MEUP!

"Goh,", hoor je mensen wel eens zeggen, "als ik de Lotto win, dan zou ik mijn huis afbetalen, en misschien een deel weggeven aan een goed doel en de rest op de bank zetten, voor later, want je weet tenslotte toch maar nooit."

Euh... Saai-haai! Dat is dus -MEUP!- dik het foute antwoord, hoor, mensen. Maar vooruit, ik ben goedgezind vandaag, probeert u nog eens, misschien komt er dan een betere reactie uit de bus. Want uw huis afbetalen en een beetje opzij houden op de bank -tja, een mens wéét natuurlijk nooit-, dat moeten we sowieso al doen. Als het moment dan eindelijk daar is, als u dan eindelijk echt schandalig rijk wordt, dan mag u daar toch wel eens iets zots mee doen, zeker!

Ik kan wel tienduizend dingen verzinnen die ik liever met dat geld zou doen dan het naar de bank brengen, of all places.

Een groot feest geven in een spiegeltent.
Zotte reizen maken.
Aan alle triestige mensen vliegers en zeepbellen uitdelen.
Een Volkswagen-busje kopen.
Het Rivierenhof afhuren en een privé-optreden van Sigur Rós regelen voor iedereen die hier naartoe gaat.
Alle strepen van het zebrapad in een andere kleur laten schilderen.
Mijn mama meenemen naar het Vasarely-museum in Aix-en-Provence.
Foto's van Anna laten maken door bijvoorbeeld Emilie Vercruysse.
Een letterpress-atelier beginnen met A.

Och, mensen, mensen. Ik moet stoppen of ik draai door.

En ik speel niet eens op de Lotto.

Gisteren op Biodroom

Smart sex with a winner: Mauro op Biodroom.
Ik heb al naar ergere dingen gekeken op een donderdagavond.

Strak kostuumvest, jeansbroek, dik, zwart haar, stoppelbaard, en nog grappig ook. Man, man, die kan mij krijgen.

Maar wacht eens..

Zo.

Dat ziet er al iets beter uit, nietwaar? 

Na drie poetsbeurten (waarvan  een met bruine zeep, een met azijn en een helaas met iets minder ecologisch) is het hout nog niet helemaal wat het moet zijn, maar het is wat het is. Het groen tegen de muren wil ik nog wel wegkrijgen. Volgens mijn mama is javel het enige dat nu nog zal helpen, maar als iemand een alternatief heeft zonder plaatselijke milieuramp als gevolg: graag. 

Alle bloempotten staan nu in het hoekje bij elkaar. De kamperfoelie staat wel op straf, want die had bladluizen uitgenodigd.

En met die mat heb ik ooit eens drie weken rondgezeuld door Laos en Thailand (echt waar, ik moet dat eens afleren, souvenirs kopen die buiten formaat zijn), dus ik ben blij dat ik ze eindelijk kan gebruiken.

Laat de zomer beginnen!

Het washandje

Anna is ziek. Hoesten. Snot. Zeuren. Hoewel ze er meestal nog verbazingwekkend vrolijk onder blijft, zijn er toch momenten waarop ze echt alleen maar wil hangen, bij voorkeur op onze arm. En als ze daar dan ligt, met haar gezicht vol snot en tranen, dan is het tijd.

Tijd om te doen wat mijn mama altijd deed.
Tijd voor waar ik zelf als kind zoveel deugd van had, dat ik het nu nog altijd voel.
Tijd om een nat washandje boven te halen.

Als ik met dat washandje over haar gezicht wrijf, dan besef ik plots dubbel zo hard dat ik haar mama ben. De enige. En dan denk ik aan mijn mama. En hoeveel deugd het deed als ze met een nat washandje over mijn zieke gezicht veegde.

En dan wens ik dat iedereen op de hele wereld iemand heeft die met een nat washandje klaar staat als het even niet meer gaat.

Ra, ra, ra

Ra, ra, ra, het is handig, tijdbesparend en naar 't schijnt goed voor uw portemonnee. Wat is het?

Een weekmenu! Normaal ben ik meer van de 'ik kook gewoon waar ik vanavond zin in heb'-methode, maar wat blijkt? Een weekmenu, dat werkt dus echt!

Ik dacht dat dat alleen was weggelegd voor de superstrak georganiseerde huisvrouwen der aarde - het type huisvrouw dat ik niet ben, om eens een eufemisme te gebruiken. Maar nu blijkt dat toch wel echt te werken, zeker, zo'n weekmenu. Don't worry, ik ga hier niet elke week opschrijven wat wij gaan eten of gegeten hebben. Kookprogramma's genoeg, en over eten kan u al gaan lezen bij andere blogs die daar veel beter in zijn dan ik. Tenzij u dat echt wilt natuurlijk, maar dat denk ik niet.

Het grappige is dat zo'n weekmenu een nieuw mechanisme in gang zet. In plaats van te koken waar ik zin in heb, heb ik zin in wat ik ga koken. En dat is -reclamestem aan- een heel nieuwe sensatie voor mij! Nu zit ik mij al heel de week te verlekkeren op wat er nog gaat komen. Bovendien hou ik van een goedgevulde koelkast. Plus, ik moet niet meer om de vijf botten naar de winkel rennen.

Een win-win-situatie, heet zoiets volgens mij.

Lekkere vrijdag #4: héle hoge hoogdag

Gisteren vierden mijn wederhelft en ik onze twaalf-jaar-samen-dag. Prima excuus om een taartje te bakken!

Gelukkig was het geen echte taart, want mijn lief was voor de gelegenheid toevallig ook al langs de bakker gepasseerd. Mijn baksel was een kaartentaart, eentje met kaartjes in twee categorieën: geven en nemen. Twee dingen die toch redelijk essentieel zijn in een relatie. (vooral als hij geeft en ik alles neem, haha, flauwe mopjes zelf aan te vullen)

En zo verzekerde ik mezelf tenminste ook van enkele cadeautjes, hèhè! (dat was voor ik wist van de taartjes en de bos rozen, maar kom, nog een paar extra leuke cadeautjes kunnen er altijd bij, nietwaar ;-)

's Avonds testten we bij wijze van Lekkere Vrijdag een recept uit van Jonge Sla. Oh boy, dat was lekker! Citroenspaghetti met pompoensalade. Aanrader! Het kleinste lid van onze familie vond dat precies ook, want die was met geen stokken in bed te krijgen voor 23 uur. Als er iets te vieren valt, is ze er als de kippen bij. Ze wilde waarschijnlijk niet gaan slapen voor die pompoensalade (inclusief pittige kruiden) op was, want die vond ze niet te versmaden.

Als de volgende twaalf jaar even leuk zijn als deze, dan sta ik er goed op.
Hoera voor ons!

Op een ander

En hoe was uw lange, lange weekend? Ik hoop dat u er ook zo hard van genoten heeft. Ik moet nog een beetje afkicken van zoveel fijne dagen met drie. Wij gingen tulpen plukken in Berendrecht en zand tussen onze tenen voelen in Zeeland. Dat was trouwens nog eens een belevenis, dat hele zandgebeuren.

Dit is hoe ik het mij had voorgesteld:

1. De dochter staart verwonderd naar de open zee en kan haar geluk niet op.
2. We zetten haar in het zand en ze begint er meteen gretig mee te spelen. 
3. Wij doen een dutje in de warme lentezon terwijl Anna zich in stilte bezig houdt met zandkastelen en consoorten.
   

Dit is wat er echt gebeurde:

1. Het wandelpad naar het strand was veel verder weg dan voorzien. 
2. De regenwolken kwamen veel sneller dichterbij dan voorzien.
3. Toen we aan het strand kwamen, deed de dochter hoegenaamd niets.
4. Toen ik haar in het zand zette met haar blote voeten, wilde ze terug op het dekentje.
5. Toen ze haar hand in het zand placeerde, was er maar een ding in haar ogen te lezen. En het was geen verwondering. Nee. Het was pure, onversneden PANIEK!
6. Intussen begon het te regenen.
7. Dit gebeurde allemaal op ongeveer 45 seconden. 
8. Waardoor wij binnen de minuut terug ingepakt en op de terugweg waren. 

Ach, ja. Het zal wel een goed verhaal zijn voor de speech op haar huwelijksfeest, zeker? En gelukkig doen de Nederlanders aan borrelen. Dat vond ze dan weer wel leuk. Echt een dochter van haar moeder, dat kind.

 

PS: ik schrijf tegenwoordig ook op een ander, namelijk voor Biodroom, de supergezellige gemeenschapstuin op Linkeroever (Antwerpen), met groenten in grote puinzakken vol potgrond en kunstenaars en gratis concerten en een volkskeuken in de zomer.
Komt dat zien! Of lees in elk geval mijn posts van de voorbije week ;-)

• Zin in een kopje verse thee? Met zelfgekweekte kruiden dan nog wel. 
• Ook met maar één vierkante meter kan je een moestuintje bouwen!
• En deze zalige stadsgenoot kweekt courgetten met zicht op het Centraal Station. Jihaa!

Ons terras in april

Een blik op de huidige staat van ons terras. De zaadjes zijn gezaaid en de plantjes zijn verpot. Alleen het groensel moet nog weggeschuurd worden. Kan het daarvoor even stoppen met regenen, alstublieft? Dank u.

Maar wat erger is: ik zit met een probleem. Ik kan geen potten schikken. Hoe doet een mens dat toch, iets er laten uitzien alsof het quasi nonchalant daar is neergezet, zodat het er helemaal uitziet als een gezellig, ongedwongen stadskoertje in het zuiden?

Want dat is namelijk wat ik toch echt wel doe: dingen nonchalant ergens neerzetten. Op goed geluk. Maar blijkbaar moet je eerst een hele dag schikken en arrangeren en herschikken en verplaatsen om alles er nonchalant te laten uitzien. Gewoon nonchalant op zijn eigen is blijkbaar geen goed plan.

Volgens mensen die het kunnen weten moet je dan gewoon zeggen dat dat de bedoeling was. Dat het helemaal is geworden zoals je het bedoeld had. Bij deze noem ik mijn stijl dus Authentieke Nonchalance. En daar moet je aanleg voor hebben, hoor!

Op zijn zondags

Meestal vind ik jurkjes niet mooi bij baby's. Toch niet bij die dochter van ons, die -laat het mij subtiel zeggen- in de tijd van Rubens waarschijnlijk best veel succes gehad zou hebben. Superschattig, zo'n mollige baby -de eerste die niét in haar wangen wilt knijpen moet ik nog tegenkomen- maar die kleine kleedjes poffen meestal  zo.

Enfin. Nu ze wat vaker rechtstaat en zelfs heuse wandelingen begint te maken -langs zetels, deuren, tafelpoten en andermans benen- begin ik het stilaan wel mooi te vinden, die mini-jurkjes.

Dus jurkjes hebben we al. Nu nog tanden.

Tot zover

Dus toen ik net twee knisperverse broden had gekocht bij de bakker, hielden ze me tegen. Twee magere, ongezond uitziende mensen. Een man en een vrouw. De man sprak me aan. Hij rechtte zijn rug en in een soort van stijfdeftig Nederlands begon hij zijn verkoopspraatje.

"Goeiemorgend, mevrouw. Zou ik u eens 'eel evekes iets mogen vragen, alstublieft? Het is namelijk het volgende. Mijn vrouw en ik 'emme al twee dagen niks meer gegeten en wij 'emme echt heel veel honger. Wij zouden u willen vragen of het misschien mogelijk is dat u ons een klein bitje geld zou kunnen geven zodat wij deze nacht toch zouden kunnen gaan slapen in de Biekorf, alstublieft. Dat zou echt heel vriendelijk zijn van u."

Ik wou nog verder stappen, maar het was al te laat. In dit soort zaken is er nu eenmaal een bepaald kantelpunt waarop er geen weg terug is. Meestal ben ik dat punt voor en maak ik me uit de voeten, maar nu dus niet. Ik gaf hen een euro. Hun ogen blonken en ze renden nog net niet als twee schoolkinderen op het einde van het schooljaar naar huis.

"Dat is echt heel vriendelijk van u. Bedankt, mevrouw."
De man maakte nerveus aanstalten om verder te wandelen.

"Maar willen jullie anders een paar sneetjes brood misschien?", probeerde ik nog.
"Goh.. Pfft. Brood? Euh, neeje. Moete gij brood 'emme?" knikte de man naar zijn vrouw.

"Brood? Neuh."

Sappentappen

Ik ben zot van sapjes - de troebele dan. Waar alle goeie dingen nog in zitten en waar geen minder goeie dingen aan worden toegevoegd. Al bijna dertien jaar lonkt er op de rit naar mijn schoonouders een bigger than life appel naar mij, die roept: "Drink mijn sapje! Drink mijn sapje!"

Vanavond was het zover: ik tapte een sapje, ter plaatse geperst en euh... gebotteld (of hoe heet dat eigenlijk als je dat in een kratje doet). Lekker dat dat was! Dat appelsap blijft naar het schijnt twee maanden goed. Maar zo lang gaat hier dus niet duren.

Schol!

Water... Water!

Kan iemand mijn blog eens komen water geven? Hij is een beetje triestig en verslenst, nietwaar?

Ik kan nu wel de redenen daarvoor opsommen, maar erg boeiend zijn ze niet (mochten er toch geïnteresseerden zijn: werk, baby met kuren, meer werk, baby met tanden in de dop, nog meer werk en een gecrashte laptop).

En mijn tuinierprojectje natuurlijk. In afwachting van mooier weer ben ik alvast begonnen met tuinkers. Kinderspel, naar het schijnt. We zullen zien! Ik ga vanmiddag ook wat inspiratie opdoen op Linkeroever. Daar opent Biodroom, een superleuke gemeenschapstuin met kunstenaars en een biomarkt en optredens en volkskeuken in de zomer. En ik mag schrijven voor de website. Allen daarheen!

Stadstuinieren voor dummies

Eén voordeel aan een kapotte computer is dat er ook nog eens iets anders op tafel komt dan een laptop. Zoals: een naaimachine. Spijtig dat ik geen zin heb om hier nu veel te donkere foto's van mijn kussens met u te delen, want dat is nog zoiets: ik mis mijn Photoshop! Maar het ging over de dingen die ik wél kon zonder digitaal leven, zeker?

Awel: ons terras opblinken! En een plantenplan maken! Want dit jaar ben ik vastberaden om alle plantjes een hele zomer te laten overleven op onze stadskoer. Elke avond een rondje met de gieter. Elke dag braaf verslenste bloemen wegplukken. Eigen slapluksels en kruiden knippen in plaats van zakjes in plastiek. Ja! Dat wil ik dit jaar doen!

Er zijn wel een paar dingen die me zouden kunnen tegenhouden.
- weinig plaats
- weinig zon
- veel enthousiasme in het begin, weinig doorzettingsvermogen op het einde
- weinig groene ervaring

Let wel, ik zei: zouden. Dus ik ga er gewoon voor. Ik ga dat proberen. Stadstuinieren voor dummies. Binnenkort -hopelijk- op dit adres: kraakverse foto's en  de geur van verse basilicum.

Pronostiekje?

Even geduld a.u.b.

Must.
Fix.
Laptop.

Meisjes van zestien

Binnenkort is er een feestje in mijn hometown. Zo eentje dat precies zestien jaar geleden had kunnen plaatsvinden: zelfde locatie, zelfde mensen, zelfde muziek. Alleen zestien jaar later.

Ik zal u eens een foto laten zien van hoe ik er toen uitzag. Wat kan ik zeggen, ik ben nu eenmaal nostalgisch aangelegd. Nu moet ik u eerst wel efkes waarschuwen, want er zijn daar een paar vreemde dingen te zien:

1. Een raar 'kapsel'
Of beter: het kapsel dat eigenlijk geen kapsel was. Hey, ik was zestien, wist ik veel wat ik met die weerbarstige krullen moest. Dit was nà de grungy Coupe Zolangmogelijkhaardatzoweinigmogelijkgewassenis, en vóór de meer etnische Coupe Opgestokenhaarmethaarband, die het nochtans ook lang volgehouden heeft.

2. Wallen
Ik ging veel uit toen ik zestien was. Té veel, volgens mijn klastittularis.
"Wat is het toch, neemt ze drugs of wat is er aan de hand, maar... ja... ik weet het niet, hoor."
Ik hoor mijn klastitularis nog zo zuchten over mijn slecht rapport. Maar mevrouw Vaes, ik kan u geruststellen: ik nam geen drugs. Ik dronk wel eens wat pintjes. En ik sliep waarschijnlijk te weinig. En sorry, maar die toetsen van wiskunde waren in die tijd echt het allerlaatste van mijn zorgen, ja. Mijn grootste bezorgdheid toen was welke jongen(s) ik dat weekend zou kussen en wat ik van de wereld vond.
Mijn dagboek liep over van boodschappen aan mezelf, tien jaar later.
"Vergeet nooit hoe je was toen je zestien was, oké?"
"Vergeet nooit wat je toen belangrijk vond, Sarah-van-de-toekomst!"
Tja, hoe gaat dat anders als je zestien bent? Maar verder was er echt niets aan de hand, hoor, mevrouw Vaes. En ik ben het gelukkig nog niet vergeten.

3. Blokskes
Schattig volgens sommige jongens, gehaat door mezelf: de blokskes op mijn tanden! En compleet nutteloos, weet ik nu, want mijn hoektand zit alweer hoger dan ooit. Het enige dat die blokskes mij bezorgd hebben is een constante check/dubbelcheck-tic om te zien of er niks tussen mijn tanden zit.

4. Een t-shirt & borstelige wenkbrauwen
Er was toen keuze tussen de P&C en... Ja, wat nog eigenlijk? Jawel, dames en heren, ik ben opgegroeid in de tijd dat de P&C de hipste winkel in de buurt was. Zo gestyled als de meisjes van zestien er nu bij lopen, zo weinig was ik daar toen mee bezig. Het had ook een t-shirtje van Jamiroquai kunnen zijn. Of heel misschien een geruiten hemdje. Of een tweedehands jasje met strepen. Maar meer ook niet.

Soms kijk ik graag naar deze foto en soms helemaal niet. Er hangen zoveel herinneringen aan vast, dat ik die nooit verteld ga krijgen. U zal het met bovenstaande uitleg moeten doen.

Voilà. Nu bent u een beetje voorbereid. Doe uw handen nu maar van uw ogen weg:

foto Kristien Dirkx

Negen al?

Mijn dochter kan het zelf precies ook moeilijk geloven.

En nee, we kleden haar niet altijd assortie met het tapijt. ;-)

Nee, maar dat klopt niet hoor.

Wat hoorde mijn oor vanochtend op de radio? EuroDisneyLandParkParijs bestaat twintig jaar. Maar dat klopt dus niet, hoor. Dat is nog maar net opengegaan, het zit nog krakend vers in mijn geheugen. Ze zullen dat daar toch nog eens goed moeten dubbelchecken, want dat bestaat dus echt nog maar een jaar of drie. Oké, dan, misschien vier. Màximum.

En die mannen van Pearl Jam, die zijn toch nog maar een paar maanden geleden uit de hitlijsten gekegeld? En Madonna, die zit echt wel strak in haar vel voor haar leeftijd, vind ik. Trouwens, betalen met euro's, dat is toch ook nog vrij recent? Grote bedragen tel ik trouwens nog altijd in Belgische frange. En dat Fredje goud won in het Olympische zwembad, ik weet nog preciés waar ik toen was. Nog niet zo heel lang geleden dus. (In een café, mijn eerste mazout aan het drinken, als u het per se moet weten.)

Nee, maar serieus, dat moet toch allemaal echt nog eens grondig nagekeken worden in het Grote Archief van de Hele Wereld, hoor. Want zo oud kan ik dus écht nog niet zijn.

Cadeautje

Zomaar centen in een envelop steken, ik doe dat niet graag. Een zelfgemaakt pop-upkaartje maakt het dan net iets persoonlijker. Toch?

Lekkere Vrijdag #3: New York, baby!

Gisteren pikten we de Lekkere Vrijdag-draad weer op. De hapjes: een soortement van zelfgemaakte guacamole (niet makkelijk met een halfrijpe avocado - en ja, ja, niet goed voor de voetafdruk, maar ik had een snuifje zomer nodig, oké) en witte dipsaus, gemaakt van een soortement van mierikswortelsmeersel dat blijkbaar bedoeld was als lekker beleg op de boterham - maar dat was dus absoluut niet lekker. Toch niet op een boterham. Gelukkig werd dat met wat yoghurt erbij wel een supergoeie chippendip!

Maar dan de topper van de avond: de Hotdog New York Style. Dang, dat was lekker! Zo lekker dat de Ikea-hotdog sinds gisterenavond zware concurrentie heeft gekregen. Want geef toe, het beste aan dat hele Ikea-bezoek is toch nog altijd die gore hotdog op het einde. Met spijt als dessert...

Want met Ikea-hotdogs is het zoals met frieten: die ruiken meestal beter dan ze smaken en achteraf ligt dat toch maar op uw maag. Maar goed, spijt is wat de koe sch*t, dus maakte ik gisteren gewoon zelf een hotdog, zij het een gepimpte - en met vegiworstjes, minstens zo lekker!

Daarna nog een paar afleveringen van Mad Men en we waanden ons helemaal in New York. Wishful thinking, zeker?

Enfin, de conclusie van de avond: no more Ikea-hotdogs for me. Tenzij ze deze maken:

Het Friest hier

Foto's via hier en hier.

In juni trekken wij een week naar Friesland en de Waddeneilanden. Oh, oh, de namen van die dorpjes en de taal alleen al doen me watertanden.  Efterdoar, sippelsop, tige tank - wie zegt dat je helemaal naar het andere eind van de wereld moet voor exotiek?

Maar nu mijn vragen:
waar is die idyllische, rustige (!) camping waar we met dat oude VW-busje kunnen logeren?
En wat mogen we zeker niet missen?
En wat moeten we absoluut eten?
En, en, en...?

Ja. Roept u maar.

Akkoordje

Oké, Lente, here's the deal. Kom gewoon uit uw kot. Ik heb het wel gezien, gisteren zijt ge al eens om het hoekje komen piepen. Ik weet het wel. Maar ge moet niet meer doen alsof. Kom gewoon tevoorschijn. Doe maar, en trek u niks aan van die stomme Winter. Laat hem doen. Laat hem maar denken dat hij de koning is en al. Wij weten wel beter. Gij en ik.

Meneer heeft zijn pleziertje nu wel gehad. Met zijn miezerige, donkere dagen waarvan ge alleen maar met een dekentje in de zetel naar een film wilt kijken. Een mens kan toch niet elke dag onder een dekentje gaan zitten, zeker.

Nee, Lente, dan vind ik u veel toffer. Ik sta achter alles wat gij doet. Al licht als ik ga werken en nog altijd licht als ik thuiskom: heerlijk. Fietsen zonder handschoenen: yes. Geen ambetant plastic dink meer over de buggy: graag. Vogelgefluit: joepie.

Dus, voilà, Lente. Ik denk dat ge het wel begrepen hebt. Ik wil u. Nu. Maakt dat ge hier zijt! Ik zal niks tegen Winter zeggen, beloofd. Want hij kan wel denken dat hij de koning is, maar Lente, gij zijt de koningin.

En hoe zou het eigenlijk zijn met...

... de kinderkamer? Goed! En af! Zelfs de plintjes en al. Ik kan het zelf nog niet eens geloven.

Er is het mooie behang waar onze dochter elke avond eens aan moet voelen. Er zijn de nog op te hangen kadertjes die ze elke avond eens wilt zien. Er is de vakkundig buiten beeld gelaten Ingemaakte Kast (zonder ons Irène, wel met rommel). Er zijn de vriendjes waar ze elke avond eens over aait. Er zijn de te korte, oude gordijnen waar we nu stilletjes over gaan zwijgen. Er is het zeteltje dat van Gent naar ons huis verhuisde op een vroege zondagochtend.

Maar het meest trots ben ik toch wel op de schouw-vulling. Met een stevige mousse van bij de Marokkaan en zelf -ik zal het nog eens herhalen: zélf- overtrokken! En de ieniemienie kussentjes. Ik, dus. Met mijn naaimachine. Zonder één keer te vloeken. Ja. Straf, he. Anna heeft het ding nog geen blik waardig gegund, maar dat komt nog wel. Ooit.

In een flits

Onze dochter lijkt als twee druppels water op haar vader. Vanbuiten en ook een beetje vanbinnen. Allebei een echte Tweelingen, zullen sommigen zeggen, extravert en sociaal. Want waar ze ook komt, ze is content als er volk is. Volk om naar te kijken. Om te aaien. Om haar handjes naar uit te steken. Om naar te lachen.
Lang moet je dus niet nadenken om te zien van wie ze de dochter is.

Maar de laatste weken gebeurde het een paar keer. Dan zie ik niet meer alleen mijn lief in haar, maar dan lijkt het alsof ik in een spiegel kijk. Een teletijdspiegel, met een goeie dertig jaar er tussenin. Wat een vreemd gevoel om plots een miniversie van jezelf voor je te hebben. Maar als ik dan eens met mijn ogen knipper en wat dichterbij schuif om nog eens goed te kijken, is het moment alweer voorbij. In een flits.

Lekkere Vrijdag #3 of De Dag Waarop Mijn Boterhammen van 's Morgens 's Avonds nog op Mijn Maag Lagen

U vermoedt het al: ook de derde versie van onze Lekkere Vrijdag was minimaal. Zeg maar nihil. Mijn lief trok nog een pizza van onze goeie vriend Dr. Oetker uit de diepvries, maar ikzelf heb niks gegeten. Tenzij u 'cola' als een volwaardig avondmaal beschouwt, dan heb ik rijkelijk gedineerd. Maar meer dan dat ging er jammer genoeg niet in. Gelukkig had ik de dag ervoor al lekker gekookt (wederom: dank u, Jeroen, voor het recept), maar wat er toen gebeurde, las u al in de vorige post. 

Nochtans heb ik niet de hele dag in pyjama op de zetel gelegen, nee, integendeel. Ik liet mij en mijn protesterende maag gewillig rondvoeren door... Genk!
"Wat is dààr nu te beleven?", hoor ik u al denken. Awel: véél! We reden van 's ochtends tot 's avonds van Winterslag over Waterschei, langs C-mine naar een Turkse moskee over het Nationaal Park Hoge Kempen naar de Cristal Arena en nog veel meer. En toen ik me uitgeput en met een vol hoofd liet zakken in de zachte treinzetels had ik dus nóg niet alles gezien! Maar binnenkort kan u dat allemaal uitgebreid lezen in het reisgidsje "20x Logeren en Genieten in Genk". Coming soon in een boekhandel near you.

Ik wou u nog even meegeven hoe vreemd het is dat een maag kan weten wanneer een mens terug thuis (en terug op zijn eigen toilet) is, maar het zal voor een andere keer zijn. Ik moet namelijk mijn snotty dochter gaan entertainen. Die heeft net een speciaal talentje van zichzelf ontdekt:

De dag waarop ik niet het beste idee ooit had

Na een paar dagen van twijfel, kwam vanavond tante Rosa op bezoek. Welkom tante Rosa, zet u. En blijft gerust nog efkes, echt. Want na nog geen 8 maanden hoeft een nieuwe baby echt nog niet meteen voor mij. Geef mij nog maar even de tijd om op café zonder schuldgevoel alles van de drankkaart te bestellen.

Dus toen ik vanavond de keuken kwam binnengestormd en opgelucht de blijde boodschap "Ik heb mijn ré-gels!" tegen mijn man gilde, was het dus niet zo'n goed idee dat mijn schoonouders toen ook al binnen waren gekomen.

Eén tel staarden we elkaar verbouwereerd aan, mijn schoonmoeder zei: "Doeme!" en toen lagen we alle vier op de grond van het lachen.

Ach, ja.