Energy level high!

Vorige week was niet zo'n goeie week. Of tenminste, donderdag en vrijdag waren niet wat je noemt geslaagd.

Teveel werken, teveel piekeren, teveel binnenzitten, teveel zitten suffen.
Te weinig ontspanning, te weinig lachen, te weinig frisse lucht, te weinig slaap.

Gevolg: energy level low en weinig beweging in the baby department.
Remedie: fiets op en naar het park! Ook al was dat dan door de regendruppels, het voelde héérlijk. Met elke ademteug leek het of mijn batterijen laagje per laagje weer helemaal werden opgeladen.

Gisteren zette ik de trend verder: hard werken maar ook hard ontspannen, in een zwembad dat ik maar moest delen met twee andere mensen. Met de baby die onder me aan hing in het water voelde ik me net een soort van moederdolfijn. Niet dat mijn zwemslagen zo sierlijk zijn -verre van- maar het idee van een kleintje zo dicht tegen je aan te hebben in het water.

Gevolg: zalig veel klopjes en stampjes en vlinders. En energie. En werklust. En goede moed.

Ik voel de lente opborrelen, maar ik vrees dat het ergste nog moet komen -hoorde ik daar vanochtend weer het woord 'smeltende sneeuw' op de radio? Laat de winter maar plaatsruimen voor de lente, ik ben er klaar voor.

En Nina Simone voelt het ook -ja, nog eens Nina, altijd Nina:

PS: morgen weten we misschien of het een jongen of een meisje is!

Op de kop

Precies vijfenzeventig dagen zijn we vandaag getrouwd. Hoera! En net vandaag passeerde dit liedje nog eens de revue in onze cd-speler. Het is het nummer dat we lekker luid draaiden in het districtshuis, toen de grapjas-schepen was uitgebabbeld, we onze ringen omhadden en we onze handtekening zetten onder het Officiële Document. De zaal vulde zich in een mum van tijd met breed glimlachende mensen.

En toen het liedje daarstraks begon liet ik prompt de strijk vallen om mijn lief man eens goed vast te pakken voor een danske. Het ging alleen net iéts moeilijker dan vijfenzeventig dagen geleden, met die bult ertussen, maar dat geeft niet.

Mochten er nog mensen zijn die twijfelen: trouwen is heerlijk!

Hoe ik me een.. euhm.. bult schrok

Ik probeer niet teveel te lezen over zwangerschap en aanverwanten en van die vrouwenforums op babysites blijf ik al helemààl zo ver mogelijk uit de buurt. Bangmakerij en Onnodige Stresserij vind ik dat meestal. Maar soms lees ik wel eens hoe het met den Appie gesteld is op 9maand. 

Zoals nu las ik dat er blijkbaar al iemand in mij zit die ongeveer achttien centimeter meet. Achttien. Centimeter. Heb je dat al eens bekeken op een meetlat? Een mens van achttien centimeter, ik was eigenlijk nog gewoon in de 'je baby is nu ongeveer zo groot als een peer'-fase. Maar nee, dus plotsklaps zit er al iemand van achttien centimeter in mijn buik. Hoe zot is dat!

Nog zotter vond ik wat er een paar nachten geleden gebeurde. Dat ik opstond om te gaan plassen -dat vond ik al lang niet zo gek meer-, maar toen ik daarna even wakker lag, klopte er ineens iemand aan. Niet aan de deur, nee, ergens in mijn buik, ja!

Tok.......... (Heh? Was dat wat ik denk dat het was?)
Tok.......... (Oh my god dat was de baby! Denk ik.)
Tok.......... (Ja, dat was zéker de baby!)

En dat was het. Dus lag ik op een donderdagnacht om vijf uur 's ochtends met wijdopen ogen en een razendsnel kloppend hart naar het plafond te staren. Magic!

Op het gevaar af om een echte babyblog te worden (vergeef me Sid), nog even een foto van hoe dat eruit ziet, iemand -een baby, voor alle duidelijkheid!- van 18 centimeter in je buik hebben:

Een date met een kanjer

Sinds kort heb ik elke avond een date met deze kanjer. Dat komt door een erfelijke factor in ons familiebloed, genaamd 'de Factor V (5) van Leiden', waardoor er meer kans is op stollingsproblemen, waardoor er meer kans is op bloedklonters, waardoor er meer kans is op minder eten voor de baby.

Stoer als ik ben ram ik dus elke avond deze klepper in mijn bovenbeen. Eigenlijk spuit je dit best in je buik, maar gelukkig zei de gynaecologe dat het ook in mijn been mocht.

En zo stoer ben ik nu eigenlijk ook weer niet. Want elke avond probeer ik te doen alsof het niet meer hoeft. Of zeg ik dat ik het een keertje ga overslaan. Maar dat krijg ik dan ook weer niet over mijn hart. En er zijn echt wel veel grotere spuiten dan deze. Ach ja, het is voor een goed doel, hee, mensen, alles voor het goede doel!

En met welke uit de kluiten gewassen knaap heeft u elke avond rendez-vous?
Ik hoop dat het er een is waarvan het stokje niet zo prikt.

Het Jaar van de Inspiratie

Zwanger zijn is iets raars. Naast het feit dat ik niet voorbij een (oven)raam, spiegel of enig ander blinkend oppervlak kan lopen zonder mezelf en mijn buik erin te bekijken, de eeuwige jeuk op mijn buik en rug, de moeheid die me overvalt op de raarste momenten - net als de honger (gelukkig niet de misselijkheid) en de goedbedoelde informatie van mensen over wat je nu wel of niet mag eten (bangmakerij, ik zeg het u!) lijkt het ook of die baby mijn inspiratie van binnenuit opeet.

De eerste drie maanden was ik te moe om ook maar één creatieve (of enige andere) poot uit te steken, de maand daarna leek de inspiratie nog steeds niet terug te komen. Lichte paniek, want er staan nog enkele opdrachten op het programma waarvoor wel enige vorm van inspiratie vereist is de komende weken - niet in het minst ons eigen geboortekaartje.

En dan had ik het nog niet over de 'kerst'kaartjes! De kaartjes zelf verstuur ik meestal pas na nieuwjaar, maar het idéé is er normaal toch al veel vroeger. Nu was er niks. Noppes. Nada. Tot ik me gisteren gewoon terug achter mijn linomesjes en rubberstempeldinges zette. Héérlijk, weer eens iets maken met mijn eigen handen! Snij snij, stempel stempel. Zelfs met twee kleuren, mensen, een primeur! Het leek hier wel een mini-zeefdrukkerijtje - héél erg mini dan. En missie geslaagd: vandaag kan ik alvast enkele kaartjes op de bus doen.

Maar niets zo erg als vrezen dat 'het' weg is en niet meer terugkomt. Bij deze wens ik iedereen voor 2011 dus een onophoudelijke stroom aan inspiratie toe - mezelf inbegrepen!

Stiller. Trager. Rustiger.

De winter maakt vanzelf het onderscheid tussen wat belangrijk is. En vooral: wat niet.

Dus maken we het hierbinnen extra gezellig met ons kerstdiner-voor-twee en hopen we dat het morgen beter gaat. Tot dan doen we maar even zoals de kleinste van ons drieën: lekker warm binnenblijven. Niet dat we iets anders van plan waren vandaag, maar nu moét het wel. En dan steken we kaarsjes aan en luisteren we naar Sigur Rós en dan doen we alsof we echt in Ijsland zitten. Een maand of zes, ongeveer, dat lijkt me een strak plan.

Aan iedereen een warm winters feest zonder blik- of andere schade gewenst!

Dat was het dan

Zo, met het einde van onze vlaggenactie zit tegelijk mijn laatste (uithuizige) werkdag van 2010 erop. In januari heb ik ook nog flink wat vrije dagen zodat ik mezelf helemaal kan onderdompelen in Het Boek. Na het gemoedelijke voorbereidende werk zet ik me schrap voor enkele intense weken. Kluizenaarsstijl. Schrijven, schrijven, schrijven. Mezelf onderdompelen in woorden en weetjes. En ook nog in enkele geboorte- en huwelijkskaartjes. Een mens moet toch iéts doen als er geen vlaggen meer te knippen vallen.

Over de vlaggen gesproken: hier volgt de samenvatting. Om half zeven opstaan. Om half acht vol goede moed op de tram. Om acht uur in de vrieskou aanschuiven bij andere mensen van andere acties. Tien minuten later te horen krijgen dat er slechts twéé acties aan bod kunnen komen - waarvan de vroegste om 9u20. Het opgeven. Dan maar wat gaan zwaaien met de vlaggen op het plein, zodat we zeker in beeld zouden komen en tenminste ook eens kunnen zeggen dat we op de nationale tv zijn geweest. En dan op een drafje de vlaggen in de gleuf deponeren, teken doen aan de presentatrice dat ze ze zeker moet ophangen (waarop zij 'jaja' knikt en waarschijnlijk bij zichzelf denkt: 'man, wat doé ik hier?').

En als kers op de taart: een uitermate mottige foto laten nemen terwijl je dat doet (voor alle duidelijkheid: ik spreek voor mezelf). Dat was wel een beetje een domper... Gelukkig waren er nog wel al jullie heerlijke reacties op de blog en op Facebook. Merci!

Zot zijn doet geen zeer (of soms een heel klein beetje)

Het is nu half twaalf. Ik heb net bijna vier uur aan een uur gesorteerd, geknipt, gemeten en genaaid. Net zoals de laatste zes weken enkele avonden per week. Voor vlaggen. Voor àndere mensen. En dan is het nog niet gedaan!

Maar gelukkig wel echt-echt-echt bijna. Morgenochtend rond 7u30 stappen mijn buurvrouwen en ik op de tram richting Glazen Huis. Om daar te gaan vertellen dat we meer dan 3.300 euro bij elkaar hebben genaaid. Dat wil dus zeggen (wil ik het weten?): meer dan 6.600 vlaggen.

Ik weet het. Wij zijn zot. Maar het is bijna voorbij.

(En vandaag besefte ik dat er dag op dag over een half jaar midzomernacht gevierd wordt. En dat er dan ongeveer -als alles goed gaat- een kleine baby in mijn armen ligt. Óók zot, hoor! Maar dan een soort zot dat wél zeer gaat doen, vrees ik... ;-)

De hel genaamd 'koopzondag'

Wat ik me de laatste dagen afvraag:

1. Wie haalde het ooit in zijn hoofd om koopzondagen uit te vinden?

2. Is er één mens die overvolle straten en winkels leuk vindt?

3. Waarom nemen al die mensen dan ook nog eens hun kínderen mee?

4. Hoe komt het dat het voltallige winkelpersoneel van de Meir en consoorten nog niet in de psychiatrie is opgenomen? (ik bedoel maar: én de hele dag kerstliedjes, én irritante klanten, én werken op zondag?!)

5. Waar stockeert de mensheid de elementaire beleefdheid tijdens deze dagen? Graag laten weten in de reactiebox zodat ik daar volgend jaar ook mijn goede manieren kan achterlaten om mijn ellebogen te gebruiken bij het voorkruipen, spullen uit mensen hun handen te rukken en deuren tegen neuzen te laten klappen.

Valt het op dat mijn kerst-ergernis zich vandaag een weg naar het absolute dieptepunt katapulteerde? Vandaag -koopzondag, I know...- bevond ik mij namelijk in de hel genaamd 'Decathlon'. Passeerden ontelbare keren de revue - in deze volgorde:

1. 'Gezellig slenterende' en dus vreselijk in de weg lopende, uitgezakte vrouw

2. Gevolgd door een afgeleefde man die duidelijk liever thuis naar het veldrijden wou kijken

3. Met daarachter een winkelkar die meer weg heeft van een hond-aan-de-leiband dan van een winkelmandje

4. En ongeveer een kilometer dààrachter -gewoon op het geluid afgaan- stonden/hingen/lagen de jengelende, zeurende, bloed van onder de nagels halende, flauwe, ambetante joeng. (jaja, kom maar op met uw 'wacht maar' - maar ik boek nu al een babysitafspraak voor al mijn kerstinkopen tijdens de komende twintig jaar, of nee, doe maar dertig!)

Weer nam ik enkele voornemens. Wil iemand mij hier volgend jaar rond oktober-november aan herinneren? Zelf ga ik ze waarschijnlijk weer niet onthouden:

1. Nooit meer buitenkomen op koopzondag

2. Heel het jaar door uitkijken naar cadeautjes en niet wachten tot de week voor Kerstmis

3. Mijn familie overhalen om zelf geschenkjes te maken

Gelukkig waren/was er nog de:

1. Leuke spulletjes op Café Ateljee - met de heerlijke stoffen van Vermiljoen, die zich te pletter knipte voor al die vrouwen die ook blij waren dat ze de kersthel ontvlucht waren

2. De mooie mutsen van Knitting For Life

3. Mijn huis in kerststemming dankzij de mooooooie lantaarntjes van bij Goed Van Doen

4. En mijn kerstboom - dit jaar gepimpt met prachtige engeltjes (ook Goed Van Doen) en de onvermijdelijke maar o zo leuke Hema-spulletjes

5. De geur van lucifers

6. En de sneeuw, kraak, kraak, dwarrel, dwarrel - ondanks de miserie blijf ik het leuk vinden (als ik binnen zit, tenminste)

Och, kijk toch eens hoe mooi:

Tadaah...! En dan nu de echte reden van het getalm op deze blog (die u waarschijnlijk al lang geraden had):

Meet onzen Appie*: verwacht rond midzomernacht!

* 'onzen Appie' is de werktitel en is in geen geval een indicatie voor het geslacht want dat weten we zelf nog niet

Hallo, is daar nog iemand?

Pff, triestig hier, he, de laatste tijd? Ik begin intussen een beetje te snappen hoe zij zich voelt. Vaak heb ik op Facebook alles al getoond en dan vergeet ik het hier soms te melden.

Bijvoorbeeld dat er vorige zondag een fantastische Knip Inn was voor Vlag For Life! Check de regenbogen hieronder (yep, méérvoud!) en de sfeerbeelden. Evy bracht een overheerlijke thematische cake mee, er waren bijna meer mensen dan taakjes en het leek bij tijden wel een illegaal fabriekske van den H&M. Maar dankzij alle vrijwilligsters -zelfs van heinde en verre!- verzetten we echt een berg werk! Toch is nog lang niet alles klaar... Dus sorry aan de wachtenden, we werken ijverig en naarstig en noest en het einde is in zicht.

En dan komt er ook hier, op deze blog, weer wat leven in de brouwerij. Echtentechtig waar beloofd.

't Is niet voor mij, 't is voor de weeskindjes

Zeg niet:
Mijn duim doet zeer van het knippen met een weerbarstige kartelschaar.
Mijn huis -en dat van mijn buurvrouwen- ligt vol met stofvlokken en stukjes draad.
Onze living lijkt wel een opslagplaats voor oude stofjes.
Ons keperlint is alwéér op.
Onze mannen gebruiken onze naai-avonden als excuus om op café te vluchten in plaats van te helpen.
Ik wil de komende drie jaar niets, maar dan ook niéts meer in driehoekvorm knippen.

Maar zeg:
We hebben al voor meer dan 2000 euro aan bestellingen ingezameld voor Music For Life, met dank aan alle enthousiaste bestellers!
Dat wil zeggen dat wij meer dan 4000 vlaggen zullen moeten knippen (and counting).
Onze vlagjes zijn met hun halve euro per stuk dan ook echt belàchelijk goedkoop.

Om te voorkomen dat we in 2022 nog altijd vlaggenslingers zitten te naaien, stoppen we op maandag 6 december definitief, onverbiddellijk en resoluut met het aannemen van nieuwe bestellingen. Vanaf dan mag Sinterklaas het overnemen.

PS: We organiseren volgende week een knipmiddag of -avond (of Knip Inn, als je wilt ;-) in het café om de hoek. Iedereen met een kartelschaar en twee vrije handen is méér dan welkom! De datum volgt nog.

Ontdekking van de week

Nu dacht ik echt dat het logo van Carrefour een klein rood pijltje naar links en een rare blauwe pijl naar rechts voorstelde. Tot mijn collega mij er van de week op wees dat dat gewoon een grote C in een liggende ruit is!

Boodschappen doen zal nooit meer hetzelfde zijn.

Goed nieuws!

Onze vijvers zijn bijna helemaal dichtgevroren. Binnenkort schaatsen!

Nieuw bericht (onder lichte sociale dwang)

Bon, als een mens al niet meer op café kan gaan zonder reclamaties te krijgen dat er al een week -een wéék, schande!- niets meer gepost is op deze blog, dan is het tijd om daar iets aan te doen. Vertellen hoe het komt dat er al even niets nieuws meer te lezen valt, bijvoorbeeld.

Ik zeg het maar gewoon zoals het is, -de gevoelige lezers slaan deze paragraaf best even over:- ik was de laatste tijd vooral bezig met andere dingen dan bloggen. Ja, mensen, soms heb ik ook wel eens wat anders te doen. Zoals:

1. Dat bewuste nieuwe café achter onze hoek uittesten. Gevaarlijk, zeg ik u, zo'n gezellige koffiebar/kroeg (resp. overdag en 's avonds) op minder dan één minuut van je huis! Maar iemand moet zich opofferen om de volledige kaart te testen, natuurlijk. Ik krijg stilaan zo'n donkerbruin vermoeden waar het grootste deel van het nieuwe boek geschreven zal worden. O ja, en ze hebben er ook warme melk met een vollédige zak Maltesers in. Het heet een 'trekbom', maar het had net zo goed 'caloriebom' kunnen heten. Wie dit eens met mij wilt gaan uittesten, ik ben kandidaat.

2. Verjaren! En dat bleek helemaal zo erg niet te zijn, die 3 vooraan. Zoals het een jarige betaamt, mocht ik kiezen wat we gingen eten. Aangezien sterrenrestaurants en ik niet goed samen gaan (of ik word ziek, of ik val in slaap, of ik lust het niet, of alles tegelijk), koos ik gewoon voor een lekker frietje -met mayonaise erop en stoofvleessaus in een potje apart, dank u- en gingen we daarna met de hele bende gezellig op café. Meer moet dat soms niet zijn!

3. Naaien met de buurvrouwen! Klinkt kinky, is het niet. De bestellingen voor Vlag For Life dwarrelen net zo snel binnen als de eerste sneeuwvlokken. De teller staat op 80 bestellingen, 500 meter keperlint gaat er vlotjes door, we knipten al meer dan 2000 (!) driehoekjes uit restjes stof, al bijna de helft van de bestellingen zijn de deur uit. De zere polsen en de vermoeide ogen nemen we er graag bij, maar ik zou er niet van schrikken als ik morgenvroeg opsta met een resem vlaggen die uit mijn oren groeien.

En voilà, bij deze bent u weer volledig mee. Ik wens op café dan ook niet meer aangesproken te worden op mijn slabakkende blog behaviour. Ik dank u vriendelijk.

Trekbom, iemand?

Sarah en de laatste dag met het tweetje vooraan

Ik ga je missen, tweetje. Vaarwel, het ga je goed. Het waren leuke tijden, prachtige jaren - waarvan ik op een of andere manier leek te denken dat ze nooit voorbij zouden gaan. Maar nu zijn we dan toch aangekomen op de laatste dag dat jij aan mijn voordeur staat.

En plots is die dag er veel sneller dan ik had verwacht. Kijk ik in mijn agenda en zie ik dat ik mezelf vanaf morgen een dertiger moet noemen! (Eunk?! Ik, die nog altijd verward word met kersverse hogeschoolstudentjes? De eeuwige jeugd in persoon? Say whàt?!)

Vanaf morgen wordt je plek onherroepelijk ingenomen door die nieuwe, onbekende drie.
De Jaren Met De Twee waren jaren van reizen, dansen, de man van mijn leven, feesten en onvoorstelbaar veel geluk. Ik ben benieuwd wat De Jaren Met De Drie allemaal nog in petto hebben. Maar als dat nog maar een fractie is van het voorbije decennium, dan ben ik zonder enige twijfel ne contente mens!

De trouw! (deel I)

De randanimatie

Voor de volledige fotoreeks moet u nog even geduld uitoefenen, maar tegen het einde van de week krijgt u meer, beloofd! Om u tot die tijd in stilte bezig te houden -met uw armen gekruist over uw bank, dank u- hier alvast wat foto's van de randanimatie.

Want zie eens wat voor geweldige buren wij hebben! Ze hadden niet alleen ons huis prachtig versierd, nee, want onze buren doen geen half werk. Ze waren namelijk een paar dagen van tevoren stiekem bij iedereen een briefje en een witte ballonnen in de bus gaan steken. Op dat briefje stond de vraag om de ballonnen opgeblazen (aja) aan de voordeur te hangen, dus toen wij zaterdagochtend uit het raam keken, zagen wij in heel onze straat niets dan wapperende witte ballonnen. Gewéldig, toch! Er waren wel twee huizen die niet hebben meegedaan, maar die namen heb ik natuurlijk netjes genoteerd.

Op deze foto ziet u ook nog de getuige van mijn lief man: zijn eigenste broer. Ook niet mis, he! Maar doe geen moeite, ladies, hij is al bezet.

En op deze wafeltjes (meer dan 200 in het totaal - al maar goed dat wij geen groot feest gaven!) hebben mijn schoonmoeder en ik een hele middag gezwoegd. Maar ik vond het wel een geslaagd cadeautje, twee hartenwafels in een zakje!

Aan onze artistieke buurman Stan the Man hadden we gevraagd om een paar deuntjes op zijn accordeon te spelen. Eerst was hij wat twijfelachtig, maar wat ben ik blij dat hij zijnen trekzak toch heeft meegebracht! Zo gezellig dat dat was!

When the moon hits the sky, like a big pizza pie, that's amooore..

En zo ziet uw huis er dus uit na een trouw. Of toch een deel ervan, want ook de andere kast staat nog vol met cadeautjes, boeketten en plantjes. En dan heeft u mijn Facebook-account nog niet bekeken, dat bruist daar van de gelukwensen. Ongelofelijk!

Dus bij deze nog een dikke merci aan iedereen, want zonder die randanimatie zou het niet half zo tof geweest zijn!

Trouwen is geweldig!

We werden gewoon overrompeld door al die superlieve mensen en wensen. Echt een prachtdag, zelfs mét regen.

Het uitgebreide verslag en meer foto's volgen snel!

Vlag For Life!

Heeft u nog een gevel die opgefleurd moet worden? Een speciale dag in het verschiet die schrééuwt om vrolijke vlagjes? Of wilt u met uw buren ook zo'n gezellige slinger over de straat spannen?

Mijn buurvrouwen en ik naaien voor u -en voor Music For Life- een vlaggenslinger op maat uit gerecycleerde lapjes stof. Een vlag kost 0,50 eurocent. De lengte van de slinger kiest u zelf. Mail naar vlagforlife@gmail.com en bestel vandaag nog!

Hoe geweldig zou het zijn als heel Borgerhout, of zelfs heel Vlaanderen vol zou hangen met fleurige vlaggen.. Zalig, toch?

1 klef liefdeslied, 1 drummende zangeres en 1 technisch onderlegde vriend

Toen Sven en ik pas samen waren, zagen we elkaar meestal terug op zondagavond - oh, de horror van twee volle dagen zonder hem te zijn, smachtend en starend naar zijn pasfotootje. Op een bepaalde zondagavond bleek dat we heel het weekend met hetzelfde liedje in ons hoofd gezeten hadden! Bleek ook dat het om een supermelig liedje ging. Maar geef toe, wel zalig schoon, he?

Toen bestond er nog geen joetjoeb en moest ik nog beroep doen op een technisch meer onderlegde studievriend om het liedje op te sporen. Wanneer hij het liedje eindelijk gevonden had, liet hij het volle bak door een in het open raam geplaceerde versterker schallen, middenin een van de drukste studentenstraten van Antwerpen.

En ik? Ik dacht dat ik ter plekke ging smelten.

En hoe is het met u?

Want met mij is alles goed! 't Is te zeggen. Mijn lief zit sniffy & snotty thuis. Ik kreeg sinds gisteren zijn bacteriën over. Dan krijg je al eens cadeautje van je wederhelft...  Maar ja, beter nu ziek dan volgende week, natuurlijk! En verder alles ok. De voorbereidingen hobbelen rustig verder, zelfs de schoonmoeder-die-stilaan-begon-te-panikeren vond vandaag een héél schoon kleedje.

En voor de rest? Koud maar zonnig buiten: zo heb ik het graag. Ik word er helemaal vrolijk van. Ja, ja, de herfst is mijn favoriete seizoen. En het lekkerste seizoen ook, volgens mij. Champignons, stoofschotels, soepen, ... Héérlijk. De laatste dagen ben ik dan ook flink wat porties vitaminen aan het sprokkelen om de koude winter tegemoet te gaan. En ja, wel droevig nieuws verder, op tv enzo. Met dat proces-Clottemans weet ik ook niet wat nu het juiste was om te doen. Ik ben in elk geval blij dat ik niet in die assisenjury zat.

Oh ja, en trouwens, heeft u de nieuwe actie van Delhaize al gezien? Drie keer raden wie die vragen op de kaartjes en de tekstjes van de coach bij het onlinespel heeft mogen verzinnen! 
I love my job! :-))

Sky high

Marble Sounds - "Sky High" from nouvelle cuisine on Vimeo.

Na het laagste dal in de trouwvoorbereidingen, heb ik gisteren tegelijk ook de hoogste piek beleefd, denk ik. Nadat ik mezelf bijna drie volle dagen te pletter zocht naar een kleedje in zowat élke winkel in Antwerpen, Hasselt, Turnhout én Herentals, zag ik het efkes niet meer zitten.

Nee, ik wil geen kant.
Nee, ik wil geen corset.
Nee, ik wil geen taftzijde.
Nee, ik wil geen prinsessenjurk.
Nee, ik vind dat niks voor mij.
Nee, ik hoef niet in het wit.
Nee, ik wil geen tralala.
Ja, ik ben de bruid (hum hum).
Ja, het is al over twee weken.
Ja, ik weet dat ik dan niet meer veel tijd heb.
Ja, dat is wel mooi maar zó hard niets voor mij.

Totdat ik na een gouden tip toevallig bij een modeontwerpster belandde die hele eenvoudige maar toch speciale kleedjes maakt. En laat dat nu net datgene zijn waar ik zo hard naar op zoek was, maar nergens vond - ondanks de prima prospectie en geweldige bijstand door mijn zus, mama en schoonmoeder-to-be.

En mijn lief verloofde heeft een supersexy kostuum. En ook iets anders dat ik nog moest regelen komt in orde. Alles valt precies als een puzzel in elkaar.

Bovendien gingen we gisteren naar de ringen kijken. Die worden namelijk gemaakt door het lief van Svens broer, Mieke Dierckx. En ik kon het niet geloven (en zij denk ik ook niet) maar het was er gewoon regelrecht, patat, boenk op! En dat in zo'n sneltempo, echt straf. Trouwens, onlangs poseerde ik met een van haar hangers. Meer op de website (logo door mij, by the way).

Dus u kan zich wel voorstellen dat ik vannacht geslapen heb als een roosje en nu be-hoor-lijk hoog in de wolken vertoef. Hoera, hoera, hoera!

copyright Bert Machielsen

Granada was...

klik op de foto's voor de grote versie

... geweldig! En bij elk drankje op café een gratis tapa! En relaxed! En ons  schattig eigen appartementje - El Numero 8, vandaar dus de tip.  

... het beste cadeau ever! Dus een ongelofelijk gemeende dankuwel aan mijn lief!

En de reis gaat naar...

Ik weet het al! Het is een heerlijke, lekker warme bestemming. En de eerste die het raadt krijgt van mij een kaartje toegestuurd!