Gemaakt! Maakbaar!

Wat doet een mens zoals op een koude dinsdagavond in november? Ah, naar een boekvoorstelling gaan, natuurlijk.

Bij voorkeur van een boek waarvan je zelf de (eind)redactie hebt gedaan. Maakbaar, bijvoorbeeld, een heel knap boek van een hele pittige madam: Caroline Verbrugghe (u misschien bekend van Fabriek Romantiek of van haar eigenste Maakblog).

 

Altijd leuk om te zien, zo'n boek dat helemaal af is. Ik (her)schreef de teksten met op mijn schoot een dochter die vers van de pers was, en nu is het boek dat ook. De cirkel is rond, me dunkt.

 

 

Het boek is (net zoals de dochter trouwens) érg mooi geworden! En er staan heel veel dingen in die ik zelf ook eens wil maken. Dat was dan ook het criterium: het moet te doen zijn, het moet allemaal maakbaar zijn. Handig voor mij (lees: mensen zonder tijd en zonder geduld). 

 

 

Waren ook aanwezig: een workshop fimo, cava, Madam Volt (helaas geen foto's van, maar bij deze: zwaai!) en Juffrouw Sanseveria. Die laatste bleef liever onherkenbaar en onbekend, vandaar het balkje. Hoewel ik zo'n donkerbruin vermoeden heb dat iets anders haar identiteit zal prijsgeven.

 

Het resultaat van de fimo-workshop toon ik binnenkort. Maar laat ik alvast dit meegeven: "Als de cava is in de vrouw, gaat het met fimo eens zo gauw!"  

3 op een rij

Ongeveer een jaar geleden zaten wij in Utrecht
en daar zagen wij 3 gestapelde dozen.

Zoals deze. Supermooi!

Net als het prijskaartje (bijna 400 euro).

 

 

Dus besloot ik: dat doe ik wel even zelf.

(Sorry, designer)

 

Men neme:

- mdf

- houtlijm

- nageltjes

- 1 handige opa

- veel tijd

- leuke kleurtjes verf

- 1 spuitbus vernis

 

 

'Even' werd een jaar, maar hey,

nu staan de opbergdozen toch maar mooi te wezen in onze living!

 

Want als dat kleine gespuis dan toch heel uw living overneemt,

dan is het wel zo tof als het er een beetje leuk uitziet ook.

 

Nietwaar?

Tromgeroffel!

En de winnaars zijn... reactie 17 en reactie 16 (dank u, Random)!

De geluksvogels:

Marij Verwaest zei...

Mijn eigen dochter is nog iets te klein maar voor mijn 9-jarig metekindje Eva zou dit, volgens mij, echt een tof cadeau zijn! (Op de valreep, toch? :-))

10:07 PM

Bieke zei...

Derde poging... Derde keer goeie keer?

12:36 AM

 

Dus, inderdaad, Bieke, derde keer, goede keer! (voor de critici: er werd mij al voor de deadline meegedeeld dat het reactieformulier 2x niet werkte ;-)

 

Marij, kom maar op met dat adres, dan brengt de Sint het boekje.

 

Proficiat, dames!

 

Maak een sneeuwbol in 7 stappen

1. Posteer een paar buurvrouwen van de Borgerhoutse Vrouwenbond aan uw tafel.

2. Open een fles wijn en een grote zak chips.

3. Spuit de deksels van een paar glazen bokalen in dezelfde kleur. Laat goed drogen.

4. Deel intussen de sappigste straatroddels met uw buurvrouwen.

4. Verzin een paar kersttaferelen met kerstfiguurtjes (bv. van de kerstbûche van vorig jaar) en kleef ze aan de binnenkant van het deksel met superlijm (néé, niet op uw vingers). Als er een schrijfster van thrillers bij het gezelschap zit, mogen de taferelen bloederig en/of gortig zijn. Laat goed drogen.

5. Schenk nog wat wijn in en vul de chips bij.

6. Strooi flink wat sneeuwglitters in het (al dan niet gedistilleerde) water. Als je wil dat de glitters trager dwarrelen, doe er dan een lepeltje glycerine (van bij de apotheker) bij. Schroef de bokaal goed dicht. Lijm het deksel eventueel vast.

TIP!
De Krak verkoopt kristalsneeuw. Werkt niet.
Er bestaan hobbyglitters. Werkt ook niet.
Koop uw sneeuwglitters gewoon van de eerste keer bij De Banier. Werkt wél!

7. Ontkurk een nieuwe fles om het sneeuwballenfestijn af te ronden en wissel nog wat nieuwtjes uit. Trek nog een blik vuile moppen open over water met glycerine en glitters in en waar dat eigenlijk op lijkt en... klaar!

Schol!

Put your hands up for the lord

Vandaag deed ik iets wat al héél lang op mijn lijstje stond. Maar zo helemaal in mijn uppie een kerk met driehonderd uitbundige -wat zeg ik- laaiend enthousiaste gelovigen binnenstappen: ik durfde dat niet.

Vanochtend deed ik dat wél. Met een groepje mensen die dat ook al lang eens wilden meemaken en die ook niet alleen in zo'n kerk durfden binnenstappen. Vandaag organiseerde ik namelijk de derde in een reeks van 4 workshops rond Afrika, samen met mijn vriendin Barbara en het Werkhuys in Borgerhout: een bezoek aan The Redeemed Christian Church of God.

Amai! Mocht onze kerk het hier zo ook aanpakken, er zou nogal eens wat volk op afkomen!
Iedereen was mooi tot supermooi uitgedost (zonnebril optioneel).
De pastoor had het over soul. En swagga!
Iedereen placeerde een -superuitbundig- danske.
In de kindermis geen tekeningen of bloemetjes te bespeuren - alleen een cool dansje op een rapnummer.
Je moest niet stil blijven zitten, iedereen liep binnen en buiten, kinderen kregen patatjes of een fles.
Als je niet meedanste (oké, het gaat over mij), porde iemand vriendelijk in je rug: "Hey, dààànsen!".

En vooral: iedereen was zo blij.
Blij om daar te zijn, blij om erbij te zijn, blij om te zijn.

(Voor ik helemaal filosofisch word: er waren ook announcements die nogal dwingend waren (lees: iedereen werd dringend verzocht om vaker naar de bible study te komen want het niveau van het gebed moest snel verbeteren). En er was ook een preek over satan en demonen.)

Maar goed. Het was wel onvergetelijk. En hartverwarmend. En hoewel ik mezelf helemaal niet kan voorstellen dat ik ooit zo zal opgaan in een religie, kreeg ik toch regelmatig tranen in mijn ogen.

Dus, bedankt, Pastor Mike.
Vele groeten van Sister Sarah.

PS: als je er ook soms aan denkt om eens alleen naar zo een mis te gaan: gewoon doen. Niemand kijkt daar van op, echt waar.

Haras tleed tiu!

Tien weken blogstilte, dat ga ik hier even stilletjes onder de mat vegen door jullie aandacht af te leiden. U kan hier namelijk een cadeautje winnen! Het boek van De Omgekeerde Quiz, de prettig gestoorde quiz op Ketnet.

Voor Het Ketnet Quizboek van de Omgekeerde Quiz verzon ik zeven kant-en-klare omgekeerde quizzen, speciaal voor al uw omgekeerde verjaardagsfeestjes, regenachtige middagen en/of verveelde kinderen. 

Ik heb twee exemplaren te geef. En het goeie nieuws is: daar hoeft u helemaal niet veel voor te doen. Gewoon even zeggen voor welk omgekeerd kind u dat boek wel zou willen winnen. Laat ten laatste op 11-11-2013, 23u59 een berichtje achter op deze blog.
Je kan maar één keer meespelen. De winnaars worden random gekozen.

Voilà. Dat is misschien al één ding minder om aan te denken op uw Eindejaars Stresslijst!

 

En voor wie wil weten waaraan die radiostilte lag: twee kinderen, dat is druk, jong. En vermoeiend.

 

Maar gelukkig ook plezant! ;-)



Van A naar A

In mijn telefoon staan lijstjes met 'plannetjes'. Het zalige is dat ik die lijsten altijd en overal kan aanvullen - want als het op restaurants, uitstapjes (met of zonder kinderen) en films aankomt, lijk ik alles altijd vergeten te zijn, precies op het moment dat ik het mij wil herinneren.

Onlangs lazen we in de krant een reportage over Arnhem. Dat plannetje ging in de foon et voilà, lang moesten we niet zoeken toen we er een nachtje op uit wilden met twee. Zonder wekker, zonder kinderen, zonder babyfoon. Op anderhalf uurtje rijden van Oud-Turnhout, waar we eerst onze dochters dropten: perfect vakantieplannetje!

 

 

Ons hotel, Hotel Modez (ook gevonden via dat krantenartikel) lag in de wijk Klarendal,

met allemaal originele winkeltjes van jonge ontwerpers en ondernemers.  

 

Mijn wederhelft ging loos bij Waaghals en daarna ploften we samen neer bij Tape, zo'n beetje de Nederlandse tegenhanger van onze eigenste Bar Leon.

Heerlijk adresje - je kon er zelfs blacklight ping pong spelen in de kelder!

 

En bij Tape zijn toffe biertjes, zoals nen Johnny, uit Amsterdam.

 

 

Toffe biertjes en toffe peertjes.

 

 

's Avonds was er een diner voor twee bij Sugar Hill,

waar de hamburgers naar 't schijnt heel lekker zijn

(maar waar ik per se weer voor een vreemde, grondachtige

vegetarische schotel moest kiezen).

Sven zijn viske was wel héél lekker.

 

 

 De volgende ochtend trokken we naar Nationaal Park de Hoge Veluwe,

waar wij onze auto parkeerden, een gratis wit fietsje uit het rek plukten

en tien kilometer verder stonden we in het prachtige Krüller-Möller Museum.

 

 



 

 

Nu is dat weer een tip om bij de 'Vrijdagplannetjes'

(= uitstapjes met kinderen) te zetten,

want die fietsen hebben allemaal een kinderzitje achterop!

 

 

Alhoewel, misschien ook niet, want dat rijdt toch niet zo vlot, zo'n velooke.

Om eens een eufemisme te gebruiken.

 

Dus, het lichtjes aangepaste Vrijdagplannetje-met-kinderen zou zijn:

parkeren in Schaarsbergen (zuidelijke kant van het park),

eigen fiets meenemen,

kind achterop placeren,

en fietsen!

 

 

En onderweg een ijsje eten!

 

In the middle of nowhere, op een schattig terrasje.

En wat hebben we nu geleerd?

Zo'n weekendje met twee, c'est bon pour le moral.

Et pour l'amour! 



Sarah & het traumatische postkaartje

In een jeugd zonder geld -waar de jaarlijkse vakantie bestond uit twee weken bij mijn tante in Gent en twee weken aan zee- waren uitstapjes nooit schering en inslag. Maar ik klaag niet, ik was zo'n kind waar alle negatieve dingen van af leken te glijden als regendruppels op was, precies.

Misschien kwam dat ook omdat ik het geluk had om het niet door te hebben als er iets loos was. Het voordeel van een dromerig kind te zijn, zeker?

Enfin, uitstapjes, dat zat er bij ons niet dikwijls in. Dus in mijn gedachten had ik iets eenvoudigs als picknicken verheven tot het Ultieme Uitstapje. Ik wou zoooo graag eens gaan picknicken!

Maar ik weet niet of mijn mama dat ook zo begrepen had, want toen ik twee weken met de ziekenkas aan zee zat, schreef ze mij een kaartje:

"Dag Saartje

We zitten in de Ardennen en we zijn al fijn gaan picknicken!

Groetjes
mama"

Auch.
Daar was ik toch wel efkes niet goed van, liggend en lezend in mijn ziekenkas-stapelbedje, hoor!

Maar geen nood, mama, ik ben erover nu.
Ik heb er wel een Eeuwigdurende Picknickafwijking aan overgehouden.

En een extra gevoeligheid voor postkaartjes naar kinderen op kamp. Die ik dan ook elk jaar trouw stuur naar iedereen die het vraagt. Ik zit nu al te bedenken wat ik zou opsturen naar mijn dochters als ze ooit op kamp gaan. (Tenzij ze de aard naar hun moeder hebben en een hekel hebben aan de jeugdbeweging, natuurlijk.)

Amai.

Da's lang geleden, he. Niet dat ik stilgezeten heb. Integendeel! Twee kinderen vragen om een herorganisatie van zowat àlles en ook de nachten hakken er flink in. Maar toch heb ik intussen ook al wat dingen kunnen doen die niet de woorden 'pampers', 'flesjes' of 'kaka' bevatten.

Het waren voornamelijk ideeën die ik vakkundig pikte van anderen.

Zoals daar zijn:

 

Het pimpen der t-shirts.

Idee gepikt van: Lotta Jansdotter.

 

Het schilderen der krijtbordmannetjes.

Idee gepikt van: Bar Leon.

 

 

Het opruimen der keukenkasten (echt waar).

Idee (krijtstift op weckpotten) gepikt van: Jamie Oliver.

 

 

Uitnodigingen maken voor onze tweejarige.

Idee gepikt van: Ing-things.

 

 

En een kroon maken met 'dienen' van de 'dienentuin'.

Idee: van mezelf.

 

En drie (3) dagen feest vieren voor één (1) tweejarige (2).

Hoera!

 

 

Maar verder houden wij ons hier vooral ledig met veel aaien

en knuffelen en staren naar onze kleine Rosie.

(En melkvlekken opkuisen en slaap inhalen,

maar dat heb je niet van mij).

Hoe ik het strafste en het mafste deed wat ik ooit al heb gedaan

Ja! Ik ben terug! Terug op de planeet der niet-waggelende, mobiele, actieve mensen.
En met een heel nieuwe ervaring in mijn rugzak: die van bevallen zonder epidurale! Dat ze daar maar eens een belevenis-cadeaubon voor maken: 'bevallen zonder verdoving'. Een succes dat dat zou worden!

Hier komt het verhaal.

De gynaecoloog had gegokt dat Rosie op 1 mei tevoorschijn zou komen. Die dag moesten we sowieso even aan de monitor om te kijken hoe het ging. Ik had op voorhand een bevriende vroedvrouw (die ook in het ziekenhuis werkt waar ik ging bevallen) gevraagd om bij de hele bevalling te zijn. Toen ze voelde dat ik al wat opening had, heeft ze mijn vliezen gestript (lees: de vliezen manueel een beetje loswroeten van de baarmoederwand (uhu!). Dat zou alles een beetje kunnen stimuleren.

Meer dan vier uur stevige rugpijn leverde het helaas niet op. Dacht ik. Een flinke dut later ging het wel weer en gingen we met drie nog even naar een buurtfeest en op een terrasje van de zon genieten.

"Nog niks aan de hand," dacht ik. "'t Zal niet werken bij mij, dat strippen, die vroedvrouw heeft mij goed liggen, verdorie."
Maar toen kon ik 's nachts niet slapen. En zat ik om 1u30 beneden in de zetel weeën op te vangen. De hele stapel achterstallige tijdschriften ging erdoor. Ongeveer acht minuten tussen de weeën. Lang leve de buikademhaling! Tijd zat. Dacht ik.

Als ik rondstapte kwamen de weeën ongeveer om de vier minuten. Oei. Hadden ze bij de prenatale kine niet gezegd dat je bij een tweede naar het ziekenhuis moest als je om de vijf minuten weeën had? Oké. Toch maar eens de wederhelft wakker maken. Intussen was het ook al 4u30, een fatsoenlijk uur om op te staan, leek mij.

Op weg naar het ziekenhuis speelde dit liedje op de radio. Totaal niet toepasselijk maar vanaf nu wel voor eeuwig geassocieerd met weeën.

Om 5u45 onderzocht de vroedvrouw van dienst hoeveel opening er al was.
"This better be good," dacht ik. "Ik heb hier geen halve nacht weeën zitten opvangen om nog altijd maar 1 centimeter te hebben!" Bleek ik al op 5-6 centimeter te zitten.

Oké, tijd voor het echte werk. We belden onze persoonlijke vroedvrouw Ellen uit bed en ik belandde in het bed, op de zitbal en uiteindelijk in het bad met de douchekop op mijn onderrug gericht. Tussen de weeën door hing ik in trance als een lappenpop aan de rand van de badkuip.

De opening na een uur badtijd: 7-8 centimter. Jihaa!
"Sarah!" riep Ellen enthousiast uit, "ik wil uw vliezen breken!"
"Néé, dan doet dat nog meer pijn en dan kan ik geen epidurale meer vragen en ik ga dat niet kunnen en dat doet zoveel zeer en dat gaat nooit lukken." jammerde ik.
"Jawel," zeiden Ellen en Sven in koor, "dat gaat u zeker lukken! En anders is de Man met de Spuit direct hier."
En zo speelden we nog een tijdje overtuiging-geweeklaag-ping-pong en uiteindelijk liet ik me overhalen om de vliezen te breken. Ongeveer gelijktijdig was daar die befaamde persdrang en werd ik overvallen door iets dat ik echt niet anders kan omschrijven dan een overweldigend oergevoel.

Ik smeet mijn bril door de kamer en ook het topje dat ik nog aanhad zwierde ik uit. Ik zweette als gek en ik kon niks aan mijn lijf verdragen. Ik moet ongeveer de hele gang bij elkaar geroepen hebben. En toen moest ik het hoofdje er nog uit krijgen. Toén heb ik pas de hele gang bij elkaar geroepen. My god, wat was dat, seg!

Hierbij de top tien van meest geroepen dingen:

1. Dat brandt!
2. Ik kan dat niet!
3. Geef mij die spuit!
4. Die blijft erin zitten!
5. Ik krijg die daar nooit uit!
6. Ik kan niet meer!
7. WAAAHRGH!
8. Haal die daar uit!
9. Waar zit gij mee te lachen?
10. Dat doet zéér!

Maar om 8u45, na nog geen tien keer persen (denk ik tenminste) was het hoofdje eruit en was het ergste achter de rug. Het volgende dat ik mij herinner is een happende, glibberige dochter die op mijn blote lijf werd gelegd en een ongelofelijk adrenalinestoot door heel mijn lijf. YES, I CAN!

Na een heerlijk knuffel- en snuffeluurtje (er gaat toch niks boven de geur van uw pasgeboren, bloedeigen kind), de hechtingen (auwie) en de nageboorte (zo'n groot ding jong, die moederkoek!) stond ik recht en ging ik eens wat kleren uitkiezen om aan te trekken.

"Jààà!", riep Ellen. "Dàt is bevallen, se!"

Inderdaad. Dàt is bevallen.

Rosie is er!

2 mei 2013

3,740 kg - 52 cm

twee druppels water haar grote zus (alleen wat ronder ;-)

Zondag, Tongerendag

Zoals ik al zei, mama en ik gingen onlangs een weekendje naar Tongeren.

Gelukkig is dat een stad in pocketformaat, want een walvis op citytrip

- dat is gewoon niet zo handig.

 

We hadden naar het Gallo-Romeins Museum kunnen gaan

maar twee uur in een museum - dat was nu voor mij gewoon geen optie.

Dan maar gewoon op wandel door de stad.

De eerste ontdekking die we daar deden: daar staat een echte basiliek!

Echt waar, zo eentje waar ze in Antwerpen nog jaloers op zouden zijn.

Toen we binnen een kijkje namen, zei een vreemd, lispelend mannetje ons

dat "de misj over een kwartier zou sjtarten dus dat we onsj wel moesjten haasjten".

Toch nog tijd om snel twee kaarsjes te branden.

 

Onderweg belandden we in d'Infirmerie,

wat ons betreft een van de twee leukere adresjes

die we tegenkwamen in de stad,

in het mooie begijnhof.

Alleen snapten ze daar het concept olijventapenade nog niet goed precies.

Acht bruschetta's met olijven in schijfjes, nieje. Dat is het toch niet.

 

Maar goed, mama en ik zijn niet van het klagende soort,

dus gingen we verder met een siësta

in onze uiterst charmante slaapplek, Hotel Caelus, 

en een superlekker diner-voor-twee bij de bijhorende Brasserie Bazilik.

 

 

Je kan van het hotel naar de brasserie via een sluipweggetje

(lees: drie passen en je bent er).

Mocht ik gekund hebben, ik had me in de wijnkaart gestort

om dan terug naar de hotelkamer te strompelen.

 

Maar de halve liter water en dat colaatje hebben ook gesmaakt, hoor. ;-)

 

 

Het hotel en de brasserie werden uit de Tongerse grond gestampt

door mijn nicht haar wederhelft, Laurent en zijn broer.

Chapeau voor die mannen!

Ze zetten daar zomaar eventjes de (bij mijn weten) tofste horecazaak in Tongeren op poten

- en dat zeg ik echt niet omdat het familie is (anders zou ik gewoon zwijgen ;-).

En had ik al verteld dat het personeel daar echt ongelofelijk vriendelijk is?

 

Na een heerlijke rustige nacht

kregen wij een uitgebreid ontbijt voorgeschoteld.

(en als je helemaal verderleest tot de laatste alinea,

kan je er ook eentje winnen!)

 

 

Toen was het tijd om te doen waar we voor kwamen:

de rommelmarkt afstruinen!

 

Echt ongezien, de afmetingen van die markt.

Ik denk dat we nog niet eens 3/4 van de markt gezien hebben,

en we konden het allemaal al bijna niet meer vatten.

En dat dus élke zondag, he, mensen!

 

Trouwens, één tip als je je budget of opslagruimte niet te buiten wilt gaan:

met de trein komen!

Het station ligt op een ieniemienie wandelafstand van het centrum.

 

Ik scoorde een supermooie groeimeter uit de jaren zestig

en vier porseleinen handvatjes voor op de nieuwe-oude kinderkamer.

Blij!

Mama kocht welgeteld niks.

Maar zij was ook blij,

kijk maar. :-)

 

En wij mogen ook drie mensen blij maken!

 

Wat valt er te winnen?

3x een overheerlijk luxe-ontbijt voor 2 personen

in Brasserie Bazilik in Tongeren

 

Wie mag meedoen?

Iedereen!

(maar je kan maar 1x winnen uiteraard)

 

Hoe kan je meedoen?

Surf naar www.caelus.be en snor even op wie of wat Caelus was of is.

Mail je antwoord als de wiedeweerga naar info@caelus.be.

 

Tot wanneer loopt de wedstrijd?

Vanaf nù

tot de dag waarop Sven en ik 13 jaar samen zijn:

zaterdag 11 mei 2013, 23.59 uur.

 

Succes, minsjkes!