Het heerlijk avondje

Ik ben een sucker voor tradities. De kerstboom zet je pas na Sinterklaas en vrijdagavond is met-drie-in-bad-avond. Nu hebben we ook het geluk dat er een oma en een opa in het spel zijn waar Anna elke zondagavond naartoe mag. Op maandagavond pikken we haar na het werk weer op en als we braaf zijn mogen we nog mee-eten ook.

Zondagavond is dus Sven & Sarah-avond. Even vakantie van koetjiekoetjie en kielekiele. En hoewel ik mijn dochter plots vreselijk fysiek kan missen, en ik af en toe fantoomgeluiden op de babyfoon denk te horen, kus ik mijn pollekes voor dat zondagavondje.

En op maandag zijn we zo blij als onnozele kinderen dat we haar weer mogen gaan halen.
Het dotje.

Eigenbak enveloppen

Vlak voor ik las over zelfgemaakte enveloppen bij Oh Happy Day!, had ik toevallig zelf een enveloppenmal besteld bij Papiermier. En nu kwam het eindelijk van pas, want mijn schoonmoeder verjaarde vorige week en mijn schoonvader vroeg of ik geen passend kaartje voor zijn cadeau kon maken.

Et voilà! Een zweefvlieg-kaartje met bijpassende envelop: véél eenvoudiger dan het lijkt. Gewoon het ontwerpje uitprinten op een A4, de contouren van de enveloppenmal overnemen op het blad, uitsnijden, kleven, klaar!

Wil je het ontwerp van de envelop ook gebruiken, mail me dan even.

(Ik weet namelijk nog altijd niet hoe ik hier een pdf moet uploaden, iemand?).

Happy birthday to me!

De beste verjaardagen zijn die waar uw lief doet alsof hij naar het werk vertrekt maar een uur later alweer voor de deur staat met een bos rozen en taart!

Ik snap nog altijd niet dat er mensen zijn die niét graag verjaren. Ik bedoel maar, elk jaar dat je erbij krijgt is toch een cadeautje op zijn eigen?

Boys + boobies

Anna is al vijf maanden oud vandaag! En ik moet terug gaan werken. Voor echt! Waah, wat gaat dat snel. En hoe hard je op voorhand ook roept dat je echt nog wel over andere dingen gaat praten (en bloggen ;-), zo'n baby slorpt nu eenmaal een groot deel van je dag en je gespreksstof op.

Zo stel ik me achteraf bekeken toch wel wat vragen bij mijn borstvoedingsperikelen.
Onlangs volgde ik ook nog een discussie bij Oontje en daar werd bevestigd wat mij al langer opviel: negen van de tien vrouwen die ongelofelijk lang en supervlot borstvoeding geven, hebben een zoon. En dan vraag ik me af:

Drinken jongens liever van de borst dan meisjes?
Laten jongensmama's hun baby's anders drinken dan meisjesmama's?
Gaan mama's anders om met zonen dan met dochters?
Of zijn die zonen vanzelf een beetje aanhankelijker?
Of zijn meisjes minder ontvankelijk voor dat hele borstvoeden?
En hebben jongensmama's een andere ingesteldheid dan meisjesmama's?
En is u dat ook al opgevallen, dat borstvoeding vaak vlotter loopt bij jongens dan bij meisjes?

Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen die de regel bevestigen, maar ik vind het toch frappant. Ik weet voor mezelf dat ik nogal snel op schema's gesteld was, dus misschien ligt het bij dat 'voeden op verzoek', dat mij niet zo lag? Of dat ik Anna per voeding telkens een kwartier aan elke kant liet drinken, zoals mij verteld werd in het ziekenhuis, in plaats van per voeding gewoon één kwartier aan één kant?

Enfin. Denkt u er maar eens rustig over na terwijl ik me maar eens ga klaarmaken voor die eerste werkdag. Hmpf.

Chique foto's van chique mensen

Jawel, dat is al een jaar geleden, seg! Elke dag kijk ik nog eens een keertje naar mijn ring en dan gloeit mijn hart een beetje. Want trouwen met de man van je leven, dat is toch echt de kers op een sowieso al overheerlijke taart. Dus vierden we dat met een babysit, eten bij een Indonesiër en ondergetekende die bij de tweede cava al onnozel begon te doen (goedkoop dronken worden, heet dat, geloof ik).

Enfin. Wat ik wou zeggen. Mijn mama en haar zussen grasduinden een tijdje geleden in hun oude familiefoto's. Dit weekend kreeg ik er een selectie van te zien. Ik wist niet dat ik zo een coole grootouders had! Ze waren een beetje van het chique type. Jasje, dasje, hoedje, dat soort dingen. Dingen die maakten dat quasi het enige dat ik mij van Marraine herinner de zin "Maar laat de grote mensen nu eens praten." is. En dat er altijd Chocotoffs in een rieten mandje met een nep-kers op zaten, maar dat ik bang was om er eentje te vragen.

Maar zo wat van de chichi zijn, geweldige foto's dat dat oplevert. Met mijn bompa had ik best wel eens de charleston willen gaan dansen, hoor! Zeg nu zelf:

Kaas met grapjes

Of hoe mijn lief altijd de ronde stukken kaas laat liggen en alleen de rechte stukken opeet.

En dan gaat de kaas in staking. Ah ja.

In the mood

Hoera! Ik heb net mijn moodboard voor de Secret Santa doorgestuurd. Het is eigenlijk een collage van losse foto's die ik eens bijgehouden heb in een mapje op mijn bureaublad voor 'ooit, als, wie weet'.

Nu ik ze bij elkaar zie, valt het me pas op hoe dromerig de meeste foto's zijn. Er lijkt daar vooral precies vanalles te zweven. Och, een beetje zweven is leuk, toch? Eigenlijk zou ik het liefst gewoon in die foto's binnenvliegen!

klik op het beeld om in te zoomen

En nu maar hopen dat Mr. Coolinary mijn naam toebedeeld krijgt. Njam njam!

Oh, oh, oh

Soms stoot je op van die blogs waarvan je mond openvalt om zo de komende twee uur te blijven hangen. Oh Happy Day is er zo eentje. Ik vond 'm via Sjoe Sjoe.

Serieus. Hoeveel geweldige ideeën kan één vrouw hebben?! Ik wil gewoon al een feestje geven door nog maar naar haar website te kijken. Alléé! Mooie zakjes met reuzeconfetti's fabriceren? Waarom niet! Vrolijke mini-piñatas maken? Jot, jom!

Pop-upkaartjes, geheime feestjes, photo-props, prachtige uitnodigingen...

Ik probeer foto's te selecteren maar bij elk prentje wil ik op de rechtermuisknop klikken.

Maar wat me nog het meest intrigeert is het knopje met de 'invitations'.

Bij Oh Happy Day hebben ze namelijk iets dat mijn ogen uitsteekt.
't Is te zeggen: twee dingen. Eén voor elk oog, ha.

Een letterpress en een gocco-printer. En daar kan je van deze zalige dingen mee maken.

Dat is toch té prachtig, he. Om maar te zeggen: ik wil dat oo-hoo-hooook!

Alle foto's van www.ohhappyday.com.

(Helaas worden gocco's niet meer geproduceerd en durf ik geen tweedehandse kopen omdat de benodigdheden dus ook snel op zullen geraken. Snif.)

(En een letterpress -hoe heet zo'n ding eigenlijk in 't Schoon Vlaams?- is volgens mij keiduur. Of niet?)

100% Home Made

Men neme:

1 rompertje van de Zeeman

1 potje textielverf

1 penseel

1 goed in het vlees zittende, schaterlachende, zeverende baby

Tekening naar keuze erop schilderen (op het rompertje, niet de baby), ...

... fixeren met het strijkijzer, wassen en klaar is kees!

Sarah & het Stokje

Ik kreeg een stokje van Madrina. Ze wil tien dingen van me weten die niemand weet. Nu heb ik twee jaar geleden al wel tien geheimen met jullie gedeeld, maar kom, ik ben van goede wil dus ik geef er u tien nieuwe:

1. Ik droom ervan om ooit een Echt Kinderboek te schrijven. Een boek dat zo succesvol is dat ik een buitenverblijfje kan kopen waar ik dan heel de dag onder die appelboom kan gaan zitten. Dat spreekt voor zich.

2. Ons kabelabonnement opzeggen was de beste beslissing sinds lang. We hebben een klein bakje waarmee we één en Canvas nog kunnen ontvangen en dat is meer dan genoeg. Ik snap hoe langer hoe minder waarom zoveel mensen hun tijd verdoen met zoveel domme tv-programma's terwijl ze intussen oneindig veel fijnere dingen zouden kunnen doen, zoals op café gaan, naar de film gaan, lezen, vrienden bezoeken, slapen, dansen in de living, ...

3. We dromen ervan om binnen een paar jaar een maand of drie met een busje door Europa te trekken. Kwestie van onze dochter onder het motto "jong geleerd is oud gedaan" alvast goed voor te bereiden op een leven vol reizen. Als het even kan.

4. Ik heb een hekel aan overgeven. Alles beter -zelfs drie dagen misselijk zijn- dan dat.

5. Ik heb drie oudere zussen, waarvan er twee een tweeling vormen. De oudste zus heet Liesbeth maar we noemen haar Lies. De tweelingzussen heten Joke en Eefje. Toen mijn mama bevallen was van Joke, zei de gynaecoloog: "Hou u maar vast, madammeke, want er komt er nog ééntje!" Dus moest mijn mama in allerijl wennen aan het idee dat ze plots niet twee maar drié kinderen had. En een extra naam verzinnen. En alles dubbel kopen.
En alsof die schok nog niet groot genoeg was, kwam ik zeven jaar later ook nog tevoorschijn. Per ongeluk.

6. Ik kan soms in een ongelofelijke paniek schieten als ik eraan denk dat sommige mensen er op een bepaald moment niet meer zullen zijn. Daar wil ik eigenlijk niet aan denken, maar soms overvalt het me. En dan word ik al op voorhand triest.

7. In de krant lees ik eerst de strips.

8. Mijn naam werd gekozen door mijn zussen en komt uit het boek 'Simon en Saartje'. Tot mijn twaalfde noemde iedereen mij ook Saartje. Tot ik op een keer besliste dat het maar eens genoeg moest zijn met dat verkleinwoord en ik me resoluut Sarah liet noemen.

9. Ik ben de Koningin van Middagdutjes. Maar vreemd genoeg kan ik de siesta's die ik deed sinds de komst van mijn dochter op één hand tellen.

10.  Ik zou het leuk vinden om eens een (paar) jaar in het buitenland te wonen. Niet rondreizend met een rugzak, maar op één vaste plek. Bijvoorbeeld om er te werken, of nog beter: om er niks te doen terwijl mijn man daar werkt. Ja, dat lijkt me wel wat. Ik betwijfel of het er ooit van komt. Maar mocht iemand een fijne jobaanbieding hebben: één adres!

Dus. Wat denkt u daarvan?

Mensen! Ik ben deze ochtend opgestaan met een enorme goesting om te werken. En met name: om een nieuwe reeks wenskaarten te maken, ambachtelijk en met de hand gestempeld.

Nu kreeg ik in de loop der jaren al vaak de opmerking "Dàt zou je eens moeten maken!" en "Heb je geen kaartje voor die of die gelegenheid?" Dus nu vraag ik aan u: welke kaartjes mist u in het standaard-kaartenrek?

Ik ben de laatste maanden blijkbaar wel vaker in stempel-modus. Want dat had ik u nog niet laten zien: op het geboortekaartje van Anna prijken ook een paar zelfgemaakte stempels. Voor mezelf maak ik blijkbaar liefst sobere dingen. De stempels werden natuurlijk ook gebruikt voor de suikerbonen en een cd die Sven met veel liefde samenstelde:

Golven van geluk

Soms word ik overspoeld door één grote golf van geluk. Bijna teveel om aan te kunnen. Dan besef ik hoeveel er is om gelukkig over te zijn en stroom ik haast over van dankbaarheid en contentement. Vanochtend, man en dochter boven zalig aan het slapen, ik filmpjes aan het bekijken van de laatste vier maanden.

En dan komt de golf heel stil aangerold. Ik voel het in heel mijn lijf.
Ik ben echt door en door gelukkig.

Een dochter om op te eten.
Een lief waar ik nog altijd vlinders van krijg.
Mooie liedjes.
Een familie waar alles goed mee gaat.
Een bad op zondagochtend.
Vriendschappen die gelukkig niet verloren zijn gegaan.
Nachtrust.
Fijne avonden.
Werk waar ik een kick van krijg.
Herfst-eten.
Een parkeerplaats voor de deur.
Dikke sneetjes lekker, bruin brood.

Ach, het is teveel om op te sommen. En u vindt er waarschijnlijk geen bal aan om al die melige shizzle hier te lezen - misschien heeft u vandaag toevallig echt een baaldag - dus ik zal u gewoon rustig van uw zondag laten genieten met één der bovenstaande redenen:

Sssecret Santa!

Joepie, na een beetje twijfelen besloot de fantastische Tess toch om dit jaar weer een Secret Santa te organiseren. En nu ga ik eindelijk eens meedoen!

Dit jaar maakte Tess de spelregels -volledig terecht- een beetje strenger, dus ik hoop dat ze gewoon véél plezier kan beleven aan de ongelofelijke berg werk die ze erin steekt en dat dit jaar de klagers en de zagers achterwege blijven. Ik ga alvast even nadenken over mijn moodboard. Jeuj!

Ritsen zonder naaien

Ze waren er weer hoor, gisteren, op de terugweg van een heerlijk weekendje in de Hoge Venen: de automobilisten die zichzelf prompt in het midden van twee rijvakken placeerden bij een wegversmalling. Vreemde gewoonte!

Want wat is er nu in godsnaam zo moeilijk aan ritsen? Misschien is het iets Vlaams? Want in Nederland lijkt het -toch niet zo héél moeilijke systeem- al wel goed ingeburgerd. Verdraagzaamheid is precies niet de sterkste eigenschap van sommige Vlamingen.
"Míj gaan ze niet hebben, he, als ik moet aanschuiven, moet iederéén aanschuiven!".

Maar dat klopt dus niet. Ritsen werkt wel. Lees maar. Of drukt u even op 'play':

En als ik dan toch bezig ben, nog twee dingen:

• Rij -alstublieft- zo rechts mogelijk. Wat heeft u in het middenvak te zoeken als u langs rechts voorbij gestoken wordt?
  
  
• En nog eentje om over na te denken terwijl u straks weer in uw auto stapt:

(foto via Facebook van een New Yorkse 'stencilaar', denk ik)

Dank u.

Mes excuses...

... maar wij hadden het veel te druk met niets doen in Frankrijk om te bloggen!

't Is te zeggen, "niets" doen ...

Eén van ons (ik zal geen namen noemen) had het te druk met het uitbuiten van een charmeursglimlach waardoor de twee anderen netjes rond haar vinger werden gedraaid.

Als dat maar goedkomt. :-)

Het Mysterie van de Smurfentaart

Gisteren waren we op de babyborrel van de buren met Limburgse roots en als er één ding is waar de Limburgers goed in zijn, dan is het wel in vlaaien bakken. Maar nu bleek dat de buren met Antwerpse roots helemaal geen smurfentaart kennen! Allez! Mijn favoriete taart sinds mijn kindertijd! Die ik altijd koos voor mijn verjaardag! Niet dat ik uit Limburg kom, maar het scheelt toch niet veel. Maar die Antwerpenaren kenden dat helemaal niet! Van geen kanten! Wat een gat in hun taartencultuur!

Toch stelden de buren met de Antwerpse roots een goeie vraag: waarom heet dat in godsnaam smurfentaart?

Goh... Euhm... Tja.
Goeie vraag.

(Nochtans heet dat bij O'Cool toch ook zo blijkbaar.)

Rust, Reinheid en Regelmaat

Dat is het devies in van die ouderwetse opvoedingsboeken, maar ik moet toegeven dat het werkt! Baby's (of althans die van ons toch niet) worden een beetje routine nooit beu. Eten, spelen, telkens weer schaterlachen met dezelfde mobiel die altijd dezelfde rondjes draait, en dan weer een dutje doen.

En tijdens die dutjes krijg ik dan ook weer eens wat gedaan. Zoals het rittenboek voor Vlijtige Vink eindelijk afwerken, hoera! Ik kan helaas nog geen foto's tonen want ze heeft het zelf nog niet gezien. Ik wilde het afkrijgen voor het einde van de zomervakantie. Dat is natuurlijk niet gelukt, maar kom, de eerste schoolweek, dat valt ook nog mee, toch?

Groeten uit Zonneland

Mijn eerste wapenfeiten zijn in Zonneland verschenen, hoera! Een teckel-pennenzak knutselen en een lieve dierenarts in spe interviewen, ik kan wel ergere jobs bedenken. Altijd leuk om te zien hoe mijn droge Word-teksten getransformeerd worden tot hapklaar leesvoer. Zeker als het dan nog eens op kindermaat is. I love my job!

klik op de foto om alles te lezen

Lieve Brieven

"Dan stuur je toch gewoon een handgeschreven brief richting Burundi?" zei Griet onlangs.
Ja, eigenlijk, waarom niet? Want hoewel ik zelf zo ontzettend blij word van een ouderwetse brief, schrijf ik er zelf amper nog. En nu vond ik deze allereerste september wel een prima dag om daar verandering in te brengen.

Dus vanochtend diepte ik mijn goeie, ouwe vulpen op uit de kast. In één beweging vloeide er een brief uit mijn pen, en terzelfdertijd groeide in mijn hoofd een voornemen. Namelijk het voornemen om elke dag van dit jaar (of half jaar of schooljaar, dat zien we dan wel weer, want we weten al hoe het gaat met mij en langlopende projecten...) iemand een brief te schrijven.

't Is dat ik zoveel tijd op overschot heb, maar eigenlijk is een brief snel geschreven. De woorden heb ik vaak al gekozen in mijn hoofd. Dan hoef ik ze alleen nog maar op papier te zetten. Voortaan start ik mijn dag dus met een kop koffie en een brief in plaats van met de krant.

Ik weet niet of ik het ga volhouden. Ik weet ook niet of ik wel 365 keer een brief kan schrijven. Ik weet ook niet of het me elke dag zal lukken. Maar dat is niet waar het om draait. Het gaat erom dingen te vertellen die ik in de rapte van de dag al snel vergeet te zeggen, tegen de mensen die er toe doen. Over wat ik precies zo leuk vind aan iemand, bijvoorbeeld. Want wat is er fijner dan een Ouderwetse Handgeschreven Brief krijgen? Een Ouderwetse Handgeschreven Brief vol Lieve Complimenten krijgen!

En dat is precies wat ik nu ga doen. Nummer één zit al op de post.

Fotoshoot :-)

• Flesjes: check.
• Babysit: check, check en check.
• Heerlijk kappersbezoekje (eindelijk, na vier maanden nog eens): check.
• Nachtjes doorslapen: bijna check.
• Happy mama: check.
• Happy baby: check.

Blogposts die niet over Anna gaan: nog niet 'check', maar er wordt aan gewerkt!

Over kogels en kerken

Compleet onbelangrijk als je kijkt wat er op Pukkelpop gebeurde, maar voor mij wel een wereld van verschil (en dan nu de cirkel maken). Want eergisterennacht heb ik de knoop doorgehakt: ik stop met borstvoeding!

Bye bye borstontstekingen, het ga je slecht.
Bye bye af en toe lekkende, altijd veel te grote wiebelborsten.
Bye bye tepelhoedjes.
Bye bye borsten vol platte kaas. (helpt tegen borstonsteking, verder moet u zich daar niets anders bij voorstellen)
Bye bye rauwe tepels.
Bye bye hongergevoel-na-het-eten (die bye bye komt van Anna).
Bye bye eenzaam koffietje verkeerd.

Hallo mooie kleedjes waarvan het niet uitmaakt of ze makkelijk openen op borsthoogte.
Hallo wit wijntje, wat heb ik je gemist.
Hallo babysit.
Hallo maakt-niet-uit-hoe-gezond-of-ongezond-ik-eet-eetpatroontje van me.
Hallo niet-baby-gerelateerde blogposts.
Hallo twee ochtendelijke koppen koffie met slechts een wolkje melk.

Hallo vrolijke, contente, schaterlachende, compleet verzadigde Anna.
I love you to bits!

8 weken al / Time flies when you're having fun!

Fast forward

Wil de persoon die de fast forward-knop van onze dochter heeft ingedrukt zich nù melden aub? Vandaag werd er hier aan een razend tempo (per twee uur) gegeten, geslapen, pampers volgedaan en gehuild. Een groeisprong blijkbaar, die volgens een van de boekjes één tot véértien dagen zou kunnen duren. Het zal u niet verbazen dat ik vurig hoop op het eerste.

In afwachting van weer rustigere tijden staar ik in tussentijd dus maar wat nostalgisch naar foto's en filmpjes van wanneer het kind gewoon wat lachte en om eten vroeg op normale tijdstippen. Én ik praise ik de lord op mijn blote knietjes voor het café om de hoek. Want als we buiten komen, valt mevrouwtje instant in slaap. Dat dan weer wel, ja. Hallelujah!

Intussen in...

...de Nieuwe Antwerpenaar, het magazine van 't stad.
Coming soon to een brievenbus near you (als je in Antwerpen woont).

klik op de foto voor de grote versie

Cultuur, een mens kan daar niet vroeg genoeg mee beginnen!

Knappe fototentoonstelling in een al even knap museum: "In de marge" in het Dr. Guislain Museum. Afgewerkt met een flinke gulp melk en de dagen nadien gevolgd door nog een paar rondjes overgeven, maar hey, dat middagje Gent kunnen ze ons toch al niet meer afpakken!