Inspiratie

Sommige illustratoren zijn altijd weer een bron van inspiratie. En -ik zal het maar toegeven- gezonde jaloezie. Shit! Waarom heb ik dat niet bedacht! Dat gevoel.
We hadden het er gisteren nog over: soms is zo'n gevoel inspirerend en geeft het enorm veel kriebels om er zelf in te vliegen. Soms is het beklemmend en ontmoedigend en duwt het je hoofd tussen je schouders. De laatste tijd krijg ik weer kribbelkriebels in overvloed, dus snel even een ode aan mijn inspirateurs.

Van linksboven te beginnen, met de klok mee:

Inge, van Dinge. Ze maakt zo'n toffe eh.. dingen! En voor illustraties met collage heb ik altijd al een zwak gehad. Zeker samen met de mannen van Afreux (waar wij binnenkort trouwens op klasbezoek -klinkt zo lekker kneuterig he- gaan) een zalige combinatie.

Net ontdekt en al bij mijn favorieten: Samuel Ribeyron. Die tekeningen zijn gewoon té cute.

Dan a personal friend: ik weet niet hoe ik hem eigenlijk moet noemen, Steve, Khuan, Kei-Heung Caveman - Steve, kan je hier eens wat helderheid scheppen ;) maar hij maakt supercoole dingen.

Rechtsonder Klaas Verplancke. Waar het allemaal zo'n beetje mee begonnen is. Klassiek maar schoon.

Linksonder: Sabien Clement kan de mooiste pinguïns tekenen van iedereen! En nog veel meer.

Als ik vaak langs de site van Cosas Mínimas surf neem ik me altijd voor om mijn vaak overdadige tekeningen weer wat strakker en verfijnder te maken. Niet dat dat lukt, maarja. Dat hoeft misschien ook niet altijd.

En verder krijg ik jeukende handen van alle mooie, originele schetsboekjes die online worden gegooid ter inspiratie ende vermaeck. Dat van Illustrooper bijvoorbeeld. Maar zijn site wordt momenteel opgekuist en vernieuwd. Kom snel terug!

Tot slot laat ik me graag inspireren door mijn dagelijkse wandelingetjes door enkele websites (klik hier, hier en hier).

Class dismissed!

In de categorie Sublieme Spreekwoorden & Gezegden:

Wachten op de bus valt echt niet mee
Als ge last hebt van den diarree

Wat ziet mijn oog?

Maar liefst één op zeven Belgen gaat zonder partner door het leven. In dit artikel lees je er alles over (hoewel, dat over laaggeschoolden en werklozen sla je maar over).

Nu wéét ik dat er onder mijn Allerliefste Lezers ook een aantal singles zijn: een paar prachtexemplaren dames en heren! Goeie marchandise! Degelijk van kwaliteit (had ik daar bijna kwalitiet geschreven: dat ook natuurlijk ;) en met een prachtige vriendenkring (ofcourse! moi!).
Dus daarom dacht ik: hej, misschien zijn er nog Allerliefste Lezers die ik niét ken en waarvan ik dus niet kan weten of ze single zijn of niet. En als ik de mensheid vooruit kan helpen en zo een beetje geluk in de virtuele rondte kan strooien, wat houdt me dan nog tegen?

Dus, menskens, waag uw kans! Mijn commentarenbox staat voor één keer open voor singles van divers pluimage. Sarahzegthallo wordt eventjes een virtueel café waar u kan afspreken met wat misschien wel uw toekomstig lief wordt.

Want potjes en dekseltjes enzoverder enzovoort.

Onverklaarbaarheden

Er zijn van die rare dingen die je niet kan verklaren, maar die toch zo zijn en altijd zo zullen blijven tot in het einde der tijden. Dingen die echt geen moeite kosten of geen weldoordachte reden hebben, maar die je toch altijd blijft doen.

Zoals S. die de ronde bovenkantjes van de plakjes kaas hardnekkig weigert te consumeren. Waarna ik ’s morgens een puzzel op mijn boterham kan maken met allemaal droge boogjes kaas en hij zijn brood kan beleggen met uiterst nette vierkante lappen.
Of ik die het haat om het gft-bakje leeg te maken. Het is zo idioot van mezelf en toch blijf ik steevast koffiefilters en etensresten bovenop/tussen/aan de zijkanten proppen van een inmiddels gevaarlijk balancerende hoop groente-, fruit- en tuinafval. Ik vrees nu al de dag van The Revenge of The GFT-bakskes.

Waar ik ook heel goed in ben, is het staren naar een stofje in de hoek/spinnenweb aan het plafond/stapel strijk die mee naar boven moet/schroefje dat er al weken ligt en waarvan ik niet weet waar het bij hoort/hoop rommel en er dan fluitend voorbij lopen. Dit vreemde gedrag kan twee redenen hebben.
Eén: ik ZIE het gewoon niet. Of beter: ik zie het wel, maar het wordt niet geregistreerd door mijn brein. Zie je wel, ik kan er ook niets aan doen. Blame my brain.
Twee: selectieve blindheid. Ik kan dagen door een rommelig huis laveren –intussen hardnekkig een lichtjes wanhopige S. negerend- zonder me ook maar aan één vuiltje te ergeren. Dan heb ik er gewoon eventjes geen tijd voor en dan schakelen mijn hersenen over naar een soort van eliminatie-van-niet-prioritaire-zaken. Wat handig is. Maar ook zenuwslopend. Want enkele dagen later maakt standje-eliminatie natuurlijk weer plaats voor standje-paniek gecombineerd met standje-wanhoop.

Maar verder zal ik u niet vervelen met mijn huishoudelijke gedachtegangen op deze manic Monday. Ik ga u gewoon veel sterkte wensen om de dag door te komen. I know I’ll need it.

Alle dagen van de week

klik voor groter

Opdracht: maak een reeks van zeven bij elkaar horende illustraties over alledaagse bezigheden van jezelf of een figuurtje, diertje, ...

Et voilà, check mijn agenda van een soort van brillenmeisje.

Weg

Mijn lief is weg. Vertrokken. Tenminste, voor een paar dagen. Sinds donderdagavond heb ik hem niet meer gezien, morgenavond is hij terug. Hij zit ergens in Engeland op een festival te luisteren naar bands in een bungalowpark. En ik ben drie dagen naar de Belgiese Kust geweest met mijn zus en haar dochertje van twee. Wie zei daar ook alweer dat ik niet rock 'n roll ben? Festivalletjes in bungalowparken? That's so last April.

Maar serieus nu. Dat eventjes weg zijn van elkaar, dat mekaar even missen, ik vind dat eigenlijk zo slecht nog niet. In het begin (ergens acht jaar geleden dus) zou ik smachtend en kermend op de grond hebben liggen wachten tot mijn lief terug kwam. Ook al was hij maar twee uurtjes naar de Colruyt. Maar het gaat beter en beter. Wat niet wil zeggen dat het slechter en slechter met ons gaat, for your information, integendeel!

Het blijft natuurlijk altijd leuker voor het lief dat zelf op reis is, maar er zijn hier ook wel leuke dingen te doen. De rommel een paar dagen laten rondslingeren bijvoorbeeld. Of ongegeneerd 's middags tv kijken en een superdut van twee uur doen (niet dat ik dat anders niet doe, maar nu zonder schuldgevoel ;). Uitgenodigd worden bij mensen voor de lunch. Om 2u 's nachts wakker worden in de zetel zonder dat er iemand in je buik zit te porren dat je beter boven verder slaapt. De krant helemaal voor mij alleen.

Dingen die je na acht jaar evident vond, krijgen tijdens zo'n Sven-vrije periode bovendien weer de volle aandacht. Okselhaarwildgroei en beenhaar waar je tirolervlechten in kon leggen konden in het verleden al wel eens ehm.. aan de aandacht ontsnappen. (Ja. Ja. Lacht u maar, daar, met uw Kersvers Lief. Nog even afwachten. We zullen wel eens zien hoeveel haar er op ùw benen staat over een decenniummetje. Als u een vrouw bent tenminste. Anders hoeft het voor mij écht niet hoor.)
Als je lief even uit the picture is, lijkt het wel of al dat haar daar net in één keer allemaal tegelijk is gegroeid! Morgenavond ben ik dus weer een wandelende Gilettereclame die like totally de goddess in zichzelf gerevealed heeft!

En het is ook best wel spannend, wachten tot-ie weer thuis is. En luisteren naar alle verhalen. En beseffen dat ik toch dringend eens mijn rock 'n rollpeil weer wat omhoog moet heisen. Of ook niet. What-ev-ah.

Mensen, mensen, ik zal toch blij zijn als het morgenavond is!

Het leven is niet eerlijk of waar sommige mensen hun boterham met kaas mee weten te verdienen

Via Drawn! vond ik deze Yeondoo Jung: ik weet niet of Yeondoo een man of een vrouw is, maar deze Koreaan(se) weet dus zijn/haar geld te verdienen met het fotografisch namaken van kindertekeningen.

Man, man, ik wil ook zo'n job! Niet echt nuttig misschien, but hey, er zijn in mijn ogen dan ook maar weinig jobs die echt nuttig-nuttig zijn op wereldschaal.

Jobaanbiedingen in de commentarenbox. Dankuwel.

8

Vandaag worden wij acht jaar
Hoe kregen we dat toch voor elkaar! ;)

Soep

Die van mijn mama is toch altijd één keer lekkerder!

Jaja, over een maand moet ik alweer alles afgeven voor de jury dus nu alles aan hoog tempo afwerken. Opdracht: zoek een leuke kranten/tijdschriftenkop en maak er een illustratie bij.

Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat mijn zussen en mama hier wel a thing or two in gaan herkennen. Denk 'kleed' en denk 'luster'.

Cheers!

Melancholie

Toen ik gisteren aan de geldautomaat stond, schoot me plots het idee te binnen dat mijn mama vroeger bijna nooit geld uit de muur haalde. Dat deed je toen gewoon nog bij de bank.
Het deed me denken aan de tijd dat peper&zout-chips een ware revolutie was. Dat er in de jingle van Vandenborre nog met geen woord over multimedia gerept werd.

En aan de tijd dat je je niet kon voorstellen dat iemand in de hele wereld zoiets spectaculairs als SuperNintendo Mario Bros. kon maken. Waah! Om van Mario Bros. 2 nog maar te zwijgen! Daar kon je voor- én achteruit gaan in een level, en niet alleen in een rechte lijn naar die vlaggenstok. En Mario Bros. 3! Woehoew! Een dino waar je op kon gaan zitten en die met zijn tong een supergrote worm kon opslokken? Wie verzint het, seg!

Toen we dat gisteren met mijn neefjes speelden (ja ok, bijna de hele dag, maar het was dan ook héél slecht weer) leek het wel of het rechtstreeks uit de prehistorie werd doorgestraald.
Maar dat vonden ze net superleuk, mijn neefjes. Weinig geweld, veel leukere levels, niet te ingewikkeld, geen overontwikkeld kaske dat je bijna niet meer in je handen kan houden. Gewoon: leuk, ouderwets, gezellig familie-entertainment. Ook geschikt voor tantes en nonkels. Die voor één keer in deze PlayStationtijden hun neefjes ook eens lekker kunnen afdrogen.

De Snotprinses

Nou nou een plankje voor je mouw

Op een bepaald moment in je leven gebruik je je middagpauze om een mouwplankje als accessoire bij je strijkplank te gaan kopen. In de Blokker of all places.

En dan weet je het wel. Dan is er geen ontkomen meer aan. Dan ben je officieel niet meer cool.

Stop de klok!

En plots was het weekend –pietsjoew- opgelost in rook. En plots was het maandagochtend en zat ik mezelf met slaapogen af te vragen waar het weekend nu alweer naartoe was. Waarom alle dingen waarvan ik mezelf voorgenomen had ze eindelijk op te ruimen er nog altijd zo bij lagen als drie dagen ervoor. Waarom alle klusjes die ik ging doen nog altijd undone waren. En waarom ik er ook deze week geen tijd voor zou hebben. Waarom ik wel acht uur per dag ergens anders klusjes ga opknappen terwijl alles thuis blijft hangen/liggen/rondslingeren zoals het er al hing/lag/rondslingerde.

Dus weer een weekje met een vuile auto die dringend naar de garage moet. Een weekje kijken naar bloembakken met kunst erin aan onze voorgevel (lees: verdorde bloemen van vorig jaar die intussen vreemde vormen hebben aangenomen). Weer een weekje met ramen die dringend gepoetst moeten worden. Weer een berg strijk die er nog altijd staat. Weer een week waarin tijd het meest schaarse goed is.

Maar ik heb wel een leuk weekend gehad! Dat dan weer wel. En toch: vijf dagen weekend en twee dagen werken. Dat de politieke partijen dààr maar eens mee afkomen bij de volgende verkiezingen.

Doe uzelf een plezier en...

klik voor groter

Madrid me gusta

Eerst leid ik u door de afdeling 'klassiek, maar daarom zeker niet minder mooi':

Plaza Mayor

vroeger moesten de mensen die daar woonden hun terras delen met toeschouwers die naar de stierengevechten kwamen kijken - gelukkig voor ons Triggerhappygewijs geen stier te zien

het Prado

die knappe gast krijgt ge er wel niet altijd bij - pech voor jullie!
pech voor ons: de Goya-tentoonstelling was nog net niet begonnen

tegelitos

El Parque del Buen Retiro

zalig om in te gaan liggen als ge zat bent van de terrasjes
wij hebben daar dus veel gelegen

Vervolgens gaan we verder naar de afdeling 'eten tot ge erbij neervalt':

Churros

no tengo que decir màs
of wel? (misschien sorry aan KD voor de overdaad aan Het Gele Bloesje ;)

dos veces el menù del día, por favor

een van de lekkerste dingen die we daar gegeten hebben was Italiaans
zijn wij nu cultuurbarbaren?

sí, y.. y.. y.. y.. tapas

pannekoekería
hihía

En tot slot nog even langs de kinderafdeling voor onze Robbe (aka mr. Vlietui)
Ok jongens, goed hoor, toch ook nog eens snel langs de afdeling 'luuurv' voor sluitingstijd:

Ja jongens!

Olé! (lees: wij hebben belachelijk veel terrasjes met tapas in de zon gedaan)

Maar weer thuiskomen is toch ook wel leuk.

Gone with the wind

Ik laat de boel een weekje de boel. Draai maar verder zonder mij. Ook al loopt alles in het honderd terwijl ik weg ben, I couldn't care less! Stiekem word ik zelfs even een heel klein beetje giechelig als ik eraan denk dat sommige mensen misschien in standje-paniek geraken terwijl ik weg ben (niet omdat ik weg ben uiteraard ;).

Vandaag eerst een paar compleet legaal gestolen uurtjes voor mezelf. Om in pyjamabroek door het huis te sloffen en sloten koffie naar binnen te kappen. Om een beetje door de krant te bladeren. Voor een schandalig lang middagdutje. Om alvast wat in te pakken. Om wat te strijken. Als ik zin heb. Om wat af te wassen. Als ik zin heb. Om naar 't stad te gaan. Als ik zin heb. Om te tekenen, als ik zin heb.
Heerlijke dagen - structuurloze dagen.

En morgen zitten we nu ongeveer op het vliegtuig. Richting Madrileense zon (?). We gaan natuurlijk elk museum vanbinnen en vanbuiten bezichtigen. De cultuur opsnuiven. De geschiedenis van deze historische stad foutloos leren opzeggen. Alle burgemeesters van de Spaanse hoofdstad alfabetisch én chronologisch opsommen. Elke dag minstens één begeleide wandeling plus achteraf een uitgebreid schriftelijk verslag neerpennen.

(pauze)

(pauze)

...NOT!!

Wij gaan gewoon vijf dagen lang op onze luie reet terrasjes doen, tapas eten, wijn en bier drinken, churros bestellen als ontbijt en rechtstaand een koffietje naar binnen klatsjen, en mijn schetsboek eindelijk eens voltekenen/plakken/kribbelen.

Dàt gaan wij doen!

Hallo?

Mijn oudste neefje Bram (die van het communiefeest) heeft sinds vandaag ook zijn eigen blog. Ik had het nog niet half uitgelegd of hij was er al helemaal mee weg! Jaaa... kids today! In elk geval: zeg hem ook hallo, dat zou ik supertof vinden.

Want eerlijk is eerlijk, als wij zo met twee heel de tijd hallo tegen mekaar zitten te zeggen, dat begint op den duur ook een beetje saai te worden ;)

Spic en span

Omdat ze haar badkamer net betegeld had, belde B. gisteren of ze mocht komen douchen bij ons. “Over een uurtje ofzo?”

Ik zeg: “Ok, geen probleem, over een uurtje is perfect!”
Ik denk: “Oh my godjes, over een uurtje! En S. heeft zich vanochtend geschoren dus de wastafel hangt vol haartjes die overal inkruipen! En ik heb er al weken niet meer gestofzuigd! En die lange haren van mij plakken zelfs tot tegen het plafond! En-”

Relax. Take it ea-easy. Dit is wel het moment om mijn hoofd koel te houden en een actieplan op te starten. Terwijl ik de laatste inkopen doe, organiseer ik in mijn koele hoofd dat hele uur tot op de minuut. Thuiskomen, verwarming aanzetten zodat B. niet in de kou moet douchen, boodschappen uitladen, stofzuiger en kuisvod mee naar boven nemen. Tot zover de structuur.

Dan: gewoon als een gek beginnen kuisen! Tandpastaspatten van de spiegel vegen, baard- en ander haar zorgvuldig verwijderen, zo hard stofzuigen dat de badmat eindelijk nog eens van die vrolijk rechtopstaande tentakeltjes heeft en niet meer zo’n platgetrapt geval is, lege shampooflessen weggooien, I’m on the roll here, people!

Nog geen twintig minuten later staat mijn badkamer loeihard te blinken, met mij er middenin. Straal straal, schijn schijn. Op nog geen halfuur meer voldoening dan van een ganse werkdag! Nog! Ik wil nog!

Als ik terug beneden kom, zie ik het huis plots met andere ogen. Het lijkt wel of ik nu pas zie wat er al weken ligt. Ik wandel door de woonkamer terwijl mijn armen op automatische piloot links en rechts graaien om spullen op te rapen of te verplaatsen.
Jezus, wat voor mensen wónen hier eigenlijk! Het soort mensen dat nooit de salontafel opruimt. Of de afwas vier dagen laat staan (lang leve afwasmachines maar de pannen moeten nog wel met het handje). Het volk dat vettige kinderhandjes op de vloer wel een leuke decoratie lijkt te vinden.

Terwijl ik het aangekoekte vet uit de pan sta te schuren bedenk ik enthousiast (Fantastisch Idee Alert!) dat ik dit gewoon élke avond moet doen. Als een wervelwind door het huis. Ja! Nigella en haar “goddelijke huisvrouw”-bak-tactieken kunnen me gestolen worden. Voortaan is mijn huis spic en span. Voortaan eten wij gewoon van de vloer en hoeven we nooit meer af te wassen.

Hmpf. Ha. Hahaha. Mwoehahahaa. 1 april! De enige die van mij een aprilvis heeft gekregen gisteren was ikzelf.
Spic en span, yeah right. In my dreams.


(maar voor (schoon-)moeders die meelezen: altijd onthouden dat ik graag overdrijf!)

Slechts

Gisteren hadden mijn lief en ik het over onze slechte eigenschappen. Bij hem is het dat eeuwige uitstellen. Gelukkig maar dat-ie dat altijd doet eigenlijk, want een perfecte man, wat kan je daar nu mee?

En nu wilt u vast mijn persoonlijke werkpuntjes lezen, I assume? (Ja hoor, begint u zich al maar vast te verkneukelen! Andermans imperfecties? Zomaar te grabbel op het net? Leedvermaak op maandag? Hoera!)

Wel. Ik krijg het verschrikkelijk op mijn zenuwen van mijn eigen plannen en ideeën. Mijn eeuwige “JA!-laten-we-dat –doen!”hoofd, daar word ik zo moe van. Met de jaren heb ik geleerd mezelf in te tomen en even (minstens 3 minuten) na te denken alvorens mijn nieuwe levensroeping wereldkundig te maken. Maar dat lukt vaker niet dan wel.

Het gaat ongeveer als volgt. Ik zit een beetje rond te lummelen en plots krijg ik weer een lumineuze ingeving. Ik zie allerlei fantastische kanten aan dat idee en ben zo enthousiast dat ik prompt iedereen die ik ook maar in de verste verte zie ervan op de hoogte breng. Mijn nieuwe levensmissie! Mijn draai op deze wereld! Ja!

Maar. Dag na dag komen er onvermijdelijk zaken op de proppen die mijn Fantastische Idee onmogelijk haalbaar maken. En dan verlies ik de interesse en de moed om door te zetten en ik haak af. Gevolg? Weken later vragen mensen benieuwd naar mijn wilde plannen. Dus moet ik altijd eerst diep nadenken (er waren immers alweer drie andere Grote Plannen de revue gepasseerd in de tussentijd) en schoorvoetend toegeven: “Oh dat? Nee, jammer, niks van in huis gekomen…”

En dat vind ik nu eens echt een van mijn allerallerallerslechtste eigenschappen.

PS1: Dus. Volgende keer als ik met een idee kom aandraven: geloof het niet. Maar dat deed u vast allang niet meer.
PS2: Als blijk van medeleven mag u altijd uw werkpuntjes in de commentaarbox hieronder deponeren. Gedeelde smart...

Laat het bieden beginnen!

Komaan, u wist toch helemaal niet wat u tijdens de regenbuien van dit weekend moest gaan doen. Gelukkig ben ik er nog om u even mee te delen wat ik vind dat u moet gaan doen.

Ik zeg: verdiep u in mijn wenslijst en koop me een leuk cadeautje. Wat zegt u? Een prangende Visa-rekening die in uw ooghoeken prikt? Och, guttegut, dat kan nog wel een weekje wachten. Verrast u nu eerst maar eens deze medemens met een Kaboodle-cadeautje. Wat dacht u van het Bird Attack-kostuumpje hierboven?

U mag me -tijdens het overhandigen van uw zorgvuldig uitgekozen presentje-uiteraard altijd bedanken voor deze uitstekende weekendtip. Maar als u daar nu toch geen zin in zou hebben, dan is u dat bij voorbaat vergeven.
In ieder geval, van mijnentwege: graag gedaan.

PS: als u nog dringende vragen mocht hebben tijdens het uitkiezen van een cadeau: wij zitten een paar dagen hier. En hier. Maar maandag ben ik er weer om al uw vragen te beantwoorden. Fijn weekend!

Someone, please Kaboodle me!

Zij is momenteel druk bezig met haar [wijvenweek] dus hopelijk is ze intussen onoplettend genoeg zodat ik stiekem een lumineus idee van haar blog kan pikken ;-)

Op Kaboodle kan je je eigen wenslijst maken. Laat de wereld weten waar je echt blij van wordt. Dat lukte bij mij over het algemeen nog redelijk tot zeer goed, maar toch. Nooit meer foute cadeaus! Nooit meer geveinsd blij zijn tijdens het uitpakken! Nooit meer in de rij gaan staan om die lelijke vaas om te ruilen!

Wat ik er al zeker op ga zetten? Dit. (which reminds me: someone up voor een ouderwets Mario Bros Nintendo-weekend? Pick a date!)

En laat me nu gerust, ik moet Kaboodelen!

… en ook een vreselijke controlefreak

Is de deur wel op slot? Heb ik de verwarming wel uitgezet? Sleutels, gsm, portefeuille, check. Staat het vuur uit? Ik heb het raam toch wel gesloten?? Heb ik de auto wel goed dicht gedaan? Ik heb de sleutels toch niet op de deur laten zitten? Goodness, had ik nu de voordeur laten openstaan? Sleutels, gsm, portefeuille, check. Is mijn fiets wel op slot?? Had ik dat alarm nu wel juist opgezet? (tijdens de bouwwerken:) Ik heb die stekker van de drilboor toch uitgetrokken? Dat ding moest maar eens vanzelf beginnen drillen! (tijdens het zoobezoek:) Al mijn neefjes en nichtjes zijn toch nog bij mij?? Ik ben toch geen van mijn neefjes vergeten op de tram?!? Sleutels, gsm, portefeuille. Check.

Terwijl mijn lief rustig ’s morgens zijn broek strijkt en vervolgens het strijkijzer de hele dag laat opstaan (waardoor ik ’s avons op een wild piepend, gloeiend heet strijkijzer uitkom) of het gaspitje de hele nacht laat branden na een laatste theetje van de avond (waardoor ik ’s ochtends –terwijl monsieur nog in bed ligt- een bedankgebedje doe omdat ons huis niet in brand is gevlogen), ben ik op dat vlak een echte, vreselijke, verschrikkelijke, onuitstaanbare controlefreak.

Mijn lief wordt dan ook zot van al mijn avondvragen als hij als laatste komt slapen. “Heb je de verwarming op het juiste menu gezet voor morgenvroeg?” “Is de badkamerdeur dicht zodat het daar morgenvroeg dan ook echt warm is?” “Heb je de rolluiken dicht gedaan?”
Meestal wordt hij er helemaal gek van, maar net als ik me voorgenomen had om al die vragen dan niet meer te stellen, is hij toch iets van de checklist vergeten.

Maar echt, ik moet dat afleren. Ik wil niet zo iemand worden die zeventien keer het licht in de kamer aan en uit moet doen en twee keer in haar handen moet klappen vooraleer ze er binnen durft. Of iemand die exact eenendertig keer terug naar binnen gaat om te kijken of het gasvuur wel zeker uit is. Ofzoiets.

Help.
Mij.

Er schuilt een pieper diep in mij

Ik ben zo iemand die graag binnenloert bij mensen. Of het nu in hun gezellig verlichte huis is als ik er met de bus langsrij. Of in hun krant op de trein. Of in hun neusgepeuter als we samen aan de rode lichten staan. Of op programma's waarin mensen slechte dingen eten en dat dan moeten afleren. Of in oude foto-albums die zomaar te grabbel liggen op rommelmarkten (wie doét nu zoiets?).

Hele verhalen breien zichzelf. Complete familiegeschiedenissen, rare gewoontes en verhalen over de toekomst van die mensen banen zich op zulke momenten in flarden allerlei wegen door mijn hersenkronkels.

In het leven ben ik de observator. Ik kijk vanaf de zijlijn toe en ik verveel me er geen moment. Geef mij maar plekken met véél mensen. Treinvertragingen zijn een zegen voor mij - als ik klaar ben met vloeken. Misschien is dat ook wel de reden dat ik zo'n onwrikbaar stadsmens ben.

Daarom ga ik ook graag alleen op pad. Ik herinner me nog dat ik als vijftienjarige op m'n eendje (luv ya, M. ;) naar Antwerpen ging. Een uur met de trein heen. Een uur terug. En als buit een paar cd's en massa's kronkels in mijn hoofd. Het leek wel alsof mijn gedachten een spons waren die af en toe volgezogen moest worden. En zo is het eigenlijk nog steeds.

Gisteren ging ik naar Lodewijk de Koningspinguïn (aanrader!). Beetje rondkijken, luidop lachen, extra veel aandacht om te besteden aan alles rondom mij. Alleen.
En het was een heerlijke avond!

Oh. My. God.

Serieus.
Heeft iemand het weerbericht op één gisteren kunnen volgen? Of was iedereen ook gewoon op die trui van de weerman aan het letten?