Memorabele datum

Is het nu echt al 18 december? Ehm, waar is dat jaar naartoe? Waarom is het volgende week al Kerstmis?? Kan dat niet nog een weekje of twee uitgesteld worden? Als alle vrouwelijke lezers nu eens heel lieflijk met hun lange wimpers richting hemel knipperen, zou het kindeken Jezus dan niet nog even kunnen wachten?

Niet dat ik niet blij ben met vandaag, hoor. Achttien december is namelijk een Memorabele Datum. Een jaar of zes geleden haalde ik nù mijn rijbewijs (letterlijk na een stoomcursus van drie weken). Alweer vier jaar geleden zijn we op de achttiende in ons huis getrokken. Verdorie, ik zou er niet van schrikken als onze kinders later allemaal op 18/12 geboren worden. Ha!

Vandaag is dan weer iets minder memorabel. Had er iemand nog graag een doosje bacteriën voor onder de kerstboom gehad? Gratis af te halen, of als ik eens heel hard nies komen ze misschien wel rechtstreeks uw huis binnengedwarreld.

That's it for now, folks. Ik trek me terug op de zetel met een tas citroenthee bij de hand.

It's mihihihine!

Woensdag dan toch.

Ik weet het, het is zó'n simpel machien dat het lijkt alsof Sinterklaas himself een speelgoedversie in mijn schoen heeft gedropt, maar nee hoor, het werkt. Denk ik. Hoop ik. Dat zal ik woensdag weten. Maar ik ga er alvast vanuit.
Of ik ermee kan werken, dat is dan weer een ander paar mouwen (ha! ha!).

Maar in tussentijd: joepie!

Over bloggende Schorpioenen, of Schorpioense bloggers

Nu las ik laatst een comment bij een stukje van Esther waarin iets stond over consequent bloggen en de link met het sterrenbeeld Schorpioen. En ik dacht: "Ja! Misschien is dàt wel de verklaring waarom sommige bloggers het al jaren uithouden en andere amper drie weken!" Ter uwer informatie: Schorpioenen zijn heel volhoudend in zo ongeveer alles, en bijgevolg ook in bloggen.

En als ik dan even nadenk hoe dat met mezelf -een rasechte Schorpioen zonder de giftige, scherpe kantjes- zit, dan kan ik alleen maar concluderen dat het klopt. Ik ben op alle vlakken nogal standvastig: lief, job, kapsel, blog, vriendschappen, heel de reutemeteut! Saai he? Maar ik doe het allemaal voor u, beste lezer. Ik offer mezelf al vier jaar op voor een leven vol saaiheid zodat u hier bijna dagelijks uw koffiepauze kan komen doorbrengen.

Van enkele medebloggers weet ik alvast dat ze Schorpioen van sterrenbeeld zijn (nietwaar, Cyriel, Esther zelf en Coolinary?), dus nu vroeg ik me af: is het waar? Zijn er nog van die vasthoudende bloggers die Schorpioen zijn?

Of zal ik deze gedachte maar weer vast in het vakje 'kwatsj' klasseren?

Ik woon in Antwerpen en wij hebben echt alles in huis

Voor het geval u dat nog niet mocht weten. Het is echt waar!

Quickly sir, pack my box with five dozen jugs

Voor een opdracht voor de avondschool die moet resulteren in een gezeefdrukte poster ben ik op zoek naar zo kort mogelijke zinnen waarin elke letter van het alfabet minstens één keer voorkomt. De titel van dit stukje is er alvast een, hieronder zijn er nog twee leuke die u waarschijnlijk al kent:

The quick brown fox jumps over the lazy dog

Pa's wijze lynx bezag vroom het fikse aquaduct

Heeft u nog inspiratie? U had vast toch geen zin om hard te werken met dit koude weer en de gedachte aan de komende feestperiode. Misschien krijgt u dan wel een originele zeefdruk als laat nieuwjaarscadeau.

Misschien, zei ik he ;)

Inspiratie

Voor wie nog inspiratie zoekt om zelf zijn kerst/nieuwjaarskaarten te maken (doen!): kijk eens bij de verzameling van Roy Doty. De illustrator maakt elk jaar zelf zijn kerstkaarten en ik vind ze om van te smullen! Vooral de monochrome, lekker ouderwetse tekeningen vind ik heerlijk. (Bedankt, Drawn! )

Zo, en nu die ene man-met-baard definitief vertrokken is, kan ik eindelijk het kerstgerief weer van stal halen. Als u mij zoekt, ik zit op zolder. In een felgroene huisbroek met niet-bijpassend jasje.

Sarah en de huisbroek

Ik weet niet wat het is, maar als ik thuis ben loop ik 90% van de tijd in mijn 'huiskleren' rond. Dat is niet echt een pyjama, maar het is ook geen outfit waarmee je naar de winkel, laat staan het werk, zou gaan. Het is eerder een soort van H&M-stijl-joggingbroek, gecombineerd met een truitje en een vestje. Afgewerkt met mijn warme sloefkes of in de zomer met flashy flipflops een fantastische outfit, toch?

Het is niet dat ik het concept 'huisbroek' van thuis heb meegekregen. Mijn moeder ziet er namelijk steeds uit als een plààtje. Behalve op vrijdagvoormiddag want dan is het poetstijd, maar verder: picobello, die moeder van mij!

Ook nu ik dit eigenste stukje schrijf zit ik in deze schreeuwlelijke maar comfortabele kledij. Hoewel, lelijk is nu ook weer niet het juiste woord, want ik probeer net niét in het Ma Flodder-effect te vervallen. Maar de kleurencombinaties kunnen soms wel tegenvallen. En na een dag of drie durft zo'n broek er ook al eens uitgelebberd uit te zien aan de achterkant. En die enorme mannenzakdoek is ook niet echt een aantrekkelijk accessoire. Maar gemàkkelijk! O, jongens, het voelt zo heerlijk om na het werk die strakke jeans de slaapkamer in te zwieren en snel in een broek-met-elastiek te springen. Ik verheug me nu al op een zwangere buik, gewoon om 'm niet de hele dag in te moeten trekken.

Maar goed. Dat wou ik even meedelen. Zodat u niet te hard schrikt als u eens onverwacht bij mij langskomt. Mijn huisbroek en ik. Een goeie combinatie.

Achttien dingen die zeker helpen bij een winterdip

- eens goed slapen
- ondanks de tegenzin op tijd opstaan en vooruit met de wintergeit!
- niet moeten gaan werken
- handen uit de mouwen steken
- buiten komen
- het glas eindelijk naar de container doen
- dingen die al lang waren blijven liggen in orde brengen
- een leuke, fatsoenlijke stoffenwinkel vlakbij ontdekken
- de afwas wegwerken
- een Bouchée van Cote d'Or
- lieve comments van lezers die ik al kende
- lieve comments van lezers die ik nog niet kende
- een soort van oplossing vinden voor het probleem dat je had
- weten dat je eigenlijk alleen maar luxeproblemen hebt
- merken dat de dip al na een dagje over lijkt te gaan
- van de winterkou in een warm huis thuiskomen
- het laatste pakje mozarella in het winkelrek te pakken krijgen
- en misschien nog het meest efficiënte van al: een morele-steun-bij-de-deadline-tekening maken voor S.

What goes up, must come down

Herinnert u zich nog dat ik in zo'n opperbeste bui was? Dat alles leek mee te zitten? Dat het leven me toelachte en ik vrolijk terugzwaaide?

Wel, neem dat allemaal en draai het dan volledig in de tegenovergestelde richting. Het scenario (dat een Nederlandse producent echt wou indienen!) gaat op de vooravond van de indiening voor subsidie dan toch niet door. Er is kaartjesstress. Er is werkstress. Er zijn rare collega's. Het is koud. Het regent. Iedereen klaagt en zaagt, mezelf incluis. Ik wil een sjaal breien maar het enige dat ik doe is steken laten vallen. Ik wil knuffels maken maar ik heb geen tijd en belangrijker: geen naaimachine (ok, dat laatste hoop ik snel te veranderen). Ik wil vanalles tekenen maar het komt er niet van. Ik wil mijn haar laten knippen en mijn grijze haren weg laten verven, maar er lijkt altijd iets tussen te komen.

Om van het wereldleed nog maar te zwijgen. Want ik weet ook wel dat er ergere dingen zijn dan breinaalden en scenario's. Maar toch. Het is mijn blog en balen is toegestaan. Even dan toch. Balen, balen, balen.

En als u me dan nu wil excuseren, dan kruip ik even in een hoekje onder een groot, warm deken, ergens in a galaxy far far away. Tot over een dag of drie.

Kom-als-je-idool-feestje

Mensen, het was zo leuk! En iedereen had echt werk gemaakt van zijn outfit, waarvoor duizendmaal dank.

U mag zelf raden welke idolen vorige zaterdag allemaal in onze living stonden. En er zijn nog veel meer foto's getrokken door andere mensen, dus hopelijk komen er nog een paar updates van dit stukje!

Tell me baby, do you recognize me?

Tussen het poetsen door (de beste motivatie voor een net huis: bezoek!) zit ik alvast enkele liedjes voor mijn feestje van morgen bij elkaar te scharrelen. En ik wéét dat ik er vroeg mee ben, maar blijft 'Last Christmas' van Wham! niet gewoon een heerlijk lied? Meestal zet ik muziek op volgens de stemming waarin ik verkeer, maar 'Last Christmas' is zoals het kakkenestje/ flebbekakske/ lievelingetje van de juf: dat liedje mag van mij altijd en overal tussenkruipen.

Maar verder beschik over een hele goeie smaak hoor! Zoals de uitnodiging overigens wel overduidelijk maakt. Niet dan?

PS: met dank aan de S-connectie van wie ik het thema van het feestje zonder schroom gestolen heb!

De zaterdagprinsesjes laten zich lekker verwennen

Met de VerjaardagsVriendinnen hadden we een dagje sauna ingelast. En omdat het zo lang geleden was, besloten we onszelf eens lekker te verwennen met een Turkse oliemassage. Na een uurtje bijkletsen en zweten meldden we ons op het afgesproken uur aan bij het bijgebouwtje voor de massage. Eerst mochten vriendin L.L. en ik, een halfuurtje later was het de beurt aan vriendin B. en L.P.

We dachten massage dus we dachten: lieflijk meisje met wit apothekersjasje, zacht geknijp, in slaap vallen en relaxen. Vrolijk sleften we het gebouwtje binnen.

We zagen dit:
Wisten wij veel dat we die 'Turkse' wel heel letterlijk moesten nemen!

Even dacht ik nog aan gillend wegrennen maar toen had de harige, guru-achtige man ons al bij de kraag van onze badjas. Hij nam L.L. onder zijn hoede. Ik kreeg dus de jonge, strak getrimde kerel, die eerder van het zwijgzame type was.

Terwijl de guru maar bleef doorgaan met een soort van Koerdisch-Nederlands accent in zijn rustige stem, wees mijn masseur enkel aan wat ik moest doen. Ik probeerde krampachtig alle plekken van mijn lichaam te bedekken met mijn handdoek toen ik de massagetafel 'besteeg'. Wat uiteraard niet lukte. De masseur wees naar het gat waar ik mijn gezicht in kon proppen.

Hij had er duidelijk zin in dus hij nam gelijk een goeie kwak massage-olie om mijn rechterkant onder handen te nemen. Maar voor hij dat deed, werd de veilige afstand die de handdoek mij tot dan toe bood nog even gehalveerd. Mijn benen -die ik uiteraard netjes tegen elkaar had liggen- werden, hoe zal ik het zeggen, uit elkaar geduwd. De niet zo leuke visioenen die ik hierbij kreeg mag u er zelf bij verzinnen.
Terwijl de guru nog rustig praatjes maakte met L.L. en zei dat ze zich lekker moest ontspannen, ging mijn masseur zich alvast te buiten aan mijn rechterbeen. Denk: wrijven, klappen, kneden, trekken, duwen. Vergeet u zich daar vooral de sappige olie-op-huid geluiden niet bij voor te stellen. Ook mijn bovenbeen én de binnenkant van mijn bovenbeen liet hij daarbij zeker niet ongemoeid. Laten we zeggen dat ik blij was dat ik mijn gezicht ergens in kon verstoppen.

Toen ook mijn linkerkant helemaal klaar was, kwam het rug-gedeelte. Het leek wel of de man alvast een lekker mals lammetje voor een of ander feest aan het prepareren was. Soms duwde de man zo hard op mijn rug dat de lucht gewoon uit mijn longen gepómpt werd en ik niet meer zelfstandig hoefde te ademen.
Ondertussen bleef de praatjesmaker gezellig verder kletsen. "En L., doe je veel aan sport?", ging hairy guy zijn standaard-vragenlijstje af. "Vroeger wel, maar nu even niet meer." antwoordde L. beleefd.

Plots vond mijn jongeman het ook nodig om eens iets te zeggen, voor de gezelligheid:

Nee, vies ventje, ik doe helemaal geen fitness! En als je in mijn billen zit te knijpen weet je dat ook! Dus blijf maar gewoon zwijgen, jij!

Na dit fijne intermezzo mochten we op onze rug gaan liggen. Gelukkig helemaal handdoek-covered. De mannen gingen achter ons staan, aan de kant waar ons hoofd lag, en gingen van daaruit onze rug masseren. Beetje vreemd, als je bedenkt dat onze rug dan net op de tafel lag. Maar met hun armen onder ons hoofd ging dat nog wel. De masseur zei dat ik mijn hoofd helemaal mocht laten hangen, terwijl hij ritmisch mijn rug losmaakte. Maar ik kon alleen maar aan dansende borsten denken -en de vraag of die wel helemaal bedekt waren- en toen ik uitgerekend had dat dat halfuur nu echt niet meer lang kon duren, begon ik alvast af te tellen.

Mijn vermoeden klopte gelukkig en toen de jonge masseur aangaf dat de massage erop zat door 'asjeblief' mompelen, mompelde ik opgelucht 'bedankt!' terug.
L.L. kwam ook recht van de massagetafel en toen de guru vroeg of we nu helemaal ontspannen waren, zeiden we allebei -heel diplomatisch- in koor: "Eh.. ja.. helemaal los!"

Lekker.

Mijn sjakkosh

Onder het motto: een mens moet iéts doen op vrijdagavond, heb ik dan maar mijn sjakkosh uitgekieperd voor Mme. Zsazsa. Je weet wel, die andere blogster die mij danig bezighoudt de laatste tijd.

Dus, bij deze: de inhoud mijner sjakkosh, in geheel onlogische volgorde gerangschikt. En natuurlijk netjes opgeruimd vooraleer ik dat allemaal aan jullie curieuzeneuzen ga vertellen.

1- paperassen / leuke flyers die ik overal meeneem en dan toch weggooi / loonbrieven / kaartjes van restaurants
2- mijn agenda van dit én volgend jaar (kwestie van geen enkele leuke afspraak te missen), gepimpt met een leuke stempel (dat plakpapier gebruik ik zeker ook nog, Octavie!)
3- ticketjes van leuke dingen die ik deze week gedaan heb
4- mijn sleutels, mét lichtje
5- MP3-speler
6- Vermaelen's Projects Smeerlap (van fietsen gaat mijn neus toch altijd zo lopen!)
7- een bon van de Zara waar ik al twee jaar mee rondloop: handig voor als ik ga shoppen-zonder-geld, maar meestal is alles in die winkel mij net te klein
8- maaltijdcheques: ook handig voor mijn hobby shoppen-zonder-geld
9- mijn prachtige nieuwe portefeuille van Skunkfunk
10- labello CareGloss & Shine en lipglossje
11- schetsboekje
12- Nurofen en Immodium: je weet maar nooit wanneer het 'oh nee, diarree'-effect toeslaat!
13- snoepjes! heel veel snoepjes! liefst allerlei verschillende en gratis meegepikte snoepjes!

En nu, mijn drie slachtoffers:
1- fashionista Sue, wat zit er in je tasje, meid?
2- Nina, zit er ook keramiek in jouw handtas?
3- Griet, wat nemen mensen in Afrika mee in hun zakken?

Hier nog snel de regels:
1. Kieper uw handtas om, trek een foto en geef een woordje uitleg.
2. Plaats een link naar degene van wie je de opdracht hebt gekregen.
3. Zoek maximum 3 andere mensen die volgens u in het bezit zijn van een sakosch.
4. Link in je bericht naar deze blogs.
5. Verwittig de pineut.

Go, go, go!

Surprise!

En toen werd ik gisterenochtend plots gekidnapt naar het Centraal-Station. En nam S. mij mee naar Amsterdam. Want ik werd dus 28 jaar. Ja, dat is eigenlijk al bijna bejaard he. Ik zal alvast een plaatsje in het bejaardentehuis moeten reserveren. En misschien ook al wat incontinentieluiers beginnen inslaan. Met die recessie enzo.

Maar goed, Amsterdam! S. had een nachtje gereserveerd in een hele leuke bed & breakfast. 't Is een gouden jongen, zeg dat ik het je gezegd heb. En in die b&b was een superschattig keukentje. Daar mochten we zelf ons ontbijt bij elkaar smeren tussen de rode ruitjes.



Na de haring om halfvier en de bitterballen bij de borrel aten we tapas. Van die tapas kregen we zó'n lookadem dat ze ons in Antwerpen dan misschien twee dagen niet gezien hebben, geroken hebben ze ons zéker!


En ik leerde ook dat een 'kleintje' echt een héél klein biertje is. Maar dat is misschien net een voordeel met dat waterachtige bier. Je kan dus beter een 'vaasje' bestellen. Weten we nu.

Het Van Goghmuseum was ook zwaar de moeite. Bleek die Vincent ook gewoon een autodidact te zijn! Er is dus nog hoop, hoera!
Maar goed, we deden dus niet enkel aan cultuur. Nee hoor, shoppen was het codewoord. We hosten door de Jordaan en de Negen Straatjes. En wat koop ik dan? Cadeautjes voor andere mensen. En dacht ik heel de Kitsch Kitchen leeg te kopen, wat doe ik dan? Vlagjes en een ieniemienie geldbeugeltje kopen. Ja hoor. Een big spender, dàt ben ik!

O ja de Sinterklaasgekte is ook bij onze noorderburen losgebarsten. Alleen geven ze er wel een béétje vreemde cadeautjes (pepernoot van de redactie voor de Nederlanders: een pietje is in het Vlaams een piemeltje).

Ja, ik vond het weer prachtig hoor, Amsterdam. Alleen is er toch één ding dat ik me afvraag. Het was me de vorige keer al opgevallen. En nu hoop ik van harte dat er enkele Amsterdammers meelezen die me dit raadsel kunnen oplossen. Why does everybody -and when I say everybody, I do mean éverybody- talk to us in f***ing English?! Wij praten ook gewoon Nederlands, hoor! Dus. Doe. Dat. Niet. Meer. Asjeblief. (Was dat duidelijk genoeg gearticuleerd?)

Tot slot wil ik nog even zeggen dat ik de liefste lezers en vrienden heb die er zijn. Iedereen ongelofelijk hard bedankt voor de lieve mailtjes en berichtjes! Het was echt een prachtverjaardag...
O ja en Bieke, ik zal u nog wel eens terughebben volgend jaar!

Time is on my side, yes it is

Mme Zsazsa houdt me stevig bezig de laatste dagen. Heb ik net de ene opdracht af, staat ze alweer met een andere klaar. Gelukkig zijn het allemaal leuke dingen, anders had ze allang kletsen op haar blote poep gehad van mij!

Hierbij dus de kalender. Hierboven zie je het overzicht. Mail me even en ik bezorg je de kalender (één A4 per maand) in hoge resolutie, zodat je deze thuis gewoon kan uitprinten.

Bij deze roep ik 2009 alvast uit tot Best Georganiseerde Jaar ooit!

Test one two

Tja. Weet ik even niet wat zeggen, seg. Dagboekmoment: Sarah heeft al heel de week echt niets te vertellen! Dus. Praat u maar even. Keuvelt u gezellig wat in de commentarenbox. Neem een stoel en zet u zich er gezellig bij! Drink een tasje thee. Stukje taart, iemand? Vertelt u me gerust hoe uw verlengd weekend was. Of geef me een opdracht ofzo. Iéts!

Ik heb het éffe te druk met naaien en breien (maar daar kan ik nog geen foto's van tonen want fototoestel uitgeleend) en een scenariootje schrijven (daarover later misschien meer) en uit gaan eten en verlengd weekend houden. Dàt, en mezelf te pletter vreten aan ijskoude Zero-chocolade vanwege die-tijd-van-de-maand. Màn, mijn leven is zo boeiend tegenwoordig!

Dus: wat wilt u horen? Of als u niets wilt horen, dan zwijg ik gewoon wel even, hoor.
U vraagt, ik draai.

It's happening, baby

Heeft u ook wel eens van die momenten dat alles in de plooi valt? Dat je eigenlijk best wel héél gelukkig bent? Dat je voelt dat het de goeie kant op gaat? Wel, ik zit middenin zo'n moment.

Ik kan op woensdag helemaal loos gaan. Ik kan volop kaartjes maken (de bestellingen lopen vlot binnen, waarvoor dank), stofjes gaan kopen, knuffels maken, mezelf afvragen waar ik zo'n leuke stoffen als die mannetjes en appeltjes hierboven zou kunnen vinden (tips, iemand?), koffiekletsen met de buurvrouw, maar toch het zelfdiscipline hebben om thuis nog wat verder te 'werken'.

Hersenspinsels die al jaren stof vergaren in mijn hoofd komen nu langzaamaan naar buiten gekropen. Hersenspinsels waarvan ik dacht dat ze voor eeuwig en altijd opgesloten zouden zitten in mijn bovenkamer, die mogen er nu gewoon zijn.

En dat voelt lichtjes fantastisch. En dat is dan het understatement van het jaar!

Kun jij ze allemaal vinden? Nee. Nee. Ik kan ze niet allemaal vinden. Ambetanteriken.

Kent u Boggle? Ik ben gek op Boggle. Maar er is één klein probleem. Op de speldoos staat een voorbeeld om de spelregels uit te leggen. En die mensen van Parker zeggen dat er meer dan 90 woorden te vinden zijn in dat voorbeeld. Negentig woorden! En ik vind er maar 58. Dat wil dus zeggen dat er nog 32 woorden gevonden moeten worden. En ik vind die niet. En ik word er gek van. GEK! Help!

Hieronder de woorden die ik al heb genoteerd. En nu reken ik op u, beste lezers. Voor vier jaar blogplezier, is dit het enige dat ik u vraag. Tweeëndertig woordjes in ruil voor pagina's vol tekst. Lijkt me een eerlijke deal, niet?

Pakt u alvast pen en papier. Ik wacht wel even. *wachtmuziekje* Bent u daar terug? Goed zo. Noteer alle woorden die u vindt in de afbeelding hierboven. Als u gaat vergelijken met de woordenlijst hieronder, en er zit een woord bij dat u wel heeft gevonden en ik niet, drop het dan als de wiedeweerga in de commentarenbox.

Nog even herhalen: je moet woorden van minstens drie letters hebben en ze mogen enkel gelinkt zijn zoals je op de foto ziet. Vervoegingen van werkwoorden zijn toegestaan, afkortingen en eigennamen niet.

ets - eng - ent - gek - gekam - gekost - gepest - gesp - gespt - gespte - gespen - gesteun - geste - gin - gok - gom - gonst - int - kam - kom - kost - kosten - mag - mak - mof - mok - mos - net - nest - neus - neust - neut - nog - nok - nut - ons - pek - pen - pent - pens - pest - pesten - peso - snit - snuit - som - spek - step - steno - steun - steunt - ten - tent - teut - tin - tuig - tuin - uit

Ik zal u eeuwig dankbaar zijn!

Into the wild

Raadsel:Wat krijg je als Sean Penn regisseert, Pearl Jam de soundtrack maakt en een ongelofelijk knappe gast als Emile Hirsh een net afgestudeerde jongen -die een grote reis maakt, vastberaden om als proef op de som een paar maanden in Alaska door te brengen- speelt?

Antwoord: een steengoeie, aangrijpende, schone film.
Into the wild, huren, nu!

Eindelijk!

Wat een eer om voor zo'n stoer kereltje het geboortekaartje te mogen maken! Hij stond iets te hard te popelen om tevoorschijn te komen, waardoor hij eerst nog even in het ziekenhuis moest blijven, maar nu mag-ie dan toch naar huis.

Hoera!

Weekends zijn altijd veel te kort

Dus toen kwam Octavie met haar Man en dat was zó gezellig. S. en ik legden uit wanneer we hier 'u' zeggen en dat dat dan helemaal niet formeel bedoeld is. En we taterden over andere virtuele schrijfsters (hehe). En we wandelden langs de Schelde. En ik ontdekte dat Octavie zomaar uit zichzelf zo leuk kan tekenen! En dat Nederlanders hun mayonaise echt lékker vinden. En toen was het plots alweer voorbij. Veel te snel eigenlijk. Wordt hopelijk nog eens vervolgd.

Gelukkig was er nog een zalig verrassingsfeestje om het zwarte gat op te vullen. Nog nooit een jarige zo hard achteruit zien springen van het schrikken. En ik kan nu ook officieel concluderen dat teveel heerlijke mojito niet goed is voor een mens. Om nog maar te zwijgen van dat winteruur. O ja en Jungle Speed spelen met uw zatte botten is heel grappig.

Niet dat ik mij er veel van herinner.

Functioneel naakt

Af en toe teken ik dus nog wel eens iets anders dan schattige meisjes voor op wenskaartjes. Het was de tweede keer dat we onze teken'kunsten' mochten uitproberen op een naaktmodel. Vorige keer hadden we een jongen en wat blijkt: ik vind vrouwen véél leuker om te tekenen.

Ondanks het feit dat ik geen echt doorwinterde tekenaar ben, ben ik toch tevreden met het resultaat! De eerste twee tekeningen waren de twee meest gelukte van de avond. De derde is hetzelfde model, maar omdat ze het koud kreeg, tekenden we haar gewoon gezellig in haar badjas en mocht het ook wat illustratiever.

Ik vind het altijd een beetje sneu voor die modellen. Ze worden er wel voor betaald maar veel is het naar het schijnt niet en je moet toch lef hebben om in uwe pure te gaan staan/zitten/liggen, terwijl elk -maar dan ook élk- detail van je lichaam bestudeerd wordt door twintig tekenende mensen.
Maar ik denk dat ik dat erger vond voor het model dan het model zelf.

Hartstikke leuk!

Krijg nou wat. Octavie -u kent haar wel, ik heb eens een zelfportret voor haar getekend- komt zaterdag met haar Man naar Antwerpen.

En nu heeft ze me daar toch een mooie tekening gemaakt. Wat zeg ik, een pràchtige tekening! En nog wel speciaal voor mij. Kijkt u toch zeker even. Ik vind het werkelijk fantastisch.

Is het al zaterdag?

Ik ben Sarah en ik ben een Hema-holic

Zou er zoiets bestaan als de A.H., de Anonieme Hema-holics? Mocht dat zo zijn, dan ben ik er in elk geval nog niet klaar voor. Gisteren betrad ik het hol van de leeuw voor een agenda. Eén piepklein agendaatje.

De Hema-mensen hebben namelijk zo’n sluw marketingtrucje in die agenda geïntegreerd. Ergens in oktober staat elk jaar opnieuw een lichtgrijs onbenullig zinnetje: ‘Hema jaaragenda’s nu verkrijbaar’. Pure indoctrinatie is het. Vanaf het moment dat ik De Zin lees, moet ik zo snel mogelijk naar de Hema. Must. Buy. Agenda. Met mijn armen recht voor me uit en mijn blik op oneindig, wandel ik als een mak schaap naar het agendarek en kies er de leukste en –ook niet onbelangrijk- kleinste agenda uit.

Dat die agenda klein moet zijn heeft zo zijn redenen.
Eén: een paar jaar geleden heb ik eens zo’n Sinterklaasboek van een agenda gehad, met per dag een grote, blanco bladzijde. Het probleem was: die bladzijde blééf ook blanco. Hoeveel ik er ook in kribbelde, het leek wel of ik geen sociaal leven had whatsoever.
Twee: Hij moet in mijn sjakkosh passen.

Dus. Ik stond in het walhalla van de A.H. een agenda te kiezen. Nee: ik stond alle agenda’s af te keuren. Dit jaar was er geen één bij naar mijn smaak. Paniek! Vertwijfeld dwaalde ik een beetje door de andere gangen, in de hoop dat er ergens nog een verloren agenda lag van iemand die hem bij nader inzien toch niet wilde hebben. Dat heb ik trouwens nooit gesnapt, dat mensen iets meenemen en dat dan halverwege toch niet meer willen. Dat er dan een halve kilo gehakt tussen de kranten ligt. Doe dat niet, mensen! Behalve in de H&M. Daar is het jullie vergeven.

Ik grabbelde onderwijl een paar broekkousen (had ik echt nodig), een body scrub (was in de aanbieding), een hemdje voor mijn neefje (was echt te cool om te laten hangen) en o ja ook nog een rode ketting met dikke kralen (die wou ik toch al zo lang hebben) mee. Maar ik had nog steeds geen agenda. Hadden ze me weer mooi te stekken daar bij de Hema: dertig euro armer maar nog altijd geen agenda. Marketingtrucs zijn vieze beestjes.

Iemand bellen om te voorkomen dat het jaar 2009 ook daadwerkelijk zou beginnen was helaas geen optie, dus wandelde ik nog maar eens voorbij het schap met agenda’s. Te groot, te lelijk, te onoverzichtelijk. Er zat echt niks bij.
Of toch. Eentje. Eventueel. Alleszins wel van hetzelfde formaat als die van dit jaar. Maar. Het was een Saaie Grijze. En dat wil ik dus niet. Ik wil een vrolijke groene of een sprankelende roze. Desnoods een prachtige paarse, maar in elk geval géén grijze. Saaie grijze agenda’s, dat is toch voor saaie, grijze mensen, niet?

Maar toch. Het is de grijze geworden. Een saaie grijze van de Hema primeert immers nog altijd boven een agenda die niet van de Hema is. Ik weet het, het is erg gesteld met mij.
En dan heb ik nog niet eens gehad over mijn agenda-invul-ritueel. Dat volgt namelijk de dag na aankoop. Ik schrijf alle verjaardagen over met een mooi kaarsje erbij. En dan verheug ik me al op al die dagen die nog moeten komen. En op de tijd dat mijn agenda er weer zo volgekribbeld en gebruikt zal uitzien als die van dit jaar. En dan kijk ik op welke dag van de week ik zal verjaren.

Zo en dan ga ik nu even mijn agenda customizen. Heeft er iemand nog leuk plakpapier?

Such junk, such junk

Normaal gezien stap ik -uit zelfbehoud- resoluut voorbij de rayons vol met chips en koeken. 'Chips in huis' staat bij mij namelijk gelijk aan 'lege zak chips'. Binnen een uur na aankoop. Dus ben ik geweldig kordaat en eet ik alleen maar chips op café. (Of bij andere mensen thuis, natuurlijk. En meestal haal ik ook nog een zakje met iets knapperigs bij de nachtwinkel als ik terugkom van de avondschool. Maar dat laat ik voor de gezelligheid eventjes achterwege.)

Maar gisteren niet. Gisteren heb ik voor mezelf een junkavondje gehouden. Heerlijk om mezelf al in de supermarkt te verlekkeren op alle zondige dingen voor mijn Onverantwoord Vettig Avondje. Ik legde, nee: góóide al die Slechte Dingen zomaar in mijn mandje terwijl ik uitzinnig van euforie door de gangen rende. En dat ging best vlot. Zakje Hulahoops met paprikasmaak? Tuurlijk! Pakje Grills? Lekker! Wijntje? Hupakee! Dr. Oetker Pizza? Heerlijk!

Ja enne.. dat was het dan wel zo'n beetje. So far for overload. Zelfs in het over de schreef gaan ga ik blijkbaar nog niet over de schreef. (Blijkt ook uit het feit dat ik uiteindelijk alleen maar die pizza en een zak chips op kreeg.) Maar het voelde zo goéd. Een dag van ongegeneerd ongezonde rotzooi. Overdag had ik zelfs géén fruit op.

Wehey, hoe rebels kan een mens eigenlijk zijn, seg!