Ik hartje alles

Als er één foto is die alles zegt over hoe ons leven momenteel is, dan is het deze wel. Hier zit alles in: de rommel, maar ook het plezier. De chaos, maar ook de tijd die we maken.
Ik hartje deze foto. Ik hartje S. Ik hartje Anna. Ik hartje de herfst. Ik hartje deze tijden!

En deze foto. Och mensen, toch, daar smelt ik van. Want dat mevrouwtje van ons, dat zit daar in haar pyjamaatje in haar eigen stoeltje haar eigen boekjes te lezen. Vorig jaar deze tijd moest ze nog aan de fruitpap beginnen. Heerlijk, toch. 

PS: intussen stond er hier al twee keer pompoensoep op het menu. Eén tip voor zee siekrèt ingredient - met dank aan de tipgeefster uit de vorige post -: rode paprika!

Soep, soeper, soepst

Terwijl ik dit schrijf, borrelt de groentesoep op het vuur. Dat is -zonder te stoefen- een talentje van mij, soep maken. Rechtstreeks geïmporteerd in mijn genen - dank u, mama!

Ik kom namelijk uit een huis waar altijd soep op het vuur stond. Elke dag na school: soep. Op zaterdag, met de kater: soep. Op zondagmiddag: soep als voorgerecht. Ik denk niet dat er één soep is die ik niet lust. (Of het moet de snottebellensoep zijn, maar dat is dan weer een ander verhaal.) Volgens mij is soep ook het allerbeste bestrijdingsmiddel tegen dat zoute hongertje dat u 's avonds na het werk naar de chipszak laat grijpen.

Bij deze roep ik deze herfst uit tot supersoepherfst. Want hoe graag ik ook soep eet, meestal maak ik -in willekeurige volgorde- groentebouillon met vermicelli, pompoensoep, erwtensoep, wortelsoep of tomatensoep. En dan een hoop gemalen kaas erin laten vallen en laten smelten tot één lange, draderige klodder. Heerlijk!

Maar nu vraag ik aan u: stel dat ik bij u soep zou komen eten, welke soep zou u mij dan serveren? Met andere woorden, wat is uw aller-, allerbeste soeprecept? Als u het mij doorgeeft, maak ik het dit najaar klaar.

Pas op, hier loopt een peuter rond die veel tijd van me vraagt. En ook 'lui zijn' is een niet te onderschatten talentje van mij, dus recepten waarvoor vier pannen en zeven castrollen nodig zijn, mag u achterwege laten. En wat Jeroen ook zegt, om zelf bouillon te maken heb ik ook meestal geen tijd.

Voilà.
Ik ben benieuwd!

Het hek is van de limonadedam

Het begon allemaal met de hibiscusijsthee van Jonge Sla. Telkens ik die maak, is die op nog voor ik er zelf van kan drinken! Zo lekker, seg.

Enfin. Dit weekend was het -denk ik- wel warm genoeg om me eens aan citroenlimonade te wagen. Zo verfrissend, en dan nog zo makkelijk - had ik dat eerder geweten! Dus toen was het hek helemaal van de limonadedam.

Maandag naar Dille & Kamille voor beugelflessen en een boekje over limonade maken (Uit de tuin in de fles, beetje oubollig en belerend, maar wel leuke recepten). Er staan ook wijn- en bierrecepten in, maar dat zie ik mezelf precies nog niet doen.

Vandaag toverde ik zes bakjes blauwe bessen om tot drie flessen limonade. 't Is te zeggen, in het boek heet het 'zwartebessenlimonade', maar euhm.. oeps, precies de etiketjes nog even aanpassen!

Iemand al dorst?

Citroenlimonade
(eigen brouwsel uit verschillende bronnen samengeraapt)
300 ml. water
2 citroenen
330 gr. fijne suiker

Pers de citroenen uit. Hou het sap apart.
Doe de suiker bij het water en de uitgeperste citroenen (wel eerst schillen of goed schoonschrobben als ze niet biologisch zijn). Breng alles aan de kook en laat 15 minuten zachtjes pruttelen. Tussendoor goed roeren.
Schep de citroenen eruit, laat het mengsel goed afkoelen (ev. kan je het zeven) en roer het citroensap erdoor.
Nu heb je citroensiroop, die je nog moet aanlengen met water, bv. 1 deel siroop op 3 à 5 delen water.

Zwartebessensap met blauwe bessen
(uit het boek 'Uit de tuin, in de fles')
800 gr. blauwe bessen (of zwarte)
500 gr. kristalsuiker
500 ml. water
sap van 2 citroenen

Was de bessen goed, meng ze met het water en de suiker en breng aan de kook.
Roer goed om de suiker op te lossen.
Laat alles 5 minuten koken, doe er dan het citroensap bij en laat nog eens 5 minuten zachtjes koken.
Als alles afgekoeld is, zeef je het sap (neteldoek of zeef) en giet het in een mooie fles.

Wel nog even proeven, soms moeten sapjes of siropen een beetje aangelengd worden met water. Ik heb mijn sapjes bijvoorbeeld niet graag mierzoet en plakkerig.

Mijn mama zou zeggen: "Wat een gedoe, en dat plakt en dat is zo'n gesmos."
Maar ik zou vooral zeggen: "Schol!"

Naar Villa Augustus in augustus

Toen we terugkwamen van Friesland passeerden we langs Dordrecht. Even overwogen we nog om een nachtje te stoppen bij Villa Augustus, de verbouwde watertoren plus enorme moestuin plus marktcafé plus restaurant plus winkeltje-waar-je-hebberig-van-wordt plus bakkerij. Ik had er al zoveel goeds over gelezen op allerlei blogs, en dan pas ook nog bij Mme Zsazsa herself. Enfin, ik kon eigenlijk niet wachten om er naartoe te gaan!

Maar met een peuter erbij leek ons dat toch weer iets minder, dus dat plan belandde in de vuilbak. Gelukkig boekte mijn wederhelft stiekem een nachtje aldaar, twee maanden later. Zonder dochter. Soms eens gewoon terug lief van zijn en niet alleen mamamamama zijn, mensen toch, dat kan toch zo'n deugd doen, he.

Om mijn beloning (naar Villa Augustus dus) te verdienen, moest ik eerst wel een beetje peddelen door de Biesbosch. 't Is te zeggen: ik heb me laten varen, want ik had het te druk met rondkijken - zo mooi is het daar. Zeg maar sprookjesachtig eigenlijk, met al die kleine kreekjes en rustige rust. Mocht je trouwens middenin de Biesbosch willen logeren, dat kan ook, want er is een jeugdherberg. Die gaan we volgend jaar zeker eens testen - met dochter!

En in de late namiddag betraden we het walhalla der walhalla's: Villa Augustus. De kamer op zich was nu niet zo fantastisch om over naar huis te schrijven, maar dat hele pakket met moestuin en restaurant en nog zoveel meer, dat was het wat die '24 uur van Dordrecht' zo super maakte!

Als ik ooit een café heb, wil ik ook zo'n supergrote leestafel! 

Eigenlijk pendelden we continu tussen het restaurant (in het ene gebouw) en het hotel (in de watertoren). 

Heerlijk aperitiefje - dutje.

Heerlijk diner - dutje.

Heerlijk ontbijtbuffet - dutje. 

Zalig! Oh ja, neem een dikke portefeuille mee als je gaat, want aan al het moois en lekkers in dat winkeltje is het moeilijk weerstaan.

We trokken ook nog even Dordrecht in, waar het moeilijk was om een terrasje te vinden dat kon tippen aan het terras van Villa Augustus. 

Maar ze hadden er wel een Groothoofdspoort. Echt iets voor S.! 

En de platenzaken van Dordecht kennen we nu ook op ons duimpje. Inclusief Floris de hond. Dit piepkleine, volgestouwde platenwinkeltje was eigenlijk nog het gezelligste 'café' dat we gevonden hebben. Koffietje?

Uitslapen. Bijpraten. Plannen smeden. Hard lachen. Geen pampers of fruitpap. Wijn met sloten. Dutjes. En dan halverwege de terugrit niet meer kunnen wachten om die dochter van ons terug te zien. Geweldige combo! 

Warm & mooi

Omdat mijn hart hier gloeiend warm van wordt.

Omdat de filmpjes zo schoon zijn dat het bijna zeer doet. 

Omdat er veel mensen zijn waarvoor ik het beste hoop. 

Het aller-aller-allerbeste.

Drie dingen en dan zwijg ik

Eén van mijn hobby's is immosites afschuimen. Ik kan daar niks aan doen, ik vind dat plezant. Ik woon hier nog altijd graag, maar het leuke aan deze hobby is dat alles kan en alles mag! Soms duw ik de prijscategorie naar onbetaalbare hoogten, soms zoek ik in regio's waar ik in de verste verte niet zou willen wonen en soms check ik gewoon wat er rondom ons te koop staat.

En vooral: hoe het er daarbinnen uitziet. Want dat is natuurlijk het allerleukste aan zomaar wat immogesurf: kijken welke kleur de muren hebben, hoe mensen hun tuin hebben aangeplant of hoeveel rommel er nog op het aanrecht ligt. Maar zo raar, dat sommige mensen hun huis niet opruimen voor ze een foto maken om het te verkopen!
Dat is toch zo'n beetje alsof je op blind date gaat? Dan ga je toch ook niet in je joggingbroek, maar presenteer je toch de best mogelijke versie van jezelf? Hierbij mijn top drie van meest onbegrijpelijke immofoto's:

1. Rommel
   Enfin, mensen, die mand met strijk: zet die toch rap weg voor de foto! En uw ontbijtspullen, die zijn toch ook snel opgeruimd?
2. Vreemde items
   Waarom zou iemand eigenlijk drie keer een foto van zijn (niet eens zo speciale) toiletpot willen tonen? Ik vind dat echt intrigerend.
3. Slechte foto's
   Gepixelde, bewogen, donkere, onscherpe, mislukte foto's: laat die weg. You're making it worse!

Niet dat ik nu zo de immospecialist ben, maar dan oogt mijn volgende rondje wildsurfen in elk geval toch wat mooier - of dat hoop ik tenminste. Ik dank u vriendelijk!

De Tien Geboden van Borgerhout

Ik deel dit stukje hier nog even, voor de mensen die het nog niet hadden zien passeren op Facebook of op www.dna.be (de website van De Nieuwe Antwerpenaar waar ik een van de gastbloggers ben).
Het originele artikel lezen kan ook.

Tien jaar geleden wilde niemand in Borgerhout wonen. Nu wil iederéén hier precies zijn.

Om die massale volkstoeloop een beetje in goede banen te leiden, ben ik zo vrij om de Tien Geboden van Borgerhout hier neer te schrijven. (Let op: dit zijn mijn Tien Geboden. De kans bestaat dat u het daar helemaal niet mee eens bent. Maar hey, lees dan alvast gebod nummer één ;-)

1. Gij zult niet zagen

Face it: Borgerhout is een zakdoek groot en hier wonen veel mensen. Héél veel mensen. Dus ja, de tv van de buren zal al eens boven uw eigen stem uitkomen. De kat van de buren kan al eens miauwen - dat is wat katten doen. En soms zal iemand met weinig tijd zijn auto eens voor uw garagepoort zetten om zijn boodschappen uit te laden - maar als hij het vriendelijk vraagt, dan kan u toch ook vriendelijk antwoorden of u dat wel of niet ziet zitten? Laten we het gezellig -of op zijn minst vriendelijk- houden.

2. Gij zult niet rochelen

Beste mensen, er bestaat zoiets als een zakdoek. Gemakkelijk, neemt weinig plaats in en het is erg proper. Want slalommen tussen rochels en fluimen, ik vind dat niet tof.

3. Gij zult veel fietsen

In Borgerhout is bijna alles zo vlakbij dat het zonde is om met de auto naar de bakker te gaan. En trouwens, hoe meer fietsers, hoe meer vreugd! 

4. Gij zult uw auto niet stationair laten draaien

Voor niks nodig - tenzij u houdt van geluids-, stank- en uitlaatoverlast. Niet doen, dus. Dank u. 

5. Gij zult kleurenblind zijn

Er wonen veel kleurtjes samen in Borgerhout. Van melkwit (ikke!) over rood-wit en paars tot superdonkerbruin. Iedereen welkom - wel eerst even voeten vegen, a.u.b.!

6. Gij zult uw voeten vegen

Een barbecue op de wilden boef op het pleintje voor de deur. Een caféterras inpalmen - op de dag waarop het café gesloten is. Nachtelijke renwedstrijden rond de kerk organiseren. Zo lang niemand er last van heeft, zeg ik: veeg uw voeten aan wat 'de mensen' denken!

7. Gij zult tegen kinderen kunnen

Veel mensen, dat wil ook zeggen: veel kinderen! Overal waar je kijkt zie je hier buggy's, spelende kinderen en rondhangende jeugd. Of je nu zelf een mega-moederkloek bent, of vreselijk anti-kinderen: Borgerhout krioelt ervan. Comes with the package. 

8. Gij zult blij zijn met een vierkante meter buitenruimte

De meeste mensen in Borgerhout hebben maar een piepklein balkon of een mini-stadstuin. Daarom zijn de openbare parken hier zo drukbevolkt. Reden te meer voor gebod nummer negen!

9. Gij zult uw rommel opruimen

Wij hebben ook maar een ieniemienie stadskoertje en zakken dus regelmatig af naar het park en het Krugerplein achter onze hoek. Maar ik plant mijn kind niet graag neer tussen rondzwervende frisco-papiertjes, lege chipszakken en verfrommelde pakjes sigaretten. Je eigen rommel opruimen en in de vuilbak gooien - of bij gebrek daaraan, meenemen naar huis: zó heel moeilijk is dat toch niet? 

10. Gij zult graag feesten

Een avondje op café, een reuzenreceptie, Muziek in de Wijk, een uitbundig suikerfeest of een nog uitbundiger huwelijk, ... In Borgerhout weten ze hoe ze een feestje moeten bouwen. Dat is plezant. Mensen worden daar vrolijk van. Toeter of rinkel dus gerust mee als u nog eens zo'n feestende bende tegenkomt!

Foetsjie

Het is niet omdat de zon begint te schijnen, dat het gevoel weer binnensijpelt. Integendeel, een mens zou dat gevoel eerder verwachten op een triestige winterdag in december. Maar het steekt gewoon af en toe de kop op. De ene keer al wat prikkender en dwingender dan de andere, maar onderhuids sluimert het altijd.

Soms wil ik namelijk eens weg. Mijn man en kind onder mijn arm nemen en -ajuu- er even tussenuit knijpen.
En niet zomaar op vakantie en na een paar weken gewoon terugkeren. Nee, in mijn droombeeld is het meer iets van lange duur, iets van een paar maanden of een jaar.
En niet zomaar op vakantie en niets doen. Nee, zoals ik het voor me zie, hangt er ook een project of een opdracht aan vast.

En ik weet dat dat veel gevraagd is.
En ik weet dat dat praktisch gedoe zou opleveren.
En ik weet dat er veel gemis zou zijn - en niet alleen frieten en ons huis.

Maar toch denk ik dat het leven zo hard te kort is om dat eens niet te doen.
Bovendien wil ik op mijn sterfbed niet liggen met de spijt in mijn hart dat het er nooit van gekomen is. Verdorie, ik vind het nu al onbegrijpelijk dat ik nooit op Erasmus-uitwisseling ben geweest!

We dromen erover.
We zoeken ernaar.
We denken eraan.
We praten erover.

Ooit gaan wij dat doen.


PS: met het risico op dezelfde kriebels & kronkels, drie blogs die als een magneet op mij en mijn lief werken. Let wel: u leest ze op eigen risico!

• Intermezzo Italiano: de pauzeknop ingedrukt houden in een nietig dorpje in Italië = nice.
• On est parti: een goed draaiend Antwerpse restaurant achterlaten en met drie zonen en een hond in een piepkleine caravan vertrekken - zonder plan = ballen hebben!
• The Storysnapper: mijn vriendin trekt met een andere vriendin door Afrika met een zelfgebouwde verhalenmachine = daar moet ik bijna van blèten zo schoon. 

This is where the magic happens

Anna stapt. Soms durft ze nog niet helemaal, maar ze kan het. De afstanden die ze overbrugt worden elke dag een beetje groter. En zo is het vanaf dag één geweest: elke dag komt er weer iets nieuws bij. Op bepaalde momenten zié je voor je ogen de nieuwe verbindingen in haar hoofd ontstaan. Vroeger kreeg ik al een tip van de sluier bij mijn neefjes en nichtjes, maar om het elke dag voor mijn eigen ogen te zien gebeuren ... Ik kan dat eigenlijk niet uitleggen.

De frustratie als het niet lukt.
De trots als het plots wél lukt.
De stralende ogen als ze applaus krijgt.
De onverstoorbaarheid waarmee ze het telkens opnieuw probeert.  
De mentale klik die je soms bijna hóórt als ze doorheeft hoe iets in elkaar zit.
De schaterlach als ze grapjes maakt of gek doet.
De twijfelende handjes als ze weet dat ze iets niet mag maar ze het toch wil.

Ik zeg het u, mensen, het is magisch. 

Maar hoeveel nieuwe dingen er ook geleerd worden, soms moet je ook eens gewoon aan een raam staan likken.  

Toast chou-fleur

Als ik 's middags thuis eet, dan wil ik liefst iets anders dan een boterham met kaas. Soep, bijvoorbeeld, of een slaatje met stokbrood - alles wat niet per se in een rechthoekige brooddoos hoeft te passen. Dus ik dacht dat ik het toch weer goed geregeld had toen ik dat restje videe in de vriezer ontdekte. Want toast videe, dat is altijd lekker!

Maar het was geen videe.

Het was bloemkool met witte saus.

Dat komt ervan als een mens te lui is om etiketjes op de potjes te kleven. Allez, sommige mensen zullen dat misschien lui noemen, ik zou eerder zeggen overmoedig. Als ik iets in de vriezer zet denk ik gewoon altijd dat ik ga onthouden wat erin zit.

Niet dus. Toast chou-fleur. Ik ruik een hype.

Koudede in de wijk

Er zijn mensen die denken dat de gitarist altijd alleen naar hen kijkt. Of dat het echt over hen gaat als Koen Wauters zingt dat hij niet meer bij te sturen is. Maar ik denk optredens doorgaans eerder iets als 'zouden die nooit eens naar het toilet moeten tijdens zo'n optreden?' en om handtekeningen zal ik al helemáál nooit gaan vragen. 

Omdat wij onze dochter dit weekend hadden uitbesteed aan gewillige grootouders konden we nog eens op het gemak naar Muziek in de Wijk, op het pleintje achter ons huis. Vandaag stond daar Koudede uit Niger op het podium. Veel mensen worden verschrikkelijk zenuwachtig van die muziek, maar ik vind dat heerlijk hypnotiserend. Ik zie mijzelve al zitten in een hutteke in de woestijn, met op de achtergrond een paar mannen die wat tokkelen op hun gitaar om dan samen te staren naar de ondergaande zon. 

Niet dat ik nu zo het type ben dat heel de dag blootsvoets op Sfinks rondloopt en alles wat niet van de Wereldwinkel komt verafschuwt, maar ik vind het wel de perfecte muziek om op te werken thuis, heel de dag op repeat. 

Dus kocht ik daarstraks een plaatje van Koudede. Zo'n echte single in vinyl. 

En toen we het podium passeerden op weg naar huis, porde mijn lief mij aan: 'Ah! Daar zijn die mannen, vraag maar een handtekening!'. Goed wetende dat hij liever zo'n handtekening op zo'n plaatje heeft dan ik. Om vervolgens stiekem deze foto van mij te maken en dat dan schaamteloos op mijn tijdslijn op Facebook te posten. 

Tss. Liefde in moderne tijden. 't Is niet meer wat 't geweest en 't zal nooit niemeer... 

Sarah kickt af

Vijf dagen Friesland, twee dagen Ameland. Een hele week alleen met drie. Dan betekent thuiskomen zwaar afkicken. Maar dat is omdat het zo geweldig leuk was, natuurlijk.

Ik vind dat tof, Friesland. Zoveel ruimte, zoveel horizon. Wij zaten in een gezellig huisje, in the middle van the middle of nowhere. In de verste verte alleen maar weien met paard'n, koei'n, schap'n en ganz'n. Het leek wel of we in Scandinavië zaten, maar dan gewoon op drie uur rijden van Antwerpen. 

Frieser kon het alvast niet worden met sukerbôln (suikerbrood) en overal Friese vlaggen. 

Tijdens een voorronde van het kampioenschap fierljeppen (fie'ljp'n) leerden we onze dochter alvast wat goede gewoontes aan. 

Ook leuk: Leeuwarden. Winkelen, ijsjes eten, terrasjes doen. En vriéndelijk dat de mensen daar zijn. Wildvreemden die zomaar 'hallo' zeggen op straat (niet omdat ze iets van je willen aftroggelen), winkeldames die je vriendelijk begroeten, gewoon maar omdat je binnenkomt (en niet om daarna rond je te blijven cirkelen als aasgieren), wij zijn dat hier niet gewend.
Ik vind dat we dat hier ook moeten invoeren. Laten we dat afspreken? Ja? Oké.

Op het einde van de midweek breiden we er nog twee daagjes Ameland aan. Een eiland van 4 kilometer breed en 23 kilometer lang, met vier dorpen, één veerboot en drie pauwen op de enige jeugdherberg op het eiland. Soms mag het al eens simpel zijn in het leven.

En 's avonds met de babyfoon op café (in de jeugdherberg, welteverstaan), een mens wordt daar content van. Van fietsen ook (als je wind mee hebt, welteverstaan). Echt content.

En moe. Dat ook.

Houdoe!

Onder het motto "een straat kan er nooit vrolijk genoeg uitzien":

Na de vlaggen met restjes stof nu ook: het gepimpte nestkastje! Na de regenbuien van de laatste dagen ziet het kuikentje er wel meer uit als een verzopen kieken, maar kom. Daar gaan we nu niet over zagen, he.

Anna in de gloria!

Wat een zot jaar! De eerste maanden vond ik niet te onderschatten, maar vanaf de tiende week ging alles alleen maar in stijgende lijn, vond ik. Met als kers op de verjaardagstaart gisteren een bezoekje aan de zoo, een stralende zon en een supervrolijke dochter.

Wat wil een mens eigenlijk nog meer?

Weet u nog wat u vorig jaar op dit eigenste moment aan het doen was?

Ik wel.
Ik lag op de materniteit -al een uur of tien, om precies te zijn. Maar er gebeurde daar niet veel.
Wij wachtten af.
Wij lazen roddelblaadjes.
Wij aten pasta uit een plastieken bakje van het winkeltje aan de overkant.
Ik checkte om de haverklap of mijn sexy ziekenhuis-onderbroekje nog niet op mijn knieën was gezakt.
Wij logen tegen onze (schoon)ouders dat we op restaurant zaten om hen niet ongerust te maken.
We luisterden naar de monitor.
Ik dacht: "Amai, als dit het is, dan heb ik wel een hoge pijngrens, dat valt mee."
En af en toe bekeken wij elkaar eens en beseften we plots dat we daar met eentje meer zouden buitengaan dan we waren gekomen.

Een goeie twee uur later. Toen begon het pas goed.
Toen dacht ik: "Amai, ik héb geen pijngrens."
En mijn man sprong nog een metertje achteruit door mijn gevloek en mijn lelijke woorden.
Ik zie hem nog zo staan, technisch werkloos, met de douchespuit in zijn handen en ik in het hoekje van de douche, omdat ik niet wist waar ik moest kruipen.

Enfin.
Hoewel ik mij alles nog levendig herinner, ga ik u de details besparen.
Want het was niet mooi. Nee.
Geef toe, toch sympathiek van mij, he?

Nog vier uur later kwam er een Reddende Engel, ook wel gekend als de Man met de Spuit. I love de Man met de Spuit. Ik snap eigenlijk niet hoe iemand ooit is kunnen bevallen zonder de Man met de Spuit. Maar goed.
Trouwens, wist u dat een vrouw in het kraambed de onnozelste dingen uitkraamt (ha, ha)? Ik herinner mij dat ik het zo erg vond dat we die man om vier uur 's nachts uit bed moesten bellen. Ochottekes toch.

Na het bezoek van de Man keerde de rust weer terug, maar slapen konden we nog altijd niet. En dan duurde het nog zeven uur voor het voorbij was!

Dus konden we niets anders doen dan wachten.
En wachten.
En wachten.
En de kleertjes voor de baby nog eens goed leggen.

En wachten.

MEUP!

"Goh,", hoor je mensen wel eens zeggen, "als ik de Lotto win, dan zou ik mijn huis afbetalen, en misschien een deel weggeven aan een goed doel en de rest op de bank zetten, voor later, want je weet tenslotte toch maar nooit."

Euh... Saai-haai! Dat is dus -MEUP!- dik het foute antwoord, hoor, mensen. Maar vooruit, ik ben goedgezind vandaag, probeert u nog eens, misschien komt er dan een betere reactie uit de bus. Want uw huis afbetalen en een beetje opzij houden op de bank -tja, een mens wéét natuurlijk nooit-, dat moeten we sowieso al doen. Als het moment dan eindelijk daar is, als u dan eindelijk echt schandalig rijk wordt, dan mag u daar toch wel eens iets zots mee doen, zeker!

Ik kan wel tienduizend dingen verzinnen die ik liever met dat geld zou doen dan het naar de bank brengen, of all places.

Een groot feest geven in een spiegeltent.
Zotte reizen maken.
Aan alle triestige mensen vliegers en zeepbellen uitdelen.
Een Volkswagen-busje kopen.
Het Rivierenhof afhuren en een privé-optreden van Sigur Rós regelen voor iedereen die hier naartoe gaat.
Alle strepen van het zebrapad in een andere kleur laten schilderen.
Mijn mama meenemen naar het Vasarely-museum in Aix-en-Provence.
Foto's van Anna laten maken door bijvoorbeeld Emilie Vercruysse.
Een letterpress-atelier beginnen met A.

Och, mensen, mensen. Ik moet stoppen of ik draai door.

En ik speel niet eens op de Lotto.

Gisteren op Biodroom

Smart sex with a winner: Mauro op Biodroom.
Ik heb al naar ergere dingen gekeken op een donderdagavond.

Strak kostuumvest, jeansbroek, dik, zwart haar, stoppelbaard, en nog grappig ook. Man, man, die kan mij krijgen.

Maar wacht eens..

Zo.

Dat ziet er al iets beter uit, nietwaar? 

Na drie poetsbeurten (waarvan  een met bruine zeep, een met azijn en een helaas met iets minder ecologisch) is het hout nog niet helemaal wat het moet zijn, maar het is wat het is. Het groen tegen de muren wil ik nog wel wegkrijgen. Volgens mijn mama is javel het enige dat nu nog zal helpen, maar als iemand een alternatief heeft zonder plaatselijke milieuramp als gevolg: graag. 

Alle bloempotten staan nu in het hoekje bij elkaar. De kamperfoelie staat wel op straf, want die had bladluizen uitgenodigd.

En met die mat heb ik ooit eens drie weken rondgezeuld door Laos en Thailand (echt waar, ik moet dat eens afleren, souvenirs kopen die buiten formaat zijn), dus ik ben blij dat ik ze eindelijk kan gebruiken.

Laat de zomer beginnen!

Het washandje

Anna is ziek. Hoesten. Snot. Zeuren. Hoewel ze er meestal nog verbazingwekkend vrolijk onder blijft, zijn er toch momenten waarop ze echt alleen maar wil hangen, bij voorkeur op onze arm. En als ze daar dan ligt, met haar gezicht vol snot en tranen, dan is het tijd.

Tijd om te doen wat mijn mama altijd deed.
Tijd voor waar ik zelf als kind zoveel deugd van had, dat ik het nu nog altijd voel.
Tijd om een nat washandje boven te halen.

Als ik met dat washandje over haar gezicht wrijf, dan besef ik plots dubbel zo hard dat ik haar mama ben. De enige. En dan denk ik aan mijn mama. En hoeveel deugd het deed als ze met een nat washandje over mijn zieke gezicht veegde.

En dan wens ik dat iedereen op de hele wereld iemand heeft die met een nat washandje klaar staat als het even niet meer gaat.

Ra, ra, ra

Ra, ra, ra, het is handig, tijdbesparend en naar 't schijnt goed voor uw portemonnee. Wat is het?

Een weekmenu! Normaal ben ik meer van de 'ik kook gewoon waar ik vanavond zin in heb'-methode, maar wat blijkt? Een weekmenu, dat werkt dus echt!

Ik dacht dat dat alleen was weggelegd voor de superstrak georganiseerde huisvrouwen der aarde - het type huisvrouw dat ik niet ben, om eens een eufemisme te gebruiken. Maar nu blijkt dat toch wel echt te werken, zeker, zo'n weekmenu. Don't worry, ik ga hier niet elke week opschrijven wat wij gaan eten of gegeten hebben. Kookprogramma's genoeg, en over eten kan u al gaan lezen bij andere blogs die daar veel beter in zijn dan ik. Tenzij u dat echt wilt natuurlijk, maar dat denk ik niet.

Het grappige is dat zo'n weekmenu een nieuw mechanisme in gang zet. In plaats van te koken waar ik zin in heb, heb ik zin in wat ik ga koken. En dat is -reclamestem aan- een heel nieuwe sensatie voor mij! Nu zit ik mij al heel de week te verlekkeren op wat er nog gaat komen. Bovendien hou ik van een goedgevulde koelkast. Plus, ik moet niet meer om de vijf botten naar de winkel rennen.

Een win-win-situatie, heet zoiets volgens mij.

Lekkere vrijdag #4: héle hoge hoogdag

Gisteren vierden mijn wederhelft en ik onze twaalf-jaar-samen-dag. Prima excuus om een taartje te bakken!

Gelukkig was het geen echte taart, want mijn lief was voor de gelegenheid toevallig ook al langs de bakker gepasseerd. Mijn baksel was een kaartentaart, eentje met kaartjes in twee categorieën: geven en nemen. Twee dingen die toch redelijk essentieel zijn in een relatie. (vooral als hij geeft en ik alles neem, haha, flauwe mopjes zelf aan te vullen)

En zo verzekerde ik mezelf tenminste ook van enkele cadeautjes, hèhè! (dat was voor ik wist van de taartjes en de bos rozen, maar kom, nog een paar extra leuke cadeautjes kunnen er altijd bij, nietwaar ;-)

's Avonds testten we bij wijze van Lekkere Vrijdag een recept uit van Jonge Sla. Oh boy, dat was lekker! Citroenspaghetti met pompoensalade. Aanrader! Het kleinste lid van onze familie vond dat precies ook, want die was met geen stokken in bed te krijgen voor 23 uur. Als er iets te vieren valt, is ze er als de kippen bij. Ze wilde waarschijnlijk niet gaan slapen voor die pompoensalade (inclusief pittige kruiden) op was, want die vond ze niet te versmaden.

Als de volgende twaalf jaar even leuk zijn als deze, dan sta ik er goed op.
Hoera voor ons!

Op een ander

En hoe was uw lange, lange weekend? Ik hoop dat u er ook zo hard van genoten heeft. Ik moet nog een beetje afkicken van zoveel fijne dagen met drie. Wij gingen tulpen plukken in Berendrecht en zand tussen onze tenen voelen in Zeeland. Dat was trouwens nog eens een belevenis, dat hele zandgebeuren.

Dit is hoe ik het mij had voorgesteld:

1. De dochter staart verwonderd naar de open zee en kan haar geluk niet op.
2. We zetten haar in het zand en ze begint er meteen gretig mee te spelen. 
3. Wij doen een dutje in de warme lentezon terwijl Anna zich in stilte bezig houdt met zandkastelen en consoorten.
   

Dit is wat er echt gebeurde:

1. Het wandelpad naar het strand was veel verder weg dan voorzien. 
2. De regenwolken kwamen veel sneller dichterbij dan voorzien.
3. Toen we aan het strand kwamen, deed de dochter hoegenaamd niets.
4. Toen ik haar in het zand zette met haar blote voeten, wilde ze terug op het dekentje.
5. Toen ze haar hand in het zand placeerde, was er maar een ding in haar ogen te lezen. En het was geen verwondering. Nee. Het was pure, onversneden PANIEK!
6. Intussen begon het te regenen.
7. Dit gebeurde allemaal op ongeveer 45 seconden. 
8. Waardoor wij binnen de minuut terug ingepakt en op de terugweg waren. 

Ach, ja. Het zal wel een goed verhaal zijn voor de speech op haar huwelijksfeest, zeker? En gelukkig doen de Nederlanders aan borrelen. Dat vond ze dan weer wel leuk. Echt een dochter van haar moeder, dat kind.

 

PS: ik schrijf tegenwoordig ook op een ander, namelijk voor Biodroom, de supergezellige gemeenschapstuin op Linkeroever (Antwerpen), met groenten in grote puinzakken vol potgrond en kunstenaars en gratis concerten en een volkskeuken in de zomer.
Komt dat zien! Of lees in elk geval mijn posts van de voorbije week ;-)

• Zin in een kopje verse thee? Met zelfgekweekte kruiden dan nog wel. 
• Ook met maar één vierkante meter kan je een moestuintje bouwen!
• En deze zalige stadsgenoot kweekt courgetten met zicht op het Centraal Station. Jihaa!

Ons terras in april

Een blik op de huidige staat van ons terras. De zaadjes zijn gezaaid en de plantjes zijn verpot. Alleen het groensel moet nog weggeschuurd worden. Kan het daarvoor even stoppen met regenen, alstublieft? Dank u.

Maar wat erger is: ik zit met een probleem. Ik kan geen potten schikken. Hoe doet een mens dat toch, iets er laten uitzien alsof het quasi nonchalant daar is neergezet, zodat het er helemaal uitziet als een gezellig, ongedwongen stadskoertje in het zuiden?

Want dat is namelijk wat ik toch echt wel doe: dingen nonchalant ergens neerzetten. Op goed geluk. Maar blijkbaar moet je eerst een hele dag schikken en arrangeren en herschikken en verplaatsen om alles er nonchalant te laten uitzien. Gewoon nonchalant op zijn eigen is blijkbaar geen goed plan.

Volgens mensen die het kunnen weten moet je dan gewoon zeggen dat dat de bedoeling was. Dat het helemaal is geworden zoals je het bedoeld had. Bij deze noem ik mijn stijl dus Authentieke Nonchalance. En daar moet je aanleg voor hebben, hoor!

Op zijn zondags

Meestal vind ik jurkjes niet mooi bij baby's. Toch niet bij die dochter van ons, die -laat het mij subtiel zeggen- in de tijd van Rubens waarschijnlijk best veel succes gehad zou hebben. Superschattig, zo'n mollige baby -de eerste die niét in haar wangen wilt knijpen moet ik nog tegenkomen- maar die kleine kleedjes poffen meestal  zo.

Enfin. Nu ze wat vaker rechtstaat en zelfs heuse wandelingen begint te maken -langs zetels, deuren, tafelpoten en andermans benen- begin ik het stilaan wel mooi te vinden, die mini-jurkjes.

Dus jurkjes hebben we al. Nu nog tanden.

Tot zover

Dus toen ik net twee knisperverse broden had gekocht bij de bakker, hielden ze me tegen. Twee magere, ongezond uitziende mensen. Een man en een vrouw. De man sprak me aan. Hij rechtte zijn rug en in een soort van stijfdeftig Nederlands begon hij zijn verkoopspraatje.

"Goeiemorgend, mevrouw. Zou ik u eens 'eel evekes iets mogen vragen, alstublieft? Het is namelijk het volgende. Mijn vrouw en ik 'emme al twee dagen niks meer gegeten en wij 'emme echt heel veel honger. Wij zouden u willen vragen of het misschien mogelijk is dat u ons een klein bitje geld zou kunnen geven zodat wij deze nacht toch zouden kunnen gaan slapen in de Biekorf, alstublieft. Dat zou echt heel vriendelijk zijn van u."

Ik wou nog verder stappen, maar het was al te laat. In dit soort zaken is er nu eenmaal een bepaald kantelpunt waarop er geen weg terug is. Meestal ben ik dat punt voor en maak ik me uit de voeten, maar nu dus niet. Ik gaf hen een euro. Hun ogen blonken en ze renden nog net niet als twee schoolkinderen op het einde van het schooljaar naar huis.

"Dat is echt heel vriendelijk van u. Bedankt, mevrouw."
De man maakte nerveus aanstalten om verder te wandelen.

"Maar willen jullie anders een paar sneetjes brood misschien?", probeerde ik nog.
"Goh.. Pfft. Brood? Euh, neeje. Moete gij brood 'emme?" knikte de man naar zijn vrouw.

"Brood? Neuh."