stofjes te koop. Vooral bij het zien van de stoffen van Kokka en Cloud 9 gingen mijn handen jeuken...

Helaas: einde van de maand... Maar als de persoon van mijn familie die mijn naam heeft getrokken voor Kerst meeleest: dit is een hint! (Oh, juist, ja, ik wou geen 'echte' cadeautjes meer, zeker? Damn.)

De tweede ontdekking is iets minder dromerig en iets meer boerendochterstijl. Er is namelijk een Aveve City net geopend! En toevàllig net achter mijn hoek. Volgens mij doen ze het er gewoon om, hoor. Er is volgens mij iemand vastberaden in de weer om ervoor te zorgen dat mijn bankrekening op het einde van de maand standaard geplunderd wordt.

In deze winkel kocht ik alvast drie van die notenzakjes-voor-de-vogeltjes. In een wanhopige poging om geen vieze duiven maar schattige pimpelmeesjes op ons terras te krijgen. En verder kreeg ik spontaan goesting om een broodbakmachine te kopen. Ik heb het eens uitgerekend:

Stel dat je gemiddeld 2 euro x 4 broden per week opeet.
Dat is 8 euro per week x ongeveer 50 weken (vakantie niet meegerekend).
Dat is 400 euro!
Per jaar!
Aan brood!

En een broodbakmachine kost ongeveer 200 euro (bij Aveve toch). Dus na een half jaar heb je die machine er al uit gehaald. En zo héél veel kosten de grondstoffen of broodmixmengseldingen toch ook niet.
E-hèn... je hele huis ruikt heerlijk als je zelf een brood bakt.
E-hèn... dan moeten we op maandag nooit meer concluderen dat we brood zijn vergeten te halen.

Ja. Dat is ook een hint. Niet voor iemand die mijn naam getrokken heeft, maar gewoon voor iedereen die zijn geld deze Kerst aan een goed doel wilt schenken.
De vzw Sarah Wilt Een Broodbakmachine (Ook Al Wou Ze Geen Cadeaus Meer Krijgen).

29 dingen die ik zeker gedaan moet hebben voor ik echt 30 word

Morgen word ik 29. Joepie! En -ondanks eerdere berichtgevingen- ik wil tóch een cadeautje van u, allerliefste lezer. Van het hele komende jaar wil ik namelijk een héél bijzonder jaar maken. Zo eentje waar ik kleine en grote herinneringen in kan rondstrooien, zodat het echt een mooie afsluiter van mijn twenties wordt.

Dus, I am very proud to present de reeks '29 dingen die ik zeker gedaan moet hebben voor ik 30 word'.
Wat vindt u dat ik zéker nog eens gedaan moet hebben vooraleer ik op tram 3 stap? En dan bedoel ik niet een (helaas) onhaalbaar voorstel zoals, laten we zeggen, een nachtje doorbrengen met Joaquin Phoenix. Nee: kleine dingen. Dingen waarvan u blij bent dat u ze voor uw dertigste hebt gedaan. Dingen die u had willen doen. Dingen die uw leven veranderden. Of toch een heel klein beetje. Zotte dingen. Lieve dingen. Of gewoon iets waarvan u vindt dat ik het moet doen, in plaats van u. Ik zal het doen. Beloofd.

De 29 beste voorstellen komen op een shortlist, en daar krijgen jullie dan tijdens het jaar een verslag van.

Wat zegt u? Met.. Ok dan. Mét fotomateriaal.

Help. En de foto volgt. (Of niet.)

Help ja. Help want de week vliegt tegen driehonderd per uur voorbij en nu is het alwéér zondagavond en heb ik alwéér niks fatsoenlijks geschreven hier. Ik hoop niet dat ik een zondagsblogger wordt. Zo eentje die veel te traag maar hardnekkig in het middenbaanvak blijft rondhangen. Nee, het komt goed. Ik beloof beterschap, lieve lezers.

Nu even een chronologische opsomming van mijn week. Hopelijk leest dat niet even saai als het klinkt. Foto's volgen. Nu even geen tijd voor.

Donderdag mocht ik met Marie, de mama van Kleine Clarisse, naar haar grootmoeder, all the way in Poperinge. Té schattig trouwens, die kleine Clarisse! En het omaatje ook, eigenlijk, nu ik erover nadenk. Het was een boeiende middag. Foto volgt.

Zaterdag en zondag had mijn lief mij 'geboekt'. Ik moest het weekend vrijhouden want Sven had vanalles gepland voor mij! Bij wijze van verrassing want ik verjaar woensdag (oh, ja! u heeft dus nog net de tijd om een kaartje op de bus te doen!).

In elk geval, we trokken zaterdag naar het Magrittemuseum in Brussel! Helaas was er geen ontbijt inbegrepen (wat ik stiekem wel had gedacht, haha) dus stuurde onze hongerige maag ons in sneltempo door dit overvolle, donkere, maar knappe museum. Om toch weer iets te kopen in de museumshop. Om daarna toch weer op het Vossenplein te belanden. Op de rommelmarkt, waar we toch weer niets kochten. Om dan in café de Brocante een degelijke Vlaamsche Lunch op te smikkelen.
Foto volgt niet (lees: regenweer, dus toestel niet meegenomen, maar een uur later toch stralende zon gd*$! ), maar het was wel een supergezellige middag. Zo eentje waardoor ik weer eventjes tien jaar terug in de tijd werd gekatapulteerd. Heerlijk!

Helaas werd mijn lief tijdens de dag zieker en zieker, dus we zijn redelijk vroeg terug naar huis gegaan en lekker in bed gekropen. Nee, dat is niét wat u denkt, dat is wél waar de tv tegenwoordig staat. Anyway, drie films gezien, mensen, drié films! En ik ben geen één keer in slaap gevallen. Hoera! En de verrassingsactiviteit van vandaag was wegens ziekte ook uitgesteld dus heb ik lekker thuis gewerkt. Aan de nieuwjaarskaart, dames en heren, jawel. Foto volgt!

PS: voor iedereen die van plan was een cadeau te kopen voor mijn verjaring: niet doen! Ik heb besloten dat ik eigenlijk gewoon liever iets leuks met u ga doen, in plaats van dat u zich in bochten moet wringen om toch maar weer een gepast geschenkje te vinden. Dus, denk: boswandeling, winterpicknick, avondje uit, ... Hoe klinkt dat? Geitenwollensokkerig? Of valt het nog mee?

Een vraagje tussendoor

Wat vinden jullie de übercoolste bomma-voornaam? I'm thinking Irma. Maar ik heb er nog drie andere nodig, alstublieft, dank u wel.

Sarah drukt een zeef

Als er iets is waar ik van hou, dan is het van zeefdrukken: snelle reproducties, waardoor je niet bang moet zijn voor een vlekje meer of minder, met een cool effect.

Als er iets is waar ik niét van hou, dan is het het gedoe dat komt kijken bij zeefdrukken: eerst fotografisch belichten, dan naar het ongezellige zeefdruklokaal op school, dan die grote aanzuigmachine aanzetten, een hels lawaai trotseren, snel zijn, twee paar handen nodig hebben.

Als er iets waar ik ook van hou, dan is het: gecompliceerde toestanden die plots vereenvoudigd worden.

Op school stond nog een zeef die we voor de grote vakantie al belicht hadden. En dankzij dit boek beseften we dat we ook wel eens konden proberen te zeefdrukken zonder gedoe. Gewoon, in het lokaal waar we zaten. Met alleen een rakel, wat verf en de vooraf belichte zeef. En héél veel kaartjes en papiertjes om op te printen.

We beseften plots dat er ook een andere manier bestaat om te zeefdrukken. Met veel minder gedoe, maar bijna hetzelfde resultaat. En dat het dan veel eenvoudiger zou worden. En dat ik het gewoon thuis zou kunnen doen. En dat, lieve lezertjes (waarvan drievierde intussen ongetwijfeld al heeft afgehaakt) vond ik de ontdekking van het jaar!

Dus: al wie nog iets van zeefdrukbenodigdheden (een zeef, een rakel, belichtingsmachine) heeft staan. Of wie een atelier op overschot heeft. Of wie in een commune wil gaan wonen, waar we een echt zeefdruklokaaltje kunnen regelen. Die mag mij altijd iets laten weten.

Tien dingen

Er was eens een land dat Blogland heette en daar circuleerde een stokje waarin de bloggers tien feitjes over zichzelf mochten vertellen. Niet dat ik dat stokje gekregen heb, maar ik pak het gewoon, want wie ben ik om gratis inspiratie zomaar te negeren? Dus bij deze: tien dingen over mij die u misschien nog niet wist.

1. Ik ben zot op chips en nootjes. Ik kan er niet afblijven. Daarom haal ik het ook nooit zelf in huis. Behalve nu dan. Want ik moést gewoon even het weekend ritueel inluiden met een glas rode Martini en tijgernootjes van Duyvis. Niet dat er hier een fuif is.

2. De meest overschatte huishoudelijke toestellen vind ik de weegschaal en de friteuse. Die eerste omdat ik het zelf wel zal voelen aan mijn kleren wanneer ik er niet meer in pas. Het tweede toestel omdat je dan veel te snel rap efkes iets in de friteuse kletst. En omdat je hele huis, kleren en haar ervan gaan stinken.

3. Mijn twee vroegste herinneringen zijn: ik, schrijvend aan een zwart gelakt bureautje. Het was geloof ik een verhalenbundeltje. Dat ik nu helaas niet meer heb. De tweede herinnering: ik, in mijn broek plassend tijdens het gebed in het eerste studiejaar. Moeder Maria vol van genade... psshhhh....

4. Hoewel ik dolgraag woon waar ik woon, dagdroom ik regelmatig van een dutje onder een appelboom of 's ochtends gewoon even de boerenbuitengeur opsnuiven. Misschien. Ooit nog wel eens.

5. Ik bewonder mensen die één ding héél erg goed kunnen. Ik vind het hatelijk dat ik een paar dingetjes een beetje kan, maar niets echt supergoed. Maar: oefening baart kunst, zeker?

6. Een jaar voordat Sven en ik samen waren, zei ik tegen mijn vriendin: 'Dat is de man van mijn leven, hij weet het gewoon nog niet.' En kijk. Tien jaar later blijkt het nog altijd te kloppen!

7. Ik zou heel graag een grote bek hebben. Zeggen waar het op staat. Roepen als iemand mij voorbijsteekt aan de kassa. Zomaar korting vragen in een winkel, gewoon omdat je dat dan waarschijnlijk ook krijgt. Altijd een supergoed antwoord klaar hebben.

8. Ik luister liever dan ik praat. Als ik praat, word ik me altijd bewust van mijn gekke stem en lispelende tong. En als ik lang praat, hoor ik mezelf praten en denk ik 'waar ben ik eigenlijk over bezig??' Dus zwijg ik liever. Hoewel veel mensen dit zullen tegenspreken, maar dat zullen dan mensen zijn die ik goed ken. Daar heb ik dat iets minder bij. Deze blog is ook handig, want tegenwoordig krijg ik vaak het antwoord 'oh ja, ik heb het al gelezen.' Dus moet ik niet meer zoveel vertellen.

9. Mijn ouders zijn gescheiden, en ik heb mijn papa al jaren niet meer gezien. Maar ik mis hem eigenlijk niet, want ik ken hem niet. Bij deze kan ik alleenstaande moeders geruststellen: kinderen die opgroeien zonder vaderfiguur kunnen absoluut 200% gelukkig worden!

10. Vroeger kuste ik de posters van Dylan van Beverly Hills 90210 die op mijn kamer hingen.

Hallo, ik ben Sarah, uw wereldverbeteraar van de dag

Als je tegen mij zegt 'psychologisch testje' en 'even doorklikken' dan beginnen mijn ogen te blinken. Dus vandaag klikte ik mij een weg door 70 tweekeuzevraagjes en hopla: ik blijk zomaar eventjes een wereldverbeteraar te zijn.

Enkele studies die goed bij mij passen:
talen (check!), bedrijfskunde (check!), kunstacademie (check!), journalistiek (beetje check!), seksuologie (ehm.. check! op de universiteit van het leven ;-)

Jobs die goed bij me passen:
creatief entertainer, acteur, kunstenaar, artiest, journalist, musicus (not!), wereldreiziger, goeroe (ha!), hulpverlener, verpleegster, paranormale beroepen.
Volgens de test is een baan als zelfstandige het meest aan te raden voor mij, en is een veertigjarig bediendencontract nefast voor mijn feestvreugde. Daar zeg ik ook een dikke, vette check!!! op.

Het enige doel dat ik heb in het leven is blijkbaar zoveel mogelijk lol hebben en alles eruit halen wat erin zit. Bon, handig dat ik daar dan zelf niet meer achter moet zoeken.

Natuurlijk zijn er ergere dingen om te lezen dan dat je succesfactoren gevoel voor humor, risicobereidheid, tolerantie, creativiteit, spontaniteit, gedrevenheid en wereldwijsheid zijn. Zoals meestal zijn er dingen die kloppen, en dingen die niet kloppen. Ik vind dat er veel overeenkomsten zijn met mijn horoscoop (schorpioen), maar ja, wat dààr dan weer van klopt?

Klopt het bij u?

Wat ik mis

Nu ik op een hogeschool werk, word ik wel heel hard met mijn neus op de feiten gedrukt dat mijn kottijd gewoon al bijna tien jaar achter mij ligt. Als ik koningin van België zou worden, ooit, dan zou iedereen van mij verplicht op kot moeten. Ik kan gewoon niks slechts bedenken als ik aan die heerlijke tijd denk.

Waar ik dan wel aan denk?

Lachen, lachen, làchen.
Frietjes. Elke donderdag.
Zorgeloze namiddagen slenteren door de stad.
Niet naar de les gaan als je daar geen zin in had.
Je amuseren als je wel naar de les ging.
Vloeken als je tweede zit had en de opluchting als je erdoor was.
Onnozele grappen.
Elke avond bij iemand anders in de zetel hangen. Of -nu ik erover nadenk- vaak hing iedereen gewoon bij mij in de zetel.
Kijken naar mijn ieniemienie zwart-wit-teeveetje met maar één post.
Middagdutjes.
Gore goedkope wijn.
Op vrijdag altijd 100 frank moeten lenen voor een broodje omdat ik teveel geld aan gore wijn had opgedaan.
Meestal voor een broodje 'Maffia' van bij de Cosa Nostra.
Weekmenu, standaard: nasi goreng van den Aldi met fluo erwten (my god hoe kreeg ik dat ooit binnen), opwarmlasagna, tagliatelle met spekjes en roomsaus en frietjes.
Op zondagavond een zak vol propere kleren en een voorraad eten van het station naar mijn kot slepen.

Ik word er helemaal nostalgisch van.

I love Line

Diep in Limburg werden we verwacht voor den apéro bij de bomma van een andere Sarah. Een bomma die zo lief was mij te willen adopteren omdat ik zelf geen grootouders meer heb. Een ferme madam die zo graag vertelde, waardoor ik er binnenkort nog eens naartoe moet, want mijn geluidsrecordertje was al voor de hoofdschotel volgepraat. Een lieve vrouw omringd door een pracht van een tuin en heerlijke (klein)dochters. Een ongelofelijk creatieve dame met een huis propvol knappe schilderijen, schattige boekjes en inventieve creaties.

Ik ben nog maar pas begonnen aan mijn eindwerk, maar ik weet nu al dat ik er het beste onderwerp ooit heb uitgepikt.

Tipjes van sluiers

De ideeën voor mijn eindwerk beginnen stilaan op te borrelen. En zo komt het dat ik op een herfstige zondagvoormiddag stempels zit te snijden om er een boekje en misschien ook wel een behangpapiertje van te maken.

En zo komt het ook dat ik binnenkort twee wildvreemde bommaatjes in twee uithoeken van het land mag gaan bezoeken. Waar een blogoproep al niet goed voor kan zijn! Het gaat om twee überschattige bommaatjes die allebei tegen hun kleindochters zeiden: "Ge komt maar tegen 11 uur, he, dat ge op tijd zijt voor den aperitief!"

Ik kijk er al naar uit!

Oh just a perfect day

Zaterdag is zonder twijfel mijn favoriete dag van de hele week. Je hebt al lekker kunnen uitslapen en dat kan morgen gewoon nóg eens. De winkels zijn open, dus alle ideeën die je in je hoofd haalt -iets speciaals koken of iets tekenen of je huis opknappen of gewoon iets leuks- kun je zonder al te veel problemen uitvoeren.

Het is de dag van de markt, lekkere koffies, rustig ontbijten en een extra dikke krant. Vandaag is het ook een buitengewoon prachtige herfstdag, waardoor mijn fietstochtje door de stad nog mooier werd dan anders. Zalig voor zo'n honderd-procent-herfstmens als ik!

Zaterdag is ook de dag om zomaar wat naar leuke websites te surfen en een beetje rond te lummelen in huis. Het is mijn eerste vrije zaterdag in weken en ik geniet met volle teugen van elke minuut. Bijvoorbeeld van zo'n schattig filmpje:

Waar ik tegenwoordig zoal mijn dagen mee vul

Van maandagochtend tot woensdag klokslag 12 uur: werken! Ik mag de communicatie van een Antwerpse hogeschool mee uitwerken. Heel leuk en heel druk, waardoor ik de eerste drie dagen van de week amper tijd heb voor mails, blogs en van die dingen. U bent dus gewaarschuwd.

Vanaf woensdagmiddag: werken! Maar dan voor mezelf, ook heel fijn! Ik raad iedereen aan om heel veel kindertjes te maken, want de meeste opdrachten die ik momenteel doe zijn geboortekaartjes. En ook wel redactiewerk. En logo's. En uitnodigingen. En tekeningen. Nu ja, u snapt het wel. En heel veel paperassen in orde brengen, want als zelfstandige moet je blijkbaar overal gaan aanschuiven voor een papiertje hier en een formuliertje daar.

Ik had mezelf voorgenomen om tussendoor ook voor een vlekkeloos schoon huis te zorgen, maar dat schiet er nog bij in. Als ik thuis ben, word ik zo opgeslorpt door het 'werk' (tussen haakjes, want echt werken vind ik dat niet) dat ik tot een gat in de middag in mijn pyjama zit en vergeet te eten. En àls ik dat doe, dan is het snel-snel. Niet zo gezond misschien... Maar hey, deze prachtige wending van mijn leven - waar ik helemaal zélf voor heb gezorgd- is het gezondste dat me ooit is overkomen!

Happy meal

De bloggers deden vanochtend -toen ik in het Museum voor Schone Kunsten over morfologie aan het leren was nota bene- een echte Fashion Treasure Hunt. Ze kregen een hele reeks foto's van winkels en café's. Het team dat het snelst de meeste juiste foto's vond, won een prachtig cadeau in de vorm van dikke, vette waardebons. Echt de moeite!

Gelukkig moest ik niet meedoen met de treasure hunt. Competitie en ik, dat gaat namelijk niet samen. Ik ben echt de seut die niet zou rennen voor de overwinning, maar die nog tegen het andere team zou zeggen: 'Oh, maar gaan jullie maar eerst binnen, hoor.' Maar ik moest dus niet meespelen, ik mocht -véél beter- jury zijn! Ik hoefde gelukkig niet hoger dan vier te tellen, eigenlijk moest ik gewoon checken of de foto's die de bloggers genomen hadden juist waren.

Igor van Toerisme Antwerpen had echt een prachtlocatie uitgekozen voor vanmiddag: het Zuiderterras. Zicht op de Schelde, Linkeroever, zon, regen, regenboog, voorbijvarende boten, vogels... Indrukwekkend! Doe daar nog lekker eten en een paar hele gezellige mensen bij en je hebt: een geslaagde middag.

Als dat zo zit, mag het van mij elk weekend Antwerp Bloggers Challenge zijn!

PS: En ja, wéér Het Kleedje. Voor wie eraan begint te twijfelen: ik héb nog andere kleren in mijn kast, maar met al jullie lovende complimentjes over dat jurkje en een middag vol fashion victims in het vooruitzicht kon het niet ontbreken. Toch?

Voor de shopper in u

Dit weekend, liefste mensen, gaan we op uitstap. Ik neem u mee in de wereld van de allereerste Antwerp Bloggers Challenge. Negen buitenlandse bloggers bezoeken Antwerpen -om met hun eigen ogen te zien hoe geweldig 't stad wel is- en ik ben een van de Vlaamse bloggers die de buitenlanders welkom mag heten. We nemen hen mee op pad naar de leukste winkeltjes, café's en restaurantjes en tonen hen het echte Antwerpen, of we laten het hen zelf ontdekken.

Deze 'bijeenkomst' is een initiatief van Toerisme Antwerpen. En het is nog een fantastisch initiatief ook! Ze hebben een leuk programma uitgestippeld, met de nadruk op shoppen. De bedoeling is dat alle betrokken bloggers hun ervaringen van dit weekend online plaatsen. Af en toe gaan we samen iets eten of drinken en er is ook een Shop Hunt (helaas enkel voor de buitenlandse bloggers).

Ik kijk er alvast superhard naar uit!

Trouwens, voor wie nog op zoek is naar een citytripje dit najaar: ik kan u onze stad ten zeerste aanbevelen. De koekenstad. De stad met het sappige accent. De stad met of zonder brug. De stad van Rubens en mode en frietjes en Bollekes, waar altijd wel iets te doen is. De enige stad in Vlaanderen. Och, weet u wat? Kom zelf maar eens kijken, 't is in elk geval echt een prachtstad, zeker nu in de herfst.

Tip: boek via de website (vanaf maandag).
Twee redenen:
- Je krijgt 2 + 1 nacht gratis
- En je krijgt de 'First Aid Kit bij shoppen' van op de foto er zomaar bij (vooral de blarenplakkers zijn hàndig!)

Don't worry, ik krijg geen percent op deze reclame, het is gewoon een keigoeie tip, neem het van mij aan. Wie snel boekt, krijgt er ook een ontmoeting met mij bovenop! (moehaha)

Voor de fans, dit zijn de buitenlandse bloggers:
uit Nederland:
http://thischicksgotstyle.blogspot.com
http://reneesturme.com
http://fadtony.blogspot.com

uit Frankrijk:
http://thecherryblossomgirl.com
http://leblogdelamechante.fr
http://glitzproject.blogspot.com

uit UK:
http://befrassy.com
http://stylesalvage.blogspot.com
http://stylebubble.typepad.com

Woensdag: een nieuwe blogpost

Er was/waren:

een prachtig ruim strand waar we bijna alleen waren

een indrukwekkend zicht vanuit ons huisje, met zicht op Engeland (Zie je achteraan dat witte streepje boven de zee? Dat zijn the White Cliffs of Dover!)

veel changement du bottekes

tanden die spontaan uitvielen

een hele..

... héle stormachtige zaterdagmiddag

volop vloed terwijl we eb verwacht hadden
(zie hetzelfde strand, een halve kilometer langer op de eerste foto)

Franse charme

een grote kom vol zelfgeplukte braambessen en een neefje met een culinaire roeping

en luuuve. Een heerlijk weekend dus!

I'll be back.

Maar nu nog niet. Maandag ofzo. Of dinsdag. Eerst even een weekendje naar Cap Gris Nez! En werken! En zelfstandige in bijberoep worden! En naar de avondles! En tekenen en schilderen en knippen en plakken! En opruimen! En van die dingen. Maar eerst op weekend. Jippie!

Naaistuipen

Een vriend vroeg of ik een kleine spin wilde naaien voor zijn vriendin. Mijn naaimachine stond al sinds februari stof te vergaren en ook dit projectje wilde ik zo lang mogelijk uitstellen. Want ik ken mezelf: eens ik de machine bovenhaal, is er geen stoppen meer aan. Dan lijkt het dagenlang of er een bom ontploft is ons huis omdat ik maar stoffen en naaigerief blíjf aanslepen. Oh, als ik mevrouw Helderder was zou ik Pluk ook uit zijn torenkamertje jagen voor een echte naaikamer.
Maar er was een deadline, dus ik had niet veel keuze.

En de spin kwam er: Maar nu al die spullen alweer opruimen? Bwa nee, kom, laat ik nog eens iets maken. O ja, zo een paar roggekussentjes zijn altijd handig om als cadeautje af te geven (met dank aan madame zsazsa):
Ja, en als ik dan toch bezig ben, kan ik evengoed ook snel een zwemzak maken voor mijn lief:
En die tochthond aan de voordeur, die was toch veel te klein, die moest ik al lang een nieuw jasje en wat extra vulling geven:

Oh en die 'tool roll' van dat Simple Sewing-boek, dat zal er nu ook nog wel bij kunnen he. Zeker met zo'n mooi stofje van Noeks:
Toen ik toch nog even vanachter de naaimachine uitkroop om naar de bakker te gaan, passeerde ik de stoffenwinkel. Ik vond dat ik wel een paar nieuwe stofjes verdiend had, nu ik er toch weer enkele had opgebruikt. En deze waren echt te cute (en nog goedkoop ook!) om te laten liggen. Voor een volgende naaistuip.

Of nee, zou ik toch niet rap nog even.. komaan, nog eentje om het af te leren. Ik ruim alles straks wel op. Schots en scheef voor de oplettende toeschouwer, maar een overwinning voor mezelf: een dekentje! Voor een baby welteverstaan. (met dank aan Knofje voor de inspiratie, een paar maanden geleden) Ik weet nog niet voor wie zijn baby, maar ik ben er best trots op:


Ik doe alles nog altijd redelijk op het gevoel en ik hou nog altijd niet van minutieus afmeten en ik kan de spullen nog niet zo goed afwerken en ik ben ook nogal ongeduldig en niet bepaald perfectionistisch. Maar het moet leuk blijven, toch?

Dingen die ik al doende geleerd heb en die het leven echt makkelijker maken:
- vloeken helpt niet
- sommige garensoorten zijn écht beter dan andere
- een goede stofschaar is goud waard
- een lintmeter die aan twee kanten dezelfde cijfers heeft, is echt belachelijk
- het loont de moeite om direct te kijken wat er mis is als er iets scheelt, ipv stug verder te doen, het probleem vrolijk te negeren en denken dat het zichzelf wel oplost: dat werkt dus niet
- kijken of er niks onder de stof ligt (een belangrijk papier, een andere stof...) vooraleer je gaat knippen, werkt wel
- nadenken voor je iets doet ook!

Voila, tot zover de productiefste anderhalve dag in mijn naaigeschiedenis!

Waarom ik zo van Zeeland hou

Er is nog plaats voor veertig meter vliegertouw.

Hoe girly kunnen cakejes eigenlijk zijn?

Vriendin M. werd gisteren dertig en dat vierden we met supergirly cakejes, besmeerd met 'prinsessenglazuur' (van good old dr. Oetker).

Mierzoete boel, dat glazuur, maar geef toe: het ziet er toch net echt uit. Niet?

Twee

Toen ik aan de mevrouw van de apotheker een tube tandpasta vroeg, vroeg ze of ik kinderen had. Ik vond dat nogal een ongepaste vraag maar er bleek iets aan vast te hangen. Bij de tandpasta kreeg je namelijk een zandlopertje, om ervoor te zorgen dat je kinderen zeker de volle twee minuten hun tanden zouden poetsen. Och, geef maar mee, zei ik. Als het gratis ende voor niks is, natuurlijk.

Dat wou ik zelf wel eens uittesten, dat zandlopertje. Zo een beetje bevestiging krijgen van hoe goed ik bezig ben. Maar mensen, niks bevestiging dus, twee minuten, dat is pokkelàng! Nog niet eens halverwege de zandloper stond ik mezelf al te verslikken in mijn mond die intussen propvol zat met schuim, en dan had ik nog driekwart te gaan!

Dus ik bleef poetsen. En poetsen. En poetsen. En de zandloper checken. Of die toch niet was blijven hangen. En poetsen. Ik kan me voorstellen dat volledige ingewikkelde theoriëen en belangrijke filosofiëen zijn uitgedacht door mensen die minstens twee minuten poetsten.

Tja, dat wou ik maar even kwijt. Dat ik dus niet goed bezig was. Maar nu dus weer wel.

Marjetje

Vriendin/regisseur S. en ik reden woensdagavond naar een lezing over 'comedy in Vlaanderen', voor scenarioschrijvers. Niet dat ik (al) een (echte) scenarioschrijver ben, maar een beetje doen alsof kan nooit kwaad. Wist ik veel dat we diezelfde avond nog zouden figureren in een hilarische sketch!

We zaten met z'n drietjes in de auto: ik, S. en haar goeie vriendin: Marjetje de leugenachtige bitch. Ook wel 'gps' genaamd. Marjetje is een toffe, maar ze heeft één probleem: ze kan de weg niet wijzen! Op de heenweg bereikten we de eindbestemming zonder al teveel problemen. Behalve wanneer we een andere (binnen)weg namen -een mens gaat soms af op zijn eigen gezonde verstand, nietwaar. Toen vond Marjetje het niet meer leuk. "Probeer om te keren!" blafte ze ons dan streng toe. "Alstublieft." mopperde ze er achteraan, toen ze spijt leek te krijgen van haar vermanende vingertje. Maar goed, we geraakten in Brussel en dat was dat.

Eén lezing en één bescheiden colaatje later zaten we weer in de auto. Maar Marjetje was niet wakker te krijgen! Hoe we haar ook toespraken -lief, boos, nog bozer- Marjet bleef in haar bed.

Er kon maar één conclusie zijn. Er moet ergens een echte gps-centrale bestaan. Waar allerlei helpdeskachtige figuren met een hoofdtelefoon en zo'n hippe microfoon achter hun bureautje zitten. In de centrale staan ook bedden waar de gps-stemmen een dutje mogen doen als de chauffeur hen niet nodig heeft. Alle bureaus liggen bezaaid met landkaarten en wegenatlassen. Ziet u het al voor zich?

Daar zat ons Marjetje dus. Of liever: ze làg daar, want ze was met geen stokken uit haar bed te krijgen. Toen Gianni -een van haar helpdeskcollega's- onze boze oproepen hoorde, ging hij haar snel wakker schudden. "Marjet, Marjet!" riep Gianni met wapperende handjes "Die trezebezen van daarstraks hebben je weer nodig! Ze zijn wéér verloren aan het rijden!" Enigszins tegen haar zin zwaaide ons Marjet haar benen over de rand van het bed en dronk ze de koffie die Gianni voor haar had uitgeschonken.

Nog niet helemaal wakker, schuift Marjet de koptelefoon over haar hoofd en probeert tijd te winnen met een standaard "Probeer om te keren. Alstublieft." Intussen zet ze de knop op 'mute' en sist ze allerlei verwensingen naar ons hoofd. Die wij natuurlijk niet horen.

S. en ik zitten nog altijd toertjes te rijden in Brussel, en krijgen af en toe een melding van Marjet: "Over 60 meter scherp links afdraaien." En dan weer stilte. We vermoeden dat Marjetje naarstig in haar atlassen en wegenkaarten aan het zoeken is welke kant we eigenlijk op moeten. Maar ze weet het zelf niet. Bijna horen we paniekerig geritsel van papier door de gps heen. Bijna.

Gelukkig beschikt S. wel over een degelijk reactievermogen en ziet ze de richtingaanwijzer naar Antwerpen staan. Marjetje doet nog een laatste poging om ons de verkeerde kant op te sturen -het kind weet echt niets af van de juiste weg wijzen- maar het pakt niet meer.

Het laatste nieuws dat we van haar hoorden? Marjetje werd ontslagen uit de gps-centrale. Gianni werd gepromoveerd en zit nu op haar plaats. Bestemming bereikt.

Onder het motto: een mens kan maar proberen

Juist als ik het zo druk heb dat ik niet weet wat ik eerst moet doen, valt mijn oog op een oude rol behangpapier. Vuilroze papier met een Victoriaans motiefje, o zo mooi. Ooit eens gekocht bij die legendarische Priem-zussen uit Gent, nu al een paar jaar stofverzamelaar bovenop de kast. Ziet u het liggen? Daar links vanboven?

Totaal onnuttig om nu met die rol behangpapier bezig te zijn, natuurlijk, maar in een flits zie ik het voor mij: onze wc, die al twee jaar onafgewerkt in gebruik is, moet een paar vellen van dat behangpapier tegen de muren krijgen. Gecombineerd met strak wit de ideale achtergrond voor een onvergetelijk toiletbezoek. Gelukkig kan ik niet behangen, anders stond ik zeker en vast al met de papborstel in de aanslag.

Als ik binnenkort een slachtoffer gevonden heb om dat behang netjes recht te plakken, dan wil ik het uiteraard niet gewoon maar zo laten. Ah nee? Ah nee: er moeten een paar grote, oude fotokaders tegenkomen! Met een magneetverf-wandje erachter. Zodat ik die woordmagneetjes -die ook al twee jaar werkloos in de kast liggen- daarop kan plakken. En de toiletbezoekers leuke boodschappen naar elkaar kunnen schrijven. Ja! Dat moet het worden!

Zo. Dat wou ik maar even kwijt. O ja. Mochten de stofverzamelaars in uw huis toevallig geen rollen behangpapier, maar 'grote, oude fotokaders' zijn: één adres. Ik!

Ik, die het laatste halfuur weer zeer nuttig heeft doorgebracht. Hm.

Evenwichtsoefening

Drie maanden als werkloze - excuseer, werkzoekende: tijd voor een tussentijdse balans.

Ook al hebben we het de voorbije drie maanden met één loon moeten doen, ik heb nog altijd geen seconde spijt van mijn beslissing - en dat meen ik. Geen loon binnen brengen geeft me tegenover mijn lief wel een minder leuk gevoel. Vandaar dat ik 's ochtends netjes mee opsta met hem, zorg dat het huis aan de kant is, enne.. Ehm, nee, wacht eventjes, hm, huisvrouwtje spelen, da's niks voor mij! Is nu gebleken. Ik haat kuisen! (Maar ik doe het wel, hoor, schoonmamaatje ;-) Ik hou me wel bezig met andere dingen. En er staat elke avond een verse maaltijd op tafel. En mijn lief heeft de laatste drie maanden geen enkele keer meer moeten afwassen. Of strijken. Da's toch ook al iets, nietwaar?

Gelukkig zijn er ook een heleboel leuke projecten die zomaar in mijn schoot vallen. Mocht ik echt niéts dan de was en de plas om mijn hoofd hebben, dan zou ik het thuis niet lang uithouden, denk ik.

Wat ik dan weer niet evident vind, is mijn eigen dagindeling regelen. Je krijgt ook een heel ander tijdsbesef als je thuis zit. Wat ik wel flink vind van mezelf, is dat ik -miss powernap- de middagdutjes van de laatste drie maanden op één hand kan tellen. Lanterfanten zat er amper bij, zelfs niet met zo'n fantastische zomer. Maar dat zal ook wel te maken hebben met het feit dat ik van 'geen centen binnenleveren' + 'heel de dag niets doen' helemààl gek zou worden..

Maar er staan leuke dingen op stapel, ik bijt mezelf er met veel goesting in vast en ook de avondschool is terug begonnen. I'm ready for take-off!

Bovendien komt mijn favoriete seizoen eraan, dus ik leef helemaal op. Misschien komt het doordat ik in november verjaar, maar die kleuren, die noten, die herfstwandelingen, ... Ik (hartje) de herfst! Terwijl ik in de zomer vooral niéts wil doen, laat de herfst me verlangen naar buitenlucht, naar taarten bakken, naar een boek lezen onder een dekentje, naar dikke jassen en regenbotten, naar risotto met champignons, naar lekkere soep, alles vers van de zaterdagmarkt.

Over zaterdag gesproken: hier nog een heerlijk old skooltje om het weekend alvast goed in te zetten. Let u vooral op de bijzondere klederdracht!

Hahahahahahahhahahaa!

Brr! Grote mensen zijn soms zo seerieujeus!

Ik pleit voor meer:
- lachen
- zot doen
- grapjes maken
- mekaar plagen
- samen de slappe lach krijgen
- complimentjes geven
- kleur!

In plaats van:
- grijs
- onnozele prullen dramatiseren
- klagen over mekaars vuile sokken
- denken aan wat 'de mensen' zullen zeggen
- bang zijn om buiten de lijntjes te kleuren
- stomme commentaren posten op krantenwebsites
- gefronste wenkbrauwen

Mocht u nog wat extra motivatie nodig hebben:

- er zijn al een triljoen duffe, saaie mensen: die hoop moet echt niet nog groter worden
- die mensen nemen zichzelf en wat ze doen trouwens véél te serieus: iederéén gaat naar het toilet hoor!
- 1 minuut lachen is gelijk aan 10 minuten roeien
- veel lachen maakt je immuunsysteem sterker waardoor je beter bestand bent tegen griep
- onnozel doen is veel plezanter dan.. eh.. niet onnozel doen
- geef een lach, en je krijgt er een terug. gratis en voor niks. beloofd. probeer maar eens.
- lachen stimuleert de bloedcirculatie, waardoor je een mooiere huid krijgt en dus ook.. minder rimpels

Een kind lacht 300 tot zelfs 400 keer per dag. En volwassenen: 10 tot 15 keer. Triestig he?

Snel, dus, dump al uw moppen en grappen in de commentarenbox - zelfs de onnozele!
Vooraleer ik hier alleen nog maar grieplijdende, verrimpelde lezers heb...

Eh..

Tja. Dat is dus ons Mary. En ikke. Vorig weekend in twee regionale -helaas zéér veel gelezen- kranten. Ik moet zeggen dat de journaliste het verhaal nog mooi heeft kunnen brengen. Ze heeft het schoon geformuleerd.

Maar ik denk dat ik toch maar zonder make-up bij mijn oude montuur blijf, darling.