Getagd

Sue(per) kwam met een stokje aandraven: ik moest de vierde map van mijn computer nemen en daar de vierde foto uithalen.

Ik weet niet wie er in godsnaam zo'n getal-vier-freak is maar ik heb geluk, het is een redelijk coole foto. Van op mijn idool-feestje, toen ik Frida Kahlo was. En deze is nog niet eens met het nieuwe fototoestel getrokken hehehe.

Voor wie het stokje ook wil... hup, ik heb het net gegooid, pak aan!

Wehey!

It's ours! Op de valreep voor onze vakantie - en gesponsord door nieuwjaarscenten van de bomma- nog een laat nieuwjaarscadeautje voor onszelf gekocht. Heerlijk om via de handleiding stap voor stap te ontdekken welke snufjes dit pareltje allemaal in huis heeft!

Wie weet maak ik ook wel eens een Tiltshift-plaatje dan. Tiltwatte, zegt u dan? Klikken, zeg ik dan. Het is een manier om via een Photoshop-fröbeltje echte foto's er te laten uitzien alsof het miniatuurscènes zijn. En dat vind ik nu eens supertof, zie!



En, ja, wij behoren tot de gelukkigen die over dit en exact twee weken deze rillende winter een maand inruilen voor.. goh.. pakweg een graadje of dertig. Het kan ook iets meer zijn, hoor. Ergens in Laos. Of in Cambodja. Of wie weet wel op een verlaten eilandje voor de Thaise kust, waar je echt niets -maar dan ook niets- anders kan doen dan boeken lezen en slapen.

Het leven kan toch hard zijn. Ik weet het.

Koud, dacht ik zo.

Laat ik nog maar eens een zelfportretje posten, dacht ik bij mezelf. Zodat u me nog herkent, mocht ik u nog eens tegen het ijzige lijf lopen. Wel zo handig, dacht ik zo.

Intussen weet ik ongeveer hoe een vrouw in een burka zich moet voelen. Niet zo best, dacht ik zo! Of weet je wat ik me ook voel? Zo'n lekker ouderwetse sokkenknuffel. Zoals de beestjes hieronder. Met een wee scottish accent. Die van het filmpje dan, niet ik. Verrie funnie, dacht ik zo! Een cadeautje van mij voor u. U had toch niets anders te doen dit weekend, dacht ik zo. Het zijn toch enkel zotten die dit weekend buitenkomen. Voor een fotoshoot ofzo.

Receptieblabla

Haa, januari. Haa, nieuwjaarsrecepties.

Ja, al wat da’k u kan wensen he. Ja, en een goeie gezondheid he. Ja, en eindelijk eens een babietje he. Oh, maar dat zal nog niet voor direct zijn, hoor, nee nee, eerst nog een beetje reizen. Jaja. Ja, lekkere hapjes he. Jaja.

Ik ben niet zo’n fan van nieuwjaarsreceptie- en andere small talk. Of nog erger: drie kussen geven aan wildvreemde, raar ruikende, gek kussende mensen. Ik vergeet ook elk jaar opnieuw wie ook alweer die Belangrijke Mensen zijn die me komen begroeten. Dat mijn collega me dan moet influisteren dat de allerbelangrijkste mens op de receptie me net een hand kwam geven. Terwijl ik net heel elegant een gloeiend heet hapje probeer weg te werken. Of breed glimlachen naar iemand waar je door de drukte niet bij kan, met een stuk vlees tussen je tanden. Jep, that's me! De hapjes en bubbels, I love it, maar moeten al die zinloze gesprekjes en toebehoren daar nu echt bij? Zouden we dat niet kunnen afschaffen? Vindt iémand dat echt léuk?

Ik denk: gewoon binnenkappen die hapjes en vooruit met de geit. Ik blijf op recepties meestal ook bij de mensen hangen die ik al een béétje ken om de koetjes en kalfjes discreet te omzeilen. Naar recepties gaan om te (gaat even kotsen) netwerken, ik mag er niet aan denken!

Dus, bij voorbaat, mocht ik u binnenkort tegenkomen op een of andere receptie: al het beste gewenst voor het nieuwe jaar en een goeie gezondheid, want dat blijft toch het belangrijkste he. Jaja.

Mag ik dan nu nog zo’n lekker, warm kaashapje? Dank u wel.

Let it snow, let it snow, let it snow

Voor één keertje was ik blij de warme uitlaatgassen tegen mijn kuiten te voelen toen ik stond te wachten op de bus. Ik moest ervoor slalommen tussen gladde trottoirs en smeltende hondenpoep, maar ik ben er dan toch geraakt.

En morgen voorspellen ze tot -13 graden. Ha, Canadapeople, we zitten jullie op de hielen!

De eerste knuffel van 2009 is een feit!

2009 is begonnen... met een knuffel/kussen! Ik kan wel slechtere manieren bedenken om een jaar te starten.

Ik kan u alvast meedelen dat mijn naaimachine zonder concurrentie de beste aankoop van 2008 was. Met het risico dat het bijhorende gevloek en getier van mijn kant een bedreiging gaat vormen voor mijn relatie. Maar dat zal wel minderen, hoop ik (het gevloek bedoel ik dan, niet de relatie ofcourse).

Verder heb ik de laatste dagen niet veel meer gedaan dan rondgehangen, gelegen, TV gekeken, gelezen, gelachen, geslapen, gegeten, gedronken en geklonken, genaaid en getekend. Als de eerste twee dagen van het jaar symbolisch zijn voor alle andere, dan wordt het een prachtjaar, dacht ik zo.

En ik hoop voor u hetzelfde!

Gezocht: iemand

Hallo? Is daar iemand?

Ik fiets naar het werk en er is niemand op de weg. Ik kom op het werk en daar is ook niemand. Ik mail maar er antwoordt niemand. Af en toe neem ik de hoorn van de telefoon om te zien of ik nog verbinding heb. Ik heb al eens onder mijn bureau gekeken maar daar zit ook niemand.

Als ik thuiskom, is er meestal gelukkig wel één iemand. En meer dan hem heb ik eigenlijk niet nodig.

Maar gelieve na de kerstvakantie wel weer allemaal terug te komen, ok?

Beter een jarige buur dan een verre vriend

De man achter deze geweldige buurtblog werd vrijdag veertig. Onder het mom "we komen éventjes deze tekening binnenbrengen" slopen S. en ik binnen op zijn heel gezellige verjaardagsfeestje. Waarvoor dank!

Een klein kerstverhaaltje

Er was eens een klein meisje dat met een bootje ging varen. Ze had haar knuffel meegenomen. Die knuffel ging altijd en overal met haar mee. Het was een hele leuke zomerdag en ze hadden veel plezier. Maar toen het meisje over de rand van het bootje leunde om de grote vissen goed te kunnen zien, viel haar lieve leeuw -ploef!- in het water! Niemand kon het meisje troosten en tot op de dag van vandaag roept ze nog elke dag om haar leeuw.

Nu had dat meisje een oom die het zo erg vond voor het meisje dat hij vroeg aan een mevrouwtje om een nieuwe leeuw voor haar te maken. Hij had op de blog van het mevrouwtje gezien dat ze heel graag knuffels maakte. Dus werkte het mevrouwtje dag en nacht, samen met haar moeder, aan leeuw n°2.

Vanavond ligt er voor het kleine meisje een nieuwe leeuw onder de kerstboom. Hopelijk kunnen ze het goed met elkaar vinden en valt leeuw n°2 nooit of nooit overboord en leven ze nog lang en gelukkig...

Fijne feesten!

De Knop

Er zijn verschillende 'knopjes' die ik uit mezelf zou willen verwijderen. Zo is er de 'Help-Heb-Ik-Wel-Genoeg-Met-Iedereen-Gepraat-Op-Mijn-Feestje-Knop'. Of de 'Zou-Ik-Nu-Iets-Verkeerd-Gezegd-Hebben-Knop', nog zo eentje.

Maar de knop die ik het aller-allerliefste uit mezelf zou willen demonteren is toch wel de 'Oh-No-Heb-Ik-Het-Vuur-Wel-Uitgedraaid?!?-Knop'. Dit verschrikkelijke feature is nauw verwant met de 'Oei-Heb-Ik-De-Sleutels-Nog-Op-De-Deur-Laten-Zitten?!-Knop' en de 'Had-Ik-Dat-Strijkijzer-Nu-Wel-Uitgetrokken??-Knop'.
Dat is de knop die -als ik bijvoorbeeld een lekkere pasta maak voor een fietsuitstapje naar Zeeland, en de eerste afslag neem richting Nederland- in actie schiet. Dan krijg ik het benauwd, mijn ogen worden groot, en mijn hart slaat tien keer zo snel. Een buitenstaander zal het niet aan me zien, maar vanbinnen woedt een storm.

Even nadenken, even nadenken. Zag ik de blauwe gasvlammetjes nog nàdat ik de pasta al klaar had? Maar nee, dat zal wel in orde zijn. Nee, dat is niet in orde! Is S. nog in de keuken geweest, zodat hij het vuur misschien heeft uitgedraaid? Kan ik de buren bellen om te vragen of ze iets doen? Maar nee, niet meer aan denken. Jawèl, shit. Of heb ik het vuur dan misschien toch gewoon zelf uitgezet?

S. heeft intussen al in de mot dat er iets niet klopt. Hij heeft door de jaren heen een sensor ontwikkeld voor De Knop. Ik hóór hem dan al inwendig vloeken maar hij is alleen maar heel lief en hij pakt het rationeel aan. "Nee, ik ben daar nog voorbij gekomen, dat vuur was zeker uit. Zéker weten, echt waar!"
Naarmate de rit vordert en ik inwendig maar niet gekalmeerd geraak, slaat dat al eens om naar een geïrriteerd "Moet ik terugdraaien??", maar meestal verandert hij gewoon heel subtiel van onderwerp. En dat helpt. Soms. Na een minuut of dertig.

Maar als ik nu toch eens te weten zou kunnen komen hoe ik die bloody Knop voorgoed uit mijn systeem kon halen, dàt zou ik nu nog eens een Fantastisch Kerstcadeau vinden! Iemand nog een Engelse sleutel op overschot? Bij voorbaat dank.

Memorabele datum

Is het nu echt al 18 december? Ehm, waar is dat jaar naartoe? Waarom is het volgende week al Kerstmis?? Kan dat niet nog een weekje of twee uitgesteld worden? Als alle vrouwelijke lezers nu eens heel lieflijk met hun lange wimpers richting hemel knipperen, zou het kindeken Jezus dan niet nog even kunnen wachten?

Niet dat ik niet blij ben met vandaag, hoor. Achttien december is namelijk een Memorabele Datum. Een jaar of zes geleden haalde ik nù mijn rijbewijs (letterlijk na een stoomcursus van drie weken). Alweer vier jaar geleden zijn we op de achttiende in ons huis getrokken. Verdorie, ik zou er niet van schrikken als onze kinders later allemaal op 18/12 geboren worden. Ha!

Vandaag is dan weer iets minder memorabel. Had er iemand nog graag een doosje bacteriën voor onder de kerstboom gehad? Gratis af te halen, of als ik eens heel hard nies komen ze misschien wel rechtstreeks uw huis binnengedwarreld.

That's it for now, folks. Ik trek me terug op de zetel met een tas citroenthee bij de hand.

It's mihihihine!

Woensdag dan toch.

Ik weet het, het is zó'n simpel machien dat het lijkt alsof Sinterklaas himself een speelgoedversie in mijn schoen heeft gedropt, maar nee hoor, het werkt. Denk ik. Hoop ik. Dat zal ik woensdag weten. Maar ik ga er alvast vanuit.
Of ik ermee kan werken, dat is dan weer een ander paar mouwen (ha! ha!).

Maar in tussentijd: joepie!

Over bloggende Schorpioenen, of Schorpioense bloggers

Nu las ik laatst een comment bij een stukje van Esther waarin iets stond over consequent bloggen en de link met het sterrenbeeld Schorpioen. En ik dacht: "Ja! Misschien is dàt wel de verklaring waarom sommige bloggers het al jaren uithouden en andere amper drie weken!" Ter uwer informatie: Schorpioenen zijn heel volhoudend in zo ongeveer alles, en bijgevolg ook in bloggen.

En als ik dan even nadenk hoe dat met mezelf -een rasechte Schorpioen zonder de giftige, scherpe kantjes- zit, dan kan ik alleen maar concluderen dat het klopt. Ik ben op alle vlakken nogal standvastig: lief, job, kapsel, blog, vriendschappen, heel de reutemeteut! Saai he? Maar ik doe het allemaal voor u, beste lezer. Ik offer mezelf al vier jaar op voor een leven vol saaiheid zodat u hier bijna dagelijks uw koffiepauze kan komen doorbrengen.

Van enkele medebloggers weet ik alvast dat ze Schorpioen van sterrenbeeld zijn (nietwaar, Cyriel, Esther zelf en Coolinary?), dus nu vroeg ik me af: is het waar? Zijn er nog van die vasthoudende bloggers die Schorpioen zijn?

Of zal ik deze gedachte maar weer vast in het vakje 'kwatsj' klasseren?

Ik woon in Antwerpen en wij hebben echt alles in huis

Voor het geval u dat nog niet mocht weten. Het is echt waar!

Quickly sir, pack my box with five dozen jugs

Voor een opdracht voor de avondschool die moet resulteren in een gezeefdrukte poster ben ik op zoek naar zo kort mogelijke zinnen waarin elke letter van het alfabet minstens één keer voorkomt. De titel van dit stukje is er alvast een, hieronder zijn er nog twee leuke die u waarschijnlijk al kent:

The quick brown fox jumps over the lazy dog

Pa's wijze lynx bezag vroom het fikse aquaduct

Heeft u nog inspiratie? U had vast toch geen zin om hard te werken met dit koude weer en de gedachte aan de komende feestperiode. Misschien krijgt u dan wel een originele zeefdruk als laat nieuwjaarscadeau.

Misschien, zei ik he ;)

Inspiratie

Voor wie nog inspiratie zoekt om zelf zijn kerst/nieuwjaarskaarten te maken (doen!): kijk eens bij de verzameling van Roy Doty. De illustrator maakt elk jaar zelf zijn kerstkaarten en ik vind ze om van te smullen! Vooral de monochrome, lekker ouderwetse tekeningen vind ik heerlijk. (Bedankt, Drawn! )

Zo, en nu die ene man-met-baard definitief vertrokken is, kan ik eindelijk het kerstgerief weer van stal halen. Als u mij zoekt, ik zit op zolder. In een felgroene huisbroek met niet-bijpassend jasje.

Sarah en de huisbroek

Ik weet niet wat het is, maar als ik thuis ben loop ik 90% van de tijd in mijn 'huiskleren' rond. Dat is niet echt een pyjama, maar het is ook geen outfit waarmee je naar de winkel, laat staan het werk, zou gaan. Het is eerder een soort van H&M-stijl-joggingbroek, gecombineerd met een truitje en een vestje. Afgewerkt met mijn warme sloefkes of in de zomer met flashy flipflops een fantastische outfit, toch?

Het is niet dat ik het concept 'huisbroek' van thuis heb meegekregen. Mijn moeder ziet er namelijk steeds uit als een plààtje. Behalve op vrijdagvoormiddag want dan is het poetstijd, maar verder: picobello, die moeder van mij!

Ook nu ik dit eigenste stukje schrijf zit ik in deze schreeuwlelijke maar comfortabele kledij. Hoewel, lelijk is nu ook weer niet het juiste woord, want ik probeer net niét in het Ma Flodder-effect te vervallen. Maar de kleurencombinaties kunnen soms wel tegenvallen. En na een dag of drie durft zo'n broek er ook al eens uitgelebberd uit te zien aan de achterkant. En die enorme mannenzakdoek is ook niet echt een aantrekkelijk accessoire. Maar gemàkkelijk! O, jongens, het voelt zo heerlijk om na het werk die strakke jeans de slaapkamer in te zwieren en snel in een broek-met-elastiek te springen. Ik verheug me nu al op een zwangere buik, gewoon om 'm niet de hele dag in te moeten trekken.

Maar goed. Dat wou ik even meedelen. Zodat u niet te hard schrikt als u eens onverwacht bij mij langskomt. Mijn huisbroek en ik. Een goeie combinatie.

Achttien dingen die zeker helpen bij een winterdip

- eens goed slapen
- ondanks de tegenzin op tijd opstaan en vooruit met de wintergeit!
- niet moeten gaan werken
- handen uit de mouwen steken
- buiten komen
- het glas eindelijk naar de container doen
- dingen die al lang waren blijven liggen in orde brengen
- een leuke, fatsoenlijke stoffenwinkel vlakbij ontdekken
- de afwas wegwerken
- een Bouchée van Cote d'Or
- lieve comments van lezers die ik al kende
- lieve comments van lezers die ik nog niet kende
- een soort van oplossing vinden voor het probleem dat je had
- weten dat je eigenlijk alleen maar luxeproblemen hebt
- merken dat de dip al na een dagje over lijkt te gaan
- van de winterkou in een warm huis thuiskomen
- het laatste pakje mozarella in het winkelrek te pakken krijgen
- en misschien nog het meest efficiënte van al: een morele-steun-bij-de-deadline-tekening maken voor S.

What goes up, must come down

Herinnert u zich nog dat ik in zo'n opperbeste bui was? Dat alles leek mee te zitten? Dat het leven me toelachte en ik vrolijk terugzwaaide?

Wel, neem dat allemaal en draai het dan volledig in de tegenovergestelde richting. Het scenario (dat een Nederlandse producent echt wou indienen!) gaat op de vooravond van de indiening voor subsidie dan toch niet door. Er is kaartjesstress. Er is werkstress. Er zijn rare collega's. Het is koud. Het regent. Iedereen klaagt en zaagt, mezelf incluis. Ik wil een sjaal breien maar het enige dat ik doe is steken laten vallen. Ik wil knuffels maken maar ik heb geen tijd en belangrijker: geen naaimachine (ok, dat laatste hoop ik snel te veranderen). Ik wil vanalles tekenen maar het komt er niet van. Ik wil mijn haar laten knippen en mijn grijze haren weg laten verven, maar er lijkt altijd iets tussen te komen.

Om van het wereldleed nog maar te zwijgen. Want ik weet ook wel dat er ergere dingen zijn dan breinaalden en scenario's. Maar toch. Het is mijn blog en balen is toegestaan. Even dan toch. Balen, balen, balen.

En als u me dan nu wil excuseren, dan kruip ik even in een hoekje onder een groot, warm deken, ergens in a galaxy far far away. Tot over een dag of drie.

Kom-als-je-idool-feestje

Mensen, het was zo leuk! En iedereen had echt werk gemaakt van zijn outfit, waarvoor duizendmaal dank.

U mag zelf raden welke idolen vorige zaterdag allemaal in onze living stonden. En er zijn nog veel meer foto's getrokken door andere mensen, dus hopelijk komen er nog een paar updates van dit stukje!

Tell me baby, do you recognize me?

Tussen het poetsen door (de beste motivatie voor een net huis: bezoek!) zit ik alvast enkele liedjes voor mijn feestje van morgen bij elkaar te scharrelen. En ik wéét dat ik er vroeg mee ben, maar blijft 'Last Christmas' van Wham! niet gewoon een heerlijk lied? Meestal zet ik muziek op volgens de stemming waarin ik verkeer, maar 'Last Christmas' is zoals het kakkenestje/ flebbekakske/ lievelingetje van de juf: dat liedje mag van mij altijd en overal tussenkruipen.

Maar verder beschik over een hele goeie smaak hoor! Zoals de uitnodiging overigens wel overduidelijk maakt. Niet dan?

PS: met dank aan de S-connectie van wie ik het thema van het feestje zonder schroom gestolen heb!

De zaterdagprinsesjes laten zich lekker verwennen

Met de VerjaardagsVriendinnen hadden we een dagje sauna ingelast. En omdat het zo lang geleden was, besloten we onszelf eens lekker te verwennen met een Turkse oliemassage. Na een uurtje bijkletsen en zweten meldden we ons op het afgesproken uur aan bij het bijgebouwtje voor de massage. Eerst mochten vriendin L.L. en ik, een halfuurtje later was het de beurt aan vriendin B. en L.P.

We dachten massage dus we dachten: lieflijk meisje met wit apothekersjasje, zacht geknijp, in slaap vallen en relaxen. Vrolijk sleften we het gebouwtje binnen.

We zagen dit:
Wisten wij veel dat we die 'Turkse' wel heel letterlijk moesten nemen!

Even dacht ik nog aan gillend wegrennen maar toen had de harige, guru-achtige man ons al bij de kraag van onze badjas. Hij nam L.L. onder zijn hoede. Ik kreeg dus de jonge, strak getrimde kerel, die eerder van het zwijgzame type was.

Terwijl de guru maar bleef doorgaan met een soort van Koerdisch-Nederlands accent in zijn rustige stem, wees mijn masseur enkel aan wat ik moest doen. Ik probeerde krampachtig alle plekken van mijn lichaam te bedekken met mijn handdoek toen ik de massagetafel 'besteeg'. Wat uiteraard niet lukte. De masseur wees naar het gat waar ik mijn gezicht in kon proppen.

Hij had er duidelijk zin in dus hij nam gelijk een goeie kwak massage-olie om mijn rechterkant onder handen te nemen. Maar voor hij dat deed, werd de veilige afstand die de handdoek mij tot dan toe bood nog even gehalveerd. Mijn benen -die ik uiteraard netjes tegen elkaar had liggen- werden, hoe zal ik het zeggen, uit elkaar geduwd. De niet zo leuke visioenen die ik hierbij kreeg mag u er zelf bij verzinnen.
Terwijl de guru nog rustig praatjes maakte met L.L. en zei dat ze zich lekker moest ontspannen, ging mijn masseur zich alvast te buiten aan mijn rechterbeen. Denk: wrijven, klappen, kneden, trekken, duwen. Vergeet u zich daar vooral de sappige olie-op-huid geluiden niet bij voor te stellen. Ook mijn bovenbeen én de binnenkant van mijn bovenbeen liet hij daarbij zeker niet ongemoeid. Laten we zeggen dat ik blij was dat ik mijn gezicht ergens in kon verstoppen.

Toen ook mijn linkerkant helemaal klaar was, kwam het rug-gedeelte. Het leek wel of de man alvast een lekker mals lammetje voor een of ander feest aan het prepareren was. Soms duwde de man zo hard op mijn rug dat de lucht gewoon uit mijn longen gepómpt werd en ik niet meer zelfstandig hoefde te ademen.
Ondertussen bleef de praatjesmaker gezellig verder kletsen. "En L., doe je veel aan sport?", ging hairy guy zijn standaard-vragenlijstje af. "Vroeger wel, maar nu even niet meer." antwoordde L. beleefd.

Plots vond mijn jongeman het ook nodig om eens iets te zeggen, voor de gezelligheid:

Nee, vies ventje, ik doe helemaal geen fitness! En als je in mijn billen zit te knijpen weet je dat ook! Dus blijf maar gewoon zwijgen, jij!

Na dit fijne intermezzo mochten we op onze rug gaan liggen. Gelukkig helemaal handdoek-covered. De mannen gingen achter ons staan, aan de kant waar ons hoofd lag, en gingen van daaruit onze rug masseren. Beetje vreemd, als je bedenkt dat onze rug dan net op de tafel lag. Maar met hun armen onder ons hoofd ging dat nog wel. De masseur zei dat ik mijn hoofd helemaal mocht laten hangen, terwijl hij ritmisch mijn rug losmaakte. Maar ik kon alleen maar aan dansende borsten denken -en de vraag of die wel helemaal bedekt waren- en toen ik uitgerekend had dat dat halfuur nu echt niet meer lang kon duren, begon ik alvast af te tellen.

Mijn vermoeden klopte gelukkig en toen de jonge masseur aangaf dat de massage erop zat door 'asjeblief' mompelen, mompelde ik opgelucht 'bedankt!' terug.
L.L. kwam ook recht van de massagetafel en toen de guru vroeg of we nu helemaal ontspannen waren, zeiden we allebei -heel diplomatisch- in koor: "Eh.. ja.. helemaal los!"

Lekker.

Mijn sjakkosh

Onder het motto: een mens moet iéts doen op vrijdagavond, heb ik dan maar mijn sjakkosh uitgekieperd voor Mme. Zsazsa. Je weet wel, die andere blogster die mij danig bezighoudt de laatste tijd.

Dus, bij deze: de inhoud mijner sjakkosh, in geheel onlogische volgorde gerangschikt. En natuurlijk netjes opgeruimd vooraleer ik dat allemaal aan jullie curieuzeneuzen ga vertellen.

1- paperassen / leuke flyers die ik overal meeneem en dan toch weggooi / loonbrieven / kaartjes van restaurants
2- mijn agenda van dit én volgend jaar (kwestie van geen enkele leuke afspraak te missen), gepimpt met een leuke stempel (dat plakpapier gebruik ik zeker ook nog, Octavie!)
3- ticketjes van leuke dingen die ik deze week gedaan heb
4- mijn sleutels, mét lichtje
5- MP3-speler
6- Vermaelen's Projects Smeerlap (van fietsen gaat mijn neus toch altijd zo lopen!)
7- een bon van de Zara waar ik al twee jaar mee rondloop: handig voor als ik ga shoppen-zonder-geld, maar meestal is alles in die winkel mij net te klein
8- maaltijdcheques: ook handig voor mijn hobby shoppen-zonder-geld
9- mijn prachtige nieuwe portefeuille van Skunkfunk
10- labello CareGloss & Shine en lipglossje
11- schetsboekje
12- Nurofen en Immodium: je weet maar nooit wanneer het 'oh nee, diarree'-effect toeslaat!
13- snoepjes! heel veel snoepjes! liefst allerlei verschillende en gratis meegepikte snoepjes!

En nu, mijn drie slachtoffers:
1- fashionista Sue, wat zit er in je tasje, meid?
2- Nina, zit er ook keramiek in jouw handtas?
3- Griet, wat nemen mensen in Afrika mee in hun zakken?

Hier nog snel de regels:
1. Kieper uw handtas om, trek een foto en geef een woordje uitleg.
2. Plaats een link naar degene van wie je de opdracht hebt gekregen.
3. Zoek maximum 3 andere mensen die volgens u in het bezit zijn van een sakosch.
4. Link in je bericht naar deze blogs.
5. Verwittig de pineut.

Go, go, go!

Surprise!

En toen werd ik gisterenochtend plots gekidnapt naar het Centraal-Station. En nam S. mij mee naar Amsterdam. Want ik werd dus 28 jaar. Ja, dat is eigenlijk al bijna bejaard he. Ik zal alvast een plaatsje in het bejaardentehuis moeten reserveren. En misschien ook al wat incontinentieluiers beginnen inslaan. Met die recessie enzo.

Maar goed, Amsterdam! S. had een nachtje gereserveerd in een hele leuke bed & breakfast. 't Is een gouden jongen, zeg dat ik het je gezegd heb. En in die b&b was een superschattig keukentje. Daar mochten we zelf ons ontbijt bij elkaar smeren tussen de rode ruitjes.



Na de haring om halfvier en de bitterballen bij de borrel aten we tapas. Van die tapas kregen we zó'n lookadem dat ze ons in Antwerpen dan misschien twee dagen niet gezien hebben, geroken hebben ze ons zéker!


En ik leerde ook dat een 'kleintje' echt een héél klein biertje is. Maar dat is misschien net een voordeel met dat waterachtige bier. Je kan dus beter een 'vaasje' bestellen. Weten we nu.

Het Van Goghmuseum was ook zwaar de moeite. Bleek die Vincent ook gewoon een autodidact te zijn! Er is dus nog hoop, hoera!
Maar goed, we deden dus niet enkel aan cultuur. Nee hoor, shoppen was het codewoord. We hosten door de Jordaan en de Negen Straatjes. En wat koop ik dan? Cadeautjes voor andere mensen. En dacht ik heel de Kitsch Kitchen leeg te kopen, wat doe ik dan? Vlagjes en een ieniemienie geldbeugeltje kopen. Ja hoor. Een big spender, dàt ben ik!

O ja de Sinterklaasgekte is ook bij onze noorderburen losgebarsten. Alleen geven ze er wel een béétje vreemde cadeautjes (pepernoot van de redactie voor de Nederlanders: een pietje is in het Vlaams een piemeltje).

Ja, ik vond het weer prachtig hoor, Amsterdam. Alleen is er toch één ding dat ik me afvraag. Het was me de vorige keer al opgevallen. En nu hoop ik van harte dat er enkele Amsterdammers meelezen die me dit raadsel kunnen oplossen. Why does everybody -and when I say everybody, I do mean éverybody- talk to us in f***ing English?! Wij praten ook gewoon Nederlands, hoor! Dus. Doe. Dat. Niet. Meer. Asjeblief. (Was dat duidelijk genoeg gearticuleerd?)

Tot slot wil ik nog even zeggen dat ik de liefste lezers en vrienden heb die er zijn. Iedereen ongelofelijk hard bedankt voor de lieve mailtjes en berichtjes! Het was echt een prachtverjaardag...
O ja en Bieke, ik zal u nog wel eens terughebben volgend jaar!

Time is on my side, yes it is

Mme Zsazsa houdt me stevig bezig de laatste dagen. Heb ik net de ene opdracht af, staat ze alweer met een andere klaar. Gelukkig zijn het allemaal leuke dingen, anders had ze allang kletsen op haar blote poep gehad van mij!

Hierbij dus de kalender. Hierboven zie je het overzicht. Mail me even en ik bezorg je de kalender (één A4 per maand) in hoge resolutie, zodat je deze thuis gewoon kan uitprinten.

Bij deze roep ik 2009 alvast uit tot Best Georganiseerde Jaar ooit!