woensdag 14 augustus 2013

Van A naar A

In mijn telefoon staan lijstjes met 'plannetjes'. Het zalige is dat ik die lijsten altijd en overal kan aanvullen - want als het op restaurants, uitstapjes (met of zonder kinderen) en films aankomt, lijk ik alles altijd vergeten te zijn, precies op het moment dat ik het mij wil herinneren.


Onlangs lazen we in de krant een reportage over Arnhem. Dat plannetje ging in de foon et voilà, lang moesten we niet zoeken toen we er een nachtje op uit wilden met twee. Zonder wekker, zonder kinderen, zonder babyfoon. Op anderhalf uurtje rijden van Oud-Turnhout, waar we eerst onze dochters dropten: perfect vakantieplannetje!
 
 
Ons hotel, Hotel Modez (ook gevonden via dat krantenartikel) lag in de wijk Klarendal,
met allemaal originele winkeltjes van jonge ontwerpers en ondernemers.  

 
Mijn wederhelft ging loos bij Waaghals en daarna ploften we samen neer bij Tape, zo'n beetje de Nederlandse tegenhanger van onze eigenste Bar Leon.
Heerlijk adresje - je kon er zelfs blacklight ping pong spelen in de kelder!

 
En bij Tape zijn toffe biertjes, zoals nen Johnny, uit Amsterdam.
 
 
Toffe biertjes en toffe peertjes.
 
 
's Avonds was er een diner voor twee bij Sugar Hill,
waar de hamburgers naar 't schijnt heel lekker zijn
(maar waar ik per se weer voor een vreemde, grondachtige
vegetarische schotel moest kiezen).
Sven zijn viske was wel héél lekker.
 
 
 De volgende ochtend trokken we naar Nationaal Park de Hoge Veluwe,
waar wij onze auto parkeerden, een gratis wit fietsje uit het rek plukten
en tien kilometer verder stonden we in het prachtige Krüller-Möller Museum.
 
 

 
 
Nu is dat weer een tip om bij de 'Vrijdagplannetjes'
(= uitstapjes met kinderen) te zetten,
want die fietsen hebben allemaal een kinderzitje achterop!
 
 
Alhoewel, misschien ook niet, want dat rijdt toch niet zo vlot, zo'n velooke.
Om eens een eufemisme te gebruiken.
 
Dus, het lichtjes aangepaste Vrijdagplannetje-met-kinderen zou zijn:
parkeren in Schaarsbergen (zuidelijke kant van het park),
eigen fiets meenemen,
kind achterop placeren,
en fietsen!
 
 
En onderweg een ijsje eten!

 
In the middle of nowhere, op een schattig terrasje.


En wat hebben we nu geleerd?
Zo'n weekendje met twee, c'est bon pour le moral.
Et pour l'amour! 


dinsdag 6 augustus 2013

Sarah & het traumatische postkaartje

In een jeugd zonder geld -waar de jaarlijkse vakantie bestond uit twee weken bij mijn tante in Gent en twee weken aan zee- waren uitstapjes nooit schering en inslag. Maar ik klaag niet, ik was zo'n kind waar alle negatieve dingen van af leken te glijden als regendruppels op was, precies.

Misschien kwam dat ook omdat ik het geluk had om het niet door te hebben als er iets loos was. Het voordeel van een dromerig kind te zijn, zeker?

Enfin, uitstapjes, dat zat er bij ons niet dikwijls in. Dus in mijn gedachten had ik iets eenvoudigs als picknicken verheven tot het Ultieme Uitstapje. Ik wou zoooo graag eens gaan picknicken!

Maar ik weet niet of mijn mama dat ook zo begrepen had, want toen ik twee weken met de ziekenkas aan zee zat, schreef ze mij een kaartje:

"Dag Saartje

We zitten in de Ardennen en we zijn al fijn gaan picknicken!

Groetjes
mama"

Auch.
Daar was ik toch wel efkes niet goed van, liggend en lezend in mijn ziekenkas-stapelbedje, hoor!

Maar geen nood, mama, ik ben erover nu.
Ik heb er wel een Eeuwigdurende Picknickafwijking aan overgehouden.

En een extra gevoeligheid voor postkaartjes naar kinderen op kamp. Die ik dan ook elk jaar trouw stuur naar iedereen die het vraagt. Ik zit nu al te bedenken wat ik zou opsturen naar mijn dochters als ze ooit op kamp gaan. (Tenzij ze de aard naar hun moeder hebben en een hekel hebben aan de jeugdbeweging, natuurlijk.)

dinsdag 25 juni 2013

Amai.

Da's lang geleden, he. Niet dat ik stilgezeten heb. Integendeel! Twee kinderen vragen om een herorganisatie van zowat àlles en ook de nachten hakken er flink in. Maar toch heb ik intussen ook al wat dingen kunnen doen die niet de woorden 'pampers', 'flesjes' of 'kaka' bevatten.

Het waren voornamelijk ideeën die ik vakkundig pikte van anderen.

Zoals daar zijn:
 
Het pimpen der t-shirts.
Idee gepikt van: Lotta Jansdotter.


 
Het schilderen der krijtbordmannetjes.
Idee gepikt van: Bar Leon.
 
 
Het opruimen der keukenkasten (echt waar).
Idee (krijtstift op weckpotten) gepikt van: Jamie Oliver.
 
 
Uitnodigingen maken voor onze tweejarige.
Idee gepikt van: Ing-things.
 
 
En een kroon maken met 'dienen' van de 'dienentuin'.
Idee: van mezelf.
 
En drie (3) dagen feest vieren voor één (1) tweejarige (2).
Hoera!
 

 
Maar verder houden wij ons hier vooral ledig met veel aaien
en knuffelen en staren naar onze kleine Rosie.
(En melkvlekken opkuisen en slaap inhalen,
maar dat heb je niet van mij).

maandag 13 mei 2013

Hoe ik het strafste en het mafste deed wat ik ooit al heb gedaan

Ja! Ik ben terug! Terug op de planeet der niet-waggelende, mobiele, actieve mensen.
En met een heel nieuwe ervaring in mijn rugzak: die van bevallen zonder epidurale! Dat ze daar maar eens een belevenis-cadeaubon voor maken: 'bevallen zonder verdoving'. Een succes dat dat zou worden!

Hier komt het verhaal.

De gynaecoloog had gegokt dat Rosie op 1 mei tevoorschijn zou komen. Die dag moesten we sowieso even aan de monitor om te kijken hoe het ging. Ik had op voorhand een bevriende vroedvrouw (die ook in het ziekenhuis werkt waar ik ging bevallen) gevraagd om bij de hele bevalling te zijn. Toen ze voelde dat ik al wat opening had, heeft ze mijn vliezen gestript (lees: de vliezen manueel een beetje loswroeten van de baarmoederwand (uhu!). Dat zou alles een beetje kunnen stimuleren.

Meer dan vier uur stevige rugpijn leverde het helaas niet op. Dacht ik. Een flinke dut later ging het wel weer en gingen we met drie nog even naar een buurtfeest en op een terrasje van de zon genieten.

"Nog niks aan de hand," dacht ik. "'t Zal niet werken bij mij, dat strippen, die vroedvrouw heeft mij goed liggen, verdorie."
Maar toen kon ik 's nachts niet slapen. En zat ik om 1u30 beneden in de zetel weeën op te vangen. De hele stapel achterstallige tijdschriften ging erdoor. Ongeveer acht minuten tussen de weeën. Lang leve de buikademhaling! Tijd zat. Dacht ik.

Als ik rondstapte kwamen de weeën ongeveer om de vier minuten. Oei. Hadden ze bij de prenatale kine niet gezegd dat je bij een tweede naar het ziekenhuis moest als je om de vijf minuten weeën had? Oké. Toch maar eens de wederhelft wakker maken. Intussen was het ook al 4u30, een fatsoenlijk uur om op te staan, leek mij.

Op weg naar het ziekenhuis speelde dit liedje op de radio. Totaal niet toepasselijk maar vanaf nu wel voor eeuwig geassocieerd met weeën.

Om 5u45 onderzocht de vroedvrouw van dienst hoeveel opening er al was.
"This better be good," dacht ik. "Ik heb hier geen halve nacht weeën zitten opvangen om nog altijd maar 1 centimeter te hebben!" Bleek ik al op 5-6 centimeter te zitten.

Oké, tijd voor het echte werk. We belden onze persoonlijke vroedvrouw Ellen uit bed en ik belandde in het bed, op de zitbal en uiteindelijk in het bad met de douchekop op mijn onderrug gericht. Tussen de weeën door hing ik in trance als een lappenpop aan de rand van de badkuip.

De opening na een uur badtijd: 7-8 centimter. Jihaa!
"Sarah!" riep Ellen enthousiast uit, "ik wil uw vliezen breken!"
"Néé, dan doet dat nog meer pijn en dan kan ik geen epidurale meer vragen en ik ga dat niet kunnen en dat doet zoveel zeer en dat gaat nooit lukken." jammerde ik.
"Jawel," zeiden Ellen en Sven in koor, "dat gaat u zeker lukken! En anders is de Man met de Spuit direct hier."
En zo speelden we nog een tijdje overtuiging-geweeklaag-ping-pong en uiteindelijk liet ik me overhalen om de vliezen te breken. Ongeveer gelijktijdig was daar die befaamde persdrang en werd ik overvallen door iets dat ik echt niet anders kan omschrijven dan een overweldigend oergevoel.

Ik smeet mijn bril door de kamer en ook het topje dat ik nog aanhad zwierde ik uit. Ik zweette als gek en ik kon niks aan mijn lijf verdragen. Ik moet ongeveer de hele gang bij elkaar geroepen hebben. En toen moest ik het hoofdje er nog uit krijgen. Toén heb ik pas de hele gang bij elkaar geroepen. My god, wat was dat, seg!

Hierbij de top tien van meest geroepen dingen:
  1. Dat brandt!
  2. Ik kan dat niet!
  3. Geef mij die spuit!
  4. Die blijft erin zitten!
  5. Ik krijg die daar nooit uit!
  6. Ik kan niet meer!
  7. WAAAHRGH!
  8. Haal die daar uit!
  9. Waar zit gij mee te lachen?
  10. Dat doet zéér!
Maar om 8u45, na nog geen tien keer persen (denk ik tenminste) was het hoofdje eruit en was het ergste achter de rug. Het volgende dat ik mij herinner is een happende, glibberige dochter die op mijn blote lijf werd gelegd en een ongelofelijk adrenalinestoot door heel mijn lijf. YES, I CAN!

Na een heerlijk knuffel- en snuffeluurtje (er gaat toch niks boven de geur van uw pasgeboren, bloedeigen kind), de hechtingen (auwie) en de nageboorte (zo'n groot ding jong, die moederkoek!) stond ik recht en ging ik eens wat kleren uitkiezen om aan te trekken.

"Jààà!", riep Ellen. "Dàt is bevallen, se!"

Inderdaad. Dàt is bevallen.

zaterdag 4 mei 2013

Rosie is er!


2 mei 2013
3,740 kg - 52 cm
twee druppels water haar grote zus (alleen wat ronder ;-)

zondag 28 april 2013

Zondag, Tongerendag

Zoals ik al zei, mama en ik gingen onlangs een weekendje naar Tongeren.
Gelukkig is dat een stad in pocketformaat, want een walvis op citytrip
- dat is gewoon niet zo handig.
 
We hadden naar het Gallo-Romeins Museum kunnen gaan
maar twee uur in een museum - dat was nu voor mij gewoon geen optie.
Dan maar gewoon op wandel door de stad.
De eerste ontdekking die we daar deden: daar staat een echte basiliek!
Echt waar, zo eentje waar ze in Antwerpen nog jaloers op zouden zijn.


Toen we binnen een kijkje namen, zei een vreemd, lispelend mannetje ons
dat "de misj over een kwartier zou sjtarten dus dat we onsj wel moesjten haasjten".
Toch nog tijd om snel twee kaarsjes te branden.

 
Onderweg belandden we in d'Infirmerie,
wat ons betreft een van de twee leukere adresjes
die we tegenkwamen in de stad,
in het mooie begijnhof.
Alleen snapten ze daar het concept olijventapenade nog niet goed precies.
Acht bruschetta's met olijven in schijfjes, nieje. Dat is het toch niet.

 
Maar goed, mama en ik zijn niet van het klagende soort,
dus gingen we verder met een siësta
in onze uiterst charmante slaapplek, Hotel Caelus
en een superlekker diner-voor-twee bij de bijhorende Brasserie Bazilik.
 


 
Je kan van het hotel naar de brasserie via een sluipweggetje
(lees: drie passen en je bent er).
Mocht ik gekund hebben, ik had me in de wijnkaart gestort
om dan terug naar de hotelkamer te strompelen.
 
Maar de halve liter water en dat colaatje hebben ook gesmaakt, hoor. ;-)
 
 
Het hotel en de brasserie werden uit de Tongerse grond gestampt
door mijn nicht haar wederhelft, Laurent en zijn broer.
Chapeau voor die mannen!
Ze zetten daar zomaar eventjes de (bij mijn weten) tofste horecazaak in Tongeren op poten
- en dat zeg ik echt niet omdat het familie is (anders zou ik gewoon zwijgen ;-).
En had ik al verteld dat het personeel daar echt ongelofelijk vriendelijk is?
 
Na een heerlijke rustige nacht
kregen wij een uitgebreid ontbijt voorgeschoteld.
(en als je helemaal verderleest tot de laatste alinea,
kan je er ook eentje winnen!)
 
 
Toen was het tijd om te doen waar we voor kwamen:
de rommelmarkt afstruinen!

 
Echt ongezien, de afmetingen van die markt.
Ik denk dat we nog niet eens 3/4 van de markt gezien hebben,
en we konden het allemaal al bijna niet meer vatten.
En dat dus élke zondag, he, mensen!

 
Trouwens, één tip als je je budget of opslagruimte niet te buiten wilt gaan:
met de trein komen!
Het station ligt op een ieniemienie wandelafstand van het centrum.

 
Ik scoorde een supermooie groeimeter uit de jaren zestig
en vier porseleinen handvatjes voor op de nieuwe-oude kinderkamer.
Blij!
Mama kocht welgeteld niks.
Maar zij was ook blij,
kijk maar. :-)

 
En wij mogen ook drie mensen blij maken!
 
Wat valt er te winnen?
3x een overheerlijk luxe-ontbijt voor 2 personen
in Brasserie Bazilik in Tongeren
 
Wie mag meedoen?
Iedereen!
(maar je kan maar 1x winnen uiteraard)
 
Hoe kan je meedoen?
Surf naar www.caelus.be en snor even op wie of wat Caelus was of is.
Mail je antwoord als de wiedeweerga naar info@caelus.be.
 
Tot wanneer loopt de wedstrijd?
Vanaf nù
tot de dag waarop Sven en ik 13 jaar samen zijn:
zaterdag 11 mei 2013, 23.59 uur.
 
Succes, minsjkes!

zondag 21 april 2013

Drie lezers met Kringloopgeluk!

Gisterenavond om klokslag 23.59u liep de wedstrijd af. Tijd om wat mensen gelukkig te maken, dus!

Onze onschuldige kinderhand ligt momenteel verzonken in een diepe siësta, waardoor www.Random.org de honneurs mocht waarnemen.

Nadat ik alle dubbels en niet-mededingers uit de lijst filterde, kwamen er drie winnaars uit de virtuele bus:




Is één van deze reacties van jou? Mail me snel (zie linksboven) met je volledige naam en adres, en dan komt er een portie Kringloopgeluk jouw kant op!

Niet gewonnen? Niet getreurd! Er komt weeral een nieuwe wedstrijd aan en het is er eentje om duimen en vingers bij af te likken. Spanneund!

woensdag 10 april 2013

Sarah kijkt/kookt vooruit

Geïnspireerd door een artikel in de Standaard van mevrouw Tales From The Crib nam ik mezelf voor om deze week mijn diepvriezer vol te proppen met voedzaam eten. Dat was de vorige keer niet in me opgekomen, maar nu ik weet wat er komt, lijkt het me absoluut geen overbodige luxe. Ik weet niet hoe het mij nog zal afgaan, een hele dag/een paar dagen vooruitkoken op 37 of 38 weken zwangerschap, maar ik kan het maar proberen!

Gelukkig dat ik deze keer nog kan koken, trouwens. Bij de vorige zwangerschap was alles wat ik maakte flauw, smaakloos, aangebrand, mislukt, ... Echt waar! Het eerste wat ik gedaan heb ik toen ik thuiskwam uit het ziekenhuis: een grote pot op het vuur zetten en groentesoep maken. En lekker dat die was! Toch een zot beestje, hoor, zo'n zwangerschap.

Enfin, een lang verhaal om u het volgende te kunnen ontfutselen zonder dat het al te hard opvalt: wat is uw aller-allerbeste diepvriesrecept?

maandag 1 april 2013

♡ Kringloopgeluk ♡

De zon schijnt, de paasklokken zijn geweest en binnen een maandje is mijn eigen ei uitgebroed: reden genoeg om wat cadeautjes weg te geven. Cadeautjes, meervoud, correct, want ik mag maar liefst drie exemplaren van dit heerlijke boek uitdelen - en ik heb het nog geeneens zelf geschreven!

Het boek heet 'Kringloopgeluk'.
Het is geschreven door Ingthings.
En je wordt er op slag vrolijk van!


Het is zo een boek dat uitpuilt van de maarwaaromhebikdatnunietbedacht-dingetjes. Kleine, fijne, lieve dingetjes.

 
En het begint al meteen goed, met een citaat uit Alice in Wonderland.

 
Het is zo'n boek waarvan je meteen alle kringloopwinkels en rommelmarkten in de wijde omtrek wilt gaan afschuimen voor de vrolijkste retrospulletjes. Om er dan meteen een laagje verf over te zetten - of net niet.
 
Want wat geeft meer voldoening geeft dan een oud meubel of hebbedingetje van de ondergang redden? En als je niet goed weet wat doen met al je vondsten: je vindt heel wat inspiratie in het boek! 
 
Kektnekeeriere, van zo'n mooie dingen word je toch vanzelf gelukkig?

Zelfs mijn dochter krijgt maar niet genoeg van het boek. Op elke bladzijde ontdekt ze altijd weer nieuwe dingen. De foto hieronder is een van haar favorieten en daarom speciaal voor haar online: de tommol*. (* schommel)
 
 
Hier naast mij liggen drie Kringloopgelukjes op een stapel. Wil je er één van winnen? Laat dan bij de reacties weten wat jouw ultieme kringloop- of rommelmarktvondst is. 
 
Op zondag 21 april is er achter onze hoek, op het Krugerplein, weer een grote rommelmarkt. Prima timing om onze onschuldige kinderhand drie winnaars te laten loten!
Uw tijd gaat nu in - en loopt weer af op zaterdag 20 april, om 23.59 uur.
 
Gelukkig komen de kringloopkriebels die ik van het boek krijg helemaal als geroepen, want er staat dit weekend een nachtje Tongeren met mijn mama op het programma. Eindelijk eens de grootste antiekmarkt van de Benelux plunderen, woot woot! 

woensdag 27 maart 2013

Wild Wild West

Het is al even geleden, omdat het gaat zoals alles met mij tegenwoordig:
met een beetje vertraging.
Maar mijn wederhelft en ik gingen twee weken geleden dus eens naar de Westhoek.

 
We sliepen in een prachtige bed & breakfast, de Pastorie Van Merkem.
Zo eentje waardoor je er zelf van gaat dromen om in een oude pastorij te wonen.
En de tuin is tien keer zo groot als de fractie die je nu ziet achter het glas-in-lood.
Dat moet heerlijk zijn om bij mooi weer in te ontbijten!
 
 
Hoofddoel 1: zalig slapen + extra lang ontbijten.
Dat was gewoon niet normaal, dat ontbijt.
Met appelsap van appels uit de eigen boomgaard.
Kaasjes uit de streek.
Goeie koffie.
Dikke kranten.
 
Hoofddoel 1: check!
 
 
Bijkomend doel 1: de Westhoek ontdekken.
Misschien niet meteen de meest romantische bestemming,
maar hey, ik ben acht maanden zwanger, what do you expect. ;-)
Wel erg indrukwekkend, die Westhoek,
ook al is de oorlog waar het over gaat al bijna honderd jaar geleden. 
En daar word je stil van.
 
 
Hoofddoel 2: lekker eten!
De eerste avond wilden we gastronomiegewijs zo snel mogelijk vergeten.
Gelukkig maakte de tweede avond alles goed.
Een klein, gezellig, bruin eetcafeetje op de Markt van Ieper.
Maar het was lekker en degelijk en vers en niét belachelijk duur.
Alles wat we van de voorgaande avond niet konden zeggen.
En in het Klein Stadhuus hadden ze tenminste crème brulée.
Altijd scoren op de Schaal van Sarah.
De volgende middag nog een Westvleteren gedronken
aan de abdij (want je mag er niet zomaar in).
Dat is dan weer scoren op de Schaal van Sven.
 
Hoofddoel 2: (met een paar omwegen toch) check!
 
 
Bijkomend doel 1: de Westhoek ontdekken.
's Avonds gingen we -samen met een honderdtal anderen-
onder de Menenpoort staan.
Wachten.
Tot daar ineens die eerste trompet door al het getater heen galmt
en alles in geen tijd stil wordt.
Elke avond, stipt om 20u worden hier de soldaten herdacht
wiens naam op de poort gegraveerd staat.
Toen wij er waren, was het de 29.153ste keer dat The Last Post geblazen werd.
Er staan bijna 57.000 namen op de poort...
 
Op de foto: de Ypres Surry Pipes & Drums band.
Staat er natuurlijk niet elke avond op het programma,
maar jongens toch.
Kippenvel.
Natte ogen.
En niet alleen van de kou.
En niet alleen omdat ik hoogzwanger ben.
 
Bijkomend doel 1: check.
 
Dat kruipt onder uw vel, die Westhoek, .

vrijdag 8 maart 2013

Wij ♡ Zeeland

Was het nog maar vorige week.
 
 
Toen knepen wij er met ons drieën een weekend vantussen.
Een hoognodige mini-vakantie in de cocon 
tussen al het werk, zolder-verbouwingsplannen,
en de gewone dagelijkse dingen door.  

 
 
En daar moesten we niet eens ver voor rijden!
Op een uurtje zaten we in ons kasteel/jeugdherberg in Domburg, Zeeland.
Dat onze kamer nogal krap was, werd ruimschoots gecompenseerd door het feit dat we met de babyfoon probleemloos tot in de bar geraakten 's avonds (hehe ;-). 
 
 
Vanuit ons slaapkamerraam zagen we de eendjes in de slotgracht.
Het strand lag op vijf minuten wandelen door bos en duinen.
In de verste verte (oké, misschien daar wel) was er geen auto te bespeuren.
Charmante stadjes in alle richtingen op nog geen kwartiertje rijden met de auto.
En als kers op de taart overwon Anna haar ingebakken zandangst.

 


Was het nog maar vorige week.