Stil

En dan wil ik nu graag één minuut stilte hier.

Pak uw lief eens goed vast. Denk aan alle lieve mensen in je buurt. Sta eens stil bij wat je allemaal hebt. Als je gezond bent, bedenk dan hoe gelukkig je bent. Denk eens bewust na over wat je met je leven doet. Doe je dat goed? Doe je dat graag? Neem je genoeg tijd voor jezelf? Neem je niet alles als vanzelfsprekend? Ben je kritisch genoeg? Neem je niet altijd genoegen met wat het makkelijkste is? Laat je niet altijd anderen bepalen wat goed voor je is? Zorg je goed voor je lichaam? Zorg je goed voor je geest? Zorg je goed voor de mensen die je graag ziet?

Ben je gelukkig?

Ik hoop van harte van wel. En anders: tijd om er iets aan te doen!
Want het leven is toch al zo kort, dat je beter lachend wakker wordt.

Neem dan nu allemaal uw agenda en noteer:

zondag 10 mei van 12u-18u: Markt van Morgen, want daar heeft ondergetekende een tafeltje gereserveerd om kaartjes te gaan verkopen!

Hier bij de Kaartenmakerij wordt dus volop gewerkt aan nieuwe kaartjes, oude kaartjes, kaartjes die nog gezeefdrukt moeten worden, visitekaartjes, bestelde kaartjes, en alles wat erbij komt kijken.
Het hele huis ligt wel wat overhoop, maar wat een zalig gevoel, keihard werken aan iets dat je zelf hebt gemaakt! Ik kan mezelf niets leukers voorstellen dan heel de dag dit te mogen doen. En jullie massaal tegen te komen op mijn metertje Markt van Morgen, natuurlijk!

Hebben jullie het allemaal genoteerd? Dan ga ik nu nog wat verder werken en ondertussen dromen over mijn eigen loft-achtige atelier/studiootje, met veel licht, een espressomachine, witte muren, een kleine etalage, leuke spulletjes en een fijn minituintje.
How great would that be.

De huiskamers: een traditie

Vorige zaterdag landde er voor de tweede keer een vreemde vogel in onze living. Iets wat deze huismus ten zeerste kon appreciëren. Jokke Schreurs kwam er dik anderhalf uur lang deuntjes uit zijn gitaar toveren en boy oh boy, wat kan die man spélen! De bindteksten waren trouwens ook heel grappig, waardoor de stiltes tijdens de nummers afgewisseld werden met gegniffel en gegiechel uit het publiek. Lovely!

Supertof concept, zo'n huiskamervoorstelling. Je surft naar de website, mailt hen voor een afspraak en voor je 't weet zitten er een steengoeie artiest en een stuk of dertig mensen in je living! Iedereen (behalve de gastvrouw en -heer) betaalt 6 euro inkom, de huismussen zorgen voor hapjes en drankjes en vragen hier al dan niet een kleine vergoeding voor.

Ik zou zeggen: organiseer dat ook eens. Het is echt een speciale ervaring om zo'n theater- of muziek-voorstelling in je eigenste woonkamer te mogen hebben. We kregen trouwens alleen maar goeie reacties van het 'publiek'. Iedereen was verbaasd over het straffe effect dat 1 man + 1 gitaar in 1 living kan hebben.

Ik gloeide de hele zondag nog na van de happy happy feelings.

We spelen een spel vanavond!

Scrabble moet eigenlijk geen reclame meer maken bij mij want sinds gisteren verhuisde onze tv naar boven, naar de bureaukamer. Vanaf nu zal het bij ons in de living al gezelschapsspelletjes, verse muntthee en krakerige jazzplaten zijn wat de klok slaat. Yay!

Als u wilt komen meespelen, kom maar af!

Hm. Nu ik het stukje zo eens herlees, valt me pas op hoe dubbelzinnig de combinatie van de titel en het beeld van het filmpje is. Maar nee dus. Dàt bedoel ik echt niet. Gewoon. Een spelletje. Scrabble. Of Carcassonne. Dat dus.

Dingen van vroeger die er nu niet meer zijn

De gele briefkaart.
Wat zou dààr eigenlijk mee gebeurd zijn. Zou iemand er ooit nog eentje versturen? Zou zo'n kaart nog aanvaard worden als je 'm instuurt voor een wedstrijd? Worden die kaarten überhaupt nog gedrùkt?

De moviebox.
Alle digitale zenders, digicorders, en dvd-spelers hebben één gemeenschappelijke betovergrootouder: de moviebox. Waar is de tijd dat ik het superspannend vond als mijn grote zussen een heel weekend lang zo'n moviebox huurden? Dat dat nog zo'n log, zwaar geval was in een nog zwaardere koffer? Dat mensen die thuis zelf zo'n videospeler hadden -of, lord have mercy, een videorecórder!- een soort halfgoden waren?

Het testbeeld.
Vroeger begon om zes uur 's avonds de televisie en daarvoor was er testbeeld. En getuut. En dat was het. Geen slechte tv-programma's, geen belspelletjes, geen honderdduizend herhalingen van hetzelfde journaal, niks, noppes, nada! Let's go back to that.

Anyway, ik zal maar stoppen vooraleer ik voor ouwe doos versleten wordt.

O ja. U vraagt zich misschien af wat dit tekstje nu te maken met dat beeld bovenaan? Dat zijn gewoon mijn nieuwste kaartjes! En die zijn ook een beetje retro, dus mochten ze ook mee in het postje. Vandaar.

Gelezen

Soms lees je dingen waarvan je denkt: Ja! Dat heb ik ook, maar ik heb het nog nooit zo weten te verwoorden! Zoals Tom Lenaerts in de Humo van deze week:

"Mensen maken hun geluk voor een heel groot deel zelf. Als twee kinderen een fiets krijgen, zal het eerste kind zeggen: "Beikes, ik vind die kleur niet mooi!". Terwijl het tweede kind verheugd zal zeggen: "Waaw, een nieuwe fiets!!" Ik probeer zo veel mogelijk dat tweede kind te zijn."

Kijk. Dat is nu eens een man naar mijn hart. Weg met alle negatievelingen van deze wereld!

Een grondige studie over verborgen bevers in de kunst

Voor kunstgeschiedenis moeten we op een A4'tje een antwoord zoeken op de vraag 'Wat is kunst voor jou?'. Had ik ook kunnen doen, zo'n velletje volschrijven, maar omdat ik het mezelf weer moeilijk heb gemaakt, ga ik tekenen wat kunst betekent voor mij. Ik heb daar namelijk niet bepaald een hoogdravende mening over, dus om dat te camoufleren teken ik enkele bekende werken na en dan schrijf ik er iets bij.

Zo vloeiden er vanochtend onder andere een snelle Eiffeltoren, een Banksy en een Venus van Willendorf uit mijn pen. Ik moet zeggen, ik was redelijk tevreden met het resultaat. Ook de Venus Van Willendorf was er best goed uitgekomen:

Maar plots zag ik er een bevertje in! En nu zie ik er alléén nog maar een bloody bever in. Misschien moet ik gewoon één zin antwoorden op de vraag 'Wat is kunst voor jou?'. Namelijk: heel dubbelzinnig en relatief.

(Gelukkig is iedereen bij voorbaat geslaagd voor de opdracht.)

Something old

Er zijn van die mensen die alles uit de tweedehandswinkel geweldig vinden en hun huis volsteken met een gebruikte garderobe, afgebladderde kastjes en gebarsten kopjes. Ik niet. Ik gruwel van het idee om iemand anders' schoenen aan te trekken. En ik hou niet van de geur van sommige oude spullen, hoe mooi ik ze vaak ook vind. Oude kasten, lampjes en boeken, daar eindigt het voor mij. Ik loop regelmatig rond op rommelmarkten en in kringloopwinkels, maar koop er zelden iets.

Toch werpt het leven (in dit geval Sven zijn bomma) je af en toe een waar goudmijntje in je schoot. Onlangs onderwierp bomma patatjes haar huis aan een grondige opruimbeurt en kijk wat er tevoorschijn kwam: een grote stapel geluk uit de jaren vijftig!
Plakboeken van chocolademerken (Cote d'Or, vriend n° 1!). Spaarboeken van Solo. Een poster van de Congo. Een boek over de eerste Belgische Zuidpoolexpeditie. Het reisschema van de Sabena. En ik kreeg dat allemaal zomaar mee naar huis. Oh the joy!

Als u dus langs mijn huis zou komen dit weekend, wacht dan lang genoeg nadat u heeft aangebeld. Ik moet eerst uit een heerlijke berg boeken klimmen.

Zjie mut ooch ins ner Bokrijk goan

... da es doa echt zoe plezaant!

En menne gebuur es doa de kap'laan.
Dèjen duut da echt gewaldig guut, jong!

Mer zjie mut wel kenne verdroage da zjie ok e bitje straf kunt krège van de miejester surre.

Allewèl da ich dei 'voal toeng' nog nie zo lillek vond bè mennen outfit.
Wa peist zjie devan?

Happy happy happy happy

Iedereen uitgebrunched? Ik alvast wel! Het was een prachtig weekend, en ik hoop voor u hetzelfde. Alle schietgebedjes en kaarsjes zijn uitermate goed van pas gekomen, want we hebben in een zalig weertje kunnen kubben. En voor wie me niet gelooft is hier het bewijsmateriaal (klik op de foto voor de grotere versie):

Welle zen de vraawe die de gaas doen branne

Ehm. En toen wonnen de mannen dus.

Néé, ik wil niet op de foto! Of ja. Of nee. Of ja!

Onze oermoeder Omi met een van haar zeven (!) kleinkinderen.

Alexe Blue Eyes

Gisteren het lange weekend afgesloten met een goedgezinde Antony & zijn Johnsons in Bozar BXL. Flitsende fototoestellen in heel de zaal. Een irritant zwaar ademende buur links van mij. Twee niet-klappende metalheads die het overduidelijk niét goed vonden voor ons.

Maar toen pakte mijn lief mijn hand vast en was ik weer de gelukkigste mens van heel de wereld.

Een kubbige Pasen!

Naar jaarlijkse traditie krijgen we bij Pasen schoon volk over de vloer: heel mijn familie (lees: acht volwassenen en zeven kinderen). Jep, in onze kleine living. Jep, in ons huis met amper een tuintje. Jep, voor een uitgebreide paasbrunch. Jep, alle neefjes en nichtjes mogen hier als gek rondrennen om paaseitjes te zoeken. En jep, ik zie dat allemaal zitten. Nu toch nog. Vraag het me zondagochtend misschien nog eens. (Of beter: vraag het Sven dan eens want ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat ik tegen die tijd rondloop als een kieken zonder kop ;)

Omdat we nu eenmaal niet met vijftien mensen in ons huis kunnen blijven zitten zonder het risico op uitgekrabde ogen, rondvliegende haarplukken en jarenlang aanslepende familievêtes, bid ik op mijn blote knietjes dat het zondag niet gaat regenen.
Want dan kunnen we gaan kubben in het park! Superleuk spel, ideaal voor een zonnige (!) dag, picknick erbij, pintjes erbij en dan.. ja, gewoon mekaars blokken omver gooien. Het klinkt misschien best idioot maar het is echt heel gezellig. (En als u me niet gelooft, kijkt u dan hier eens eventjes. Hoewel dat ook wel een vreselijk cheesy filmpje is, maar goed.)
Alleen het weer moet dus wel meewerken.

En this is where u come in, liefste lezers. Als jullie nu eens massaal kaarsjes beginnen branden, schietgebedjes doen, eieren naar de arme Clèren brengen, alles om geen regen te hebben zondag.

Mijn dank is groot en eeuwig!

En dan nu reclame!

Nu is het mijn beurt om reclame te maken! Toen ik hoorde dat Noeks naar Antwerpen kwam, mailde ik haar als de wiedeweerga om een heel mooi stofje van Amy Butler bij haar te bestellen. Hoewel deze kleurencombinatie nog niet in haar assortiment zat, bestelde Noeks diezelfde dag nog de stof, waardoor ik gisteren een prachtig pakketje van haar kreeg. Er zaten zelfs enkele andere proeflapjes bij, stuk voor stuk even leuk.

Zo'n snelle, persoonlijke service van zo'n lieve dame... bij deze heeft Noeks er een vaste klant bij! En dan ook nog een lekker hete cappucino en een supergezellige babbel... mission méér dan accomplished!

Zussen, kaartjes en limonade

Oh! Oh! Mijn weekend is nog niet begonnen en het is nu al fantastisch!

Eerst lees ik dat mensen met zussen gelukkiger zijn. En laat ik nu net drié zussen hebben.
Dan lees ik een superlief berichtje en gratis reclame, zomaar, bij Noeks.
En dàn krijg ik ook nog een limonade-award. Van Knofje. Een award die bloggers met een positieve instelling beloont. Bloggers die citroenen weten om te zetten in limonade. Wat een heerlijk compliment!

Mensen, mensen, ik krijg er zowaar een kropje van in mijn keel. Zoveel liefs op één dag. En dan schijnt de zon ook nog? Ik weet het nu wel zeker: mooi, het leven is mooi!

Tag me, tag you

wat is op dit moment je obsessie
Hm, ik heb niet echt het geduld om een obsessie te ontwikkelen, maar als ik dan toch iets moet zeggen: kaartjes maken! En mijn naaimachine!

wat draag je nu
Een heerlijk grijs, wollen kleedje met zwarte streepjes en mijn fantastische nieuwe botten!

doe je vaak een dutje
Dutje is my middlename.

wie heb je voor het laatst een knuffel gegeven
Het meest fantastische lief in de wereld.

wat zou je willen veranderen
Het 'brein' van extreem-rechtse mensen, zagende mensen, mensen die zichzelf ongelukkig maken, mensen die hun hond voor onze deur kaka laten doen, onvriendelijke mensen, mensen die wel een fiets hebben maar hem nooit gebruiken, mensen die de motor van hun auto voor onze deur laten draaien, mensen die zeggen dat ze te oud zijn voor iets, mensen die met hun auto op het zebrapad in de file gaan staan in plaats van daar een plaatsje voor mij en mijn fiets open te laten, mensen met veel blabla maar weinig boemboem.

wat wordt het avondeten
Kabeljauw met wortelstoemp (of hutspot voor sommige Nederlanders ;)

wat heb je voor het laatst gekocht
Mijn fantastische grijze laarzen dus, en een paar lappen stof.

waar luister je nu naar
De radio, op een compromis-zender met de collega's.

welk weerstype is jouw favoriet
Ik heb geen favoriet, de afwisseling maakt het net zo leuk!

hoe laat sta je gewoonlijk op
Te laat.

wat is je doel
Mijn boterham verdienen met iets dat ik superleuk vind! Maar vooral: honderd jaar worden en dan met Sven op een bankje zitten, hand in hand. En giechelen als hij mij kust.

zeg iets tegen de persoon die je getagged heeft
Noeks, tot zaterdag!

favoriete vakantieplek
Ik heb er zoveel! Maar nu wil ik eventjes wel héél graag terug naar New York City.

welke films kan je keer op keer bekijken
Ik kan de dialogen van Dirty Dancing letterlijk meezeggen, zegt dat genoeg?

wat is je favoriete theesmaak
Morocco van Lipton, of verse muntthee.

wat lees je op dit moment
Een raar boek van Jef Geeraerts en een boek waarin ik hopelijk snel te weten ga komen hoe ik eindelijk een rok kan maken.

hoe ziet het landschap van je gedachten eruit
Ehm.. het landschap van mijn gedachten? Heel veel vrolijke kleurtjes en lachende mensen?

wat is de laatste quote die indruk op je heeft gemaakt
Wij sparen geen centen, maar momenten.

welke vaardigheid zou je willen hebben, wat jezelf betreft
Zingen, maar dat is helaas niet voor mij weggelegd. Believe me.

waar wacht je op
1 juni.

verslaafd aan...
Schrijven op mijn blog.

Iedereen die wil getagged worden, is bij deze getagged!

Vamonos

Gisteren gingen vriendin L. en ik naar een flamenco-avond. Leuke muziek! Helaas hadden ze de danseres thuis gelaten. We moesten het dus doen met drie mannen, waarvan er eentje leek op Jesse van Full House maar dan met lange, vol met gel gesmeerde, krullen.

We zagen ons serieus genoodzaakt een fles cava met twee glazen te bestellen. Een mens moet toch iets doen om zichzelf een gezellige avond te garanderen, nietwaar? We schonken net de eerste lading in onze glaasjes, toen twee echte Aantwaarpse koppels achter ons plaatsnamen. De mensen waren rasechte Spanje-kenners, dat zag je zo. "Joa, en toeng zemme nor de Costa Braaava gewist, joa, amai, plezàànt zunne!" "Amai, joa? Allee naa!"*

Ik wisselde een blik van verstandhouding uit met L. Tijd voor de tweede lading cava. Eén van de mannen achter ons had daar blijkbaar ook wel zin in. "Oo, zie naa, get dor toevàllig ok gin darde glaske vur maai?" We glimlachten lieflijk terug en klemden de fles stevig in onze handen. "Nieje? Aa, das naa spaatig!"**

De muziek nam ons mee naar Spaanse terrasjes, warme zomeravonden en in olijfolie drijvende tapas. Een vakantiegevoeletje overspoelde ons. De twee koppels achter ons hadden ook duidelijk Spaanse les gevolgd, dat kon je horen. "Aja, naa zeitem iet van dattem zat is! Borrachera, eddet goewerd?" "Aja, la montaña, de bààrege! Goh, goh.."***

Tijdens de pauze vulden we nog maar eens bij. Vond die man achter ons het nodig om zich toch nog even te bemoeien. Revancheke omdat hij niet mee mocht drinken waarschijnlijk. "Seg, mak naa is vroage: zedde golle mee den otto? Want amai.. golle dringkt er ok goe vandeur!"**** Ik wou de man net ontzettend van repliek dienen, maar toen deed zijn vrouw dat al voor ons.

"André! Tu, tu eres viejo!"°

Vertaling
* Ja en toen zijn we naar de Costa Brava geweest, ja, leuk hoor! Ja? Waw!
** Oh, kijk nu, je hebt daar toevallig ook geen derde glaasje voor mij? Nee? Oh dat is spijtig!
*** Ah ja, nu zegt hij iets van dat hij dronken is, borrachera, heb je het gehoord? Ah ja, las montañas, de bergen!
**** Mag ik even iets vragen: zijn jullie met de auto? Want jullie drinken ook wel stevig door hoor!
° Jij, jij bent oud!

De beste reclame ooit

Het circuleerde al even op Facebook: het filmpje ter promotie van het tv-programma 'op zoek naar Maria', voor de première van de musical van 'The Sound of Music'. Mensen, mensen, de reclameboy of -girl die dit heeft bedacht moet nu toch wel een vette promotie gemaakt hebben! En wat een prachtig station hebben wij! Daar had ik me toch even een stevig kippenvelmoment, hoor.

Ik moet trouwens een van de enige mensen op héél de wereld zijn die 'The Sound of Music' nog nooit helemaal heeft gezien. Natuurlijk ken ik de beroemde scènes wel, maar bij de zevenhonderddrieëndertigste heruitzending van de film waren mijn (7 en 8 jaar oudere) zussen de Trappies al zo kotsbeu dat ik niks meer te protocollen had. En zo -zal ik later tegen mijn achterkleinkinderen vertellen- zal het komen dat ik nog altijd niet weet hoe het nu eigenlijk met die overenthousiaste non is afgelopen.

En misschien maar goed ook.

Ik schrijf zomaar wat

Er is namelijk niet één project dat me de laatste dagen bezighoudt, het zijn er 1001. Bij wijze van spreken dan. Als ik echt 1001 projecten had, zou ik hier niet 'zomaar wat' schrijven, dan zou ik allang gillend het huis uit gerend zijn.
Maar goed. Ik ben tegenwoordig een en al versplintering. Zo bestaan mijn dagen nu vooral uit:

- Het aanvullen van de nieuwe reeks kaartjes en bestellingen daarvan. There's more to come!

- Het zwarte gat. Volgt onvermijdelijk op de twee weken euforie-want-ik-heb-mijn-ontslag-gegeven. Gaat gelukkig ook gepaard met het besef dat alles wel weer goedkomt. Ik heb ook nog wel twee maanden natuurlijk.

- Proberen om mijn motivatie voor mijn 'oude' job te behouden.

- Uitkijken naar een nieuwe job.

- Nadenken over wat we met onze bureaukamer gaan doen. We willen er twee dingen van maken: een tv-kamer en een ateliertje voor mij. Een tv is namelijk zo dominant aanwezig in de meeste livings, en eigenlijk vinden we dat niet tof. (Trouwens, als eens aan gedacht om een avond de tv uit te zetten, liefste lezers? 't Is echt een aanrader!)

- Alle leuke naaiprojectjes die ik wil maken. En mezelf afremmen hierin, want meestal wil ik halsoverkop aan iets beginnen dat ik niet direct kan afwerken en dan blijft het weer liggen. Dus onder het motto 'ken uzelve' moet ik daarvoor eerst een goed - bij voorkeur léég- gaatje in mijn agenda vinden.

- De realisatie dat ik het internet echt een fantastische uitvinding vind: mijn mailbox is voor de helft gevuld met mails van andere blogvrouwtjes en dat is zo leuk! En ze zijn allemaal zo lief! En door die mailtjes krijg ik nog méér inspiratie in mijn hoofd. Méér chaos dus maar wel een mooi tegengewicht voor het nieuws - dat ik overigens zo vaak mogelijk probeer te negeren tegenwoordig.

- Tijd proberen te maken voor mijn familie die ik jammer genoeg veel te weinig zie naar mijn goesting.

U ziet het: ik ben geen toonbeeld van samenhangendheid momenteel. Sommige van de bovenstaande zaken sluiten onvermijdelijk andere dingen uit.

Had er iemand nog wat tijd over voor mij?

Tsjilp!

Er wordt wat afgemaild in blogland tegenwoordig! En dan bedoel ik niet de elektronische supersonische mails, nee, gewoon de ouderwetse post-post.
Zo lag er vrijdagavond een werkelijk prachtig handbeschilderd bordje van Knofje op mij te wachten. Een bordje dat ik zomaar gewonnen had! Er zat ook een heel lief briefje bij. Ik heb het bordje vanochtend meteen ingewijd op onze ontbijttafel. Koffiekoeken en spek met eieren ter voorbereiding van een flinke wandeling/uitwaaisessie/zonnekuur in Zeeland.


Had ik eigenlijk al gezegd dat ik gek ben op Zeeland? Ik ben gek op Zeeland! (Eigenlijk ben ik gek op Nederland in het algemeen, maar daar valt zoveel over te vertellen dat het binnenkort nog wel eens in een apart stukje komt, watch it!)

Waarom gaat iedereen trouwens toch altijd maar weer in de file staan naar de Belgische Kust, terwijl er zo'n prachtige uitgestrekte stranden op amper een klein uur van Antwerpen liggen? Welke snodaard bedacht ooit om al die lelijke gebouwen op de dijk te placeren?

Maar ik heb niks gezegd: laat iedereen maar in de waan dat onze kust zoveel mooier is. Dan hebben wij het strand volgende keer weer lekker voor ons alleen. En voor onze hofnar D en zijn first lady A natuurlijk!

Sarah Bree

Nu ik vanaf juni zo vrij ben als een vogeltje, begin ik mij af te vragen wat ik wil gaan doen. Wat zal ik eens gaan worden? Serveuse in een koffiehuisje? Levend standbeeld? Medewerkster bij een tof theatergezelschap? Verkoopster in een leuke kinderboekenwinkel? Scenarioschrijfster? Kinderboekenmakeres?

Elke job gaat door mijn mentale scanner, voor- en nadelen worden tegen elkaar afgewogen. Maar als ik heel eerlijk ben weet ik het antwoord op mijn vraag al. Als ik op woensdagmiddag met de buurvrouwmeisjes ga lunchen blijkt namelijk dat ik toch wel één zeer groot talent heb. Desperate housewife spelen. Want u vindt door de week lunchen met een glas wijn misschien nogal not done voor iemand die net haar ontslag heeft gegeven, ik draai er mijn hand niet voor om. Bovendien kan ik middagdutjes -siesta's, excuseer- doen als geen ander en als ik een poetsvrouw zou kunnen betalen, ik zou haar nogal eens alle hoekjes van het huis laten zien!

Dus eigenlijk heb ik mijn roeping al gevonden. Maar mocht u nu toch denken dat er een illustratrice/toegepaste grafische mevrouw aan mij verloren gaat als ik voltijds desperate housewife zou worden, dan mag u natuurlijk ook altijd schandalig veel nieuwe kaartjes bestellen. Zodat ik toch nog iéts te doen heb vanaf juni.

Entertainment tijdens saaie en andere werkdagen

Heeft u er al eens op gelet hoe vaak uw collega - of uzelf - tijdens een telefoongesprek zit te wijzen naar het computerscherm, in de lucht, naar een papier? Terwijl het natuurlijk idioot is, want geen kat* die dat ziet, buiten de collega naast u. Dat is gewoon belachelijk! Maar ik doe het zelf ook! En als je er één keer op begint te letten is het helemaal onnozel!

Zo. Dan ga ik mezelf nu even afvragen hoeveel mensen er ongeveer aan mij gaan denken bij hun telefoongesprek vandaag.


* voor de Nederlandse lezers: 'geen hond'

Take me back to 1948

Oh, wat zou ik ervoor over hebben om eens terug naar het einde van de jaren 1940 te reizen! Vorige zaterdag in de kunstgeschiedenisles (inherent aan mijn opleiding Toegepaste Grafiek) werden we terug gekatapulteerd naar de tijd vlak na WO II. Toen artiesten als Motherwell, Rothko en Jackson Pollock samenklitten in een rokerig café in New York City. Toen vrouwen nog mooie jurken droegen en mannen nette pakken. Toen alles nog nieuw was of leek. Toen er al wel elektriciteit was maar geen gsm-straling. Toen je Django Reinhardt en Billie Holiday nog gewoon live kon zien spelen. Toen feestjes nog begonnen om acht uur 's avonds.

Oh, als er één tijd is waarin ik zou willen geleefd hebben dan was het die tijd wel... Ik zie mezelf er al zitten! Natuurlijk in het artistieke -niet het vreselijk saaie burgerlijke- wereldje.

Wie wil mag deze post als een stokje beschouwen: in welke tijd zou jij willen geleefd hebben?

Breek maar op, breek maar uit, breek uit jezelf!

Stilte voor de storm was het hier, he? Maar ik had een goeie reden: na zeven jaren trouwe dienst heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken en mijn ontslag gegeven!

Omdat:
- ik 'veel verlof en het is vlakbij huis' géén goeie redenen vind om ergens te blijven werken
- een mens bij mijn weten nog altijd maar één keer leeft
- je af en toe eens moet veranderen vooraleer je vastroest
- ik al lang zin heb in iets anders
- je beter spijt kan hebben van iets dat je wél dan niet hebt gedaan
- ik dit gedaan wou hebben vooraleer ik niet meer durfde vanwege eventuele kinderen
- ik maar met dat liedje van Wim De Craene in mijn hoofd bleef zitten (het refrein dan toch ;)
- ik het boek 'Whatever you think, think the opposite' heb gelezen voor dat laatste duwtje in mijn rug.

Ik weet nog helemaal niet wat ik ga doen, and it feels great!! De bedoeling is om vanaf juni een paar tijdelijke jobs te doen, zo rond de 1 à 3 maanden en dan ook nog liefst in de culturele of creatieve sector, zodat ik echt kan uitpluizen wat ik nu eigenlijk wil doen.

Het gevoel is er een van bevrijding, opluchting, spanning en benieuwd uitkijken naar wat er gaat komen. Dat ik niet weet wàt er komt, dat vind ik nu eigenlijk best leuk.

Je kan het aan me zien. Ik loop gewoon anders: rug recht, kin omhoog. Ik kijk de toekomst recht in de ogen en ik ben niet bang. (een aanrader voor single vrouwen trouwens, ontslag geven: plots is de mannelijke aandacht alomtegenwoordig ;) Alleen heb ik een beetje spijt waarom ik dat niet veel eerder heb gedaan, maar daar denk ik best niet teveel aan.

En dan zou ik nu nog graag een woord van enorm veel dank aan mijn allerliefste wederhelft willen richten. Bedankt voor de back-up, liefje, zowel emotioneel als praktisch. Zonder die knuffels en ruimte voor mezelf had ik het waarschijnlijk nooit gedaan. Je haalt echt het beste uit mezelf.

Als u me dan even wilt excuseren. Dan ga ik nu een gat in de lucht springen!

En dan nu een filmpje in de categorie: wààrom heb ik dat verdorie niet zelf bedacht?!

OK. Deze kerel was zijn job beu en begon te reizen. Toen een vriend zijn (héél!) onnozele dansje opnam, werd dit filmpje zo populair, dat een of ander kauwgummerk hem bij zijn terugkomst vroeg om nóg eens een grote rondreis te maken. Op. Hun. Kosten. Om dat onnozele dansje nog eens te doen, op allerlei prachtige plaatsen. Toen hij terugkwam, mocht hij nóg eens op reis, om dat dansje nog eens te doen, maar dan samen met andere mensen.

Eigenlijk hebben Sven en ik al sinds jaar en dag één dagdroom die met kop en schouders boven alle andere plannen en ideetjes uitsteekt, en dat is: een paar maanden met een cool busje door Europa trekken. Dus. Mocht er iemand zijn die geld teveel heeft en mij wilt betalen om een rondreis te maken. Echt. Ik doe het. Ik wil er zelfs een onnozel dansje voor doen. Of over bloggen. Of een andere leuke opdracht. Anything! Mocht er dus een leuke firma zijn die ons daarvoor wilt betàlen. Tja. Dan offeren wij ons wel op, hoor.

Echt.

De salontafelboekenkast

Met de eerste lentezon, het zomeruur in zicht, de handschoenen die al eens thuis mogen blijven, de vogeltjes die ik tot 's avonds laat hoor fluiten en mensen die het allemaal weer zien zitten krijg ik ook altijd goesting om vanalles te doen. Taarten bakken, grote kuis, rokjes van Mme. Zsazsa naaien, knuffels maken en geven, tekenen, leuke afspraakjes regelen, mensen bezoeken, ik lijk wel zin te hebben in alles!
Helaas ben ik (nu al, ja!) drie dagen aan de zetel gekluisterd vanwege een stevige Belgische verkoudheid. De goesting zal nog even moeten wachten, de ideeën komen in elk geval al vollen bak mijn hoofd binnen gedwarreld.

Afgelopen weekend hebben we alvast ons eerste lenteproject uitgevoerd. Dat we hiervoor twéé keer naar een Zweudse Meubelweunkel zijn moeten gaan in volle vakantiedrukte hebben we al uit ons geheugen verbannen. Misschien toch nog een tip meegeven: als je een maat opmeet vooraleer je een maand op reis gaat, dan ben je die maat dus vergeten na de vakantie. En dan breng je een te grote kast mee. En moet je weer terug om die te gaan ruilen.

Maar goed: in de achtergrond op de foto ziet u in primeur onze salontafelboekenkast! (als dat geen driemaal woordwaarde oplevert weet ik het ook niet meer). In onze bureaukamer hebben we een hele grote boekenkast, maar in de salontafelboekenkast steken we alle 'kijkboeken'. Boeken over kunst, grafisch ontwerp, illustratoren, muzikanten, ... Boeken die je af en toe eens wilt vastpakken om erin te bladeren, iets wat wij dus niet doen als die boven in onze bureau staan. Ik krijg er in elk geval nog méér inspiratie van!

Goeiendag weet iemand waar mijn linkerkolom gebleven is?

Ja, helemaal onderaan, onder de teksten, dat weet ik ook wel. Maar waarom zou die niet meer braafjes naast de teksten willen staan? Dat wil ik nu wel eens weten, eigenlijk feitelijk.

Dan zou ik graag nu een hulplijn inschakelen.