Waarom ik in de tofste buurt van heel de wereld woon

Als uw buurt op Vlaanderen Vakantieland komt, dan is het ver gekomen. Zeker als het zo'n buurt is waarvan mensen spontaan hun hoofd schuin gaan houden als je vertelt dat je er woont en nog net niet "arm schaap, toch" prevelen, terwijl ze een bemoedigend kneepje in je arm geven.

Maar dat lijkt stilaan verleden tijd te worden. Want onze buurt, dat is een dorp op zich. Maar dan wel een dorp-middenin-de-stad. Met een magnifieke zaal én een fantastisch café op kruipafstand. Het is een buurt met weinig roddelaars en des te meer warmte. Met veel feesten waarop we veel te lang blijven plakken en weinig gezaag. Een buurt met melk, koffie verkeerd, mokka en pure chocolade.

Het is een buurt die van aanpakken weet, maar ook van genieten en u niks aantrekken van 'de mensen'. Sinds kort is het tijdelijk een buurt met straten vol plassen en auto's vol modder, maar ook met een pak nieuwe bomen en zicht op een prachtig nieuw plein.

Maar het allerbelangrijkste: ik woon in een buurt vol zotte madammen en praktische mannen en wilde ideeën en heerlijke plannen. Dus binnenkort aan onze bomen en in onze straten: gepimpte nestkastjes en vrolijke vlaggen.

Ik doe alvast wat inspiratie op. Of had u een beter idee?

Lekkere Vrijdag #2 of De Dag Waarop Ik Geen Venkelmaagd Meer Was

Anijs en ik: geen goede combinatie. Vroeger lustte ik alleen maar de anijs uit de begijnenbollen van het o zo schone begijnhof in Diest. Sindsdien ging het helemaal bergaf met de liefde tussen de anijssmaak en mij. Jammer genoeg, want er lijkt mij niks gezelligers dan in Frankrijk met een pastis in de ene hand en een petanquebal in de andere een zonneslag opdoen. Dat kan ook met een glas wijn, natuurlijk, maar dat heeft toch net iets minder charme.

Nu smaakt venkel helaas ook naar anijs, dus sloeg ik recepten met venkel altijd vakkundig over. Tot gisteren.

Want tijdens onze tweede Lekkere Vrijdag moesten we noodgedwongen al meteen voor een afgeslankte editie kiezen. Het familiebad werd vervangen door een familiale doktersafspraak, de chique hapjes werden snelle toastjes met (toch nog zelfgemaakte) eiersla en mijn fancy food werd ingewisseld voor een pittige vitaminenbom: een vegetarisch stoofpotje. Mét venkel. En ik vond het zowaar superlekker! (Maar dat kwam misschien omdat de venkel blijkbaar helemaal niet meer naar anijs smaakt als je dat kookt?)

En uw neus gaat trouwens zo lekker lopen van die sambal. Gezellig. En ook héél romantisch. Maar wel lekker.

Lekkere Vrijdag #1

Met die lieve dochter van ons is het altijd kiezen of delen: koffie of douchen, meespelen (= koude koffie) of laten zeuren (= wel warme koffie), een dutje of opruimen, mail checken of eten, vroeg op de avond (= snel-snel) eten of laat (= relaxed), iets nieuws koken of iets makkelijks. Meestal gaan we voor het laatste.

Maar aangezien het avondeten een van de weinige momenten van de dag is waarop ik echt eens rustig ga zitten om te eten (en om iets gezonds naar binnen te schuiven), roep ik een nieuwe traditie in het leven. Ik noem het: Lekkere Vrijdag.

Het concept gaat ongeveer als volgt:
1. 18u: aperitiefhapjes om de eerste honger te stillen en klinken op het weekend
2. 19u: met drie in bad
3. 20u: laatste fles aan de dochter
4. 21u: met twee aan tafel voor een -bij voorkeur nieuw- topgerechje

Gisteren beten we de spits af (ha) en ik heb meteen al een paar dingen heleerd:

1. Stel de oven nooit in op 'groot grilloppervlak'. Er kwam rook uit de oven en de warme uientaartjes met geitenkaas hadden een zwart randje. Dat stak wel mooi af tegen de witte geitenkaas, maar toch.

2. Wacht tot uw man thuis is om de hapjes in de oven te zetten. Zo alleen met een glas wijn naast uw hapjes zitten wachten is redelijk onnozel.

3. Verse pesto is altijd beter. (mocht u dat nog niet weten, verse pesto smaakt een triljoen keer beter dan die zoute uit het potje en het is echt geen werk om zelf te maken, ik zweer het)

4. Uw man rept zich naar huis voor een Lekkere Vrijdag.

Dit stond op het menu:

• warme uientaartjes met geitenkaas
• verse pesto met pitabrood (broodjes in driehoeken snijden + op bakplaat + olijfolie + zeezout + basilicumpoeder + in de oven)
• zeeduivel met rode pestopuree, rucola en Parmezaan (nu met schelvis)

Verbrand, dus. 

Et voilà, iedereen tevreden!

Wie zegt dat de lekkerste boterhammen ook de gezondste moeten zijn?

Zoals ik al zei: hier geen goede (di)eetvoornemens. ;-)

Op een dag...

Toen plots...

Mag ik u voorstellen: onze voortuin!

In de zeer toekomstige tijd versierd met vogelsnoepjes (wel niet voor de duiven, sorry mannen), 'wild'gebreide jasjes, nestkastjes en nog veel meer. Uw voorstellen zijn welkom!

Oh ja, en wie zin heeft mag onze voordeur altijd eens komen schilderen.

Einde.

Ze zeggen dat het eerste kindje altijd op de papa lijkt.

Bwa. Zou het?

Goede Voornemens 2012

Ik maak geen goede voornemens meer, ik hou dat toch nooit vol, dus heb ik die al lang geleden integraal afgeschaft. Maar als ik dan toch een paar dingen beter wil doen dan vorig jaar, dan zijn het deze wel:

1. Juist schrijven
De woorden toerimse, hotmial, Antwepren, iniatie en activitiet voortaan vanaf de eerste keer juist typen.
NEEN! aan in herhaling vallende typfouten!

2. Verborfstels direct uitkuisen
En niet wachten tot ik dat plintje eindelijk eens bijgewerkt krijg, want iedereen weet intussen wel dat plintjes nooit afgewerkt geraken. Want dat wilt zeggen dat je rond bent in je huis en dat het dus alweer tijd is om helemaal opnieuw te beginnen verven.
NEEN! aan hard geworden, onbruikbare verfborstels in 2012!

3. Minder zagen
Misschien dat een klein kind en een iets minder klein slaaptekort mijn zaaggehalte wel een beetje in de hoogte hebben gejaagd, maar ik denk dat het al bij al nog meevalt met mijn gezaag. Dat van de andere mensen, daarentegen... Kom op, seg, denk eens aan wat je wél hebt, in plaats van aan de dingen die je nog allemaal wilt hebben, hebben, hebben.
NEEN! aan de zagers en de klagers!

4. Leven op de wilden boef
De boel vaker de boel laten, kind wél in de buggy duwen en gewoon wél naar dat ene café gaan. Of zomaar eens binnenvallen bij die buurvrouw. Zonder eerst via sms te vragen of het wel past.
NEEN! aan vooraf verwittigende sms'en! (Of is dat té 2011, niet verwittigen vooraleer je langsgaat?)

5. Voornemens overboord
En last but not least, stoppen met voornemens maken! Daar wordt een mens toch alleen maar ongelukkig van? Gewoon doén, als je iets wilt doen.
NEEN! aan de goede voornemens, dus. Ha!

Tess & Secret Sarah

En ik mocht Geheim Kerstvrouwtje spelen voor die lieve Tess herself!

Hier in 't klein mijn cadeautjes voor haar. Voor de uitgebreide uitleg en grote foto moet je bij Tess zelf zijn.
Hoe meer resultaten ik zie verschijnen op allerlei blogs, hoe zaliger ik het initiatief vind.

Ik wou dat het al volgend jaar was!

Sarah & Secret Santa

Dinsdag -de deadline waarop het pakje van Secret Santa bij zijn bestemmeling moest zijn- kreeg ik een mailtje van Miss Patee. Iets met overslapen en pakje in de haast thuis vergeten en sorry en morgen en oei. Maar dat is helemaal niet 'oei', geduld is namelijk een van mijn sterke kanten.

En dan kwam er ook nog een landelijke staking bovenop, maar ik kan wachten -zeker op leuke pakjes! Vandaag om negen uur stipt belde de postbode aan met een pakje onder zijn arm. Als dat niet prachtig op tijd is voor een kerstcadeautje!

Er zat een briefje bij het cadeautje: dat mijn moodboard nogal dromerig was, iets wat mijn Secret Santa blijkbaar helemaal niet is. Daarom had ze het moeilijk om iets te verzinnen. Maar zie ne keer, wat een mooie dingen er in mijn pakje zaten! Zo tof!

Dankjewel Miss Patee. Dankjewel Tess.

Jullie hebben Kerstmis net weer een beetje warmer gemaakt. :-)

John Lennon? Obama? Jezus?

Als ik al die winterse witte ademwolkjes zie, dan vraag ik me altijd af wie diezelfde lucht ooit nog ingeademd zou hebben.

Iew.

Oh ja.

Ik had hier ook nog een blog te onderhouden, zeker? Helaas zijn er andere dingen die daar de voorbije weken een stokje voor staken. In willekeurige volgorde:

1. Slapen
Niet dat dat nog veel of lang gebeurt, maar slaap krijgt met stip voorrang op alle andere 'extra' dingen.

2. Werken
Stilaan geraken alle puntjes een voor een weggevinkt van het lange lijstje met deadlines. Vermoeiend, maar zo heb ik het graag: keihard werken voor keiveel deadlines en dan... heel bewust de pauze-knop indrukken. Het is de bedoeling om voor de kerstvakantie alles gedaan te hebben. Wish me luck.

3. Secret Santa
Yes! Het komt in orde. Straks gaat mijn cadeautje op de post. Ik hoop, hoop, hoop dat de Posterijen dan zo vriendelijk willen zijn om het dan ook effectief op dinsdag af te leveren bij de bestemmeling.

4. Kerstcadeautjes sprokkelen
't Is crisis voor iedereen, dus zakken de budgetten voor de kerstcadeautjes naar beneden. Leuk, maar ook uitdagend. Bovendien moet ik dit jaar voor drié in plaats van voor twee mensen een cadeautje zoeken. Gelukkig gaat dat voorlopig nog zonder stress en hebben we bijna alles in huis.

5. Een dochter van zes maanden en twee dagen
Een supervrolijke dochter trouwens. Dus moeten wij daar veel mee spelen en fletsen en kietelen en lachen en moet al de rest maar even wachten tot ze slaapt.

6. Het kamertje van een dochter van zes maanden en twee dagen
Dat maken we eindelijk in orde. Denk behang aftrekken, schilderen, behangen, maar vooral: véél opruimen en weggooien tijdens de babydutjes door. Jongens, wat verzamelt een mens veel rommel in een bureau op zeven jaar tijd. Note to self: kijk eerst in de kast wat je nog hebt liggen voor je nog iets koopt! Ik moet me dringend aansluiten bij de Church of Stop Shopping. Hallelujah!

Mocht het weer drie weken duren vooraleer ik hier nog eens iets post, laat mij u dan alvast warme winterdagen, gezellige feesten zonder indigesties en gênante momenten, veel fiseekes bij oud op nieuw en een katerloze eerste dag van het jaar toewensen!

Het heerlijk avondje

Ik ben een sucker voor tradities. De kerstboom zet je pas na Sinterklaas en vrijdagavond is met-drie-in-bad-avond. Nu hebben we ook het geluk dat er een oma en een opa in het spel zijn waar Anna elke zondagavond naartoe mag. Op maandagavond pikken we haar na het werk weer op en als we braaf zijn mogen we nog mee-eten ook.

Zondagavond is dus Sven & Sarah-avond. Even vakantie van koetjiekoetjie en kielekiele. En hoewel ik mijn dochter plots vreselijk fysiek kan missen, en ik af en toe fantoomgeluiden op de babyfoon denk te horen, kus ik mijn pollekes voor dat zondagavondje.

En op maandag zijn we zo blij als onnozele kinderen dat we haar weer mogen gaan halen.
Het dotje.

Eigenbak enveloppen

Vlak voor ik las over zelfgemaakte enveloppen bij Oh Happy Day!, had ik toevallig zelf een enveloppenmal besteld bij Papiermier. En nu kwam het eindelijk van pas, want mijn schoonmoeder verjaarde vorige week en mijn schoonvader vroeg of ik geen passend kaartje voor zijn cadeau kon maken.

Et voilà! Een zweefvlieg-kaartje met bijpassende envelop: véél eenvoudiger dan het lijkt. Gewoon het ontwerpje uitprinten op een A4, de contouren van de enveloppenmal overnemen op het blad, uitsnijden, kleven, klaar!

Wil je het ontwerp van de envelop ook gebruiken, mail me dan even.

(Ik weet namelijk nog altijd niet hoe ik hier een pdf moet uploaden, iemand?).

Happy birthday to me!

De beste verjaardagen zijn die waar uw lief doet alsof hij naar het werk vertrekt maar een uur later alweer voor de deur staat met een bos rozen en taart!

Ik snap nog altijd niet dat er mensen zijn die niét graag verjaren. Ik bedoel maar, elk jaar dat je erbij krijgt is toch een cadeautje op zijn eigen?

Boys + boobies

Anna is al vijf maanden oud vandaag! En ik moet terug gaan werken. Voor echt! Waah, wat gaat dat snel. En hoe hard je op voorhand ook roept dat je echt nog wel over andere dingen gaat praten (en bloggen ;-), zo'n baby slorpt nu eenmaal een groot deel van je dag en je gespreksstof op.

Zo stel ik me achteraf bekeken toch wel wat vragen bij mijn borstvoedingsperikelen.
Onlangs volgde ik ook nog een discussie bij Oontje en daar werd bevestigd wat mij al langer opviel: negen van de tien vrouwen die ongelofelijk lang en supervlot borstvoeding geven, hebben een zoon. En dan vraag ik me af:

Drinken jongens liever van de borst dan meisjes?
Laten jongensmama's hun baby's anders drinken dan meisjesmama's?
Gaan mama's anders om met zonen dan met dochters?
Of zijn die zonen vanzelf een beetje aanhankelijker?
Of zijn meisjes minder ontvankelijk voor dat hele borstvoeden?
En hebben jongensmama's een andere ingesteldheid dan meisjesmama's?
En is u dat ook al opgevallen, dat borstvoeding vaak vlotter loopt bij jongens dan bij meisjes?

Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen die de regel bevestigen, maar ik vind het toch frappant. Ik weet voor mezelf dat ik nogal snel op schema's gesteld was, dus misschien ligt het bij dat 'voeden op verzoek', dat mij niet zo lag? Of dat ik Anna per voeding telkens een kwartier aan elke kant liet drinken, zoals mij verteld werd in het ziekenhuis, in plaats van per voeding gewoon één kwartier aan één kant?

Enfin. Denkt u er maar eens rustig over na terwijl ik me maar eens ga klaarmaken voor die eerste werkdag. Hmpf.

Chique foto's van chique mensen

Jawel, dat is al een jaar geleden, seg! Elke dag kijk ik nog eens een keertje naar mijn ring en dan gloeit mijn hart een beetje. Want trouwen met de man van je leven, dat is toch echt de kers op een sowieso al overheerlijke taart. Dus vierden we dat met een babysit, eten bij een Indonesiër en ondergetekende die bij de tweede cava al onnozel begon te doen (goedkoop dronken worden, heet dat, geloof ik).

Enfin. Wat ik wou zeggen. Mijn mama en haar zussen grasduinden een tijdje geleden in hun oude familiefoto's. Dit weekend kreeg ik er een selectie van te zien. Ik wist niet dat ik zo een coole grootouders had! Ze waren een beetje van het chique type. Jasje, dasje, hoedje, dat soort dingen. Dingen die maakten dat quasi het enige dat ik mij van Marraine herinner de zin "Maar laat de grote mensen nu eens praten." is. En dat er altijd Chocotoffs in een rieten mandje met een nep-kers op zaten, maar dat ik bang was om er eentje te vragen.

Maar zo wat van de chichi zijn, geweldige foto's dat dat oplevert. Met mijn bompa had ik best wel eens de charleston willen gaan dansen, hoor! Zeg nu zelf:

Kaas met grapjes

Of hoe mijn lief altijd de ronde stukken kaas laat liggen en alleen de rechte stukken opeet.

En dan gaat de kaas in staking. Ah ja.

In the mood

Hoera! Ik heb net mijn moodboard voor de Secret Santa doorgestuurd. Het is eigenlijk een collage van losse foto's die ik eens bijgehouden heb in een mapje op mijn bureaublad voor 'ooit, als, wie weet'.

Nu ik ze bij elkaar zie, valt het me pas op hoe dromerig de meeste foto's zijn. Er lijkt daar vooral precies vanalles te zweven. Och, een beetje zweven is leuk, toch? Eigenlijk zou ik het liefst gewoon in die foto's binnenvliegen!

klik op het beeld om in te zoomen

En nu maar hopen dat Mr. Coolinary mijn naam toebedeeld krijgt. Njam njam!

Oh, oh, oh

Soms stoot je op van die blogs waarvan je mond openvalt om zo de komende twee uur te blijven hangen. Oh Happy Day is er zo eentje. Ik vond 'm via Sjoe Sjoe.

Serieus. Hoeveel geweldige ideeën kan één vrouw hebben?! Ik wil gewoon al een feestje geven door nog maar naar haar website te kijken. Alléé! Mooie zakjes met reuzeconfetti's fabriceren? Waarom niet! Vrolijke mini-piñatas maken? Jot, jom!

Pop-upkaartjes, geheime feestjes, photo-props, prachtige uitnodigingen...

Ik probeer foto's te selecteren maar bij elk prentje wil ik op de rechtermuisknop klikken.

Maar wat me nog het meest intrigeert is het knopje met de 'invitations'.

Bij Oh Happy Day hebben ze namelijk iets dat mijn ogen uitsteekt.
't Is te zeggen: twee dingen. Eén voor elk oog, ha.

Een letterpress en een gocco-printer. En daar kan je van deze zalige dingen mee maken.

Dat is toch té prachtig, he. Om maar te zeggen: ik wil dat oo-hoo-hooook!

Alle foto's van www.ohhappyday.com.

(Helaas worden gocco's niet meer geproduceerd en durf ik geen tweedehandse kopen omdat de benodigdheden dus ook snel op zullen geraken. Snif.)

(En een letterpress -hoe heet zo'n ding eigenlijk in 't Schoon Vlaams?- is volgens mij keiduur. Of niet?)

100% Home Made

Men neme:

1 rompertje van de Zeeman

1 potje textielverf

1 penseel

1 goed in het vlees zittende, schaterlachende, zeverende baby

Tekening naar keuze erop schilderen (op het rompertje, niet de baby), ...

... fixeren met het strijkijzer, wassen en klaar is kees!

Sarah & het Stokje

Ik kreeg een stokje van Madrina. Ze wil tien dingen van me weten die niemand weet. Nu heb ik twee jaar geleden al wel tien geheimen met jullie gedeeld, maar kom, ik ben van goede wil dus ik geef er u tien nieuwe:

1. Ik droom ervan om ooit een Echt Kinderboek te schrijven. Een boek dat zo succesvol is dat ik een buitenverblijfje kan kopen waar ik dan heel de dag onder die appelboom kan gaan zitten. Dat spreekt voor zich.

2. Ons kabelabonnement opzeggen was de beste beslissing sinds lang. We hebben een klein bakje waarmee we één en Canvas nog kunnen ontvangen en dat is meer dan genoeg. Ik snap hoe langer hoe minder waarom zoveel mensen hun tijd verdoen met zoveel domme tv-programma's terwijl ze intussen oneindig veel fijnere dingen zouden kunnen doen, zoals op café gaan, naar de film gaan, lezen, vrienden bezoeken, slapen, dansen in de living, ...

3. We dromen ervan om binnen een paar jaar een maand of drie met een busje door Europa te trekken. Kwestie van onze dochter onder het motto "jong geleerd is oud gedaan" alvast goed voor te bereiden op een leven vol reizen. Als het even kan.

4. Ik heb een hekel aan overgeven. Alles beter -zelfs drie dagen misselijk zijn- dan dat.

5. Ik heb drie oudere zussen, waarvan er twee een tweeling vormen. De oudste zus heet Liesbeth maar we noemen haar Lies. De tweelingzussen heten Joke en Eefje. Toen mijn mama bevallen was van Joke, zei de gynaecoloog: "Hou u maar vast, madammeke, want er komt er nog ééntje!" Dus moest mijn mama in allerijl wennen aan het idee dat ze plots niet twee maar drié kinderen had. En een extra naam verzinnen. En alles dubbel kopen.
En alsof die schok nog niet groot genoeg was, kwam ik zeven jaar later ook nog tevoorschijn. Per ongeluk.

6. Ik kan soms in een ongelofelijke paniek schieten als ik eraan denk dat sommige mensen er op een bepaald moment niet meer zullen zijn. Daar wil ik eigenlijk niet aan denken, maar soms overvalt het me. En dan word ik al op voorhand triest.

7. In de krant lees ik eerst de strips.

8. Mijn naam werd gekozen door mijn zussen en komt uit het boek 'Simon en Saartje'. Tot mijn twaalfde noemde iedereen mij ook Saartje. Tot ik op een keer besliste dat het maar eens genoeg moest zijn met dat verkleinwoord en ik me resoluut Sarah liet noemen.

9. Ik ben de Koningin van Middagdutjes. Maar vreemd genoeg kan ik de siesta's die ik deed sinds de komst van mijn dochter op één hand tellen.

10.  Ik zou het leuk vinden om eens een (paar) jaar in het buitenland te wonen. Niet rondreizend met een rugzak, maar op één vaste plek. Bijvoorbeeld om er te werken, of nog beter: om er niks te doen terwijl mijn man daar werkt. Ja, dat lijkt me wel wat. Ik betwijfel of het er ooit van komt. Maar mocht iemand een fijne jobaanbieding hebben: één adres!

Dus. Wat denkt u daarvan?

Mensen! Ik ben deze ochtend opgestaan met een enorme goesting om te werken. En met name: om een nieuwe reeks wenskaarten te maken, ambachtelijk en met de hand gestempeld.

Nu kreeg ik in de loop der jaren al vaak de opmerking "Dàt zou je eens moeten maken!" en "Heb je geen kaartje voor die of die gelegenheid?" Dus nu vraag ik aan u: welke kaartjes mist u in het standaard-kaartenrek?

Ik ben de laatste maanden blijkbaar wel vaker in stempel-modus. Want dat had ik u nog niet laten zien: op het geboortekaartje van Anna prijken ook een paar zelfgemaakte stempels. Voor mezelf maak ik blijkbaar liefst sobere dingen. De stempels werden natuurlijk ook gebruikt voor de suikerbonen en een cd die Sven met veel liefde samenstelde:

Golven van geluk

Soms word ik overspoeld door één grote golf van geluk. Bijna teveel om aan te kunnen. Dan besef ik hoeveel er is om gelukkig over te zijn en stroom ik haast over van dankbaarheid en contentement. Vanochtend, man en dochter boven zalig aan het slapen, ik filmpjes aan het bekijken van de laatste vier maanden.

En dan komt de golf heel stil aangerold. Ik voel het in heel mijn lijf.
Ik ben echt door en door gelukkig.

Een dochter om op te eten.
Een lief waar ik nog altijd vlinders van krijg.
Mooie liedjes.
Een familie waar alles goed mee gaat.
Een bad op zondagochtend.
Vriendschappen die gelukkig niet verloren zijn gegaan.
Nachtrust.
Fijne avonden.
Werk waar ik een kick van krijg.
Herfst-eten.
Een parkeerplaats voor de deur.
Dikke sneetjes lekker, bruin brood.

Ach, het is teveel om op te sommen. En u vindt er waarschijnlijk geen bal aan om al die melige shizzle hier te lezen - misschien heeft u vandaag toevallig echt een baaldag - dus ik zal u gewoon rustig van uw zondag laten genieten met één der bovenstaande redenen:

Sssecret Santa!

Joepie, na een beetje twijfelen besloot de fantastische Tess toch om dit jaar weer een Secret Santa te organiseren. En nu ga ik eindelijk eens meedoen!

Dit jaar maakte Tess de spelregels -volledig terecht- een beetje strenger, dus ik hoop dat ze gewoon véél plezier kan beleven aan de ongelofelijke berg werk die ze erin steekt en dat dit jaar de klagers en de zagers achterwege blijven. Ik ga alvast even nadenken over mijn moodboard. Jeuj!

Ritsen zonder naaien

Ze waren er weer hoor, gisteren, op de terugweg van een heerlijk weekendje in de Hoge Venen: de automobilisten die zichzelf prompt in het midden van twee rijvakken placeerden bij een wegversmalling. Vreemde gewoonte!

Want wat is er nu in godsnaam zo moeilijk aan ritsen? Misschien is het iets Vlaams? Want in Nederland lijkt het -toch niet zo héél moeilijke systeem- al wel goed ingeburgerd. Verdraagzaamheid is precies niet de sterkste eigenschap van sommige Vlamingen.
"Míj gaan ze niet hebben, he, als ik moet aanschuiven, moet iederéén aanschuiven!".

Maar dat klopt dus niet. Ritsen werkt wel. Lees maar. Of drukt u even op 'play':

En als ik dan toch bezig ben, nog twee dingen:

• Rij -alstublieft- zo rechts mogelijk. Wat heeft u in het middenvak te zoeken als u langs rechts voorbij gestoken wordt?
  
  
• En nog eentje om over na te denken terwijl u straks weer in uw auto stapt:

(foto via Facebook van een New Yorkse 'stencilaar', denk ik)

Dank u.