Goed nieuws!

Onze vijvers zijn bijna helemaal dichtgevroren. Binnenkort schaatsen!

Nieuw bericht (onder lichte sociale dwang)

Bon, als een mens al niet meer op café kan gaan zonder reclamaties te krijgen dat er al een week -een wéék, schande!- niets meer gepost is op deze blog, dan is het tijd om daar iets aan te doen. Vertellen hoe het komt dat er al even niets nieuws meer te lezen valt, bijvoorbeeld.

Ik zeg het maar gewoon zoals het is, -de gevoelige lezers slaan deze paragraaf best even over:- ik was de laatste tijd vooral bezig met andere dingen dan bloggen. Ja, mensen, soms heb ik ook wel eens wat anders te doen. Zoals:

1. Dat bewuste nieuwe café achter onze hoek uittesten. Gevaarlijk, zeg ik u, zo'n gezellige koffiebar/kroeg (resp. overdag en 's avonds) op minder dan één minuut van je huis! Maar iemand moet zich opofferen om de volledige kaart te testen, natuurlijk. Ik krijg stilaan zo'n donkerbruin vermoeden waar het grootste deel van het nieuwe boek geschreven zal worden. O ja, en ze hebben er ook warme melk met een vollédige zak Maltesers in. Het heet een 'trekbom', maar het had net zo goed 'caloriebom' kunnen heten. Wie dit eens met mij wilt gaan uittesten, ik ben kandidaat.

2. Verjaren! En dat bleek helemaal zo erg niet te zijn, die 3 vooraan. Zoals het een jarige betaamt, mocht ik kiezen wat we gingen eten. Aangezien sterrenrestaurants en ik niet goed samen gaan (of ik word ziek, of ik val in slaap, of ik lust het niet, of alles tegelijk), koos ik gewoon voor een lekker frietje -met mayonaise erop en stoofvleessaus in een potje apart, dank u- en gingen we daarna met de hele bende gezellig op café. Meer moet dat soms niet zijn!

3. Naaien met de buurvrouwen! Klinkt kinky, is het niet. De bestellingen voor Vlag For Life dwarrelen net zo snel binnen als de eerste sneeuwvlokken. De teller staat op 80 bestellingen, 500 meter keperlint gaat er vlotjes door, we knipten al meer dan 2000 (!) driehoekjes uit restjes stof, al bijna de helft van de bestellingen zijn de deur uit. De zere polsen en de vermoeide ogen nemen we er graag bij, maar ik zou er niet van schrikken als ik morgenvroeg opsta met een resem vlaggen die uit mijn oren groeien.

En voilà, bij deze bent u weer volledig mee. Ik wens op café dan ook niet meer aangesproken te worden op mijn slabakkende blog behaviour. Ik dank u vriendelijk.

Trekbom, iemand?

Sarah en de laatste dag met het tweetje vooraan

Ik ga je missen, tweetje. Vaarwel, het ga je goed. Het waren leuke tijden, prachtige jaren - waarvan ik op een of andere manier leek te denken dat ze nooit voorbij zouden gaan. Maar nu zijn we dan toch aangekomen op de laatste dag dat jij aan mijn voordeur staat.

En plots is die dag er veel sneller dan ik had verwacht. Kijk ik in mijn agenda en zie ik dat ik mezelf vanaf morgen een dertiger moet noemen! (Eunk?! Ik, die nog altijd verward word met kersverse hogeschoolstudentjes? De eeuwige jeugd in persoon? Say whàt?!)

Vanaf morgen wordt je plek onherroepelijk ingenomen door die nieuwe, onbekende drie.
De Jaren Met De Twee waren jaren van reizen, dansen, de man van mijn leven, feesten en onvoorstelbaar veel geluk. Ik ben benieuwd wat De Jaren Met De Drie allemaal nog in petto hebben. Maar als dat nog maar een fractie is van het voorbije decennium, dan ben ik zonder enige twijfel ne contente mens!

De trouw! (deel I)

De randanimatie

Voor de volledige fotoreeks moet u nog even geduld uitoefenen, maar tegen het einde van de week krijgt u meer, beloofd! Om u tot die tijd in stilte bezig te houden -met uw armen gekruist over uw bank, dank u- hier alvast wat foto's van de randanimatie.

Want zie eens wat voor geweldige buren wij hebben! Ze hadden niet alleen ons huis prachtig versierd, nee, want onze buren doen geen half werk. Ze waren namelijk een paar dagen van tevoren stiekem bij iedereen een briefje en een witte ballonnen in de bus gaan steken. Op dat briefje stond de vraag om de ballonnen opgeblazen (aja) aan de voordeur te hangen, dus toen wij zaterdagochtend uit het raam keken, zagen wij in heel onze straat niets dan wapperende witte ballonnen. Gewéldig, toch! Er waren wel twee huizen die niet hebben meegedaan, maar die namen heb ik natuurlijk netjes genoteerd.

Op deze foto ziet u ook nog de getuige van mijn lief man: zijn eigenste broer. Ook niet mis, he! Maar doe geen moeite, ladies, hij is al bezet.

En op deze wafeltjes (meer dan 200 in het totaal - al maar goed dat wij geen groot feest gaven!) hebben mijn schoonmoeder en ik een hele middag gezwoegd. Maar ik vond het wel een geslaagd cadeautje, twee hartenwafels in een zakje!

Aan onze artistieke buurman Stan the Man hadden we gevraagd om een paar deuntjes op zijn accordeon te spelen. Eerst was hij wat twijfelachtig, maar wat ben ik blij dat hij zijnen trekzak toch heeft meegebracht! Zo gezellig dat dat was!

When the moon hits the sky, like a big pizza pie, that's amooore..

En zo ziet uw huis er dus uit na een trouw. Of toch een deel ervan, want ook de andere kast staat nog vol met cadeautjes, boeketten en plantjes. En dan heeft u mijn Facebook-account nog niet bekeken, dat bruist daar van de gelukwensen. Ongelofelijk!

Dus bij deze nog een dikke merci aan iedereen, want zonder die randanimatie zou het niet half zo tof geweest zijn!

Trouwen is geweldig!

We werden gewoon overrompeld door al die superlieve mensen en wensen. Echt een prachtdag, zelfs mét regen.

Het uitgebreide verslag en meer foto's volgen snel!

Vlag For Life!

Heeft u nog een gevel die opgefleurd moet worden? Een speciale dag in het verschiet die schrééuwt om vrolijke vlagjes? Of wilt u met uw buren ook zo'n gezellige slinger over de straat spannen?

Mijn buurvrouwen en ik naaien voor u -en voor Music For Life- een vlaggenslinger op maat uit gerecycleerde lapjes stof. Een vlag kost 0,50 eurocent. De lengte van de slinger kiest u zelf. Mail naar vlagforlife@gmail.com en bestel vandaag nog!

Hoe geweldig zou het zijn als heel Borgerhout, of zelfs heel Vlaanderen vol zou hangen met fleurige vlaggen.. Zalig, toch?

1 klef liefdeslied, 1 drummende zangeres en 1 technisch onderlegde vriend

Toen Sven en ik pas samen waren, zagen we elkaar meestal terug op zondagavond - oh, de horror van twee volle dagen zonder hem te zijn, smachtend en starend naar zijn pasfotootje. Op een bepaalde zondagavond bleek dat we heel het weekend met hetzelfde liedje in ons hoofd gezeten hadden! Bleek ook dat het om een supermelig liedje ging. Maar geef toe, wel zalig schoon, he?

Toen bestond er nog geen joetjoeb en moest ik nog beroep doen op een technisch meer onderlegde studievriend om het liedje op te sporen. Wanneer hij het liedje eindelijk gevonden had, liet hij het volle bak door een in het open raam geplaceerde versterker schallen, middenin een van de drukste studentenstraten van Antwerpen.

En ik? Ik dacht dat ik ter plekke ging smelten.

En hoe is het met u?

Want met mij is alles goed! 't Is te zeggen. Mijn lief zit sniffy & snotty thuis. Ik kreeg sinds gisteren zijn bacteriën over. Dan krijg je al eens cadeautje van je wederhelft...  Maar ja, beter nu ziek dan volgende week, natuurlijk! En verder alles ok. De voorbereidingen hobbelen rustig verder, zelfs de schoonmoeder-die-stilaan-begon-te-panikeren vond vandaag een héél schoon kleedje.

En voor de rest? Koud maar zonnig buiten: zo heb ik het graag. Ik word er helemaal vrolijk van. Ja, ja, de herfst is mijn favoriete seizoen. En het lekkerste seizoen ook, volgens mij. Champignons, stoofschotels, soepen, ... Héérlijk. De laatste dagen ben ik dan ook flink wat porties vitaminen aan het sprokkelen om de koude winter tegemoet te gaan. En ja, wel droevig nieuws verder, op tv enzo. Met dat proces-Clottemans weet ik ook niet wat nu het juiste was om te doen. Ik ben in elk geval blij dat ik niet in die assisenjury zat.

Oh ja, en trouwens, heeft u de nieuwe actie van Delhaize al gezien? Drie keer raden wie die vragen op de kaartjes en de tekstjes van de coach bij het onlinespel heeft mogen verzinnen! 
I love my job! :-))

Sky high

Marble Sounds - "Sky High" from nouvelle cuisine on Vimeo.

Na het laagste dal in de trouwvoorbereidingen, heb ik gisteren tegelijk ook de hoogste piek beleefd, denk ik. Nadat ik mezelf bijna drie volle dagen te pletter zocht naar een kleedje in zowat élke winkel in Antwerpen, Hasselt, Turnhout én Herentals, zag ik het efkes niet meer zitten.

Nee, ik wil geen kant.
Nee, ik wil geen corset.
Nee, ik wil geen taftzijde.
Nee, ik wil geen prinsessenjurk.
Nee, ik vind dat niks voor mij.
Nee, ik hoef niet in het wit.
Nee, ik wil geen tralala.
Ja, ik ben de bruid (hum hum).
Ja, het is al over twee weken.
Ja, ik weet dat ik dan niet meer veel tijd heb.
Ja, dat is wel mooi maar zó hard niets voor mij.

Totdat ik na een gouden tip toevallig bij een modeontwerpster belandde die hele eenvoudige maar toch speciale kleedjes maakt. En laat dat nu net datgene zijn waar ik zo hard naar op zoek was, maar nergens vond - ondanks de prima prospectie en geweldige bijstand door mijn zus, mama en schoonmoeder-to-be.

En mijn lief verloofde heeft een supersexy kostuum. En ook iets anders dat ik nog moest regelen komt in orde. Alles valt precies als een puzzel in elkaar.

Bovendien gingen we gisteren naar de ringen kijken. Die worden namelijk gemaakt door het lief van Svens broer, Mieke Dierckx. En ik kon het niet geloven (en zij denk ik ook niet) maar het was er gewoon regelrecht, patat, boenk op! En dat in zo'n sneltempo, echt straf. Trouwens, onlangs poseerde ik met een van haar hangers. Meer op de website (logo door mij, by the way).

Dus u kan zich wel voorstellen dat ik vannacht geslapen heb als een roosje en nu be-hoor-lijk hoog in de wolken vertoef. Hoera, hoera, hoera!

copyright Bert Machielsen

Granada was...

klik op de foto's voor de grote versie

... geweldig! En bij elk drankje op café een gratis tapa! En relaxed! En ons  schattig eigen appartementje - El Numero 8, vandaar dus de tip.  

... het beste cadeau ever! Dus een ongelofelijk gemeende dankuwel aan mijn lief!

En de reis gaat naar...

Ik weet het al! Het is een heerlijke, lekker warme bestemming. En de eerste die het raadt krijgt van mij een kaartje toegestuurd!

Eigen lof stinkt maar dat is dan maar zo ;-)

Bestemming: Onbekend

Binnenkort gaan mijn lief en ik een paar dagen weg. Maar ik weet begot niet naar waar!
Het is een beetje een herhaling van wat er twee jaar geleden gebeurde, maar dan nu in omgekeerde richting. Ah ja, dat mijn lief twee keer 30 zou worden, dat zou niet kloppen, he. Deze keer is het mijn beurt!

Hij heeft al twee tips gegeven:

• Boudewijn
• 8

Bovendien weet ik dat het met de vlieger is (ik had het Ryanair-ticket per ongeluk zelf geboekt namelijk) en elke ochtend volg ik stiekem zijn ogen op het weerbericht in de krant, als ik vraag of het daar warmer is dan hier. Vandaag was het er bijvoorbeeld minstens 5 graden dan hier. Maar ik denk dat het vandaag overàl 5 graden warmer was dan hier!

Omdat ik zo gek ben op verrassingen wil ik in feite nog helemaal niet weten waar we naartoe gaan, maar als ù zin heeft om een gooi naar de precieze bestemming te doen: laat u volledig gaan!

Peinzen over Brasil

Toen we jaren geleden in Brazilië waren, stond er vlak aan ons hotel in Rio de Janeiro een mannetje platen te verkopen. Zomaar, op straat, avond na avond. En zoveel platenmoois, daar konden wij natuurlijk niet zomaar aan voorbij gaan. Zeker wanneer dat mannetje in zijn mooiste, zangerige Portugees tegen ons begon te praten, was ik onmiddellijk verkocht. De douanebeambte op Zaventem keek ons wel raar aan toen wij daar met (quote) "Vinyl?!" (unquote) passeerden, maar hey, onze platencollectie was toch maar mooi weer uitgebreid.

Soms leggen we zo'n plaatje op ('t is te zeggen, vooral mijn lief doet dat, en ik luister gretig mee). Het zijn zo van die platen waarvan je in een peins-stemming geraakt. Niet slecht zo, met een koffietje in de zetel luisteren naar krakerig gitarengetokkel, en uw gedachten een loopje laten nemen met het moment.

Ik peins dan zo'n beetje over vanalles en nog wat, u kent dat wel. Vandaag peinsde ik over de bloggende vrouwen. Dat dat eigenlijk een soort van buurvrouwen zijn. Buurvrouwen waarmee je samen koffie drinkt, maar dan ieder aan een kant van de internetkabel. Soms is de stemming onnozel, soms is de stemming serieus. Maar het maakt nooit uit of uw tanden al gepoetst zijn of niet.

Gelukkig heb ik ook nog geweldige buurvrouwen van vlees en bloed, daar ga ik natuurlijk ook nog eens graag koffie mee drinken. Maar dan wel met gepoetste tanden.

Enfin, wie zin heeft om efkes mee te peinzen, druk op play:

Ho ho ho

Ja, jong, met dat weer begin ik precies al in kerststemming te komen.
Glühwein, iemand?

n°5: Naar de opera gaan

Hoe het met De Lijst is? Slecht, dus. 't Is te zeggen, de dingen die ik al gedaan heb, waren erg leuk, maar op minder dan twee maanden voor de vervaldatum heb ik nog maar 5 van de 29 dingen afgewerkt. Och ja, ik geef mezelf nog een jaartje extra de tijd. De lijst van 29 Dingen Die Ik Echt Gedaan Moet Hebben In Het Jaar Voor En Na Mijn Dertigste Verjaardag. Het is toch mijn lijst, tenslotte, nietwaar.

Anyway. Omdat onze buurman het schimmenspel tijdens L'Amour de Loin voor zijn rekening mocht nemen, konden we operaticketjes aan verminderd tarief op de (meestal nogal dure) kop tikken. Nu blijkt dat ik niet zo'n fan ben van opera an sich, toch vond ik het een heerlijke avond. Die prachtige zaal, mensen, die moet u echt eens met eigen ogen aanschouwen. Nog voor ik de zaal binnenschreed op de grote trappen -ah ja, want in een opera stap je niet binnen, dat heet daar schrijden- voelde ik me al net dat tikkeltje chiquer dan een kwartiertje ervoor. En huwelijksgewijs ook tof om al eens te oefenen, zo'n breed uitlopende trap.

En dan het sprookjesachtige decor, met al die wapperende gewaden, fladderende doeken en over elkaar schuivende decorstukken. Ik was blij dat het niet enkel om zingen draaide, want -eerlijk is eerlijk- ik snap niet zoveel van opera. De K van deze kunst is blijkbaar juist iets te groot voor mijn boerinnenverstand. Maar mijn buurman deed zijn rol natuurlijk geweldig goed - hij kreeg dan ook een bescheiden fluitconcert van mij, op het einde, bij het groeten. Volledig not done voor het beschaafde operapubliek, denk ik, maar dat zal me worst wezen.

Maar wat ik u nog vragen wou, wat is dat met dat weer de laatste dagen? De neuroot in mij kan daar niet tegen! Nylonkousen en winterkleedjes die zomaar naast mijn zomerjurkje op de slaapkamerstoel hangen? Ja, dat gààt dus echt niet, hoor. Beslis, weergoden, beslis!

foto's van het www, ik wwweet helaas niet meer van waar, sorry

De kleedjesqueeste

Vandaag ga ik met mijn mama en de Zus Die Graag Winkelt op zoek naar Het Kleedje. Maar er zijn een paar issues. Ik shop helemaal niet graag. Ik heb totaal nog niks in gedachten, geen idee, geen stijl, alleen een kleur. Ik ben nog niet op prospectie geweest. Het gaat niet warm zijn wanneer ik dat kleedje moet dragen, dus het mag niet te zomers zijn.

Anders bestel ik gewoon dit kleedje? Dan moet ik mij ook al niks aantrekken van mijn kapsel!

Rijk, rijker, rijkst

Onlangs vertelde ik aan een meisje dat ik vroeger altijd copywriter wilde worden. Pas toen ik het zei besefte ik dat ik die zin al bijna tien jaar niet meer had uitgesproken. Aan het begin van mijn studies wilde ik namelijk maar één ding: copywriter worden bij een hip reclamebureau. Maar gaandeweg besefte ik dat die hippe mensen met hun dure woorden en nog duurdere outfits totààl niet passen bij wie ik ben.

Dus liet ik het copywriter-idee varen en kabbelde ik maar wat mee op de stroom die ik mijn job noemde. Tot vorig jaar dus. En sindsdien mag ik het gewoon zeggen: ik schrijf. Ik bén copywriter - ook al is het dan niet in een retehip reclamebureau. Ik bén tekstschrijver. Door een of andere bizarre speling van het lot typ ik dingen in Word en krijg ik daar nog geld voor ook. En toen ik dàt vertelde aan dat meisje, toen voelde ik me de koning te rijk.

Maar ik kan me nóg rijker voelen blijkbaar. Want vanmiddag zat ik op zo'n knoestig kerkstoeltje in het midden van de indrukwekkende Kathedraal wat rond me te kijken. Te observeren. Naarstig te noteren wat ik zag, voelde, alles wat in me opkwam. En dat, lieve mensen, mag ik vanaf nu ook 'werken' noemen. Want ik mag gaan schrijven over '200 plekken die je echt gezien moet hebben in Antwerpen'!

beelden via www.dekathedraal.be 

Soepdip

Vandaag aten we de heerlijkste erwtensoep, recht uit de diepvriezer van Bomma Patatjes.

En dan besef je plots dat die soep gemaakt werd door iemand die er nu niet meer is.
En dat je haar het recept had moeten vragen.

De Ondertrouw of Hoe We Elke Kans Om Ne Keer Chique Te Doen Met Beide Handen Grijpen

Onze trouw dat wordt niet:

• Een duur, wit kleed
• Rondzwaaiende servetten
• Een paardenkoets
• Een fotograaf die foto's neemt aan een fonteintje
• Een dj die 'vermenigvuldigen!' roept
• Een eetmarathon waarbij je halverwege reikhalzend uitkijkt naar je bed
• Een make-upsessie om 6 uur 's ochtends
• Dan om 7 uur snel naar de kapper
• Stressy

Onze trouw dat wordt wel:

• Lachen! En ons amuseren!
• En een mooi kleedje, dat ik daarna misschien ook nog eens kan aandoen
• Een gemoedelijk etentje met de dichte familie
• Schminkloos
• Stressloos
• Omdat-het-zo-hoort-loos
• Een goeie fuif waarop iedereen uit zijn dak mag gaan
• Gewoon... gewoon
• Maar natuurlijk ook speciaal

En onze trouw dat wordt ook: serieus genieten van elke stap in de voorbereiding. Vandaag werden we om 18 uur verwacht op het districtshuis voor de ondertrouw. Nu weet ik ook weer wat dat is (namelijk alle voorbereidende akten ondertekenen, de getuigen doorgeven, en plannen waar en om hoe laat).

En aangezien wij van plan zijn om elke stap in de goede trouwrichting zwààr te vieren, kocht ik mij van de week een schoon kleedje, en wachtte ik mijn -ahem- verloofde op aan de voordeur. Samen stapten we in onze chique kleren naar het districtshuis en daarna op de tram richting fancy restaurantje. Aja, zo een ondertrouw, een mens doet dat toch niet alle dagen, he!

O ja en wat mijn haar betreft? Dat werd netjes geverfd, maar ik heb de hele boel bij thuiskomst onmiddellijk weer zelf gewassen en gedroogd. Blijkt dat kapsters met Poolse roots toch een slightly different idea hebben over de afwerking van mijn kapsel dan ikzelf.

Ach ja. You can't have it all.

Voor de mensen die altijd zeggen 'dat het wel meevalt met mijn grijs haar'...

...dat doet het dus niet! Al sinds mijn zestiende niet meer!

Dus ik ga dat nu laten fatsoeneren en dan krijgt u straks of morgen deel twee voorgeschoteld: De Ondertrouw of Hoe We Elke Kans Om Ne Keer Chique Te Doen Met Beide Handen Grijpen.

Het verhaal achter de foto

Deze foto namen we nadat we een vreselijk helse beklimming hadden gedaan over een supersteile berg vol steentjes zoals je links achter mij ziet. Er was eigenlijk gewoon geen pad op die berg, alleen maar een soort van spoor waaraan je zag waar je voorgangers gestapt hadden. En toen hadden we dus al een uur of zes à zeven gewandeld!

Halverwege die berg -die ik overigens bijna liggend ben opgeklommen uit schrik om achterover te vallen, en geen enkele boomwortel of grote steen om je aan vast te houden- heb ik mij op mijn gat gezet en leek ik wel een van die ezels die niet meer voor- of achteruit wilt.

Tranen met tuiten heb ik gehuild! En Sven -bijnaam: Mr. Hoogtevrees- moest MIJ troosten. Er was één rotsachtig uitsteeksel op heel de berg, en daarnaast zat ik, niet meer in staat te bewegen. Als je over de rand van dat uitsteeksel keek zag je alleen maar een diepe afgrond.

Ik was helemaal overmand door angst en hoogtevrees.  Toen ik daar zo zat wist ik niet wat doen. Ik kon niet terug, dat wist ik ook wel, maar vooruit, dat zag ik bijna nog minder zitten. En toch heb ik het gedaan. Plakkend tegen de steentjes heb ik mij naar boven gesleept, elke stap tellend, tot ik weer aan honderd was en terug van nul kon beginnen. Sven zei: "Komaan, liefje, tandenbijten, ik beloof dat het de moeite waard is daarboven, ik beloof u dat er een verrassing is!"

Ik dacht dat hij met 'een verrassing' het uitzicht bedoelde, of de voldoening die je voelt na het bedwingen van zo'n berg. Dus met trillende benen heb ik de laatste meters dan maar gedaan, in zijn kielzog. En plots, toen ik het niet echt verwachtte, waren we boven. Ik had echt gedacht dat ik het nooit zou halen. Maar het uitzicht was inderdaad spectaculair, en de voldoening was groot! Leuke verrassing, dacht ik, ik was zo blij dat we boven waren!

Maar toen kwam Sven voor mij zitten en hij kuste mij en hij vroeg: "Wilt ge met mij trouwen?"

Ik denk dat de eenzame wandelaar die een uur voor ons wandelde zich moet afgevraagd hebben waarom iemand plots op het idee kwam om luidkeels en meermaals "Ja, natuurlijk!!" tegen de bergen te roepen.

En toen kusten we nog eens en namen we deze foto. :-)

Speciale Woensdag

Soms moet een mens van een Gewone Woensdag al eens een Speciale Woensdag maken, met servetjes, mooi servies, wat kaarsjes en een leuk muziekje. Ook al staat er gewoon preisoep en spinaziestoemp met worst op het menu.

Zomaar, omdat het al zo dikwijls Gewone Woensdag is.

Revolutionair!

Voor alle boeklovers out there!