- dat ik op een ochtend opsta en dat de zolder gerenoveerd is
- dat de nieuwe badkamer er al is
- dat ik aan niets anders hoef te denken dan aan welk schattig dingetje ik nu weer eens zou gaan maken voor mini-me
- dat ik het hele huis een grondige poetsbeurt kan geven
- dat ik nog eens kan gaan slapen zonder de wekker te zetten
- dat er al een echte kinderkamer is
- dat ik zonder jas naar buiten kan
Begrijp me niet verkeerd, he, ik klààg niet, ik droom alleen maar.
Maar eerst is het nog een maand lang keihard werken voor het nieuwe boek en de leukste weetjes opsnorren over de belangrijkste bezienswaardigheden van Antwerpen.
Go me, go me, go me!
maandag 31 januari 2011
zondag 30 januari 2011
Nachtelijk vertier
Deze dagen ben ik gedoemd tot strikte structuur en slapen, véél slapen. En vooral: op tijd gaan slapen. Er zit niks anders op dan naar dat lijf van mij te luisteren. Anders moet ik het de volgende dag bekopen, dus doe ik (meestal) braafjes wat mijn lichaam mij influistert.
Maar 's nachts, na het standaard toiletbezoek om klokslag half vijf, dan geniet ik van een gestolen moment waar niemand anders iets mee te maken heeft. Dan is hij/zij even van mij alleen. Dan leg ik mijn handen op mijn buik en volg ik wat er daar vanbinnen allemaal gebeurt. En dan draait de baby soms een hele kwartslag op enkele minuten tijd. Of dan bouwt hij/zij daarbinnen een feestje met handen en voeten tegelijk. Een zalig gevoel.
Ik hoop alleen dat het geen gabber wordt, die baby van ons.
Maar 's nachts, na het standaard toiletbezoek om klokslag half vijf, dan geniet ik van een gestolen moment waar niemand anders iets mee te maken heeft. Dan is hij/zij even van mij alleen. Dan leg ik mijn handen op mijn buik en volg ik wat er daar vanbinnen allemaal gebeurt. En dan draait de baby soms een hele kwartslag op enkele minuten tijd. Of dan bouwt hij/zij daarbinnen een feestje met handen en voeten tegelijk. Een zalig gevoel.
Ik hoop alleen dat het geen gabber wordt, die baby van ons.
woensdag 26 januari 2011
Raar
Zo raar is dat nu toch niet, een boterham met kaas, keiveel ketchup en augurken, he? Dat zou ik voor ik zwanger was ook al lekker gevonden hebben. En de bewering van mijn buurvrouw (zin in zoet = een meisje, zin in zout = een jongen) gaat ook niet op want de ene dag word ik overvallen door een drang naar onverantwoord veel chocolade en de andere dag moet de zak chips eraan geloven. 't Zal een hermafrodietje worden, zeker?
Wat ik raarder vind is de hoeveelheid spuuglelijke en/of tuttige kinderkleding die er bestaat! Pastelkleuren en beige, brr. Ik zal toch terug zelf achter mijn naaimachine moeten kruipen denk ik. Of hopen op een goeie zomer, zodat ons kind alleen maar een pamper en een bodieke aan moet doen natuurlijk.
Wat ik raarder vind is de hoeveelheid spuuglelijke en/of tuttige kinderkleding die er bestaat! Pastelkleuren en beige, brr. Ik zal toch terug zelf achter mijn naaimachine moeten kruipen denk ik. Of hopen op een goeie zomer, zodat ons kind alleen maar een pamper en een bodieke aan moet doen natuurlijk.
zondag 23 januari 2011
Vragen voor wie niet op Facebook zit
Bon, met een baby op komst moet er dringend geklust worden -en dan bedoel ik niet de rare term van klussen die op zwangerschapsforums gebruikt wordt, maar het echte mannenwerk. Staan op het verbouwingslijstje: de badkamer (die helemaal vernieuwd moet worden), een groendak (bovenop die badkamer) en een zolder (waar nu niet veel is en die 1 slaapkamer en 1 bureau moet worden) en daar allemaal nieuwe ramen in.
Of dat nu allemaal klaar geraakt voor de baby er is, daar heb ik mijn bedenkingen bij, maar met de badkamer alleen al zou ik al superblij zijn! Wat er onvermijdelijk ook op ons lijstje staat zijn verbouwingsvragen. Mijn Facebookvrienden heb ik al een hele week lastiggevallen met deze vragen, vandaar dat ik het nu over de blogboeg gooi.
Ik heb zelf namelijk altijd 101 dingen die ik liever doe dan me bezig houden met onderstaande vragen, dus ik reken op u, beste lezer. Als u het echt te saai vindt, begrijp ik dat ook volledig en mag u deze beurt overslaan. Ga niet langs start -u ontvangt geen geld want dat gaat allemaal op zijn tegen dat mijn vragen beantwoord zijn vrees ik.
Here we go:
Of dat nu allemaal klaar geraakt voor de baby er is, daar heb ik mijn bedenkingen bij, maar met de badkamer alleen al zou ik al superblij zijn! Wat er onvermijdelijk ook op ons lijstje staat zijn verbouwingsvragen. Mijn Facebookvrienden heb ik al een hele week lastiggevallen met deze vragen, vandaar dat ik het nu over de blogboeg gooi.
Ik heb zelf namelijk altijd 101 dingen die ik liever doe dan me bezig houden met onderstaande vragen, dus ik reken op u, beste lezer. Als u het echt te saai vindt, begrijp ik dat ook volledig en mag u deze beurt overslaan. Ga niet langs start -u ontvangt geen geld want dat gaat allemaal op zijn tegen dat mijn vragen beantwoord zijn vrees ik.
Here we go:
- Is bamboeparket aan te raden en zo ja, ook in de badkamer? (en nee, ik heb Bregje nog altijd niet gevonden, madame)
- Wie weet een goeie groendakaanlegger?
- Wie heeft zolderinspiratie?
vrijdag 21 januari 2011
Positief - negatief
Ik ben niet van het zagende soort. Sowieso vind ik dat onze waarde landgenoten zo vaak alleen maar kijken naar wat we niet hebben -terwijl wij hier meestal net zoveel tevéél hebben! Dat de mensen toch eens leren een beetje contenter te zijn met alle dingen die hier zomaar zijn.
Waar ik wel met een portie gezonde jaloezie -of beter: bewondering- naar kan kijken is naar talent. Naar mensen die loepzuiver het mooiste lied uit hun keel tevoorschijn toveren. Of naar mensen die van die ongelofelijk schone foto's kunnen maken. Neem nu de fotoreportages van Nimsa. Ik moet daar bijna van blèten zo schoon.
Waar ik wel met een portie gezonde jaloezie -of beter: bewondering- naar kan kijken is naar talent. Naar mensen die loepzuiver het mooiste lied uit hun keel tevoorschijn toveren. Of naar mensen die van die ongelofelijk schone foto's kunnen maken. Neem nu de fotoreportages van Nimsa. Ik moet daar bijna van blèten zo schoon.
woensdag 19 januari 2011
Een grappige conclusie
Met een paar collega's volgden we pas een cursus rond sociale media, over hoe je Facebook en consoorten moet gebruiken om je doelgroep te bereiken en van die dingen. De lesgever stelde de vraag wie regelmatig iets post op zijn Facebook-account en voor wie dat eerder een opgave is, wie daar echt zijn hoofd over moet breken.
Die vraag leidde tot een bizarre conclusie want daar waar mijn collega een enorme flapuit is van het extraverte soort, vraag je aan mij best niet om iets in een groep te gooien. Ik durf het wel, maar ik babbel gewoon niet zo graag. Vaak denk ik al terwijl ik iets aan het zeggen ben 'Maar wat ben ik hier nu toch aan het zeggen?'. Nee, ik luister liever.
In het echte leven dan. Want nu lijkt dat in het virtuele leven helemaal andersom te zijn. Facebookstatussen, blogposts en reacties rollen er bij mij zo uit, die dienen zich als het ware vanzelf aan in mijn hoofd, terwijl mijn collega zelden zelf iets zal schrijven op haar Facebookprofiel. En dat, beste mensen, vond ik best wel een beetje grappig.
Enfin, we weten allemaal dat ik dit hier vandaag schrijf bij wijze van afleiding voor mezelf en om mijn zenuwen voor vanavond te onderdrukken, maar laten we nu maar eventjes gewoon doen alsof het echt een wereldschokkende conclusie is, ok? Ok!
Die vraag leidde tot een bizarre conclusie want daar waar mijn collega een enorme flapuit is van het extraverte soort, vraag je aan mij best niet om iets in een groep te gooien. Ik durf het wel, maar ik babbel gewoon niet zo graag. Vaak denk ik al terwijl ik iets aan het zeggen ben 'Maar wat ben ik hier nu toch aan het zeggen?'. Nee, ik luister liever.
In het echte leven dan. Want nu lijkt dat in het virtuele leven helemaal andersom te zijn. Facebookstatussen, blogposts en reacties rollen er bij mij zo uit, die dienen zich als het ware vanzelf aan in mijn hoofd, terwijl mijn collega zelden zelf iets zal schrijven op haar Facebookprofiel. En dat, beste mensen, vond ik best wel een beetje grappig.
Enfin, we weten allemaal dat ik dit hier vandaag schrijf bij wijze van afleiding voor mezelf en om mijn zenuwen voor vanavond te onderdrukken, maar laten we nu maar eventjes gewoon doen alsof het echt een wereldschokkende conclusie is, ok? Ok!
dinsdag 18 januari 2011
Energy level high!
Vorige week was niet zo'n goeie week. Of tenminste, donderdag en vrijdag waren niet wat je noemt geslaagd.
Teveel werken, teveel piekeren, teveel binnenzitten, teveel zitten suffen.
Te weinig ontspanning, te weinig lachen, te weinig frisse lucht, te weinig slaap.
Gevolg: energy level low en weinig beweging in the baby department.
Remedie: fiets op en naar het park! Ook al was dat dan door de regendruppels, het voelde héérlijk. Met elke ademteug leek het of mijn batterijen laagje per laagje weer helemaal werden opgeladen.
Gisteren zette ik de trend verder: hard werken maar ook hard ontspannen, in een zwembad dat ik maar moest delen met twee andere mensen. Met de baby die onder me aan hing in het water voelde ik me net een soort van moederdolfijn. Niet dat mijn zwemslagen zo sierlijk zijn -verre van- maar het idee van een kleintje zo dicht tegen je aan te hebben in het water.
Gevolg: zalig veel klopjes en stampjes en vlinders. En energie. En werklust. En goede moed.
Ik voel de lente opborrelen, maar ik vrees dat het ergste nog moet komen -hoorde ik daar vanochtend weer het woord 'smeltende sneeuw' op de radio? Laat de winter maar plaatsruimen voor de lente, ik ben er klaar voor.
En Nina Simone voelt het ook -ja, nog eens Nina, altijd Nina:
PS: morgen weten we misschien of het een jongen of een meisje is!
Teveel werken, teveel piekeren, teveel binnenzitten, teveel zitten suffen.
Te weinig ontspanning, te weinig lachen, te weinig frisse lucht, te weinig slaap.
Gevolg: energy level low en weinig beweging in the baby department.
Remedie: fiets op en naar het park! Ook al was dat dan door de regendruppels, het voelde héérlijk. Met elke ademteug leek het of mijn batterijen laagje per laagje weer helemaal werden opgeladen.
Gisteren zette ik de trend verder: hard werken maar ook hard ontspannen, in een zwembad dat ik maar moest delen met twee andere mensen. Met de baby die onder me aan hing in het water voelde ik me net een soort van moederdolfijn. Niet dat mijn zwemslagen zo sierlijk zijn -verre van- maar het idee van een kleintje zo dicht tegen je aan te hebben in het water.
Gevolg: zalig veel klopjes en stampjes en vlinders. En energie. En werklust. En goede moed.
Ik voel de lente opborrelen, maar ik vrees dat het ergste nog moet komen -hoorde ik daar vanochtend weer het woord 'smeltende sneeuw' op de radio? Laat de winter maar plaatsruimen voor de lente, ik ben er klaar voor.
En Nina Simone voelt het ook -ja, nog eens Nina, altijd Nina:
PS: morgen weten we misschien of het een jongen of een meisje is!
woensdag 12 januari 2011
Op de kop
En toen het liedje daarstraks begon liet ik prompt de strijk vallen om mijn
Mochten er nog mensen zijn die twijfelen: trouwen is heerlijk!
maandag 10 januari 2011
Hoe ik me een.. euhm.. bult schrok
Ik probeer niet teveel te lezen over zwangerschap en aanverwanten en van die vrouwenforums op babysites blijf ik al helemààl zo ver mogelijk uit de buurt. Bangmakerij en Onnodige Stresserij vind ik dat meestal. Maar soms lees ik wel eens hoe het met den Appie gesteld is op 9maand.
Zoals nu las ik dat er blijkbaar al iemand in mij zit die ongeveer achttien centimeter meet. Achttien. Centimeter. Heb je dat al eens bekeken op een meetlat? Een mens van achttien centimeter, ik was eigenlijk nog gewoon in de 'je baby is nu ongeveer zo groot als een peer'-fase. Maar nee, dus plotsklaps zit er al iemand van achttien centimeter in mijn buik. Hoe zot is dat!
Nog zotter vond ik wat er een paar nachten geleden gebeurde. Dat ik opstond om te gaan plassen -dat vond ik al lang niet zo gek meer-, maar toen ik daarna even wakker lag, klopte er ineens iemand aan. Niet aan de deur, nee, ergens in mijn buik, ja!
Tok.......... (Heh? Was dat wat ik denk dat het was?)
Tok.......... (Oh my god dat was de baby! Denk ik.)
Tok.......... (Ja, dat was zéker de baby!)
En dat was het. Dus lag ik op een donderdagnacht om vijf uur 's ochtends met wijdopen ogen en een razendsnel kloppend hart naar het plafond te staren. Magic!
Op het gevaar af om een echte babyblog te worden (vergeef me Sid), nog even een foto van hoe dat eruit ziet, iemand -een baby, voor alle duidelijkheid!- van 18 centimeter in je buik hebben:
Zoals nu las ik dat er blijkbaar al iemand in mij zit die ongeveer achttien centimeter meet. Achttien. Centimeter. Heb je dat al eens bekeken op een meetlat? Een mens van achttien centimeter, ik was eigenlijk nog gewoon in de 'je baby is nu ongeveer zo groot als een peer'-fase. Maar nee, dus plotsklaps zit er al iemand van achttien centimeter in mijn buik. Hoe zot is dat!
Nog zotter vond ik wat er een paar nachten geleden gebeurde. Dat ik opstond om te gaan plassen -dat vond ik al lang niet zo gek meer-, maar toen ik daarna even wakker lag, klopte er ineens iemand aan. Niet aan de deur, nee, ergens in mijn buik, ja!
Tok.......... (Heh? Was dat wat ik denk dat het was?)
Tok.......... (Oh my god dat was de baby! Denk ik.)
Tok.......... (Ja, dat was zéker de baby!)
En dat was het. Dus lag ik op een donderdagnacht om vijf uur 's ochtends met wijdopen ogen en een razendsnel kloppend hart naar het plafond te staren. Magic!
Op het gevaar af om een echte babyblog te worden (vergeef me Sid), nog even een foto van hoe dat eruit ziet, iemand -een baby, voor alle duidelijkheid!- van 18 centimeter in je buik hebben:
donderdag 6 januari 2011
Een date met een kanjer
Sinds kort heb ik elke avond een date met deze kanjer. Dat komt door een erfelijke factor in ons familiebloed, genaamd 'de Factor V (5) van Leiden', waardoor er meer kans is op stollingsproblemen, waardoor er meer kans is op bloedklonters, waardoor er meer kans is op minder eten voor de baby.
Stoer als ik ben ram ik dus elke avond deze klepper in mijn bovenbeen. Eigenlijk spuit je dit best in je buik, maar gelukkig zei de gynaecologe dat het ook in mijn been mocht.
En zo stoer ben ik nu eigenlijk ook weer niet. Want elke avond probeer ik te doen alsof het niet meer hoeft. Of zeg ik dat ik het een keertje ga overslaan. Maar dat krijg ik dan ook weer niet over mijn hart. En er zijn echt wel veel grotere spuiten dan deze. Ach ja, het is voor een goed doel, hee, mensen, alles voor het goede doel!
En met welke uit de kluiten gewassen knaap heeft u elke avond rendez-vous?
Ik hoop dat het er een is waarvan het stokje niet zo prikt.
Stoer als ik ben ram ik dus elke avond deze klepper in mijn bovenbeen. Eigenlijk spuit je dit best in je buik, maar gelukkig zei de gynaecologe dat het ook in mijn been mocht.
En zo stoer ben ik nu eigenlijk ook weer niet. Want elke avond probeer ik te doen alsof het niet meer hoeft. Of zeg ik dat ik het een keertje ga overslaan. Maar dat krijg ik dan ook weer niet over mijn hart. En er zijn echt wel veel grotere spuiten dan deze. Ach ja, het is voor een goed doel, hee, mensen, alles voor het goede doel!
En met welke uit de kluiten gewassen knaap heeft u elke avond rendez-vous?
Ik hoop dat het er een is waarvan het stokje niet zo prikt.
maandag 3 januari 2011
Het Jaar van de Inspiratie
Zwanger zijn is iets raars. Naast het feit dat ik niet voorbij een (oven)raam, spiegel of enig ander blinkend oppervlak kan lopen zonder mezelf en mijn buik erin te bekijken, de eeuwige jeuk op mijn buik en rug, de moeheid die me overvalt op de raarste momenten - net als de honger (gelukkig niet de misselijkheid) en de goedbedoelde informatie van mensen over wat je nu wel of niet mag eten (bangmakerij, ik zeg het u!) lijkt het ook of die baby mijn inspiratie van binnenuit opeet.
De eerste drie maanden was ik te moe om ook maar één creatieve (of enige andere) poot uit te steken, de maand daarna leek de inspiratie nog steeds niet terug te komen. Lichte paniek, want er staan nog enkele opdrachten op het programma waarvoor wel enige vorm van inspiratie vereist is de komende weken - niet in het minst ons eigen geboortekaartje.
En dan had ik het nog niet over de 'kerst'kaartjes! De kaartjes zelf verstuur ik meestal pas na nieuwjaar, maar het idéé is er normaal toch al veel vroeger. Nu was er niks. Noppes. Nada. Tot ik me gisteren gewoon terug achter mijn linomesjes en rubberstempeldinges zette. Héérlijk, weer eens iets maken met mijn eigen handen! Snij snij, stempel stempel. Zelfs met twee kleuren, mensen, een primeur! Het leek hier wel een mini-zeefdrukkerijtje - héél erg mini dan. En missie geslaagd: vandaag kan ik alvast enkele kaartjes op de bus doen.
Maar niets zo erg als vrezen dat 'het' weg is en niet meer terugkomt. Bij deze wens ik iedereen voor 2011 dus een onophoudelijke stroom aan inspiratie toe - mezelf inbegrepen!
De eerste drie maanden was ik te moe om ook maar één creatieve (of enige andere) poot uit te steken, de maand daarna leek de inspiratie nog steeds niet terug te komen. Lichte paniek, want er staan nog enkele opdrachten op het programma waarvoor wel enige vorm van inspiratie vereist is de komende weken - niet in het minst ons eigen geboortekaartje.
En dan had ik het nog niet over de 'kerst'kaartjes! De kaartjes zelf verstuur ik meestal pas na nieuwjaar, maar het idéé is er normaal toch al veel vroeger. Nu was er niks. Noppes. Nada. Tot ik me gisteren gewoon terug achter mijn linomesjes en rubberstempeldinges zette. Héérlijk, weer eens iets maken met mijn eigen handen! Snij snij, stempel stempel. Zelfs met twee kleuren, mensen, een primeur! Het leek hier wel een mini-zeefdrukkerijtje - héél erg mini dan. En missie geslaagd: vandaag kan ik alvast enkele kaartjes op de bus doen.
Maar niets zo erg als vrezen dat 'het' weg is en niet meer terugkomt. Bij deze wens ik iedereen voor 2011 dus een onophoudelijke stroom aan inspiratie toe - mezelf inbegrepen!
vrijdag 24 december 2010
Stiller. Trager. Rustiger.
De winter maakt vanzelf het onderscheid tussen wat belangrijk is. En vooral: wat niet.
Dus maken we het hierbinnen extra gezellig met ons kerstdiner-voor-twee en hopen we dat het morgen beter gaat. Tot dan doen we maar even zoals de kleinste van ons drieën: lekker warm binnenblijven. Niet dat we iets anders van plan waren vandaag, maar nu moét het wel. En dan steken we kaarsjes aan en luisteren we naar Sigur Rós en dan doen we alsof we echt in Ijsland zitten. Een maand of zes, ongeveer, dat lijkt me een strak plan.
Aan iedereen een warm winters feest zonder blik- of andere schade gewenst!
Dus maken we het hierbinnen extra gezellig met ons kerstdiner-voor-twee en hopen we dat het morgen beter gaat. Tot dan doen we maar even zoals de kleinste van ons drieën: lekker warm binnenblijven. Niet dat we iets anders van plan waren vandaag, maar nu moét het wel. En dan steken we kaarsjes aan en luisteren we naar Sigur Rós en dan doen we alsof we echt in Ijsland zitten. Een maand of zes, ongeveer, dat lijkt me een strak plan.
Aan iedereen een warm winters feest zonder blik- of andere schade gewenst!
donderdag 23 december 2010
Dat was het dan
Zo, met het einde van onze vlaggenactie zit tegelijk mijn laatste (uithuizige) werkdag van 2010 erop. In januari heb ik ook nog flink wat vrije dagen zodat ik mezelf helemaal kan onderdompelen in Het Boek. Na het gemoedelijke voorbereidende werk zet ik me schrap voor enkele intense weken. Kluizenaarsstijl. Schrijven, schrijven, schrijven. Mezelf onderdompelen in woorden en weetjes. En ook nog in enkele geboorte- en huwelijkskaartjes. Een mens moet toch iéts doen als er geen vlaggen meer te knippen vallen.
Over de vlaggen gesproken: hier volgt de samenvatting. Om half zeven opstaan. Om half acht vol goede moed op de tram. Om acht uur in de vrieskou aanschuiven bij andere mensen van andere acties. Tien minuten later te horen krijgen dat er slechts twéé acties aan bod kunnen komen - waarvan de vroegste om 9u20. Het opgeven. Dan maar wat gaan zwaaien met de vlaggen op het plein, zodat we zeker in beeld zouden komen en tenminste ook eens kunnen zeggen dat we op de nationale tv zijn geweest. En dan op een drafje de vlaggen in de gleuf deponeren, teken doen aan de presentatrice dat ze ze zeker moet ophangen (waarop zij 'jaja' knikt en waarschijnlijk bij zichzelf denkt: 'man, wat doé ik hier?').
En als kers op de taart: een uitermate mottige foto laten nemen terwijl je dat doet (voor alle duidelijkheid: ik spreek voor mezelf). Dat was wel een beetje een domper... Gelukkig waren er nog wel al jullie heerlijke reacties op de blog en op Facebook. Merci!
Over de vlaggen gesproken: hier volgt de samenvatting. Om half zeven opstaan. Om half acht vol goede moed op de tram. Om acht uur in de vrieskou aanschuiven bij andere mensen van andere acties. Tien minuten later te horen krijgen dat er slechts twéé acties aan bod kunnen komen - waarvan de vroegste om 9u20. Het opgeven. Dan maar wat gaan zwaaien met de vlaggen op het plein, zodat we zeker in beeld zouden komen en tenminste ook eens kunnen zeggen dat we op de nationale tv zijn geweest. En dan op een drafje de vlaggen in de gleuf deponeren, teken doen aan de presentatrice dat ze ze zeker moet ophangen (waarop zij 'jaja' knikt en waarschijnlijk bij zichzelf denkt: 'man, wat doé ik hier?').
En als kers op de taart: een uitermate mottige foto laten nemen terwijl je dat doet (voor alle duidelijkheid: ik spreek voor mezelf). Dat was wel een beetje een domper... Gelukkig waren er nog wel al jullie heerlijke reacties op de blog en op Facebook. Merci!
dinsdag 21 december 2010
Zot zijn doet geen zeer (of soms een heel klein beetje)
Het is nu half twaalf. Ik heb net bijna vier uur aan een uur gesorteerd, geknipt, gemeten en genaaid. Net zoals de laatste zes weken enkele avonden per week. Voor vlaggen. Voor àndere mensen. En dan is het nog niet gedaan!
Maar gelukkig wel echt-echt-echt bijna. Morgenochtend rond 7u30 stappen mijn buurvrouwen en ik op de tram richting Glazen Huis. Om daar te gaan vertellen dat we meer dan 3.300 euro bij elkaar hebben genaaid. Dat wil dus zeggen (wil ik het weten?): meer dan 6.600 vlaggen.
Ik weet het. Wij zijn zot. Maar het is bijna voorbij.
(En vandaag besefte ik dat er dag op dag over een half jaar midzomernacht gevierd wordt. En dat er dan ongeveer -als alles goed gaat- een kleine baby in mijn armen ligt. Óók zot, hoor! Maar dan een soort zot dat wél zeer gaat doen, vrees ik... ;-)
Maar gelukkig wel echt-echt-echt bijna. Morgenochtend rond 7u30 stappen mijn buurvrouwen en ik op de tram richting Glazen Huis. Om daar te gaan vertellen dat we meer dan 3.300 euro bij elkaar hebben genaaid. Dat wil dus zeggen (wil ik het weten?): meer dan 6.600 vlaggen.
Ik weet het. Wij zijn zot. Maar het is bijna voorbij.
(En vandaag besefte ik dat er dag op dag over een half jaar midzomernacht gevierd wordt. En dat er dan ongeveer -als alles goed gaat- een kleine baby in mijn armen ligt. Óók zot, hoor! Maar dan een soort zot dat wél zeer gaat doen, vrees ik... ;-)
zondag 19 december 2010
De hel genaamd 'koopzondag'
Wat ik me de laatste dagen afvraag:
1. Wie haalde het ooit in zijn hoofd om koopzondagen uit te vinden?
2. Is er één mens die overvolle straten en winkels leuk vindt?
3. Waarom nemen al die mensen dan ook nog eens hun kínderen mee?
4. Hoe komt het dat het voltallige winkelpersoneel van de Meir en consoorten nog niet in de psychiatrie is opgenomen? (ik bedoel maar: én de hele dag kerstliedjes, én irritante klanten, én werken op zondag?!)
5. Waar stockeert de mensheid de elementaire beleefdheid tijdens deze dagen? Graag laten weten in de reactiebox zodat ik daar volgend jaar ook mijn goede manieren kan achterlaten om mijn ellebogen te gebruiken bij het voorkruipen, spullen uit mensen hun handen te rukken en deuren tegen neuzen te laten klappen.
Valt het op dat mijn kerst-ergernis zich vandaag een weg naar het absolute dieptepunt katapulteerde? Vandaag -koopzondag, I know...- bevond ik mij namelijk in de hel genaamd 'Decathlon'. Passeerden ontelbare keren de revue - in deze volgorde:
1. 'Gezellig slenterende' en dus vreselijk in de weg lopende, uitgezakte vrouw
2. Gevolgd door een afgeleefde man die duidelijk liever thuis naar het veldrijden wou kijken
3. Met daarachter een winkelkar die meer weg heeft van een hond-aan-de-leiband dan van een winkelmandje
4. En ongeveer een kilometer dààrachter -gewoon op het geluid afgaan- stonden/hingen/lagen de jengelende, zeurende, bloed van onder de nagels halende, flauwe, ambetante joeng. (jaja, kom maar op met uw 'wacht maar' - maar ik boek nu al een babysitafspraak voor al mijn kerstinkopen tijdens de komende twintig jaar, of nee, doe maar dertig!)
Weer nam ik enkele voornemens. Wil iemand mij hier volgend jaar rond oktober-november aan herinneren? Zelf ga ik ze waarschijnlijk weer niet onthouden:
1. Nooit meer buitenkomen op koopzondag
2. Heel het jaar door uitkijken naar cadeautjes en niet wachten tot de week voor Kerstmis
3. Mijn familie overhalen om zelf geschenkjes te maken
Gelukkig waren/was er nog de:
1. Leuke spulletjes op Café Ateljee - met de heerlijke stoffen van Vermiljoen, die zich te pletter knipte voor al die vrouwen die ook blij waren dat ze de kersthel ontvlucht waren
2. De mooie mutsen van Knitting For Life
3. Mijn huis in kerststemming dankzij de mooooooie lantaarntjes van bij Goed Van Doen
4. En mijn kerstboom - dit jaar gepimpt met prachtige engeltjes (ook Goed Van Doen) en de onvermijdelijke maar o zo leuke Hema-spulletjes
5. De geur van lucifers
6. En de sneeuw, kraak, kraak, dwarrel, dwarrel - ondanks de miserie blijf ik het leuk vinden (als ik binnen zit, tenminste)
Och, kijk toch eens hoe mooi:
1. Wie haalde het ooit in zijn hoofd om koopzondagen uit te vinden?
2. Is er één mens die overvolle straten en winkels leuk vindt?
3. Waarom nemen al die mensen dan ook nog eens hun kínderen mee?
4. Hoe komt het dat het voltallige winkelpersoneel van de Meir en consoorten nog niet in de psychiatrie is opgenomen? (ik bedoel maar: én de hele dag kerstliedjes, én irritante klanten, én werken op zondag?!)
5. Waar stockeert de mensheid de elementaire beleefdheid tijdens deze dagen? Graag laten weten in de reactiebox zodat ik daar volgend jaar ook mijn goede manieren kan achterlaten om mijn ellebogen te gebruiken bij het voorkruipen, spullen uit mensen hun handen te rukken en deuren tegen neuzen te laten klappen.
Valt het op dat mijn kerst-ergernis zich vandaag een weg naar het absolute dieptepunt katapulteerde? Vandaag -koopzondag, I know...- bevond ik mij namelijk in de hel genaamd 'Decathlon'. Passeerden ontelbare keren de revue - in deze volgorde:
1. 'Gezellig slenterende' en dus vreselijk in de weg lopende, uitgezakte vrouw
2. Gevolgd door een afgeleefde man die duidelijk liever thuis naar het veldrijden wou kijken
3. Met daarachter een winkelkar die meer weg heeft van een hond-aan-de-leiband dan van een winkelmandje
4. En ongeveer een kilometer dààrachter -gewoon op het geluid afgaan- stonden/hingen/lagen de jengelende, zeurende, bloed van onder de nagels halende, flauwe, ambetante joeng. (jaja, kom maar op met uw 'wacht maar' - maar ik boek nu al een babysitafspraak voor al mijn kerstinkopen tijdens de komende twintig jaar, of nee, doe maar dertig!)
Weer nam ik enkele voornemens. Wil iemand mij hier volgend jaar rond oktober-november aan herinneren? Zelf ga ik ze waarschijnlijk weer niet onthouden:
1. Nooit meer buitenkomen op koopzondag
2. Heel het jaar door uitkijken naar cadeautjes en niet wachten tot de week voor Kerstmis
3. Mijn familie overhalen om zelf geschenkjes te maken
Gelukkig waren/was er nog de:
1. Leuke spulletjes op Café Ateljee - met de heerlijke stoffen van Vermiljoen, die zich te pletter knipte voor al die vrouwen die ook blij waren dat ze de kersthel ontvlucht waren
2. De mooie mutsen van Knitting For Life
3. Mijn huis in kerststemming dankzij de mooooooie lantaarntjes van bij Goed Van Doen
4. En mijn kerstboom - dit jaar gepimpt met prachtige engeltjes (ook Goed Van Doen) en de onvermijdelijke maar o zo leuke Hema-spulletjes
5. De geur van lucifers
6. En de sneeuw, kraak, kraak, dwarrel, dwarrel - ondanks de miserie blijf ik het leuk vinden (als ik binnen zit, tenminste)
Och, kijk toch eens hoe mooi:
donderdag 16 december 2010
Tadaah...! En dan nu de echte reden van het getalm op deze blog (die u waarschijnlijk al lang geraden had):
Meet onzen Appie*: verwacht rond midzomernacht!
* 'onzen Appie' is de werktitel en is in geen geval een indicatie voor het geslacht want dat weten we zelf nog niet
woensdag 15 december 2010
Hallo, is daar nog iemand?
Pff, triestig hier, he, de laatste tijd? Ik begin intussen een beetje te snappen hoe zij zich voelt. Vaak heb ik op Facebook alles al getoond en dan vergeet ik het hier soms te melden.
Bijvoorbeeld dat er vorige zondag een fantastische Knip Inn was voor Vlag For Life! Check de regenbogen hieronder (yep, méérvoud!) en de sfeerbeelden. Evy bracht een overheerlijke thematische cake mee, er waren bijna meer mensen dan taakjes en het leek bij tijden wel een illegaal fabriekske van den H&M. Maar dankzij alle vrijwilligsters -zelfs van heinde en verre!- verzetten we echt een berg werk! Toch is nog lang niet alles klaar... Dus sorry aan de wachtenden, we werken ijverig en naarstig en noest en het einde is in zicht.
En dan komt er ook hier, op deze blog, weer wat leven in de brouwerij. Echtentechtig waar beloofd.
Bijvoorbeeld dat er vorige zondag een fantastische Knip Inn was voor Vlag For Life! Check de regenbogen hieronder (yep, méérvoud!) en de sfeerbeelden. Evy bracht een overheerlijke thematische cake mee, er waren bijna meer mensen dan taakjes en het leek bij tijden wel een illegaal fabriekske van den H&M. Maar dankzij alle vrijwilligsters -zelfs van heinde en verre!- verzetten we echt een berg werk! Toch is nog lang niet alles klaar... Dus sorry aan de wachtenden, we werken ijverig en naarstig en noest en het einde is in zicht.
En dan komt er ook hier, op deze blog, weer wat leven in de brouwerij. Echtentechtig waar beloofd.
vrijdag 3 december 2010
't Is niet voor mij, 't is voor de weeskindjes
Zeg niet:
Mijn duim doet zeer van het knippen met een weerbarstige kartelschaar.
Mijn huis -en dat van mijn buurvrouwen- ligt vol met stofvlokken en stukjes draad.
Onze living lijkt wel een opslagplaats voor oude stofjes.
Ons keperlint is alwéér op.
Onze mannen gebruiken onze naai-avonden als excuus om op café te vluchten in plaats van te helpen.
Ik wil de komende drie jaar niets, maar dan ook niéts meer in driehoekvorm knippen.
Maar zeg:
We hebben al voor meer dan 2000 euro aan bestellingen ingezameld voor Music For Life, met dank aan alle enthousiaste bestellers!
Dat wil zeggen dat wij meer dan 4000 vlaggen zullen moeten knippen (and counting).
Onze vlagjes zijn met hun halve euro per stuk dan ook echt belàchelijk goedkoop.
Om te voorkomen dat we in 2022 nog altijd vlaggenslingers zitten te naaien, stoppen we op maandag 6 december definitief, onverbiddellijk en resoluut met het aannemen van nieuwe bestellingen. Vanaf dan mag Sinterklaas het overnemen.
PS: We organiseren volgende week een knipmiddag of -avond (of Knip Inn, als je wilt ;-) in het café om de hoek. Iedereen met een kartelschaar en twee vrije handen is méér dan welkom! De datum volgt nog.
Mijn duim doet zeer van het knippen met een weerbarstige kartelschaar.
Mijn huis -en dat van mijn buurvrouwen- ligt vol met stofvlokken en stukjes draad.
Onze living lijkt wel een opslagplaats voor oude stofjes.
Ons keperlint is alwéér op.
Onze mannen gebruiken onze naai-avonden als excuus om op café te vluchten in plaats van te helpen.
Ik wil de komende drie jaar niets, maar dan ook niéts meer in driehoekvorm knippen.
Maar zeg:
We hebben al voor meer dan 2000 euro aan bestellingen ingezameld voor Music For Life, met dank aan alle enthousiaste bestellers!
Dat wil zeggen dat wij meer dan 4000 vlaggen zullen moeten knippen (and counting).
Onze vlagjes zijn met hun halve euro per stuk dan ook echt belàchelijk goedkoop.
Om te voorkomen dat we in 2022 nog altijd vlaggenslingers zitten te naaien, stoppen we op maandag 6 december definitief, onverbiddellijk en resoluut met het aannemen van nieuwe bestellingen. Vanaf dan mag Sinterklaas het overnemen.
PS: We organiseren volgende week een knipmiddag of -avond (of Knip Inn, als je wilt ;-) in het café om de hoek. Iedereen met een kartelschaar en twee vrije handen is méér dan welkom! De datum volgt nog.
donderdag 2 december 2010
Ontdekking van de week
Nu dacht ik echt dat het logo van Carrefour een klein rood pijltje naar links en een rare blauwe pijl naar rechts voorstelde. Tot mijn collega mij er van de week op wees dat dat gewoon een grote C in een liggende ruit is!
Boodschappen doen zal nooit meer hetzelfde zijn.
zondag 28 november 2010
donderdag 25 november 2010
Nieuw bericht (onder lichte sociale dwang)
Bon, als een mens al niet meer op café kan gaan zonder reclamaties te krijgen dat er al een week -een wéék, schande!- niets meer gepost is op deze blog, dan is het tijd om daar iets aan te doen. Vertellen hoe het komt dat er al even niets nieuws meer te lezen valt, bijvoorbeeld.
Ik zeg het maar gewoon zoals het is, -de gevoelige lezers slaan deze paragraaf best even over:- ik was de laatste tijd vooral bezig met andere dingen dan bloggen. Ja, mensen, soms heb ik ook wel eens wat anders te doen. Zoals:
1. Dat bewuste nieuwe café achter onze hoek uittesten. Gevaarlijk, zeg ik u, zo'n gezellige koffiebar/kroeg (resp. overdag en 's avonds) op minder dan één minuut van je huis! Maar iemand moet zich opofferen om de volledige kaart te testen, natuurlijk. Ik krijg stilaan zo'n donkerbruin vermoeden waar het grootste deel van het nieuwe boek geschreven zal worden. O ja, en ze hebben er ook warme melk met een vollédige zak Maltesers in. Het heet een 'trekbom', maar het had net zo goed 'caloriebom' kunnen heten. Wie dit eens met mij wilt gaan uittesten, ik ben kandidaat.
2. Verjaren! En dat bleek helemaal zo erg niet te zijn, die 3 vooraan. Zoals het een jarige betaamt, mocht ik kiezen wat we gingen eten. Aangezien sterrenrestaurants en ik niet goed samen gaan (of ik word ziek, of ik val in slaap, of ik lust het niet, of alles tegelijk), koos ik gewoon voor een lekker frietje -met mayonaise erop en stoofvleessaus in een potje apart, dank u- en gingen we daarna met de hele bende gezellig op café. Meer moet dat soms niet zijn!
3. Naaien met de buurvrouwen! Klinkt kinky, is het niet. De bestellingen voor Vlag For Life dwarrelen net zo snel binnen als de eerste sneeuwvlokken. De teller staat op 80 bestellingen, 500 meter keperlint gaat er vlotjes door, we knipten al meer dan 2000 (!) driehoekjes uit restjes stof, al bijna de helft van de bestellingen zijn de deur uit. De zere polsen en de vermoeide ogen nemen we er graag bij, maar ik zou er niet van schrikken als ik morgenvroeg opsta met een resem vlaggen die uit mijn oren groeien.
En voilà, bij deze bent u weer volledig mee. Ik wens op café dan ook niet meer aangesproken te worden op mijn slabakkende blog behaviour. Ik dank u vriendelijk.
Trekbom, iemand?
Ik zeg het maar gewoon zoals het is, -de gevoelige lezers slaan deze paragraaf best even over:- ik was de laatste tijd vooral bezig met andere dingen dan bloggen. Ja, mensen, soms heb ik ook wel eens wat anders te doen. Zoals:
1. Dat bewuste nieuwe café achter onze hoek uittesten. Gevaarlijk, zeg ik u, zo'n gezellige koffiebar/kroeg (resp. overdag en 's avonds) op minder dan één minuut van je huis! Maar iemand moet zich opofferen om de volledige kaart te testen, natuurlijk. Ik krijg stilaan zo'n donkerbruin vermoeden waar het grootste deel van het nieuwe boek geschreven zal worden. O ja, en ze hebben er ook warme melk met een vollédige zak Maltesers in. Het heet een 'trekbom', maar het had net zo goed 'caloriebom' kunnen heten. Wie dit eens met mij wilt gaan uittesten, ik ben kandidaat.
2. Verjaren! En dat bleek helemaal zo erg niet te zijn, die 3 vooraan. Zoals het een jarige betaamt, mocht ik kiezen wat we gingen eten. Aangezien sterrenrestaurants en ik niet goed samen gaan (of ik word ziek, of ik val in slaap, of ik lust het niet, of alles tegelijk), koos ik gewoon voor een lekker frietje -met mayonaise erop en stoofvleessaus in een potje apart, dank u- en gingen we daarna met de hele bende gezellig op café. Meer moet dat soms niet zijn!
3. Naaien met de buurvrouwen! Klinkt kinky, is het niet. De bestellingen voor Vlag For Life dwarrelen net zo snel binnen als de eerste sneeuwvlokken. De teller staat op 80 bestellingen, 500 meter keperlint gaat er vlotjes door, we knipten al meer dan 2000 (!) driehoekjes uit restjes stof, al bijna de helft van de bestellingen zijn de deur uit. De zere polsen en de vermoeide ogen nemen we er graag bij, maar ik zou er niet van schrikken als ik morgenvroeg opsta met een resem vlaggen die uit mijn oren groeien.
En voilà, bij deze bent u weer volledig mee. Ik wens op café dan ook niet meer aangesproken te worden op mijn slabakkende blog behaviour. Ik dank u vriendelijk.
Trekbom, iemand?
woensdag 17 november 2010
Sarah en de laatste dag met het tweetje vooraan
Ik ga je missen, tweetje. Vaarwel, het ga je goed. Het waren leuke tijden, prachtige jaren - waarvan ik op een of andere manier leek te denken dat ze nooit voorbij zouden gaan. Maar nu zijn we dan toch aangekomen op de laatste dag dat jij aan mijn voordeur staat.
En plots is die dag er veel sneller dan ik had verwacht. Kijk ik in mijn agenda en zie ik dat ik mezelf vanaf morgen een dertiger moet noemen! (Eunk?! Ik, die nog altijd verward word met kersverse hogeschoolstudentjes? De eeuwige jeugd in persoon? Say whàt?!)
Vanaf morgen wordt je plek onherroepelijk ingenomen door die nieuwe, onbekende drie.
De Jaren Met De Twee waren jaren van reizen, dansen, de man van mijn leven, feesten en onvoorstelbaar veel geluk. Ik ben benieuwd wat De Jaren Met De Drie allemaal nog in petto hebben. Maar als dat nog maar een fractie is van het voorbije decennium, dan ben ik zonder enige twijfel ne contente mens!
En plots is die dag er veel sneller dan ik had verwacht. Kijk ik in mijn agenda en zie ik dat ik mezelf vanaf morgen een dertiger moet noemen! (Eunk?! Ik, die nog altijd verward word met kersverse hogeschoolstudentjes? De eeuwige jeugd in persoon? Say whàt?!)
Vanaf morgen wordt je plek onherroepelijk ingenomen door die nieuwe, onbekende drie.
De Jaren Met De Twee waren jaren van reizen, dansen, de man van mijn leven, feesten en onvoorstelbaar veel geluk. Ik ben benieuwd wat De Jaren Met De Drie allemaal nog in petto hebben. Maar als dat nog maar een fractie is van het voorbije decennium, dan ben ik zonder enige twijfel ne contente mens!
zondag 14 november 2010
woensdag 3 november 2010
De randanimatie
Voor de volledige fotoreeks moet u nog even geduld uitoefenen, maar tegen het einde van de week krijgt u meer, beloofd! Om u tot die tijd in stilte bezig te houden -met uw armen gekruist over uw bank, dank u- hier alvast wat foto's van de randanimatie.
Want zie eens wat voor geweldige buren wij hebben! Ze hadden niet alleen ons huis prachtig versierd, nee, want onze buren doen geen half werk. Ze waren namelijk een paar dagen van tevoren stiekem bij iedereen een briefje en een witte ballonnen in de bus gaan steken. Op dat briefje stond de vraag om de ballonnen opgeblazen (aja) aan de voordeur te hangen, dus toen wij zaterdagochtend uit het raam keken, zagen wij in heel onze straat niets dan wapperende witte ballonnen. Gewéldig, toch! Er waren wel twee huizen die niet hebben meegedaan, maar die namen heb ik natuurlijk netjes genoteerd.
Op deze foto ziet u ook nog de getuige van mijnlief man: zijn eigenste broer. Ook niet mis, he! Maar doe geen moeite, ladies, hij is al bezet.
Aan onze artistieke buurman Stan the Man hadden we gevraagd om een paar deuntjes op zijn accordeon te spelen. Eerst was hij wat twijfelachtig, maar wat ben ik blij dat hij zijnen trekzak toch heeft meegebracht! Zo gezellig dat dat was!
When the moon hits the sky, like a big pizza pie, that's amooore..
En zo ziet uw huis er dus uit na een trouw. Of toch een deel ervan, want ook de andere kast staat nog vol met cadeautjes, boeketten en plantjes. En dan heeft u mijn Facebook-account nog niet bekeken, dat bruist daar van de gelukwensen. Ongelofelijk!
Dus bij deze nog een dikke merci aan iedereen, want zonder die randanimatie zou het niet half zo tof geweest zijn!
Want zie eens wat voor geweldige buren wij hebben! Ze hadden niet alleen ons huis prachtig versierd, nee, want onze buren doen geen half werk. Ze waren namelijk een paar dagen van tevoren stiekem bij iedereen een briefje en een witte ballonnen in de bus gaan steken. Op dat briefje stond de vraag om de ballonnen opgeblazen (aja) aan de voordeur te hangen, dus toen wij zaterdagochtend uit het raam keken, zagen wij in heel onze straat niets dan wapperende witte ballonnen. Gewéldig, toch! Er waren wel twee huizen die niet hebben meegedaan, maar die namen heb ik natuurlijk netjes genoteerd.
Op deze foto ziet u ook nog de getuige van mijn
En op deze wafeltjes (meer dan 200 in het totaal - al maar goed dat wij geen groot feest gaven!) hebben mijn schoonmoeder en ik een hele middag gezwoegd. Maar ik vond het wel een geslaagd cadeautje, twee hartenwafels in een zakje!
When the moon hits the sky, like a big pizza pie, that's amooore..
En zo ziet uw huis er dus uit na een trouw. Of toch een deel ervan, want ook de andere kast staat nog vol met cadeautjes, boeketten en plantjes. En dan heeft u mijn Facebook-account nog niet bekeken, dat bruist daar van de gelukwensen. Ongelofelijk!
Dus bij deze nog een dikke merci aan iedereen, want zonder die randanimatie zou het niet half zo tof geweest zijn!
zondag 31 oktober 2010
Trouwen is geweldig!
We werden gewoon overrompeld door al die superlieve mensen en wensen. Echt een prachtdag, zelfs mét regen.
Het uitgebreide verslag en meer foto's volgen snel!
Abonneren op:
Posts (Atom)