Joepie, jeeuj en hoezee tegelijk!

Terwijl het ene boek bijna in druk gaat, komt er alweer een nieuwe opdracht binnen gefladderd. Ik moet zo ongeveer de grootste geluksvogel zijn van het westelijk halfrond. Want kreeg ik me daar vorige week toch een leuk mailtje! Van een supertoffe madam van Uitgeverij Averbode, of ik toevallig niet voor Zonneland en Zonnestraal wil gaan schrijven.

"Denk je er eens over na?" vroeg ze aan mij. Lieve mensen van Uitgeverij Averbode, schrijven voor lagereschoolkinderen, voor een tof tijdschrift dat ik vroeger van voor naar achter verslond, daar moet ik helemaal niet over nadenken! Dat is nondedjoemele waar ik vroeger altijd al stiekem van droomde en dat wordt me nu zomaar op een presenteerblaadje aangeboden. Bleek dat de mevrouw mijn blog gelezen had en dat ze daardoor zo'n vermoeden had dat ik goed zou schrijven voor de kinderen van de doelgroep. Mocht ik kunnen, ik zou mijn blog er prompt van gaan omhelzen!

Dus vandaag toog ik met een mandje vol verwezenlijkingen (en maar een kwartiertje te laat) naar de bossen van Everbeur om er kennis te maken met twee lieve dames die me een stapeltje tijdschriften en enkele opdrachtjes in mijn handen duwden. Een goed uur later stond ik weer buiten, surfend op een golfje van geluk. Zo een golf die je helemaal overspoelt met een gevoel van juiste keuzes, blijheid voor de kansen en de erkenning en ja, verdorie toch ook wel een flinke portie trots omdat ik het toch maar heb gedaan, mijn leven in een nieuw jasje gestoken twee jaar geleden.

Af en toe eens je stoute schoenen aantrekken en uit je makkelijke, voorspelbare comfortzone komen: ik kan het iedereen aanbevelen.

En ja, binnenkort ga ik naar de kapper.

Zomerdeo & andere geurherinneringen

Vanaf het moment dat ik na een lange winter niet meer verpakt rondloop in twee paar panty's en vijf lagen bovenkleding (hoera!) en het lekkkere geurtje van mijn deo terug door mijn lichte kleren komt, ben ik in een flits weer op rugzakreis. In een ver land met continu warm weer maar beperkte toegang tot propere douches, waardoor de deo altijd binnen handbereik bleef. De geur van vakantie, alleen maar doen waar je zin in hebt, zeezout in je haar en een gebruinde huid.

En zo zijn er nog meer geuren die bepaalde herinneringen totaal uit het niets weer laten opduiken in mijn hoofd. Zoals daar onder andere zijn:

Geurherinnering #1: De geur van gebakken koteletjes
Instant flashback naar de eettafel van mama. De soep aten we al op tijdens Home & Away en nu komt het avondeten (zonder tv). Dat vlees, dat at ik meestal op met lange tanden, maar lekker rùiken dat dat kon doen.

Geurherinnering #2: Mojito
Feestjes à l'improviste op ons hoekappartementje, zomaar, op een doordeweekse avond, breng jij wat chips mee, wij zullen snel nog wat drank gaan halen. Met een huis vol kaarsjes en het licht van een zomeravond dat héél langzaam, bijna ongemerkt, wegebt en plaats maakt voor een warme nacht. Gekeuvel en muziekjes luisteren tot een kot in de nacht. Toen we mojito's nog exotisch vonden en theelichthoudertjes nog niet hoefden te matchen met elkaar.

Geurherinnering #3: Snottebellensoep
Ik weet totaal niet waar ik deze geur vandaan haal, maar een bepaalde mama van een bepaald vriendinnetje uit de lagere school maakte soms soep waarvan ik vond dat ze naar snottebellen rook. Als ik daar ging slapen hoopte ik altijd uit de grond van mijn hart dat ze iets anders had klaargemaakt. Alles behalve dié soep. Nu vermoed ik dat dat het een -misschien nogal mislukt?- recept voor erwtensoep was, maar destijds was ik absoluut geen fan. Intussen gelukkig wel. Van andere versies althans.

Geurherinnering #4: De jas van mijn lief
Tijdens de eerste, zalige, kalverliefdevolle maanden met Sven had zijn tweedehandsjas een aparte geur die je niet vaak ruikt. Niet vies, niet bijzonder lekker en zeker ook niet die typische tweedehandsklerengeur waarvoor ik mijn neus altijd moet dichtknijpen. Ik kan de geur met niets anders vergelijken, maar als dat geurtje terug voorbij komt gekringeld, zit ik in een klap weer op het Conscienceplein in de zon, met mijn hoofd in de schoot van mijn lief en één ijsje voor twee.

Geurherinnering #5: Gras
Ik was wat je noemt totaal geen buitenkind, maar als ik dan toch eens mijn luie boekenwurmenkont uit de zetel richting tuin bewoog, dan ging ik liefst op blote voeten badmintonnen in de tuin. En precies die geur van dat gras, tijdens de eeuwigdurende zomervakantiedagen met slaatjes van rijst, appel, kaas en mayonaise en als dessert een zakje chips van de crèmekar, die mis ik hier in de stad soms nog het meest van allemaal.

Een half jaar

Vandaag ben ik exact drie maanden verwijderd van mijn uitgerekende datum. Zes maanden ver dus, of morgen 27 weken blijkbaar, ik snap nog altijd niet veel van hoe ze dat nu eigenlijk uitrekenen. Ongelofelijk trouwens dat er al een half jaar iemand in mij zit. Maar tot nu toe vind ik het nog altijd heerlijk. Op sommige dagen voel ik me wel een wandelende olijf op stokjes maar meestal hebben we het echt naar onze zin, zo met ons tweetjes.

En misschien ligt het aan de zon maar mijn to-do-lijstje-van-de-dag is al bijna afgewerkt en de namiddag is nog maar net begonnen! Er zijn gewoon zo van die dagen waarop alles volgens plan loopt. Ze zijn dun gezaaid, dus kan je ze maar beter koesteren. Alleen 'strijken' staat nu nog op de lijst (vandaar het drogende tafellaken op de foto), maar dat is voor vanavond. Nu is het hoog tijd om naar buiten te gaan en een plantencentrum te gaan zoeken. En hopelijk ook wat kleur te kweken op mijn wit velleke.

Maar eerst nog even reclame: today I will be mostly wearing een broche van mijn schoonzus Mieke Dierckx. Ze heeft verschillende varianten op deze, je kan haar contacteren via de website!

Tuut

Wij kochten vorige week een nieuwe auto! En wij, dat zijn de buren en wij. Jep, goed gelezen. Hoe dat komt? Een lang verhaal kort:

Wij (Sven en ik) wisten al regelmatig niet meer waar onze auto geparkeerd stond, gewoon omdat we hem al drie weken niet meer gebruikt hadden. En wij hebben ook niet zo vaak een auto nodig. Ah ja, want wij doen hier bijna alles met de fiets of de tram. Een echte groene woont in de stad, was het niet Mieke Vogels die dat zei?

Onze buren, die sinds een half jaar zonder auto zaten, leenden af en toe de onze. Een goeie deal, zo werd het beestje toch nog gebruikt. Maar onze auto begon te verslijten en een baby in een semi-sportkarretje installeren is toch ook nét iets te onpraktisch. Dan maar weg met die handel? Hm, helemaal zonder auto, dat zagen we dan ook weer niet zitten.

Dus besloten we (de buren en wij) om samen 1 auto te kopen. Wat we dan ook deden, na een uitvoerige doch redelijk gezellige uitleg van Autopia over hoe dat nu eigenlijk in de praktijk in zijn werk gaat, particulier autodelen. Zij gaven ons ook rekenbladen (om in te vullen en uit te rekenen hoeveel je per kilometer moet betalen, dus wie meer rijdt, betaalt ook meer) en contracten zodat er bij stopzetting of issues geen ruzie van komt.

En dan komen natuurlijk de opmerkingen en de vragen, van mensen die totààl niet kunnen begrijpen waarom we nu toch zoiets zouden willen 'riskeren'. En waarom niet, vraag ik mij dan af? Nu genieten we met 2 gezinnen van 1 spiksplinternieuwe auto voor de helft van het geld. Ook de jaarlijkse kosten worden door 2 gedeeld. Nu gaan we nog bewuster om met de vraag: "Heb ik de auto daar écht wel voor nodig of kan het ook anders?" - geen overbodige luxe in tijden waarin we tot over onze oren in de klimaatproblemen zitten, lijkt mij. En nu leren onze kleintjes ook dat je niet alles met de auto hoéft te doen en dat delen een schone zaak is.

Trouwens, ik vind niet dat wij ons moeten verantwoorden waarom we met 2 huishoudens 1 auto kopen, terwijl er gezinnen zijn met twee, drie, of zelfs méér auto's!

Maar stiekem wou ik natuurlijk vooral gaan autodelen omdat ik mij dan kon amuseren met het maken van een rittenboek, gheghe.

Tadaah: een gezinswagen rock 'n' rollauto, héél handig voor instrumenten en versterkers.

Het rittenboek (met dank aan Vermiljoen voor de inspiratie).

Met handige gegevens zoals noodnummers.

Een envelopje om de bonnetjes van de tankbeurten in te stoppen (hoeft niet, maar mag wel).

Extra blaadjes, zoals nuttige tips bij stressmomenten, ...

... plaats om leuke plekjes onderweg te delen met je medebestuurders en autospelletjes.

En natuurlijk het belangrijkste: veel blaadjes voor het noteren van de kilometerstanden.

Oh-ooh...

Sla je spaarvarken aan diggelen, neem een gróte sjakkosh mee (om vrouwen die jouw buit willen inpikken van je af te slaan) en bereid je voor op een nog grotere portie gierende hormonen, ogen uitkrabbende (al dan niet zwangere) vrouwen en ten gepaste tijde een stevig partijtje vrouwencatch.

Dames, het is weer stoffenverkoop van Fragile! En de stockverkoop van zwangerschapskleding (die je ook zo kan dragen) volgt in april. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb...

Voor de baby komt

Slik. Nog maar een kleine vier maanden en mijn man en ik kunnen nooit vanzeleven nog iets samen met twee doen en onze agenda gaat zo leeg zijn als een uitgeblazen Paasei en ons sociaal leven gaat zo dood zijn als een pier en dan gaat niemand nog met ons willen afspreken omdat wij altijd 'nee' moeten zeggen en dan gaan ze ons vergeten en dan worden wij wakker op een goeie dag in 2016 en dan beseffen we plots dat we geen vrienden meer hebben. Of een leven, whatsoever.

Dus, snel! Waarmee moeten wij onze agenda's in allerijl nog vullen vooraleer ik die baby eruit pers? Wat vindt u dat wij zéker niet mogen vergeten? Wat bent u misschien wel vergeten en waar heeft u eeuwig spijt van?

Staan al zeker op het programma: die rommelmarkt in de Galéries Leopold in Spa (bedankt voor de tip, Octavie! - zouden we ook naar de thermen gaan?), een weekendje Ardennen (en wel hier), een dagje Brussel, een dagje Amsterdam, een weekendje zee (voor mij) en een weekje Kopenhagen (voor de man), een nieuwe badkamer en héél veel naaien en frutselen.

O ja, en uitslapen. Héél belangrijk.
En ontbijtjes, lunchdates, dinertjes en alles daar tussenin. Ook onontbeerlijk.

Wat denkt u, lieve lezertjes, ben ik nog iets vergeten?

Oh, thank you, thank you, you are all so wonderful!

Voilà. Het is weg. De teksten zijn weg. Foetsjie. Gone. Verschwunden. Gelukkig niet écht weg, nee, om die nachtmerrie te voorkomen mail ik al maandenlang, als een panische maniak, iedere keer de nieuwste versie van de teksten naar mezelf. Maar ze zijn binnen, wil ik zeggen, de teksten, bij de uitgeverij. Wat een gek gevoel! En ook wel een oh-jee-alles-klopt-toch-wel? en een help-ik-zal-toch-niks-vergeten-zijn?!-gevoel. Maar ik heb zwaar mijn best gedaan, dus het zal wel in orde zijn.

En sommigen vragen mij nu naar het zwarte gat, maar daar heb ik voorlopig nog geen tijd voor, voor een zwart gat. Ik moet deze week nog een voorwoord schrijven, nondedjoemele, een echt voorwoord, over waarom ik net dié 200 plekken heb gekozen en van die dingen. En ik moet ook nog nadenken over wie ik allemaal wil bedanken enzo, hoewel dat eigenlijk helemaal niet moeilijk is om te bedenken.

Goh, het voelt toch wel een kléin beetje als naar de Oscars gaan. Is er iemand die ik zeker niet mag vergeten? U, lieve lezer? Wilt u een speciale vermelding in mijn dankwoordje? Weet het mij vooral te zeggen!

In afwachting van uw smeekbedes drop ik hier even een vette schijf van een... wel, van een vet wijf! Om nog wat onnozele danspasjes te placeren, iets wat ik het afgelopen weekend héél vaak heb gedaan. En op één minuut vijfenveertig oefent ze ook alvast hààr bedankingsspeech. Woot woot!

Wat zal ik eens gaan doen dit weekend?

Geen wekker zetten.
Uitslapen.
Koffie verkeerdjes drinken.
Afspreken met vriend(inn)en die ik al veel te lang niet meer gezien heb.
Dutjes doen.
Luisteren naar mijn man die lazy Sunday-plaatjes gaat draaien in de Bar Leon.
Plannen maken voor leuke uitstapjes.
Misschien alvast wat lentebloemen in huis halen.
Nog een dutje doen.
Genieten van de complimenten die ik gisteren kreeg over de teksten voor het boek. Waarna ik mezelf -na maandenlange shoponthouding- prompt trakteerde op precies zo'n klokje dat ik al zo lang wou en dat ineens, zomaar, voor mij opdoemde:

Hunderd Prozent mit die Handen gemacht en al!
Grüss Gott!

De laatste loodjes wegen het zwaarst...

op de website van Lannoo

... maar het einde is in zicht!

Vrijdag moeten de teksten binnen en kan ik weer iets hebben dat op een sociaal leven lijkt.

Jihaa!

X Y vs. X X

Sommige mensen vinden mij een echte jongensmama, terwijl anderen er dan weer 200% van overtuigd zijn dat er een meisje in mijn buik zit.

Wij weten het sinds woensdag (ghèghèghè).
Maar wat denkt u?

En helaas pindakaas, er valt helemaal niks te winnen... Alleen mijn allerbeste wensen voor een fijn, lollig weekend. Dat de zon volop mag schijnen!

Lief cadeautje!

Van mijn lief!

Lief, he!

Ik zeg het nu maar al:

ik wil gaan eten bij Dôme voor mijn verjaardag in november.
(tegen dat ik 31 ben moet dat toch wel lukken, chique gaan eten?)

En als het boek af is wil ik daar bij wijze van voorsmaakje op gaan klinken bij Dôme Sur Mer.
En wie niet weet wat doen op zondagochtend mag voor mij altijd eens een ontbijt bij elkaar sprokkelen bij Domestic.

Doeme, ik krijg honger.

Ik ben Sarah en ik strijk graag

There, I've said it. Ik zal niet beweren dat ik mezelf elke avond naar huis haast in het vooruitzicht om te 'mogen' strijken, maar eens ik erin vlieg, is het allesbehalve een straf. Het zal wel iets te maken hebben met het propere van strijken (en het feit dat ik dus zo'n kind was dat zichzelf niet graag vuil maakte). Of misschien is het de geur van meiklokjes en de warme stoom die het hem doen.

Vergis u niet, het kan makkelijk gebeuren dat een zak vol strijk weken werkloos in de keuken staat te wachten tot ik zin krijg om erin te vliegen, maar eens ik mezelf eraan zet vind ik het de beste meditatie die er bestaat! Vooral simpele dingen als zakdoeken en handdoeken, méér zen kan het toch niet worden? En dan achteraf al die dikke stapels kleren nog een paar uur laten liggen voor je ze in de kast legt, zodat je er af en toe nog een voldane blik op kan werpen.

Ieder zijn afwijking, he.

Oh, nostalgie!

Als kind was ik nogal een brave. Zo een kind dat het zelf huilend kwam vertellen als ze toch een snoepje uit de kast had gepakt. En dat blijkbaar niet graag naar de scouts wilde omdat ik daar zo vuil van werd. Hm... Ok: zeg maar seut. Maar in één ding was ik wel gespecialiseerd: zagen. Zeuren, zaniken, mekkeren.

Geliefkoosd onderwerp tijdens mijn zaaguurtje: de Curly Wurly's uit de Delhaize. U weet wel, die lange caramelreep met chocola die twee uur later nog tegen uw achterste kiezen plakt. Màn, daar was ik zot van.

"Mamaaaa?"
"Ja?"
"Krijg ik een Curly Wurly?"
-cue voor engelengezicht: nu-
"Maar je hebt er eergisteren al een gekregen en thuis zijn nog zoveel koeken."
"Alleeeeeee, mamaaa... Alstublieeeft?"
"Nee is nee, Saartje." (zo noemden ze mij toen nog)
"Alleeee..."
-cue voor meelijwekkende bambiblik: nu-
"Eéééén Curly Wurly maar..."

Ik weet eigenlijk niet of ik voor de rest over veel dingen gezaagd heb vroeger. Een kinderhand is gauw gevuld, zeker? Maar aan het boodschappen doen, samen met mijn mama, kwam een einde en dus ook mijn gezaag -over de Curly Wurly tenminste- stierf een stille dood.

Tot ik deze week in de Zeeman stond. Lagen daar -naast de koetjesrepen overigens- toch geen Curly Wurly's, zeker! Ik denk dat ik toch zeker één seconde getwijfeld heb en toen griste ik er meteen drie mee. En ik moest daar helemaal niet voor zagen tegen mezelf. Ik zou zeggen: kom eens proeven maar ik heb net het laatste exemplaar opgegeten.

U ziet, mijn hand is ook gauw gevuld.

I have a dream... of wacht eens... zeven dromen

- dat ik op een ochtend opsta en dat de zolder gerenoveerd is
- dat de nieuwe badkamer er al is
- dat ik aan niets anders hoef te denken dan aan welk schattig dingetje ik nu weer eens zou gaan maken voor mini-me
- dat ik het hele huis een grondige poetsbeurt kan geven
- dat ik nog eens kan gaan slapen zonder de wekker te zetten
- dat er al een echte kinderkamer is
- dat ik zonder jas naar buiten kan

Begrijp me niet verkeerd, he, ik klààg niet, ik droom alleen maar.
Maar eerst is het nog een maand lang keihard werken voor het nieuwe boek en de leukste weetjes opsnorren over de belangrijkste bezienswaardigheden van Antwerpen.

Go me, go me, go me!

Nachtelijk vertier

Deze dagen ben ik gedoemd tot strikte structuur en slapen, véél slapen. En vooral: op tijd gaan slapen. Er zit niks anders op dan naar dat lijf van mij te luisteren. Anders moet ik het de volgende dag bekopen, dus doe ik (meestal) braafjes wat mijn lichaam mij influistert.

Maar 's nachts, na het standaard toiletbezoek om klokslag half vijf, dan geniet ik van een gestolen moment waar niemand anders iets mee te maken heeft. Dan is hij/zij even van mij alleen. Dan leg ik mijn handen op mijn buik en volg ik wat er daar vanbinnen allemaal gebeurt. En dan draait de baby soms een hele kwartslag op enkele minuten tijd. Of dan bouwt hij/zij daarbinnen een feestje met handen en voeten tegelijk. Een zalig gevoel.

Ik hoop alleen dat het geen gabber wordt, die baby van ons.

Raar

Zo raar is dat nu toch niet, een boterham met kaas, keiveel ketchup en augurken, he? Dat zou ik voor ik zwanger was ook al lekker gevonden hebben. En de bewering van mijn buurvrouw (zin in zoet = een meisje, zin in zout = een jongen) gaat ook niet op want de ene dag word ik overvallen door een drang naar onverantwoord veel chocolade en de andere dag moet de zak chips eraan geloven. 't Zal een hermafrodietje worden, zeker?

Wat ik raarder vind is de hoeveelheid spuuglelijke en/of tuttige kinderkleding die er bestaat! Pastelkleuren en beige, brr. Ik zal toch terug zelf achter mijn naaimachine moeten kruipen denk ik. Of hopen op een goeie zomer, zodat ons kind alleen maar een pamper en een bodieke aan moet doen natuurlijk.

Vragen voor wie niet op Facebook zit

Bon, met een baby op komst moet er dringend geklust worden -en dan bedoel ik niet de rare term van klussen die op zwangerschapsforums gebruikt wordt, maar het echte mannenwerk. Staan op het verbouwingslijstje: de badkamer (die helemaal vernieuwd moet worden), een groendak (bovenop die badkamer) en een zolder (waar nu niet veel is en die 1 slaapkamer en 1 bureau moet worden) en daar allemaal nieuwe ramen in.

Of dat nu allemaal klaar geraakt voor de baby er is, daar heb ik mijn bedenkingen bij, maar met de badkamer alleen al zou ik al superblij zijn! Wat er onvermijdelijk ook op ons lijstje staat zijn verbouwingsvragen. Mijn Facebookvrienden heb ik al een hele week lastiggevallen met deze vragen, vandaar dat ik het nu over de blogboeg gooi.

Ik heb zelf namelijk altijd 101 dingen die ik liever doe dan me bezig houden met onderstaande vragen, dus ik reken op u, beste lezer. Als u het echt te saai vindt, begrijp ik dat ook volledig en mag u deze beurt overslaan. Ga niet langs start -u ontvangt geen geld want dat gaat allemaal op zijn tegen dat mijn vragen beantwoord zijn vrees ik.

Here we go:

• Is bamboeparket aan te raden en zo ja, ook in de badkamer? (en nee, ik heb Bregje nog altijd niet gevonden, madame)

• Wie weet een goeie groendakaanlegger?

• Wie heeft zolderinspiratie?

Positief - negatief

Ik ben niet van het zagende soort. Sowieso vind ik dat onze waarde landgenoten zo vaak alleen maar kijken naar wat we niet hebben -terwijl wij hier meestal net zoveel tevéél hebben! Dat de mensen toch eens leren een beetje contenter te zijn met alle dingen die hier zomaar zijn.

Waar ik wel met een portie gezonde jaloezie -of beter: bewondering- naar kan kijken is naar talent. Naar mensen die loepzuiver het mooiste lied uit hun keel tevoorschijn toveren. Of naar mensen die van die ongelofelijk schone foto's kunnen maken. Neem nu de fotoreportages van Nimsa. Ik moet daar bijna van blèten zo schoon.

copyright www.nimsa.be 

Een grappige conclusie

Met een paar collega's volgden we pas een cursus rond sociale media, over hoe je Facebook en consoorten moet gebruiken om je doelgroep te bereiken en van die dingen. De lesgever stelde de vraag wie regelmatig iets post op zijn Facebook-account en voor wie dat eerder een opgave is, wie daar echt zijn hoofd over moet breken.

Die vraag leidde tot een bizarre conclusie want daar waar mijn collega een enorme flapuit is van het extraverte soort, vraag je aan mij best niet om iets in een groep te gooien. Ik durf het wel, maar ik babbel gewoon niet zo graag. Vaak denk ik al terwijl ik iets aan het zeggen ben 'Maar wat ben ik hier nu toch aan het zeggen?'. Nee, ik luister liever.

In het echte leven dan. Want nu lijkt dat in het virtuele leven helemaal andersom te zijn. Facebookstatussen, blogposts en reacties rollen er bij mij zo uit, die dienen zich als het ware vanzelf aan in mijn hoofd, terwijl mijn collega zelden zelf iets zal schrijven op haar Facebookprofiel. En dat, beste mensen, vond ik best wel een beetje grappig. 

Enfin, we weten allemaal dat ik dit hier vandaag schrijf bij wijze van afleiding voor mezelf en om mijn zenuwen voor vanavond te onderdrukken, maar laten we nu maar eventjes gewoon doen alsof het echt een wereldschokkende conclusie is, ok? Ok! 

Energy level high!

Vorige week was niet zo'n goeie week. Of tenminste, donderdag en vrijdag waren niet wat je noemt geslaagd.

Teveel werken, teveel piekeren, teveel binnenzitten, teveel zitten suffen.
Te weinig ontspanning, te weinig lachen, te weinig frisse lucht, te weinig slaap.

Gevolg: energy level low en weinig beweging in the baby department.
Remedie: fiets op en naar het park! Ook al was dat dan door de regendruppels, het voelde héérlijk. Met elke ademteug leek het of mijn batterijen laagje per laagje weer helemaal werden opgeladen.

Gisteren zette ik de trend verder: hard werken maar ook hard ontspannen, in een zwembad dat ik maar moest delen met twee andere mensen. Met de baby die onder me aan hing in het water voelde ik me net een soort van moederdolfijn. Niet dat mijn zwemslagen zo sierlijk zijn -verre van- maar het idee van een kleintje zo dicht tegen je aan te hebben in het water.

Gevolg: zalig veel klopjes en stampjes en vlinders. En energie. En werklust. En goede moed.

Ik voel de lente opborrelen, maar ik vrees dat het ergste nog moet komen -hoorde ik daar vanochtend weer het woord 'smeltende sneeuw' op de radio? Laat de winter maar plaatsruimen voor de lente, ik ben er klaar voor.

En Nina Simone voelt het ook -ja, nog eens Nina, altijd Nina:

PS: morgen weten we misschien of het een jongen of een meisje is!

Op de kop

Precies vijfenzeventig dagen zijn we vandaag getrouwd. Hoera! En net vandaag passeerde dit liedje nog eens de revue in onze cd-speler. Het is het nummer dat we lekker luid draaiden in het districtshuis, toen de grapjas-schepen was uitgebabbeld, we onze ringen omhadden en we onze handtekening zetten onder het Officiële Document. De zaal vulde zich in een mum van tijd met breed glimlachende mensen.

En toen het liedje daarstraks begon liet ik prompt de strijk vallen om mijn lief man eens goed vast te pakken voor een danske. Het ging alleen net iéts moeilijker dan vijfenzeventig dagen geleden, met die bult ertussen, maar dat geeft niet.

Mochten er nog mensen zijn die twijfelen: trouwen is heerlijk!

Hoe ik me een.. euhm.. bult schrok

Ik probeer niet teveel te lezen over zwangerschap en aanverwanten en van die vrouwenforums op babysites blijf ik al helemààl zo ver mogelijk uit de buurt. Bangmakerij en Onnodige Stresserij vind ik dat meestal. Maar soms lees ik wel eens hoe het met den Appie gesteld is op 9maand. 

Zoals nu las ik dat er blijkbaar al iemand in mij zit die ongeveer achttien centimeter meet. Achttien. Centimeter. Heb je dat al eens bekeken op een meetlat? Een mens van achttien centimeter, ik was eigenlijk nog gewoon in de 'je baby is nu ongeveer zo groot als een peer'-fase. Maar nee, dus plotsklaps zit er al iemand van achttien centimeter in mijn buik. Hoe zot is dat!

Nog zotter vond ik wat er een paar nachten geleden gebeurde. Dat ik opstond om te gaan plassen -dat vond ik al lang niet zo gek meer-, maar toen ik daarna even wakker lag, klopte er ineens iemand aan. Niet aan de deur, nee, ergens in mijn buik, ja!

Tok.......... (Heh? Was dat wat ik denk dat het was?)
Tok.......... (Oh my god dat was de baby! Denk ik.)
Tok.......... (Ja, dat was zéker de baby!)

En dat was het. Dus lag ik op een donderdagnacht om vijf uur 's ochtends met wijdopen ogen en een razendsnel kloppend hart naar het plafond te staren. Magic!

Op het gevaar af om een echte babyblog te worden (vergeef me Sid), nog even een foto van hoe dat eruit ziet, iemand -een baby, voor alle duidelijkheid!- van 18 centimeter in je buik hebben:

Een date met een kanjer

Sinds kort heb ik elke avond een date met deze kanjer. Dat komt door een erfelijke factor in ons familiebloed, genaamd 'de Factor V (5) van Leiden', waardoor er meer kans is op stollingsproblemen, waardoor er meer kans is op bloedklonters, waardoor er meer kans is op minder eten voor de baby.

Stoer als ik ben ram ik dus elke avond deze klepper in mijn bovenbeen. Eigenlijk spuit je dit best in je buik, maar gelukkig zei de gynaecologe dat het ook in mijn been mocht.

En zo stoer ben ik nu eigenlijk ook weer niet. Want elke avond probeer ik te doen alsof het niet meer hoeft. Of zeg ik dat ik het een keertje ga overslaan. Maar dat krijg ik dan ook weer niet over mijn hart. En er zijn echt wel veel grotere spuiten dan deze. Ach ja, het is voor een goed doel, hee, mensen, alles voor het goede doel!

En met welke uit de kluiten gewassen knaap heeft u elke avond rendez-vous?
Ik hoop dat het er een is waarvan het stokje niet zo prikt.

Het Jaar van de Inspiratie

Zwanger zijn is iets raars. Naast het feit dat ik niet voorbij een (oven)raam, spiegel of enig ander blinkend oppervlak kan lopen zonder mezelf en mijn buik erin te bekijken, de eeuwige jeuk op mijn buik en rug, de moeheid die me overvalt op de raarste momenten - net als de honger (gelukkig niet de misselijkheid) en de goedbedoelde informatie van mensen over wat je nu wel of niet mag eten (bangmakerij, ik zeg het u!) lijkt het ook of die baby mijn inspiratie van binnenuit opeet.

De eerste drie maanden was ik te moe om ook maar één creatieve (of enige andere) poot uit te steken, de maand daarna leek de inspiratie nog steeds niet terug te komen. Lichte paniek, want er staan nog enkele opdrachten op het programma waarvoor wel enige vorm van inspiratie vereist is de komende weken - niet in het minst ons eigen geboortekaartje.

En dan had ik het nog niet over de 'kerst'kaartjes! De kaartjes zelf verstuur ik meestal pas na nieuwjaar, maar het idéé is er normaal toch al veel vroeger. Nu was er niks. Noppes. Nada. Tot ik me gisteren gewoon terug achter mijn linomesjes en rubberstempeldinges zette. Héérlijk, weer eens iets maken met mijn eigen handen! Snij snij, stempel stempel. Zelfs met twee kleuren, mensen, een primeur! Het leek hier wel een mini-zeefdrukkerijtje - héél erg mini dan. En missie geslaagd: vandaag kan ik alvast enkele kaartjes op de bus doen.

Maar niets zo erg als vrezen dat 'het' weg is en niet meer terugkomt. Bij deze wens ik iedereen voor 2011 dus een onophoudelijke stroom aan inspiratie toe - mezelf inbegrepen!