Nu breekt mijn klomp. Dat zoiets kan bestaan. Ik had er nog nooit van gehoord. Ik kan me er zelfs niets bij voorstellen. Maar bij Zezunja (waar ik bij de weg binnenkort vijf zaterdagmiddagen een cursus columnschrijven bij ga volgen) kan je een stukje over synesthesie lezen. Het gaat over kleuren bij woorden en dingen denken. En ik snap er echt geen jota van.
Er ontsnapte me wel een hallelujahtje bij het lezen van de comment van het 'ovalen jaar'.
Dat zit dus zo: een jaar ziet er in mijn hoofd ovaal uit, grijzig, en de weekends hebben een andere kleur dan de weekdagen. Afhankelijk van de datum draait het ovalen jaar en er zit bij mij een soort van streepje aan het jaareinde. Als er iets te doen is op een bepaalde dag is dat gemarkeerd. Een soort van Outlook-agenda avant la lettre dus.
Als er iemand is die dit herkent en nu ook stiekem hallelujah zit te mompelen, dan wil ik daar wel eens een boompje over opzetten.
En verder wens ik u een kleurige dag. Op wat voor manier dan ook!
donderdag 31 januari 2008
maandag 28 januari 2008
Mijn moussaka
Heel het internet afgezocht naar een recept voor moussaka met én petatjes én witte saus én tomatensaus. Uiteindelijk bij.. ehm.. Radio 2 gevonden. Tja, niemand is perfect.
Beetje aangepast naar mijn eigen smaak (ik doe nooit een eierdooier bij bechamelsaus) en de verkrijgbare dingen (de Marokkaanse slager had zijn maalmachine net gepoetst dus hij kon geen vers lamsgehakt meer malen - ter info: met ongekruid rundsgehakt gaat het ook!).
Van dit receptje hebben wij met twee gegeten en dan was er nog wat over om de volgende dag van te eten. Dan is het zelfs nog lekkerder!
Nodig
2 aubergines (ongeveer 500 g)
plantaardige olie
1 grote ajuin, gesnipperd
1 teentje knoflook, gesnipperd
500 g lamsgehakt
chilipoeder
kaneel
versgemalen zwarte peper
beetje zout
3 eetlepels tomatenpuree
500 g aardappelen
handjevol geraspte kaas
Voor de saus:
25 g boter
40 g bloem
4 dl melk
zout en versgemalen zwarte peper
muskaatnoot
Doen
Snijd de aubergines in schijfjes van een halve cm. Leg ze een 10-tal minuten op een keukenpapier en bestrooi ze met zout.
Verwarm een beetje olie in een grote koekepan en leg de pan vol met plakjes aubergine. Bak de resterende plakjes op dezelfde manier goudbruin en voeg -indien nodig- nog wat olie toe. Haal de aubergines uit de pan en hou even opzij.
Bak in dezelfde pan ui en knoflook goudbruin en roer daar het lamsgehakt doorheen. Laat dit bruin bakken en voeg dan chilipoeder, kaneel, peper, zout, tomatenpuree en een beetje water toe. Roer dit alles goed door elkaar. Als je meer saus wil, kan je nog wat water en/of tomatenpuree toevoegen.
Schil in tussentijd de aardappelen en snij ze in schijfjes van ongeveer 1 cm dik. Kook ze halfgaar.
Leg in een grote ovenschotel laagjes vlees en laagjes aubergines. Begin en eindig met een laagje vlees. Leg daarop tenslotte één laag aardappelschijfjes.
Maak nu de saus. Gewoon een dikke, niet al te lopende, bechamelsaus (witte saus).
Voor wie dat nog niet kan met zijn ogen toe: smelt de boter in een pan, voeg er de bloem aan toe en laat deze 1 tot 2 minuten, al roerend, zachtjes bakken. Neem de pan van het vuur en schenk er, onder voortdurend roeren, beetje bij beetje de melk bij. Zet de pan, als alle melk gebruikt is, weer op het vuur en breng de saus, al roerend, aan de kook. Zet het vuur lager, voeg er nootmuskaat, peper en zout naar smaak aan toe en laat de saus zachtjes doorkoken, tot ze dik wordt. Neem de pan van het vuur en laat de saus enigszins afkoelen.
Schenk de saus over de aardappelen in de stoofpot. Strooi er nog een handjevol geraspte kaas over.
Bak de moussaka in een warme tot zeer warme oven (190°C of gascijfer 3/4) gedurende 25 tot 30 minuten, tot de kaas goudbruin van kleur is.
Lekker!
Beetje aangepast naar mijn eigen smaak (ik doe nooit een eierdooier bij bechamelsaus) en de verkrijgbare dingen (de Marokkaanse slager had zijn maalmachine net gepoetst dus hij kon geen vers lamsgehakt meer malen - ter info: met ongekruid rundsgehakt gaat het ook!).
Van dit receptje hebben wij met twee gegeten en dan was er nog wat over om de volgende dag van te eten. Dan is het zelfs nog lekkerder!
Nodig
2 aubergines (ongeveer 500 g)
plantaardige olie
1 grote ajuin, gesnipperd
1 teentje knoflook, gesnipperd
500 g lamsgehakt
chilipoeder
kaneel
versgemalen zwarte peper
beetje zout
3 eetlepels tomatenpuree
500 g aardappelen
handjevol geraspte kaas
Voor de saus:
25 g boter
40 g bloem
4 dl melk
zout en versgemalen zwarte peper
muskaatnoot
Doen
Snijd de aubergines in schijfjes van een halve cm. Leg ze een 10-tal minuten op een keukenpapier en bestrooi ze met zout.
Verwarm een beetje olie in een grote koekepan en leg de pan vol met plakjes aubergine. Bak de resterende plakjes op dezelfde manier goudbruin en voeg -indien nodig- nog wat olie toe. Haal de aubergines uit de pan en hou even opzij.
Bak in dezelfde pan ui en knoflook goudbruin en roer daar het lamsgehakt doorheen. Laat dit bruin bakken en voeg dan chilipoeder, kaneel, peper, zout, tomatenpuree en een beetje water toe. Roer dit alles goed door elkaar. Als je meer saus wil, kan je nog wat water en/of tomatenpuree toevoegen.
Schil in tussentijd de aardappelen en snij ze in schijfjes van ongeveer 1 cm dik. Kook ze halfgaar.
Leg in een grote ovenschotel laagjes vlees en laagjes aubergines. Begin en eindig met een laagje vlees. Leg daarop tenslotte één laag aardappelschijfjes.
Maak nu de saus. Gewoon een dikke, niet al te lopende, bechamelsaus (witte saus).
Voor wie dat nog niet kan met zijn ogen toe: smelt de boter in een pan, voeg er de bloem aan toe en laat deze 1 tot 2 minuten, al roerend, zachtjes bakken. Neem de pan van het vuur en schenk er, onder voortdurend roeren, beetje bij beetje de melk bij. Zet de pan, als alle melk gebruikt is, weer op het vuur en breng de saus, al roerend, aan de kook. Zet het vuur lager, voeg er nootmuskaat, peper en zout naar smaak aan toe en laat de saus zachtjes doorkoken, tot ze dik wordt. Neem de pan van het vuur en laat de saus enigszins afkoelen.
Schenk de saus over de aardappelen in de stoofpot. Strooi er nog een handjevol geraspte kaas over.
Bak de moussaka in een warme tot zeer warme oven (190°C of gascijfer 3/4) gedurende 25 tot 30 minuten, tot de kaas goudbruin van kleur is.
Lekker!
woensdag 23 januari 2008
Gekraakt
En dan zit je daar in je bh en je niet-bijpassende onderbroek (mentale post-it: volgende keer geen kleedje maar een jeans aantrekken) bij de ostheopaat.
En dan moet je als op een paardje gaan zitten, handen op je schouders en dan hoor je je wervels knakken alsof iemand doodleuk zijn vingers even kraakt. Kr, kr, kr, krk.
En dan zit je de hele tijd je buik in te trekken. Volgende keer raak je geen chips meer aan. Echt!
En dan wordt je been in de meest rare posities gedraaid waardoor je alleen maar kan hopen dat je niet-bijpassende onderbroek alles wel netjes blijft bedekken.
En dan blijkt dat de pijn in je borstkas (waardoor je in het holst van de nacht al een of andere ernstige longaandoening begon te vrezen) gewoon van een wervel in je rug komt.
En dan vind je het plots toch wel een beetje raar, al dat fysieke contact.
En dan moet je als op een paardje gaan zitten, handen op je schouders en dan hoor je je wervels knakken alsof iemand doodleuk zijn vingers even kraakt. Kr, kr, kr, krk.
En dan zit je de hele tijd je buik in te trekken. Volgende keer raak je geen chips meer aan. Echt!
En dan wordt je been in de meest rare posities gedraaid waardoor je alleen maar kan hopen dat je niet-bijpassende onderbroek alles wel netjes blijft bedekken.
En dan blijkt dat de pijn in je borstkas (waardoor je in het holst van de nacht al een of andere ernstige longaandoening begon te vrezen) gewoon van een wervel in je rug komt.
En dan vind je het plots toch wel een beetje raar, al dat fysieke contact.
maandag 21 januari 2008
vrijdag 18 januari 2008
Ochtendritueel
- 6x op de radio-snooze-(snoes)-knop drukken
- 2x denken dat ik vandaag écht op tijd ga opstaan
- 7x nog eens omdraaien
- 3x ergeren aan Peter Van De Veires Grote Ochtendshow
- 3x ergeren aan het gegiechel en de versprekingen van zijn bijzit
- 1x lachen met Peter Van De Veire
- 2x proberen mijn ogen open te doen
- 1x tegen S. aan kruipen
- 2x al eens een voet uit bed laten bungelen om te voelen of het gaat
- 4x denken "en nu zou ik er toch écht uit moeten"
- 1x opstaan
- 1x te lang douchen
- 1x te lang klaarmaken
- 1x groot glas Tropicana
- 2x Krisprolls met smeerkaas (dubbelroom van Maredsous-ik probéér het echt hoor, ontbijten)
- 1x koffiezetten voor S.
- 1x de rolluiken opendoen en de buren gillend zien wegrennen bij het aanzicht van mijn fluogroene badjas en piekhaar
- 3x veranderen van outfit
- 10x S. dag-kussen
- 1x fluks op de fiets
En dan een verse, dikke, dode rat zien liggen in een plasje van zijn eigen bloed. De Krisprolls kwamen er bijna weer uit.
Mensen, ik ben blij dat het bijna weekend is!
- 2x denken dat ik vandaag écht op tijd ga opstaan
- 7x nog eens omdraaien
- 3x ergeren aan Peter Van De Veires Grote Ochtendshow
- 3x ergeren aan het gegiechel en de versprekingen van zijn bijzit
- 1x lachen met Peter Van De Veire
- 2x proberen mijn ogen open te doen
- 1x tegen S. aan kruipen
- 2x al eens een voet uit bed laten bungelen om te voelen of het gaat
- 4x denken "en nu zou ik er toch écht uit moeten"
- 1x opstaan
- 1x te lang douchen
- 1x te lang klaarmaken
- 1x groot glas Tropicana
- 2x Krisprolls met smeerkaas (dubbelroom van Maredsous-ik probéér het echt hoor, ontbijten)
- 1x koffiezetten voor S.
- 1x de rolluiken opendoen en de buren gillend zien wegrennen bij het aanzicht van mijn fluogroene badjas en piekhaar
- 3x veranderen van outfit
- 10x S. dag-kussen
- 1x fluks op de fiets
En dan een verse, dikke, dode rat zien liggen in een plasje van zijn eigen bloed. De Krisprolls kwamen er bijna weer uit.
Mensen, ik ben blij dat het bijna weekend is!
dinsdag 15 januari 2008
Meet the family
Een tijdje geleden schreef ik al eens over mijn plan voor het bib-project. De bedoeling was om de verschillende emoties die 'lezen' naar boven kunnen brengen weer te geven. Maar sindsdien had ik niets meer aan het projectje gedaan.
Tot ik gisteren te weten kwam dat de tussentijdse jury volgende week al doorgaat! Niet dat het zo'n stress is als op de "echte" academie, maar toch: deadlines zijn deadlines.
En dan komt Sarah in actie, want wat Sarah nodig heeft zijn deadlines. Lekkere, strakke, korte, parelzweet-op-je-bovenlip-, uitgedroogde-lenzen-van-het-staren-naar-het-computerscherm-deadlines.
En deadlines werken:
Meet the family!
Nu ook verkrijgbaar: exclusief ikbib!inpakpapier, om je favoriete boek in te pakken en cadeau te geven.
Nu nog de rest van het pakketje.
Aanmoedigingen linksonder deponeren. Met dank.
Tot ik gisteren te weten kwam dat de tussentijdse jury volgende week al doorgaat! Niet dat het zo'n stress is als op de "echte" academie, maar toch: deadlines zijn deadlines.
En dan komt Sarah in actie, want wat Sarah nodig heeft zijn deadlines. Lekkere, strakke, korte, parelzweet-op-je-bovenlip-, uitgedroogde-lenzen-van-het-staren-naar-het-computerscherm-deadlines.
En deadlines werken:
Meet the family!
klik op beeld voor groter
Nu ook verkrijgbaar: exclusief ikbib!inpakpapier, om je favoriete boek in te pakken en cadeau te geven.
klik op beeld voor groter
Nu nog de rest van het pakketje.
Aanmoedigingen linksonder deponeren. Met dank.
zaterdag 12 januari 2008
Ik heb getwijfeld over België
Esther van het -overigens zeer amusante- Niet Lief Collectief postte onlangs een verzoekje op haar blog. Iedereen die dat wilde mocht haar een opdracht geven.
En als het op delegeren en anderen het werk laten doen aankomt, weet ik wat te doen: ik vroeg haar om een stukje over Vlamingen. Klikt u dus snel eventjes hier en bekijk België eens door Echte Nederlandsche Ooghen.
En post er gelijk ook maar een goeie, platte Belgen/Hollander- mop. Vooruit, voor één keertje mag het!
En als het op delegeren en anderen het werk laten doen aankomt, weet ik wat te doen: ik vroeg haar om een stukje over Vlamingen. Klikt u dus snel eventjes hier en bekijk België eens door Echte Nederlandsche Ooghen.
En post er gelijk ook maar een goeie, platte Belgen/Hollander- mop. Vooruit, voor één keertje mag het!
donderdag 10 januari 2008
Bedankt, lieve Canvas
Mijn lezersbrief * in de Humo vorig jaar heeft eindelijk vruchten afgeworpen! Of wat dacht u hiervan. Vanavond, 20u40: Little Britain. Maandag, 20u40: het Peulengaleis. Dinsdag, 20u40: Extras.
Als u me nu nog éven wilt excuseren. Ik moet namelijk snel een nieuwe lezersbrief naar Humo schrijven ter attentie van de heer of mevrouw Canvas-programmator.
Want mijn favoriete shows op maandag of donderdag uitzenden, sorry, maar dat kan écht niet hoor: dan heb ik avondles. Pipo's!
* Deze lezersbrief was een aanklacht tegen het feit dat de leuke, grappige programma's op Canvas altijd pas omstreeks middernacht werden uitgezonden - ik vroeg me toen af of echt àlle Canvaskijkers óf werkloos óf nachtbrakers waren. Niet dus, hoera!
Als u me nu nog éven wilt excuseren. Ik moet namelijk snel een nieuwe lezersbrief naar Humo schrijven ter attentie van de heer of mevrouw Canvas-programmator.
Want mijn favoriete shows op maandag of donderdag uitzenden, sorry, maar dat kan écht niet hoor: dan heb ik avondles. Pipo's!
* Deze lezersbrief was een aanklacht tegen het feit dat de leuke, grappige programma's op Canvas altijd pas omstreeks middernacht werden uitgezonden - ik vroeg me toen af of echt àlle Canvaskijkers óf werkloos óf nachtbrakers waren. Niet dus, hoera!
woensdag 9 januari 2008
Sarah slaat de slag van haar leven
Ik was me al weken suf aan het zoeken naar een nieuwe lading van het fotopapier (10x15) waar je op de voorkant een foto kan printen en op de achterkant ook nog iets. Blijkbaar is dat niet overal te krijgen, en op het duurdere fotopapier (5 euro voor 20 stuks) kan je niet op de achterkant printen. Anyway. Dus ik weer naar mijn oude vertrouwde Blokker want daar verkopen ze dat in pakjes van 50 stuks voor maar 1.79 euro. Per pakje!
Of toch niet want ik heb daarstraks de hele voorraad opgekocht, hehe.
Better safe than sorry! Ja, zeg, stel je voor dat ze uit de handel worden genomen. Dat iemand in de hoogste Blokker-regionen het in zijn hoofd zou halen om net dat papier uit de handel te nemen.
Tja en toen de caissière de prijs voor me scande en er '1.79' op het scherm floepte, en dat ik toen op standje-hamsteren floepte en alles uit het rek in één keer heb meegesleept, dat hoeft u toch niet per se te weten he? En het gezicht van de caissière, die me vol medelijden en hoofdschuddend nakeek en dacht “och guttegut arm kind”. Dat hoef ik toch allemaal niet te vertellen? Neuh. Dat hoeft toch niet he?
Of toch niet want ik heb daarstraks de hele voorraad opgekocht, hehe.
Better safe than sorry! Ja, zeg, stel je voor dat ze uit de handel worden genomen. Dat iemand in de hoogste Blokker-regionen het in zijn hoofd zou halen om net dat papier uit de handel te nemen.
Tja en toen de caissière de prijs voor me scande en er '1.79' op het scherm floepte, en dat ik toen op standje-hamsteren floepte en alles uit het rek in één keer heb meegesleept, dat hoeft u toch niet per se te weten he? En het gezicht van de caissière, die me vol medelijden en hoofdschuddend nakeek en dacht “och guttegut arm kind”. Dat hoef ik toch allemaal niet te vertellen? Neuh. Dat hoeft toch niet he?
maandag 7 januari 2008
Verplicht voer, triest voer
Heeft u er de laatste tijd nog wel eens bij stilgestaan hoe wonderlijk het is dat u zomaar naar uw werk bent kunnen gaan zonder bang te zijn om beschoten of neergeknuppeld te worden?
Dat het water gewoon, zoals elke dag, uit het kraantje stroomde zonder dat u daarvoor tien kilometer, drie rebellen en een leeuw hoefde te trotseren?
Dat niemand het u kwalijk neemt dat u Vlaams bent, of toch niet in die mate dat u de strot wordt overgesneden?
En dat er iemand is om voor u te zorgen als u -ocharme- uw enkel heeft verstuikt?
Had u er nog wel eens aan gedacht dat het voor sommige mensen op deze wereld helemaal niet evident is om op elk moment van de dag te weten waar vrienden en familie zich bevinden? Mensen wiens kleine kindjes moederziel alleen, zonder mama en papa, in een volgepropt vluchtelingenkamp zijn beland met niets meer dan vodden rond hun lijf? En dat zij dan nog diegenen zijn die geluk hebben?
Vindt u het gek dat de weg naar uw werk niet bezaaid ligt met lijken?
Als u op al deze vragen met nee kan antwoorden, heeft u zaterdag zeker niet naar Hotel Rwanda gekeken. Het zou verplicht voer moeten zijn. Maar het is wel triest voer.
donderdag 3 januari 2008
Goede voornemens. Of ook niet.
Pft, goede voornemens. Loze beloften, belofte maakt schuld, yadieyadieyadie.
Maar omdat er nu eenmaal alweer een nieuw jaar begonnen is (waarvoor proficiat!), zal ik toch even iets neerpennen. Ik zal het mijn “Goede Plannen” noemen, vindt u dat een goed plan?
Goed plan nummer 1:
Tijdens onze zware, spetterende, extravagante oudejaarsnacht ( o yeah: Lief Met Longontsteking en ik, samen in de zetel in slaap gevallen, en net op tijd wakker om middernacht, rock ’n roll!) hebben S. en ik besloten dat 2008 het Jaar van de Reizen wordt. Na het Jaar van de Keuken mocht dat wel weer eens, dachten wij zo.
Grote reisjes, kleine reisjes, vriendenreisjes, gratis reisjes, iets duurdere reisjes, lange reisjes, korte reisjes, eendagsreisjes, warme reisjes, Aziatische reisjes, Europese reisjes, stadsreisjes, plattelandsreisjes, autoreisjes, vliegtuigreisjes, weekendreisjes, zotte reisjes, verrassingsreisjes: wij staan voor alles open dit jaar.
Dus u gaat op weekend? Wij gaan mee!
Goed plan nummer 2:
Mij minder druk maken in dingen waarin ik me achteraf bekeken helemaal niet druk in hoéfde te maken. Wie hier van nature goed in is, mag het mij altijd eens voordoen.
Goed plan nummer 3:
Zelf een poef maken.
Tot deze conclusie ben ik gekomen sinds ik a) een Lief met Longontsteking heb en b) vanaf vorige zondag tot en met gisterenavond onafgebroken niet meer in de “goeie” zetel kon gaan hangen. Ik moest mezelf namelijk al die tijd in de eenzit murwen vanwege a) het chronische slaapgedrag van S. en b) mijn vieze vuile keuken-verf-kleren.
Ik vind persoonlijk dat zetels dienen om in te liggen. En ik vind ook dat je in onze eenzit niet kan liggen, tenzij heel oncomfortabel. Dus ik wil een poef om mijn benen op te leggen. Zo kan ik -de volgende keer dat ik niet in de grote zetel mag- toch nog een soort van liggen. Een mens kan maar beter voorbereid zijn in het leven, nietwaar!
En aangezien de poefs (poefen?) die ik in de winkels vind ofwel véél te lelijk ofwel véél te duur zijn ga ik er zelf een maken.
Wens me al maar veel succes.
PS: Trouwens, het woord poef wordt plots heel raar als je er maar lang genoeg naar kijkt. Zoals ik net, toen ik –tevergeefs- een handleiding poefmaken probeerde te googlen.
PS: Dat geldt eigenlijk ook voor het woord reisjes hierboven.
Goed plan nummer 4:
Meer fruit eten.
Goed plan nummer 5:
Alle koeien bij hun horens pakken!
Maar omdat er nu eenmaal alweer een nieuw jaar begonnen is (waarvoor proficiat!), zal ik toch even iets neerpennen. Ik zal het mijn “Goede Plannen” noemen, vindt u dat een goed plan?
Goed plan nummer 1:
Tijdens onze zware, spetterende, extravagante oudejaarsnacht ( o yeah: Lief Met Longontsteking en ik, samen in de zetel in slaap gevallen, en net op tijd wakker om middernacht, rock ’n roll!) hebben S. en ik besloten dat 2008 het Jaar van de Reizen wordt. Na het Jaar van de Keuken mocht dat wel weer eens, dachten wij zo.
Grote reisjes, kleine reisjes, vriendenreisjes, gratis reisjes, iets duurdere reisjes, lange reisjes, korte reisjes, eendagsreisjes, warme reisjes, Aziatische reisjes, Europese reisjes, stadsreisjes, plattelandsreisjes, autoreisjes, vliegtuigreisjes, weekendreisjes, zotte reisjes, verrassingsreisjes: wij staan voor alles open dit jaar.
Dus u gaat op weekend? Wij gaan mee!
Goed plan nummer 2:
Mij minder druk maken in dingen waarin ik me achteraf bekeken helemaal niet druk in hoéfde te maken. Wie hier van nature goed in is, mag het mij altijd eens voordoen.
Goed plan nummer 3:
Zelf een poef maken.
Tot deze conclusie ben ik gekomen sinds ik a) een Lief met Longontsteking heb en b) vanaf vorige zondag tot en met gisterenavond onafgebroken niet meer in de “goeie” zetel kon gaan hangen. Ik moest mezelf namelijk al die tijd in de eenzit murwen vanwege a) het chronische slaapgedrag van S. en b) mijn vieze vuile keuken-verf-kleren.
Ik vind persoonlijk dat zetels dienen om in te liggen. En ik vind ook dat je in onze eenzit niet kan liggen, tenzij heel oncomfortabel. Dus ik wil een poef om mijn benen op te leggen. Zo kan ik -de volgende keer dat ik niet in de grote zetel mag- toch nog een soort van liggen. Een mens kan maar beter voorbereid zijn in het leven, nietwaar!
En aangezien de poefs (poefen?) die ik in de winkels vind ofwel véél te lelijk ofwel véél te duur zijn ga ik er zelf een maken.
Wens me al maar veel succes.
PS: Trouwens, het woord poef wordt plots heel raar als je er maar lang genoeg naar kijkt. Zoals ik net, toen ik –tevergeefs- een handleiding poefmaken probeerde te googlen.
PS: Dat geldt eigenlijk ook voor het woord reisjes hierboven.
Goed plan nummer 4:
Meer fruit eten.
Goed plan nummer 5:
Alle koeien bij hun horens pakken!
dinsdag 1 januari 2008
happy 2008
Benieuwd naar wat wij je wensen voor dit kakelverse jaar?
Klik op de foto! (of voor sommigen: kijk binnenkort in je brievenbus)
donderdag 27 december 2007
Sarah rijdt naar Zoersel of de dag waarop mijn neefje zijn kijk op vrouwen achter het stuur helemaal om zeep geholpen werd.
Ik ben meter van een fantastische jongen van twaalf, die soms al een beetje begint te puberen maar die als oudste van vier meestal veel volwassener voor de dag komt dan hij eigenlijk is.
Zo heb ik gisteren proefondervindelijk mogen constateren dat hij –als hij wettelijk gezien al een rijbewijs zou mogen hebben- het veel beter zou doen op de weg dan ik. Ik verklaar mezelf even nader.
Als kerst-slash-nieuwjaars-slash-nieuw huis-cadeautje zou mijn neefje B. van mij een nieuwe bureaustoel en een flashy bureaulampje krijgen. Dus besloot ik om gisteren met B. van zijn thuis in Sint-Job naar een meubelwinkel in Zoersel te rijden. Welgeteld 19.31 kilometer. Voor een Modale Autobestuurder dan toch.
Het begon al bij de tweede afslag: die moest ik naar links nemen in plaats van naar rechts. B. zei nog dat hij éigenlijk dacht dat het naar links was, maar nee, ik was ervan overtuigd: het was naar rechts!
Gaandeweg begon het me te dagen: die kleine puber had verdorie meer oriëntatiegevoel dan ik. Daar moet je doorgaans niet al te veel voor doen, maar dit keer voelde ik me toch wel héél belachelijk. Ik belde naar mijn zus (nadat ik de auto netjes geparkeerd had, zo ver reikt mijn verantwoordelijkheidsgevoel dan wel hoor). Bezettoon. Dan maar verder gereden.
Tot we plots in Schoten zaten, helemaal de andere kant dus. Het was een mooie rit, dat zeker, maar totààl in de verkeerde richting. In een lus rijden (ook al is het dan de verkeerde lus) is wel zo handig: zo stonden we na een minuut of twintig gewoon terug bij mijn zus. Konden we de weg nog even vragen.
Allez, hop, opnieuw op weg. Bleek dat we inderdaad naar links hadden moeten gaan in plaats van naar rechts. So far so good. Intussen was ik zelfs al zonder brokken in Zoersel geraakt, hoera!
Maar dan: lichten. Oei, lichten. Was het nu weer de eerste of de tweede lichten? En moesten we dan ook weer naar links of naar rechts, even snel een schietgebedje. We gokten op de tweede lichten naar links maar dat was zo’n klein steegje dat het onmogelijk juist kon zijn. Dan maar weer mijn zus opgebeld. Zo bezorgden we haar tenminste ook nog een leuke avond, zo menslievend ben ik natuurlijk óók.
De eerste lichten naar links dus. Uiteindelijk was het kwart na vijf toen we in de winkel stonden die om zes uur onherroepelijk sloot. En ze hadden alleen nog maar ofwel vreselijk lelijke ofwel vreselijk dure stoelen. Maar wel een héle leuke bureaulamp, waar we –vanwege toonzaalmodel- zelfs nog 10% korting op kregen.
En op de terugweg ben ik maar één keer stilgevallen (want in derde versnelling vertrokken vanwege de zenuwen) en maar twéé keer moeten stoppen omdat ik de afslag naar links niet had gezien (en B. gelukkig wel).
Zo heb ik gisteren proefondervindelijk mogen constateren dat hij –als hij wettelijk gezien al een rijbewijs zou mogen hebben- het veel beter zou doen op de weg dan ik. Ik verklaar mezelf even nader.
Als kerst-slash-nieuwjaars-slash-nieuw huis-cadeautje zou mijn neefje B. van mij een nieuwe bureaustoel en een flashy bureaulampje krijgen. Dus besloot ik om gisteren met B. van zijn thuis in Sint-Job naar een meubelwinkel in Zoersel te rijden. Welgeteld 19.31 kilometer. Voor een Modale Autobestuurder dan toch.
Het begon al bij de tweede afslag: die moest ik naar links nemen in plaats van naar rechts. B. zei nog dat hij éigenlijk dacht dat het naar links was, maar nee, ik was ervan overtuigd: het was naar rechts!
Gaandeweg begon het me te dagen: die kleine puber had verdorie meer oriëntatiegevoel dan ik. Daar moet je doorgaans niet al te veel voor doen, maar dit keer voelde ik me toch wel héél belachelijk. Ik belde naar mijn zus (nadat ik de auto netjes geparkeerd had, zo ver reikt mijn verantwoordelijkheidsgevoel dan wel hoor). Bezettoon. Dan maar verder gereden.
Tot we plots in Schoten zaten, helemaal de andere kant dus. Het was een mooie rit, dat zeker, maar totààl in de verkeerde richting. In een lus rijden (ook al is het dan de verkeerde lus) is wel zo handig: zo stonden we na een minuut of twintig gewoon terug bij mijn zus. Konden we de weg nog even vragen.
Allez, hop, opnieuw op weg. Bleek dat we inderdaad naar links hadden moeten gaan in plaats van naar rechts. So far so good. Intussen was ik zelfs al zonder brokken in Zoersel geraakt, hoera!
Maar dan: lichten. Oei, lichten. Was het nu weer de eerste of de tweede lichten? En moesten we dan ook weer naar links of naar rechts, even snel een schietgebedje. We gokten op de tweede lichten naar links maar dat was zo’n klein steegje dat het onmogelijk juist kon zijn. Dan maar weer mijn zus opgebeld. Zo bezorgden we haar tenminste ook nog een leuke avond, zo menslievend ben ik natuurlijk óók.
De eerste lichten naar links dus. Uiteindelijk was het kwart na vijf toen we in de winkel stonden die om zes uur onherroepelijk sloot. En ze hadden alleen nog maar ofwel vreselijk lelijke ofwel vreselijk dure stoelen. Maar wel een héle leuke bureaulamp, waar we –vanwege toonzaalmodel- zelfs nog 10% korting op kregen.
En op de terugweg ben ik maar één keer stilgevallen (want in derde versnelling vertrokken vanwege de zenuwen) en maar twéé keer moeten stoppen omdat ik de afslag naar links niet had gezien (en B. gelukkig wel).
zaterdag 22 december 2007
De meisjes komen terug met een half pond varkensgehakt. Meer kon de man niet over zijn kapblok sleuren.
Opdracht: maak schetsen met zwarte acryl en een dik penseel en maak daarna een collage van stukjes schetstekeningen met één kleurdetail, op basis van (o.a.) bovenstaande zin van Louis Paul Boon.
woensdag 19 december 2007
Pret bij de vrouwendokter
Ik kom uit een huis van vijf-vrouwen-onder-één-dak dus naar de gynaecoloog gaan kwam ongeveer op hetzelfde neer als “geef je de boter even door?”. Beter voorkomen dan genezen is bovendien mijn motto en ik moet nu eenmaal elk jaar een nieuwe stapel pil-voorschriften hebben, dus deze week zat ik samen met vier andere vrouwen netjes op tijd in de wachtzaal van dokter M. Een half uur na de afgesproken tijd was ik pas aan de beurt.
Maar dokter M. -normaal overigens een zeer aimabel man- had zijn dagje niet. Dus toen ik begripvol vroeg “Het is precies druk vandaag?” (of wat zeg je anders als je daar in je blote kont staat) beet dokter M. me toe met een niet zo hartelijk “Nee! Waarom?”
“Op de tafel, één voet hierin, één voet hierin en ontspannen. Ontspannen!” En dan is het net zoals wanneer iemand zegt: je mag niét aan de kleur rood denken. Dan denk je alleen nog maar aan rood. Felrood.
“Ontspannen!” Onvermurwbaar, dat was de man. Hij rammelde verder zijn routineonderzoekje af. “Hier de linkereierstok, de baarmoeder, de rechtereierstok, dat is allemaal in orde he. Nog vragen mevrouw D.?”
En voor ik twee keer met mijn ogen geknipperd had, stond ik alweer buiten in de vrieskou. Tweeënveertig euro armer, mezelf af te vragen of het echt waar zou zijn, wat K. me onlangs zei. Dat vrouwendokters hun patiënten niet kennen aan hun gezicht, maar aan hun onderkant.
En toen voelde ik me toch al iétsje blijer. Omdat ik geen job heb waarin ik de mensen aan hun piemel moet herkennen.
Maar dokter M. -normaal overigens een zeer aimabel man- had zijn dagje niet. Dus toen ik begripvol vroeg “Het is precies druk vandaag?” (of wat zeg je anders als je daar in je blote kont staat) beet dokter M. me toe met een niet zo hartelijk “Nee! Waarom?”
“Op de tafel, één voet hierin, één voet hierin en ontspannen. Ontspannen!” En dan is het net zoals wanneer iemand zegt: je mag niét aan de kleur rood denken. Dan denk je alleen nog maar aan rood. Felrood.
“Ontspannen!” Onvermurwbaar, dat was de man. Hij rammelde verder zijn routineonderzoekje af. “Hier de linkereierstok, de baarmoeder, de rechtereierstok, dat is allemaal in orde he. Nog vragen mevrouw D.?”
En voor ik twee keer met mijn ogen geknipperd had, stond ik alweer buiten in de vrieskou. Tweeënveertig euro armer, mezelf af te vragen of het echt waar zou zijn, wat K. me onlangs zei. Dat vrouwendokters hun patiënten niet kennen aan hun gezicht, maar aan hun onderkant.
En toen voelde ik me toch al iétsje blijer. Omdat ik geen job heb waarin ik de mensen aan hun piemel moet herkennen.
maandag 17 december 2007
Sarah's Eindejaarsvraagjes
Bij het lezen van de Eindejaarsvraagjes vraag ik me altijd af wat ik zou antwoorden mochten ze bij Humo ooit op het idee komen mij op te bellen ter hunner bladvulling. En, laten we wel zijn, that's never gonna happen, dus stel ik ze mezelf maar.
Bij deze stel ik ze gelijk ook aan u, beste lezer, en doe voor één keertje maar alsof ik Humo ben. Dan heeft iemand ù de Eindejaarsvraagjes tenminste wel eens voorgeschoteld.
Wat vindt u de belangrijkste gebeurtenis, evolutie of trend van het voorbije jaar?
De sterke achteruitgang van het VB in Borgerhout: waar het begonnen is zal het ook weer stoppen!
Dat de feestdagen plots weer daar zijn zonder dat ik er erg in had.
Dat het wederom een vrij rimpelloos jaar was met Zeer Fijne Momenten.
Dat onze keuken bijna af is!
Wat vindt u het beste en wat het slechtste radio- en/of tv-programma van 2007?
Beste tv: Man Bijt Hond, The Catherine Tate Show, De Pappenheimers, Slimste Mens Ter Wereld
Stiekem ook graag naar gekeken: interieur- en huizenprogramma's op de BBC, 's middags vlak voor het middagdutje.
Beste radio: het middernachtnieuws vlak voor het slapengaan.
Wat vindt u het beste boek / toneelstuk / concert en wat de beste film en de beste cd van 2007?
Beste boek: ik heb er zoveel gelezen dat ik het niet meer weet, met alles van Murakami en Dimitri Verhulst op kop.
Beste toneelstuk: Orfee van Theater FroeFroe en ook goed gelachen met Wim Helsen
Beste concert: Wilco in het Koninklijk Circus in Brussel
Beste film: een goed voornemen voor 2008: vaker naar de film gaan!
Beste cd: Beirut
Wie wenst u wat toe voor 2008 (ten goede of ten kwade)?
Ik wens iedereen het allerbeste en vooral mijn lief en Johan Petit een goede gezondheid.
Dat er meer geknuffeld mag worden.
Dat ik mijn brievenprojectje eindelijk eens uitvoer (rarara ;).
Dat ik van mijn twaalfduizend ideeën eindelijk eens ééntje tot een (liefst goed) einde breng. Dat Sid dat ook doet (hoewel hij al goed op weg is).
Canvas: een programmator die geen nachtbraker is.
Iedereen die zwanger is of het wil worden: een wolk van een baby!
Onze keuken: een mooi kleurtje.
Iedereen (mezelf incl): meer boeken, minder tv! Meer inspiratie, minder tv! Meer fantasie, minder tv!
Maak er een prachtjaar van!
Bij deze stel ik ze gelijk ook aan u, beste lezer, en doe voor één keertje maar alsof ik Humo ben. Dan heeft iemand ù de Eindejaarsvraagjes tenminste wel eens voorgeschoteld.
Wat vindt u de belangrijkste gebeurtenis, evolutie of trend van het voorbije jaar?
De sterke achteruitgang van het VB in Borgerhout: waar het begonnen is zal het ook weer stoppen!
Dat de feestdagen plots weer daar zijn zonder dat ik er erg in had.
Dat het wederom een vrij rimpelloos jaar was met Zeer Fijne Momenten.
Dat onze keuken bijna af is!
Wat vindt u het beste en wat het slechtste radio- en/of tv-programma van 2007?
Beste tv: Man Bijt Hond, The Catherine Tate Show, De Pappenheimers, Slimste Mens Ter Wereld
Stiekem ook graag naar gekeken: interieur- en huizenprogramma's op de BBC, 's middags vlak voor het middagdutje.
Beste radio: het middernachtnieuws vlak voor het slapengaan.
Wat vindt u het beste boek / toneelstuk / concert en wat de beste film en de beste cd van 2007?
Beste boek: ik heb er zoveel gelezen dat ik het niet meer weet, met alles van Murakami en Dimitri Verhulst op kop.
Beste toneelstuk: Orfee van Theater FroeFroe en ook goed gelachen met Wim Helsen
Beste concert: Wilco in het Koninklijk Circus in Brussel
Beste film: een goed voornemen voor 2008: vaker naar de film gaan!
Beste cd: Beirut
Wie wenst u wat toe voor 2008 (ten goede of ten kwade)?
Ik wens iedereen het allerbeste en vooral mijn lief en Johan Petit een goede gezondheid.
Dat er meer geknuffeld mag worden.
Dat ik mijn brievenprojectje eindelijk eens uitvoer (rarara ;).
Dat ik van mijn twaalfduizend ideeën eindelijk eens ééntje tot een (liefst goed) einde breng. Dat Sid dat ook doet (hoewel hij al goed op weg is).
Canvas: een programmator die geen nachtbraker is.
Iedereen die zwanger is of het wil worden: een wolk van een baby!
Onze keuken: een mooi kleurtje.
Iedereen (mezelf incl): meer boeken, minder tv! Meer inspiratie, minder tv! Meer fantasie, minder tv!
Maak er een prachtjaar van!
woensdag 12 december 2007
Let them know it’s Christmas time
Buiten het feit dat ik dacht dat ze toen zongen “freedom.. woohoow” ipv “feed the world” vond ik het een prachtig lied. Toch blijft Last Christmas van George Michaelopopolopolopoupoulos mijn all time favourite kersthit.
Buiten het feit dat ik een hekel heb aan kerstshoppen verheug ik me ieder jaar weer op het krijgen en –vooral- het geven van kerstcadeautjes. Toch heb ik eigenlijk alles al wat ik me ooit kon voorstellen dat ik wilde hebben:
Van mijn lief heb ik zeven prachtjaren gekregen en de wetenschap dat er altijd iemand is die me graag ziet (voorlopig althans ;).
Mijn mama heeft me de aanleg voor creativiteit, verftechnieken en, in samenwerking met mijn zussen, een heerlijke jeugd bezorgd. Het was niet altijd evident maar ik ben vrolijk door mijn kinderjaren gefietst.
Van mijn oudste zus kreeg ik het moederkloekgevoel mee: bij haar is het altijd gezellig en warm en haar huis ruikt bijna altijd naar cake.
Dan de tweelingzussen. De eerste die ter wereld kwam leerde me zot doen in de Delhaize, altijd naar de twee kanten van een verhaal te luisteren en ze zweeg voor me als ik toch op stap ging tijdens huisarrest (die éne keer dat ik dat had). De tweede van de tweeling gaf me het heerlijke gevoel dat je overhoudt van een goed gesprek bij een tas koffie op een doordeweekse dag en leerde me om iedereen te nemen zoals hij of zij is. Ook al verschilt dat op het eerste zicht dag en nacht met hoe je zelf bent.
Van mijn vriend(inn)en zag ik hoeveel het betekent om elkaar soms maar een paar keer per jaar te zien en toch altijd weer het gevoel te hebben alsof het gisteren was dat je nog samen op de schoolbanken zat te mijmeren over die Ene Onbereikbare Jongen.
En van mijn schoonfamilie? Daar kreeg ik héél veel schone dingen van. Een hele aanvulling op mijn woordenschat bijvoorbeeld. Mijn beperkte kennis van het Kempens is bij hun thuis nog altijd onderwerp van spot, maar niet-Kempenaren moeten maar eens proberen om volgende woorden te begrijpen:
Ik krijg het op mijn sees(e)kes
Een fluwijn [fluwaain]
Dat vaart [da veirt]
Kinnekeskak
Kinnekessuiker
Ne joenkman
Segenweurrig
Swengs
Sjauwelen
Hij is weer aan ‘t [mùzze]
Een luzzie
Ne pèrepluuj
E vraammes
Ne karotentrekker
[un flurrus kraaige]
Een suzzie
Ne kwikwak
Ne reitak
Meurreg
Misschien toch maar eens een dialectenwoordenboek op mijn verlanglijstje zetten dit jaar.
Buiten het feit dat ik een hekel heb aan kerstshoppen verheug ik me ieder jaar weer op het krijgen en –vooral- het geven van kerstcadeautjes. Toch heb ik eigenlijk alles al wat ik me ooit kon voorstellen dat ik wilde hebben:
Van mijn lief heb ik zeven prachtjaren gekregen en de wetenschap dat er altijd iemand is die me graag ziet (voorlopig althans ;).
Mijn mama heeft me de aanleg voor creativiteit, verftechnieken en, in samenwerking met mijn zussen, een heerlijke jeugd bezorgd. Het was niet altijd evident maar ik ben vrolijk door mijn kinderjaren gefietst.
Van mijn oudste zus kreeg ik het moederkloekgevoel mee: bij haar is het altijd gezellig en warm en haar huis ruikt bijna altijd naar cake.
Dan de tweelingzussen. De eerste die ter wereld kwam leerde me zot doen in de Delhaize, altijd naar de twee kanten van een verhaal te luisteren en ze zweeg voor me als ik toch op stap ging tijdens huisarrest (die éne keer dat ik dat had). De tweede van de tweeling gaf me het heerlijke gevoel dat je overhoudt van een goed gesprek bij een tas koffie op een doordeweekse dag en leerde me om iedereen te nemen zoals hij of zij is. Ook al verschilt dat op het eerste zicht dag en nacht met hoe je zelf bent.
Van mijn vriend(inn)en zag ik hoeveel het betekent om elkaar soms maar een paar keer per jaar te zien en toch altijd weer het gevoel te hebben alsof het gisteren was dat je nog samen op de schoolbanken zat te mijmeren over die Ene Onbereikbare Jongen.
En van mijn schoonfamilie? Daar kreeg ik héél veel schone dingen van. Een hele aanvulling op mijn woordenschat bijvoorbeeld. Mijn beperkte kennis van het Kempens is bij hun thuis nog altijd onderwerp van spot, maar niet-Kempenaren moeten maar eens proberen om volgende woorden te begrijpen:
Ik krijg het op mijn sees(e)kes
Een fluwijn [fluwaain]
Dat vaart [da veirt]
Kinnekeskak
Kinnekessuiker
Ne joenkman
Segenweurrig
Swengs
Sjauwelen
Hij is weer aan ‘t [mùzze]
Een luzzie
Ne pèrepluuj
E vraammes
Ne karotentrekker
[un flurrus kraaige]
Een suzzie
Ne kwikwak
Ne reitak
Meurreg
Misschien toch maar eens een dialectenwoordenboek op mijn verlanglijstje zetten dit jaar.
dinsdag 11 december 2007
Bezint
...eer ge met glasvezelbehang begint. Wat een merde seg! In het vervolg kies ik een andere activiteit om mijn vrije dag mee door te brengen.
Mezelf 's avonds ook nog eens geworsteld door een nieuwe opdracht van onze interimjuf, Erika Cotteleer. Hele toffe madam met een hele mooie stijl, maar de illustratie-opdracht was er wel eentje om u tegen te zeggen (hoewel het heel simpel klonk). Resultaat vrijdag. Als het me lukt tegen dan.
Verder, ondanks het prachtige weer, last van een Soort van Winterdip. Hij komt en gaat maar als ik ermee ben opgestaan is hij moeilijk te verdrijven. En vandaag is weer zo'n dag. En als jullie me daar nu efkes over laten zagen, komt dat allemaal wel weer goed.
Desalniettemin: feelgoodverhalen, flauwe moppen (voor één keer, Sid!) of steunbetuigingen zijn altijd welkom.
Mezelf 's avonds ook nog eens geworsteld door een nieuwe opdracht van onze interimjuf, Erika Cotteleer. Hele toffe madam met een hele mooie stijl, maar de illustratie-opdracht was er wel eentje om u tegen te zeggen (hoewel het heel simpel klonk). Resultaat vrijdag. Als het me lukt tegen dan.
Verder, ondanks het prachtige weer, last van een Soort van Winterdip. Hij komt en gaat maar als ik ermee ben opgestaan is hij moeilijk te verdrijven. En vandaag is weer zo'n dag. En als jullie me daar nu efkes over laten zagen, komt dat allemaal wel weer goed.
Desalniettemin: feelgoodverhalen, flauwe moppen (voor één keer, Sid!) of steunbetuigingen zijn altijd welkom.
donderdag 6 december 2007
Empeedrietje
Ik ga tegenwoordig door het leven met een soundtrack op de achtergrond. Mijn humeur heeft altijd een bijhorende tune (gecombineerd met bijpassende melige dan wel energieke gezichtsuitdrukking - uiterààrd!). Ritmisch knikkend, playbackend en voetentikkend stap ik door de dag. Ik fiets dubbel zo snel naar het werk, hevig stampend tegen de wind in, maar wél op het ritme van de muziek.
Reden: een nieuwe mp3-speler, gekregen voor m'n verjaardag. Héérlijk!
Het is wel even wennen: ik moet uitkijken dat ik niet plots rechtsta op de bus, mijn armen opgeheven voor het pendelpubliek, en vol enthousiasme roep "alright now fellas" (YEAH!) "now what's cooler than being cool?" (ICECOLD!). En dan met een volwaardige vingerknippende negerinnenattitude "lend me some sugar, I am your neighbour!".
Hoe triest is het bovendien om de sirenes en het geklaxoneer van de stad te horen tussen twee liedjes in. Hoe saai lijkt de hele wereld dan wel niet.
Mezelf kennende ben ik mijn netjes geselecteerde Beirut/M.Ward/Amy Winehouse/Beyonce-collectie wel weer zo beu als kouw pap tegen het einde van de week. En dan leg ik mijn nieuwe speelgoed weer opzij (vanwege te lui om de liedjes te vervangen). En daar heb ik nu eens helemaal geen zin in.
Dus! Voor het zover is:
Fietsmuzieksuggesties? Hiero!
dinsdag 4 december 2007
De tand des tijds
Ik heb een scheve tand. Het is een beetje een einzelgänger want hij kruipt hoger en verder weg van de rest van zijn familie, maar verder is het een perfect gezonde tand.
Omdat er stilaan een (klein) zwart gat verschijnt aan de linkerkant van mijn mond als ik lach, dacht ik: hey, ik ga eens terug naar mijn orthodont. De man die bijna tien jaar geleden zo'n mooie ijzerhandel op mijn tanden plakte en die er na twee jaar pas afhaalde. De man die elke maand den draad lekker strak aanspande waardoor ik twee dagen alleen maar soep kon eten en geeneen van mijn lieven kon kussen. Dié man dus.
Die man stelde voor om anderhalf jaar lang 's nachts zo'n gedrocht van een "buitenbakboordbeugel" te dragen (van het woord alleen al loop je toch gillend weg, om nog niet te denken aan hoe sexy het moet zijn voor S. om hier elke avond tegenaan te moeten kijken). Thanks, but no thanks, dus!
Dan maar een orthodont in de Grote Stad geraadpleegd. Wil ze me wéér anderhalf jaar met blokjes opzadelen. En het kost nog eens zo'n goeie 1300 euro ook, waarvan ik niks terugtrek van het ziekenfonds. Nou, dan denk ik: daar maak ik wel lekker een heerlijke reis van!
Tenzij u daar natuurlijk al jarenlang huiverend naar dat zwarte gat in mijn mond zit aan te staren maar het me niet openlijk durft zeggen. Dan denk ik dat daarvoor nù het moment is aangebroken.
Stemmen maarrrr...
zwart gat + heerlijke reis of
mooie tand + op reis naar een zwart gat?
Omdat er stilaan een (klein) zwart gat verschijnt aan de linkerkant van mijn mond als ik lach, dacht ik: hey, ik ga eens terug naar mijn orthodont. De man die bijna tien jaar geleden zo'n mooie ijzerhandel op mijn tanden plakte en die er na twee jaar pas afhaalde. De man die elke maand den draad lekker strak aanspande waardoor ik twee dagen alleen maar soep kon eten en geeneen van mijn lieven kon kussen. Dié man dus.
Die man stelde voor om anderhalf jaar lang 's nachts zo'n gedrocht van een "buitenbakboordbeugel" te dragen (van het woord alleen al loop je toch gillend weg, om nog niet te denken aan hoe sexy het moet zijn voor S. om hier elke avond tegenaan te moeten kijken). Thanks, but no thanks, dus!
Dan maar een orthodont in de Grote Stad geraadpleegd. Wil ze me wéér anderhalf jaar met blokjes opzadelen. En het kost nog eens zo'n goeie 1300 euro ook, waarvan ik niks terugtrek van het ziekenfonds. Nou, dan denk ik: daar maak ik wel lekker een heerlijke reis van!
Tenzij u daar natuurlijk al jarenlang huiverend naar dat zwarte gat in mijn mond zit aan te staren maar het me niet openlijk durft zeggen. Dan denk ik dat daarvoor nù het moment is aangebroken.
Stemmen maarrrr...
zwart gat + heerlijke reis of
mooie tand + op reis naar een zwart gat?
dinsdag 27 november 2007
Die avond in de avondles
Opdracht: "maak een (fictief) leuk gagdet of promotie-item voor de bib en/of lezen".
En dit wordt het, een pakketje waarin je kan terugvinden:
tekeningetjes hierboven (klik voor groter + er komen nog ventjes bij) als badge en/of als magneetje
een bladwijzer met draaischijf in waarop je de datum kan aanduiden waarop je je boeken terug moet binnenbrengen
een deurhanger met draaischijf waarop je kan aanduiden "nee, niet storen, ik lees een .... (spannend/grappig/dik/dun/boeiend...) boek"
een boekje waarin je de zinnen die je wil onthouden kan opschrijven (dus: "schrijf hier de zin:", "boek", "auteur", "pagina")
een zakje met de tekeningen in bijlage op, herhaald als motiefje, waar je je bib-boeken in kan steken
een verjaardagskaartje waarop staat "we wensen je dit jaar heel veel mooie boeken toe!"
Zijn er nog dingen die jij altijd mist bij een bib-bezoek of waarvan je denkt "doeme, hadden ze dat nu toch maar eens uitgevonden!"?
Laat het dan snel weten, dan steek ik het mee in het pakket!
maandag 26 november 2007
Ohlalalas: Maria Pascallas!
Was ik effe blij dat het licht uitging. Niet omdat het stuk saai was, nee, ik moest mijn tranen bedwingen omdat het zo prachtig was, zo mooi gezongen, zo ontroerend, zo inventief, zo grappig. Zaten mijn mama, schoonmoeder, collega en ik daar op een rijtje te janken. Dus voor één keertje was ik blij dat ik in het donker stiekem mijn zakdoek kon bovenhalen.
En dan de ultieme persoonlijke touch na het applaus: “Wij hebben een mail gekregen van een meneer en zijn mama wordt vandaag 80! Is Anna Boonen in de zaal? Proficiat, mevrouw!” En prompt begon het hele gezelschap én de hele zaal happybirthdaytoyou te zingen.
Moest ik wéér blèten (maar dit keer was het licht al aan..)
Het was voorwaar een bijzonder moment, van een bijzondere madam.
Echt klasse. Met een grote K.
zaterdag 24 november 2007
Sarah leest voor (maar niemand luistert)
Ik had de donkere wolk vorige week al moeten zien hangen: toen ging ik voorlezen bij mijn Bosnische gezin in Antwerpen-Noord. Dat was de vorige drie keren héél gezellig en leuk, hoewel ik wel schrok van het lage leesniveau van sommige kindjes. Maar daar dienen projecten als deze voor, dus:
Zoals de week ervoor afgesproken klopte ik op vrijdagavond, met een pakketje zorgvuldig uitgekozen boeken in de aanslag, op de deur.
Maar: "oei medam, sorry, vergeten, ik juist terug van vakantie Bosnië. Nu niet, straks mensen komen, veel mensen, sorry sorry, vandaag niet."
Ok, kan gebeuren, dus ik maak meteen een afspraak om de week erna op zaterdag -bij wijze van afsluiter- de kinderen mee te nemen naar onze (overigens lichtjes fantastische) bib Permeke. Dat was dus vandaag. Ik neem weer de tram richting Antwerpen-Noord en netjes op tijd klop ik aan. Oudste Zus doet open met héle slaperige ogen in een verduisterde hal. "Gisteren was feest. Rahima en Semra niet hier, die zijn bij mijn tante, daar was feest. Oei, sorry, sorry."
Oudste Zus kon het natuurlijk niet helpen. Ze wist niks van onze afspraak af. Maar een telefoontje van de ouders had ik echt niet erg gevonden.
Dan maar alleen naar de bib afgedropen, mijn boete betaald (jaja, de Eeuwige Boete) en onverwacht nog een leuke kleine tentoonstelling van Klaas Verplancke kunnen meepikken.
Toch niet voor niets om acht uur opgestaan.
Zoals de week ervoor afgesproken klopte ik op vrijdagavond, met een pakketje zorgvuldig uitgekozen boeken in de aanslag, op de deur.
Maar: "oei medam, sorry, vergeten, ik juist terug van vakantie Bosnië. Nu niet, straks mensen komen, veel mensen, sorry sorry, vandaag niet."
Ok, kan gebeuren, dus ik maak meteen een afspraak om de week erna op zaterdag -bij wijze van afsluiter- de kinderen mee te nemen naar onze (overigens lichtjes fantastische) bib Permeke. Dat was dus vandaag. Ik neem weer de tram richting Antwerpen-Noord en netjes op tijd klop ik aan. Oudste Zus doet open met héle slaperige ogen in een verduisterde hal. "Gisteren was feest. Rahima en Semra niet hier, die zijn bij mijn tante, daar was feest. Oei, sorry, sorry."
Oudste Zus kon het natuurlijk niet helpen. Ze wist niks van onze afspraak af. Maar een telefoontje van de ouders had ik echt niet erg gevonden.
Dan maar alleen naar de bib afgedropen, mijn boete betaald (jaja, de Eeuwige Boete) en onverwacht nog een leuke kleine tentoonstelling van Klaas Verplancke kunnen meepikken.
Toch niet voor niets om acht uur opgestaan.
donderdag 22 november 2007
Lekker, écht lekker!
Quiche met kip en spekjes
Nodig
Kruimeldeeg (zo’n deeg dat je gewoon moet uitrollen, in het versvak)
Olijfolie
200 gr kip (in blokjes)
100 gr gerookte spekjes
Sjalotjes of 1 ajuin
1 preistengel
Zongedroogde tomaatjes
4 eieren
0.2 dl room
Peper
Basilicum (vers en gedroogd)
Geraspte kaas (bv. Gruyère)
Doen
Rol het kruimeldeeg uit en leg het in de bakvorm. Prik met een vork een paar gaatjes in de bodem van het deeg.
Snipper de ajuin en snij de prei in ringen. Fruit eventjes in olijfolie. Leg dit op het deeg.
Bak in dezelfde pan de spekjes en de kip even aan. Doe dit bij de prei en ajuin in de bakvorm. Snij de zongedroogde tomaatjes en leg ze bovenop de kip, samen met wat ruw gescheurde blaadjes verse basilicum.
Klop intussen de eieren los met de room, kruid met peper en wat gedroogde basilicum. Giet het mengsel in de vorm.
Bestrooi met wat geraspte kaas.
Zet 30 minuten in de oven op 200°.
Lekker met een slaatje van rucola, worteltjes (met de dunschiller in lange slierten gesneden), pijnboompitjes, verse tomaten in blokjes, olijfolie, een scheutje balsamico-azijn en peper uit de molen.
Nog even dit, volledig terzijde: kan iemand me even vertellen of het héél erg raar is dat je -als je op de fiets zit met twee volgeladen fietszakken- luidop zegt “Gaat het nog daarachter, groentjes?” of als een auto je doorlaat zodat je niet door de putten moet fietsen: “Bedankt, ook vanwege de eitjes!”?
Ik vrees dat ik al weet wat jullie gaan zeggen…
Nodig
Kruimeldeeg (zo’n deeg dat je gewoon moet uitrollen, in het versvak)
Olijfolie
200 gr kip (in blokjes)
100 gr gerookte spekjes
Sjalotjes of 1 ajuin
1 preistengel
Zongedroogde tomaatjes
4 eieren
0.2 dl room
Peper
Basilicum (vers en gedroogd)
Geraspte kaas (bv. Gruyère)
Doen
Rol het kruimeldeeg uit en leg het in de bakvorm. Prik met een vork een paar gaatjes in de bodem van het deeg.
Snipper de ajuin en snij de prei in ringen. Fruit eventjes in olijfolie. Leg dit op het deeg.
Bak in dezelfde pan de spekjes en de kip even aan. Doe dit bij de prei en ajuin in de bakvorm. Snij de zongedroogde tomaatjes en leg ze bovenop de kip, samen met wat ruw gescheurde blaadjes verse basilicum.
Klop intussen de eieren los met de room, kruid met peper en wat gedroogde basilicum. Giet het mengsel in de vorm.
Bestrooi met wat geraspte kaas.
Zet 30 minuten in de oven op 200°.
Lekker met een slaatje van rucola, worteltjes (met de dunschiller in lange slierten gesneden), pijnboompitjes, verse tomaten in blokjes, olijfolie, een scheutje balsamico-azijn en peper uit de molen.
Nog even dit, volledig terzijde: kan iemand me even vertellen of het héél erg raar is dat je -als je op de fiets zit met twee volgeladen fietszakken- luidop zegt “Gaat het nog daarachter, groentjes?” of als een auto je doorlaat zodat je niet door de putten moet fietsen: “Bedankt, ook vanwege de eitjes!”?
Ik vrees dat ik al weet wat jullie gaan zeggen…
woensdag 21 november 2007
Tegeltje, tegeltje aan de wand
Aan al diegenen die in de enquête hiernaast "iets anders" hebben aangeklikt: wat dan?
Gooit u het maar in de groep!
Gooit u het maar in de groep!
Abonneren op:
Posts (Atom)