Ja, dat leest u goed: ik hou niet van de nacht. Dat komt omdat ik regelmatig zo levensecht droom waardoor ik al naargelang ontzettend bang/droevig/kwaad word. En ik vind de dag gewoon veel plezanter dan de nacht - dan kan ik alle dingen die ik 's nachts bedenk ook echt doén.
Gelukkig heb ik zo'n fast forward-knopje in mijn hoofd, voor als een droom te erg wordt. Als ik mijn droom niet meer leuk vind, schiet ik eerst wakker met een racend hart, grote ogen en een of andere onverklaarbare emotie.
Maar daarna lijk ik aan mijn brein door te seinen dat deze droom echt helemaal niks was, waardoor ik weer inslaap en een volgende -fijnere- droom uit het rekje kan kiezen. Eentje waarin ik kan vliegen ofzo, heerlijk! Herinnert u zich trouwens ook nog dromen van in uw kinderjaren of ligt dat aan mij?
Ik slaap bovendien erg makkelijk in, maar evengoed lig ik een uur of twee later wakker zonder ook maar één aanwijsbare reden. Dan ben ik gewoon de badkamer alvast aan het herinrichten, mentale to do-lijstjes aan het maken of aan het bedenken waar ik nu weer naar op reis wil. En als ik wél dingen heb om over te piekeren - tja, dat wilt u niet weten. Ik ook niet overigens.
U kan zich dus vast voorstellen mijn teleurstelling voorstellen als ik merk dat het nog maar 1u27 is. Of de opluchting als het al 6u57 is en ik bijna mag opstaan.
Waarna ik nog een vol uur soezend naar de radio lig te luisteren natuurlijk.
vrijdag 28 mei 2010
woensdag 26 mei 2010
vrijdag 21 mei 2010
Mooi weer is leuk. De terrasdeuren de hele dag openzetten ook. Maar.
Niet als je al een uur weer binnen zit. In de eetkamer. En dat je dan rustig aan je computer zit te werken. En dat je dan een duif parmantig onder de eettafel uit ziet wandelen. Op je parketvloer. En dat die duif dan rustig op je salontafel fladdert. En op allerlei andere meubelstukken. En daar ook een pakketje voor je achterlaat. Op het werk van je lief nota bene.
Dan zit er dus niks anders op dan gillend naar buiten te lopen. Want hee, mensen, ik ga dus echt niet de heldin uithangen en zo'n duif vastpakken, hoor. Oei. Wacht even. Duif binnen, ik buiten: wat klopt hier niet. Goed, dan maar door de gang -rennen, natuurlijk- naar de voordeur. Kokhalzend en rillend. Voordeur open, hopend op... Ja, op wat eigenlijk?
Normaal is het natuurlijk nogal druk bij ons op straat, maar nu: niemand. Vertwijfeld sta je een paar tellen later alweer half terug binnen. Je piept eens door de livingdeuren maar hee, die duif zit doodleuk op je zetel. En dan weer op de schouw. Dan sta je dus even snel weer buiten aan de voordeur.
En dan komt de cue voor de heldhaftige buurman Aziz. Hij rijdt net op het juiste moment voorbij en hoewel hij eerst dacht dat het een grapje was, zag hij aan de paniek in mijn ogen onmiddellijk dat ik business aan het praten was.
Twee minuten later had Aziz een handdoek over het beest gegooid en het op de auto voor ons huis geplaceerd. Waar het zo'n half uur later nog steeds zat. Mij eens lekker uit te lachen waarschijnlijk.
En toen, ja toén wel, toen kwamen alle buurvrouwen een voor een tevoorschijn.
Dan zit er dus niks anders op dan gillend naar buiten te lopen. Want hee, mensen, ik ga dus echt niet de heldin uithangen en zo'n duif vastpakken, hoor. Oei. Wacht even. Duif binnen, ik buiten: wat klopt hier niet. Goed, dan maar door de gang -rennen, natuurlijk- naar de voordeur. Kokhalzend en rillend. Voordeur open, hopend op... Ja, op wat eigenlijk?
Normaal is het natuurlijk nogal druk bij ons op straat, maar nu: niemand. Vertwijfeld sta je een paar tellen later alweer half terug binnen. Je piept eens door de livingdeuren maar hee, die duif zit doodleuk op je zetel. En dan weer op de schouw. Dan sta je dus even snel weer buiten aan de voordeur.
En dan komt de cue voor de heldhaftige buurman Aziz. Hij rijdt net op het juiste moment voorbij en hoewel hij eerst dacht dat het een grapje was, zag hij aan de paniek in mijn ogen onmiddellijk dat ik business aan het praten was.
Twee minuten later had Aziz een handdoek over het beest gegooid en het op de auto voor ons huis geplaceerd. Waar het zo'n half uur later nog steeds zat. Mij eens lekker uit te lachen waarschijnlijk.
En toen, ja toén wel, toen kwamen alle buurvrouwen een voor een tevoorschijn.
woensdag 19 mei 2010
Onder het motto 'klein maar fijn'
Vorig weekend kreeg ik voor het eerst in tien jaar mijn lief mee naar een plantencentrum - waar hij prompt de allerlelijkste bloemen uitkoos. Tja, you win some, you lose some. Die bloemen waren gelukkig bestemd voor aan de voorgevel. Ik boog mij intussen over belangrijkere zaken: de potten en planten voor het terras.
Urenlang wroette ik in de potgrond. Ik verpotte, verplantte en zaaide dat het een lieve lust was. Toen alles klaar was keek ik tevreden naar het zwarte randje onder mijn nagels en mijmerde even weg bij de gedachte aan nooit meer een bureaujob en altijd met mijn handen in het groen.
Die groene vingers moet ik trouwens ergens via mijn grootmoeder van mijn mama geërfd hebben, maar met een mini-stadsterras kan je niet zo heel veel. Tot ik op het boekje 'Boven in de stad' stootte. Plots kreeg ik zaai- en plantkriebels in de hoogste graad. Oh, wat zou ik ook graag eens zo'n boekje schrijven! 't Is maar dat u het weet. En je weet nooit wanneer er -ik zeg maar wat- mensen van Aveve meelezen.
Na al dat gedagdroom duwde ik mijn lief kordaat richting hogedrukreiniger om het hout een stevige beurt te geven. En daardoor kunnen mijn enorme stapel werk en ik nu lekker zonnen op een heerlijk proper terras -inclusief kruidentuintje!
Wie wil de eerste radijs?
Urenlang wroette ik in de potgrond. Ik verpotte, verplantte en zaaide dat het een lieve lust was. Toen alles klaar was keek ik tevreden naar het zwarte randje onder mijn nagels en mijmerde even weg bij de gedachte aan nooit meer een bureaujob en altijd met mijn handen in het groen.
Die groene vingers moet ik trouwens ergens via mijn grootmoeder van mijn mama geërfd hebben, maar met een mini-stadsterras kan je niet zo heel veel. Tot ik op het boekje 'Boven in de stad' stootte. Plots kreeg ik zaai- en plantkriebels in de hoogste graad. Oh, wat zou ik ook graag eens zo'n boekje schrijven! 't Is maar dat u het weet. En je weet nooit wanneer er -ik zeg maar wat- mensen van Aveve meelezen.
Na al dat gedagdroom duwde ik mijn lief kordaat richting hogedrukreiniger om het hout een stevige beurt te geven. En daardoor kunnen mijn enorme stapel werk en ik nu lekker zonnen op een heerlijk proper terras -inclusief kruidentuintje!
Wie wil de eerste radijs?
woensdag 12 mei 2010
Mme Zsazsa is een frisse!
't Is dat ik hier nog niet genoeg gênante momenten en foto's heb gepost de laatste tijd, komt mamsèl ook nog aandraven met een communiestokje waarbij ik mezelf in mijn meest oh-no-had-ik-die-foto's-toch-maar-verbrande-outfit moet tonen aan heel blogland.
Maar ha! Ik vind dat precies nogal meevallen, nu ik die foto's terugzie. Wij hadden namelijk weinig (lees: geen) geld vroeger, en crisis maakt creatief dus naaide mijn mama mijn kleedje zelf. Kleedje, 't is te zeggen, het ensemble bestond eigenlijk uit een rokje en een bloesje met tippen. En een fuchsia golfje dat ik later nog kon afdragen, want ah ja, crisis maakt ook slim! En zuinig!
Echte communiefoto's, zo geposeerd voor een vieze beek of een idyllisch brugje, die heb ik niet, want ah nee, geen geld, blabla. En van de vierde dochter in de rij worden precies ook gewoon veel minder foto's getrokken ofzoiets. En ik was nog zo cute!
Maar ha! Ik vind dat precies nogal meevallen, nu ik die foto's terugzie. Wij hadden namelijk weinig (lees: geen) geld vroeger, en crisis maakt creatief dus naaide mijn mama mijn kleedje zelf. Kleedje, 't is te zeggen, het ensemble bestond eigenlijk uit een rokje en een bloesje met tippen. En een fuchsia golfje dat ik later nog kon afdragen, want ah ja, crisis maakt ook slim! En zuinig!
Echte communiefoto's, zo geposeerd voor een vieze beek of een idyllisch brugje, die heb ik niet, want ah nee, geen geld, blabla. En van de vierde dochter in de rij worden precies ook gewoon veel minder foto's getrokken ofzoiets. En ik was nog zo cute!
Hier was iets met een processie aan de gang.
Volgens mij zongen we hier toen iets van "laat de kind'ren tot mij komen, àlle, àlle kind'ren." Jaja.
Ondanks haar vreselijke permanent en reusachtige brilmontuur was mijn mama (links) wel de allercoolste, want ah ja, ze had mij gemaakt! En ook mijn kleedje waardoor mijn foto's nu niet àl te gênant zijn. En check die zalige oranje lamp (helaas mysterieus verdwenen) en de Vasarely tegen de muur! Je ziet ook garnalencocktail klaarstaan, de max vond ik toen, want zoiets aten wij bijna nooit.
En natuurlijk het ijslammetje. Spijtig dat er geen grenadinebloed uitkwam, geen éne druppel. Ik was bijna ontroostbaar. O ja en voor mijn feestje had ik blijkbaar een ander matrozenachtig kleedje. Geen idee waar dat vandaan komt.
En deze foto heeft totaal niks met mijn communie te maken,
maar dateert van een warme zomer bij mijn tante in Gent.
Ik vind het gewoon een leuke foto.
Mocht uw naam er toevallig niet bij staan - ik kan niet blijven opsommen natuurlijk- dan staat het stokje natuurlijk ook volledig ter uwer beschikking. Voilà. Vang!
dinsdag 11 mei 2010
En toen...
... kwam hij tussen twee lesuren naar me toe in de gang. Met bibberende benen en knikkende knieën wandelde ik zo cool mogelijk naar hem toe.
"Euh, heb jij iets naar mij gemaild?" vroeg hij lief maar zenuwachtig.
"Euh, ja." antwoordde ik nerveus.
"Euh, en wil je dan iets met mij gaan drinken?"
"Euh, ja." zei ik, terwijl ik inwendig alles bij elkaar gilde én een vreugdedansje deed tegelijk.
"Euh, morgenavond om half elf dan?"
"Euh, ok."
De volgende avond zaten we plots samen op café - met achter het hoekje een trosje vriendinnen die het tafereel totaal niet opvallend in de gaten hielden.
Vijf minuten later leek het alsof we mekaar al jaren kenden.
Een paar uur later was het tijd voor de heerlijke Eerste Kus.
En toen was het in de sjakkosh! Blijkbaar is het leven soms tóch gewoon 'ik hou van u en gij houdt van mij'. :-)
"Euh, heb jij iets naar mij gemaild?" vroeg hij lief maar zenuwachtig.
"Euh, ja." antwoordde ik nerveus.
"Euh, en wil je dan iets met mij gaan drinken?"
"Euh, ja." zei ik, terwijl ik inwendig alles bij elkaar gilde én een vreugdedansje deed tegelijk.
"Euh, morgenavond om half elf dan?"
"Euh, ok."
De volgende avond zaten we plots samen op café - met achter het hoekje een trosje vriendinnen die het tafereel totaal niet opvallend in de gaten hielden.
Vijf minuten later leek het alsof we mekaar al jaren kenden.
Een paar uur later was het tijd voor de heerlijke Eerste Kus.
En toen was het in de sjakkosh! Blijkbaar is het leven soms tóch gewoon 'ik hou van u en gij houdt van mij'. :-)
zaterdag 8 mei 2010
Back to life, back to reality
Even serieus nu, over welgeteld 30 dagen moet ik mijn eindwerk voorstellen aan de jury. Dertig! Ik heb nog wat geschetst, er zijn al enkele dingen klaar, maar er zijn nog véél meer dingen niet klaar. Maar: gene paniek, een deadline is voor mij de beste remedie. Dus als u me dan nu wilt excuseren, dan trek ik me de komende maand terug in mijn kluizenaarshol (lees: de grote houten tafel bij ons thuis) en dan vlieg ik er tegen 300 per uur tegenaan!
De bommaatjes en ik groeten u!
De bommaatjes en ik groeten u!
PS: o ja, voor de curieuzeneuzen onder u: dinsdag het vervolg van het Sven-verhaal!
vrijdag 7 mei 2010
Wat voorafging
U moet weten, dat mailtje kwam er niet out of the blue, want al sinds het begin van dat ene schooljaar zaagde ik mijn vrienden de oren van hun hoofd over hoe meant to be dat was. Ik zal het staven met wat dagboekfragmentjes. En geniet ervan, want dagboekfragmentjes, dat gaat hier niet dikwijls (lees: nooit meer) voorvallen.
Freaky hoor! En vooral: een hoog bakvisgehalte. U bent gewaarschuwd.
Donderdag 30 september, 1u27
A. en ik waren in de Cartoon's naar ne film gaan kijken en ineens komt Sven - - daar binnen. Nu moet ge weten, dat is niet zomaar ne Sven. Dat is ongeveer dé schattigste en mooiste jongen van heel ons school. En nu lachte dieje ook nog 2x naar ons!!
Woensdag 06 oktober, 18u
Waarom ben ik daar nu zo van overtuigd da ik zo goed bij dieje zou passen? Waarom denk ik da nu?!
Maandag 11 oktober, 19u
Weet ge, ik weet dat ik da nie mag opschrijven, want dan komt da niet uit, ma ik doe het toch: ik heb eigenlijk 't gevoel dat da precies nog wel in orde komt. Vraag me niet hoe of wanneer, ma ik voel da gewoon.
Donderdag 28 oktober, 23u57
Net weer Star Wars gezien. Da idee van 'The Force', 't klinkt idioot, maar ik geloof daar echt in. Zo is da ook bij Sven. Dat zijn nu een paar voorafgaande gebeurtenissen en ik moet dat z'ne gang laten gaan. Ik mag dat vooral niet forceren, ik laat da gewoon gaan, want dat komt wel in orde. Ik heb 'm daarstraks nog gezien - ik begrijp niet dat dat gevoel na een maand nog altijd zo sterk is.
Donderdag 11 november, 0u24
Dat moet toch ZALIG zijn om langs dieje wakker te worden met z'n arm rond mij en de hele verdere dag samen dingen met dieje helemaal niks te doen en rond te hangen!!
Woensdag 24 november, 13u40
Weet ge, ik kan mij echt NIEMAND anders voorstellen die ik beter zou willen leren kennen dan Sven. Ik ben volgens mij gewoon gemaakt voor dieje. (amai als ik dat later lees!)
Vrijdag 26 november, 14u
Overal waar ik ga, denk (en HOOP) ik da ik Sven zie, ma da is helemaal nie. En daar komt maar geen vordering in en soms zie ik 't echt helemaal niet meer zitten.
Woensdag 05 januari, 20u15
Waarom is het leven niet gewoon 'ik hou van u' en 'gij houdt van mij'?
Dinsdag 18 januari, 19u30
Ik wil Sven nog 'ns zien. Mmm. Ik wil namelijk nog wel 'ns ne adrenalinestoot die NIET voorkomt uit examenstress.
Woensdag 9 februari, 23u53
Ik ga ook 'ns naar de film zunne. Sven was er ook, en nog wel in dezelfde zaal als wij! De enige shit was dat 'm een meisje bij zich had. Na de film was ik juist tegen A. aan 't zeggen: "Dieje past gewoon per-féct bij mij, ma 'm beseft 't alleen nog nie."
Ik had nog geen 2 stappen meer gezet of dieje stond vlak voor mij! En volgens mij zei 'm "hey" en dus heb ik ook "hey" teruggezegd (da's ook al een vooruitgang he).
Man, dieje is echt waar heel hard voor mij gemaakt. Wat ik VOELDE als dieje in de filmzaal de trap afging!
Woensdag 16 februari, 0u14
Gisteren heb ik Sven nog gezien. Ma da VOELDE zo goed. Toen had ik echt zo een rustig en opgelucht gevoel van: 't is in orde, alles wordt ok. Allez, dat klinkt waarschijnlijk raar, maar toen wist ik precies dat alles in orde zal komen, dat dieje ook iets voor mij voelt.
Woensdag 23 februari, 18u
Hoe komt het toch dat sommige mensen zo'n uitwerking op u kunnen hebben? En hoe komt dat dan dat ik daar zo geobsedeerd door geraak? Dat is toch ook maar een jongen? In plaats van dat dat door de tijd heen verwatert, nee, ik word daar maar feller en feller verliefd op.
(...en zo nog ongeveer 100 bijna identieke stukjes...)
Donderdag 4 mei, 0u47
Vandaag zag ik -de eerste keer na de paasvakantie!- Sven. Dat was zo onverwacht, dus heb ik gewoon heel rustig gelachen en hij knikte terug. Dus wij gingen gewoon naar Internet (nvdr: hahahahaha! 'naar Internet'!), kwam dieje daar effe later toch ook nie aan! En 'm ging langs M. zitten, dus die rap naar dat e-mailadres gekeken! Ik de volgende 2 uur maar aan 't fantaseren over wat ik daaraan zou kunnen mailen. Ik dacht: foert man, ik mail gewoon iets, 't is de laatste week school volgende week, dus wat HEB ik te verliezen?! Daarna zie ik dieje toch NOOIT meer. Dan moet ik mij tenminste toch al niet schuldig voelen dat ik dat niet gedaan heb he. Ik ben echt benieuwd of dieje terug gaat mailen.
Jaa... Bizar he.
Ter illustratie van deze periode twee foto's van hoe ik er toen uitzag.
De zwart-wit foto is genomen op mijn kot - waar ik de meeste van de onnozelheden hierboven heb neergepend.
Op de andere foto zat ik in Spanje, op mijn allereerste vliegvakantie ever. Technically speaking was ik toen al samen met Sven, maar 't is maar om een idee te geven hoe ik er toen uitzag. Beetje Sporty Spice dus. En beetje veel teveel geëpileerde wenkbrauwen enzo. Oh god.
Freaky hoor! En vooral: een hoog bakvisgehalte. U bent gewaarschuwd.
Donderdag 30 september, 1u27
A. en ik waren in de Cartoon's naar ne film gaan kijken en ineens komt Sven - - daar binnen. Nu moet ge weten, dat is niet zomaar ne Sven. Dat is ongeveer dé schattigste en mooiste jongen van heel ons school. En nu lachte dieje ook nog 2x naar ons!!
Woensdag 06 oktober, 18u
Waarom ben ik daar nu zo van overtuigd da ik zo goed bij dieje zou passen? Waarom denk ik da nu?!
Maandag 11 oktober, 19u
Weet ge, ik weet dat ik da nie mag opschrijven, want dan komt da niet uit, ma ik doe het toch: ik heb eigenlijk 't gevoel dat da precies nog wel in orde komt. Vraag me niet hoe of wanneer, ma ik voel da gewoon.
Donderdag 28 oktober, 23u57
Net weer Star Wars gezien. Da idee van 'The Force', 't klinkt idioot, maar ik geloof daar echt in. Zo is da ook bij Sven. Dat zijn nu een paar voorafgaande gebeurtenissen en ik moet dat z'ne gang laten gaan. Ik mag dat vooral niet forceren, ik laat da gewoon gaan, want dat komt wel in orde. Ik heb 'm daarstraks nog gezien - ik begrijp niet dat dat gevoel na een maand nog altijd zo sterk is.
Donderdag 11 november, 0u24
Dat moet toch ZALIG zijn om langs dieje wakker te worden met z'n arm rond mij en de hele verdere dag samen dingen met dieje helemaal niks te doen en rond te hangen!!
Woensdag 24 november, 13u40
Weet ge, ik kan mij echt NIEMAND anders voorstellen die ik beter zou willen leren kennen dan Sven. Ik ben volgens mij gewoon gemaakt voor dieje. (amai als ik dat later lees!)
Vrijdag 26 november, 14u
Overal waar ik ga, denk (en HOOP) ik da ik Sven zie, ma da is helemaal nie. En daar komt maar geen vordering in en soms zie ik 't echt helemaal niet meer zitten.
Woensdag 05 januari, 20u15
Waarom is het leven niet gewoon 'ik hou van u' en 'gij houdt van mij'?
Dinsdag 18 januari, 19u30
Ik wil Sven nog 'ns zien. Mmm. Ik wil namelijk nog wel 'ns ne adrenalinestoot die NIET voorkomt uit examenstress.
Woensdag 9 februari, 23u53
Ik ga ook 'ns naar de film zunne. Sven was er ook, en nog wel in dezelfde zaal als wij! De enige shit was dat 'm een meisje bij zich had. Na de film was ik juist tegen A. aan 't zeggen: "Dieje past gewoon per-féct bij mij, ma 'm beseft 't alleen nog nie."
Ik had nog geen 2 stappen meer gezet of dieje stond vlak voor mij! En volgens mij zei 'm "hey" en dus heb ik ook "hey" teruggezegd (da's ook al een vooruitgang he).
Man, dieje is echt waar heel hard voor mij gemaakt. Wat ik VOELDE als dieje in de filmzaal de trap afging!
Woensdag 16 februari, 0u14
Gisteren heb ik Sven nog gezien. Ma da VOELDE zo goed. Toen had ik echt zo een rustig en opgelucht gevoel van: 't is in orde, alles wordt ok. Allez, dat klinkt waarschijnlijk raar, maar toen wist ik precies dat alles in orde zal komen, dat dieje ook iets voor mij voelt.
Woensdag 23 februari, 18u
Hoe komt het toch dat sommige mensen zo'n uitwerking op u kunnen hebben? En hoe komt dat dan dat ik daar zo geobsedeerd door geraak? Dat is toch ook maar een jongen? In plaats van dat dat door de tijd heen verwatert, nee, ik word daar maar feller en feller verliefd op.
(...en zo nog ongeveer 100 bijna identieke stukjes...)
Donderdag 4 mei, 0u47
Vandaag zag ik -de eerste keer na de paasvakantie!- Sven. Dat was zo onverwacht, dus heb ik gewoon heel rustig gelachen en hij knikte terug. Dus wij gingen gewoon naar Internet (nvdr: hahahahaha! 'naar Internet'!), kwam dieje daar effe later toch ook nie aan! En 'm ging langs M. zitten, dus die rap naar dat e-mailadres gekeken! Ik de volgende 2 uur maar aan 't fantaseren over wat ik daaraan zou kunnen mailen. Ik dacht: foert man, ik mail gewoon iets, 't is de laatste week school volgende week, dus wat HEB ik te verliezen?! Daarna zie ik dieje toch NOOIT meer. Dan moet ik mij tenminste toch al niet schuldig voelen dat ik dat niet gedaan heb he. Ik ben echt benieuwd of dieje terug gaat mailen.
Jaa... Bizar he.
Ter illustratie van deze periode twee foto's van hoe ik er toen uitzag.
De zwart-wit foto is genomen op mijn kot - waar ik de meeste van de onnozelheden hierboven heb neergepend.
Op de andere foto zat ik in Spanje, op mijn allereerste vliegvakantie ever. Technically speaking was ik toen al samen met Sven, maar 't is maar om een idee te geven hoe ik er toen uitzag. Beetje Sporty Spice dus. En beetje veel teveel geëpileerde wenkbrauwen enzo. Oh god.
dinsdag 4 mei 2010
Weet u nog wat u exáct tien jaar geleden aan het doen was?
Ik wel! Dag op dag tien jaar geleden stuurde ik een e-mail. Naar een jongen waar ik al een jaar lang alleen maar naar had durven staren, van in de verte, vanop een bankje van de hogeschool. Naar een jongen waarvan ik tegen mijn vriendin zei dat het de man van mijn leven was, maar dat hij dat alleen nog niet wist. Naar de jongen waarover ik een heel dagboek vol kribbelde. En die me een heel jaar lang op de meest onverwachte momenten (quote) elastisch-bibberig (einde quote) liet voelen.
Met dank aan M. voor het stiekem lezen van zijn e-mailadres in het internetlokaal, waardoor ik eindelijk een -nogal knullige- move kon maken. Maar hey, beter een knullige move, dan géén move, niet waar?
Dit stond er ongeveer in, want de originele e-mail weet ik begot niet meer te vinden:
Met dank aan M. voor het stiekem lezen van zijn e-mailadres in het internetlokaal, waardoor ik eindelijk een -nogal knullige- move kon maken. Maar hey, beter een knullige move, dan géén move, niet waar?
Dit stond er ongeveer in, want de originele e-mail weet ik begot niet meer te vinden:
Hey
na een jaar staren eindelijk je e-mailadres te pakken. Ik (met rode, neigend naar roze rugzak en bruin, opgestoken haar) vroeg me af of je zin had om eens iets te gaan drinken.Op het vervolg hierop moet ik u nog een weekje laten wachten. Dat moest ik toen ook!
a: ja, maar ik heb al een lief
b: nee, want ik heb al een lief
c: ja, en ik heb nog geen lief
d: nee
e: ik ben homo
Groetjes
Sarah x
vrijdag 30 april 2010
Over hoe ik een brillie werd terwijl ik helemaal geen brillie wilde zijn
Ja, lieve mensen, ik ben nu officieel een brillie. Het begon vorig jaar met irriterende lenzen, rooddoorlopen ogen en een boze oogarts. Die zei dat ik een jaar lang ab-so-luut geen lenzen meer mocht dragen. Iets met lenzen die als een zuignap op mijn ogen werken, waardoor er geen zuurstof meer in mijn oogbol kwam. Blijkbaar een probleem dat wel vaker voorkomt bij vrouwen die tegen de dertig aanlopen. Hmpf.
Toen ik enkele weken terug geleden naar de oogarts ging, was ze niet meer boos. Ze zei zelfs dat ze goed nieuws had.
"Yes!" juichte ik, mijn bril alvast enkele kilometers in de verte weggooiend.
- "Je ogen zijn weer helemaal gezond en vol met zuurstof."
"Joehoe!" riep ik en sprong enthousiast mijn brillendoosje aan gruzelementen.
- "Zo," zei ze "maar je mag nog steeds geen lenzen dragen."
En dat is het moment waarop ze in de film inzoomen op de patiënt die dan met grote ogen recht in de camera staart en dan hoor je 'huuuunk?!' of het geluid van brekend glas. Hoe toepasselijk. Nee, de oogarts stelde daglenzen voor, om af en toe eens te dragen. Maar dan moest ik echt mijn momenten goed uitkiezen, bijvoorbeeld een trouwfeest of een speciaal jubileum. Dus nu vraag ik aan u, allerliefste lezers, nodig mij uit op al uw feesten en partijen. Zo'n 365 per jaar, lijkt dat u iets? Mij alvast wel!
Want zeg nu zelf: God kan me toch niet zo'n grote ogen hebben gegeven om ze te verstoppen achter van die stomme brilglazen? Glazen die altijd weer vuil worden en waar de regen zo lekker tegenaan spat. Ik krijg zelfs al van die mensen-met-brillen-wallen onder mijn ogen. En hoe vaak mijn lief ook zegt dat dat niet waar is: hier is het onomstotelijke bewijs. Sarah is een brillie.
Toen ik enkele weken terug geleden naar de oogarts ging, was ze niet meer boos. Ze zei zelfs dat ze goed nieuws had.
"Yes!" juichte ik, mijn bril alvast enkele kilometers in de verte weggooiend.
- "Je ogen zijn weer helemaal gezond en vol met zuurstof."
"Joehoe!" riep ik en sprong enthousiast mijn brillendoosje aan gruzelementen.
- "Zo," zei ze "maar je mag nog steeds geen lenzen dragen."
En dat is het moment waarop ze in de film inzoomen op de patiënt die dan met grote ogen recht in de camera staart en dan hoor je 'huuuunk?!' of het geluid van brekend glas. Hoe toepasselijk. Nee, de oogarts stelde daglenzen voor, om af en toe eens te dragen. Maar dan moest ik echt mijn momenten goed uitkiezen, bijvoorbeeld een trouwfeest of een speciaal jubileum. Dus nu vraag ik aan u, allerliefste lezers, nodig mij uit op al uw feesten en partijen. Zo'n 365 per jaar, lijkt dat u iets? Mij alvast wel!
Want zeg nu zelf: God kan me toch niet zo'n grote ogen hebben gegeven om ze te verstoppen achter van die stomme brilglazen? Glazen die altijd weer vuil worden en waar de regen zo lekker tegenaan spat. Ik krijg zelfs al van die mensen-met-brillen-wallen onder mijn ogen. En hoe vaak mijn lief ook zegt dat dat niet waar is: hier is het onomstotelijke bewijs. Sarah is een brillie.
maandag 26 april 2010
Intussen hou ik mij vooral bezig met:
... het hardnekkig ontkennen dat er nog maar zes weken tussen dit eigenste moment en de deadline voor mijn eindwerk zitten. Maar gelukkig is het al helemaal af, mijn eindwerk, geen probleem. Peanuts, die tentoonstelling! Handig he, zes weken op voorhand klaar zijn? Helaas is dat enkel in mijn hoofd het geval.
Terwijl ik eigenlijk zou moeten tekenen/photoshoppen/schilderen/fotograferen hou ik me precies liever bezig met blogposts schrijven, nadenken over een nieuwe badkamer, wegdromen van vakanties op Griekenland... of nee: Sardinië... of nee, nog ergens anders!, borrelen met de buren en de gang eindelijk nog eens kuisen en dan beseffen dat ik dat veel vaker zou moeten doen.
Maar er zijn twee dingen die mijn nieuwe grootste verslaving dreigen te worden: Weeds en Six Feet Under. De momenten waarop we samen lekker onder een dik deken 'nog één Weedske voor het slapengaan' of 'zes voetekes' doen... heerlijk. Het is een beetje wat een glas whiskey aan het einde van een lange dag kan zijn, denk ik. Of een héle speciale praline die je zo lang mogelijk in je mond wilt houden.
En het is een ritueel geworden. Soms heb ik meer zin in de hilarische humor van Uncle Andy, de spanning en het lekkere lijf -excuseer, de mooie ogen- van Conrad in Weeds, andere avonden wil ik liever de subtiele touch en de stevige armen van Nate in Six Feet Under.
Regel nummer één: NOOIT de intro overslaan, ook al heb je die al honderd keer gezien.
Een paar voorsmaakjes - maar niet teveel, want youtube heeft me al teveel verraden nu, dammit:
zo voel ik me ook wel eens
(en dat is niet Nate maar David, voor alle duidelijkheid)
waarschijnlijk zeer herkenbaar voor de jongens onder u
enkel te bekijken met age coin!
Terwijl ik eigenlijk zou moeten tekenen/photoshoppen/schilderen/fotograferen hou ik me precies liever bezig met blogposts schrijven, nadenken over een nieuwe badkamer, wegdromen van vakanties op Griekenland... of nee: Sardinië... of nee, nog ergens anders!, borrelen met de buren en de gang eindelijk nog eens kuisen en dan beseffen dat ik dat veel vaker zou moeten doen.
Maar er zijn twee dingen die mijn nieuwe grootste verslaving dreigen te worden: Weeds en Six Feet Under. De momenten waarop we samen lekker onder een dik deken 'nog één Weedske voor het slapengaan' of 'zes voetekes' doen... heerlijk. Het is een beetje wat een glas whiskey aan het einde van een lange dag kan zijn, denk ik. Of een héle speciale praline die je zo lang mogelijk in je mond wilt houden.
En het is een ritueel geworden. Soms heb ik meer zin in de hilarische humor van Uncle Andy, de spanning en het lekkere lijf -excuseer, de mooie ogen- van Conrad in Weeds, andere avonden wil ik liever de subtiele touch en de stevige armen van Nate in Six Feet Under.
Regel nummer één: NOOIT de intro overslaan, ook al heb je die al honderd keer gezien.
Een paar voorsmaakjes - maar niet teveel, want youtube heeft me al teveel verraden nu, dammit:
zo voel ik me ook wel eens
(en dat is niet Nate maar David, voor alle duidelijkheid)
waarschijnlijk zeer herkenbaar voor de jongens onder u
enkel te bekijken met age coin!
donderdag 22 april 2010
Sarah weet eigenlijk niet goed wat ze moet vertellen
Maar in tussentijd zal ik u -volledig ter uwer entertainment ende amusement- even een paar totaal onbelangrijke dingen meegeven waarop u ongetwijfeld echt zat te wachten:
ten eerste
Op de begrafenis van bomma patatjes ben ik beginnen niezen en snutten en sindsdien ben ik niet meer gestopt. En het rare is dat het zichzelf niet uitbreidt tot een verkoudheid met rochelhoest enzo, nee, mijn neus zit gewoon heel de tijd vol snot. En het is geen allergie zegt de dokteres. Dus bij deze aan iedereen -in het bijzonder aan mijn lief en mijn collega's- mijn excuses voor mijn vreselijk irritante snuit- en snuif behaviour van de laatste weken. Ik kan er ook niet veel aan doen.
ten tweede
Ik eet die kaasjes van La vache qui rit nooit uitgesmeerd op mijn boterham, maar ik knip het tipje van de bovenkant van dat driehoekje, even duwen en dan eet ik die kaas zo uit het vuistje op.
ten derde - mocht u nog willen verderlezen
In het echte leven zeg ik eigenlijk bijna nooit 'hallo'. Eerder hey of guujendaag of iets in die aard.
ten vierde - bent u er nog?
Op de dagen dat ik thuis werk, sta ik altijd vroeger op dan op de dagen dat ik moet gaan 'uit' werken. Het is ook niet ongewoon dat ik voor acht uur het afwasmachien al heb uitgeladen én de afwas heb gedaan. Sommige mensen vinden dat raar, ik vind dat gewoon handig.
ten vijfde - voor de techneut in u
Blogger.com doet de laatste maanden raar als ik een foto wil uploaden, of zoals nu opsommingstekens gebruik (maar weer heb weggedaan wegens dit probleem dus). De interlinie klopt dan niet meer en alle zinnen worden tegen elkaar geperst. Hulplijn, iemand?
ten zesde - voor de laatste lezer die nog overblijft
Ik ben ongelofelijk rommelig. Echt heel erg vind ik dat niet, maar ik vind het wel erg voor de mensen rond mij die dat wel ambetant vinden. En toch krijg ik soms (ik zeg wel: sóms) een opruim- en weggooistuip en dan kan ik ook ongelófelijk zitten blinken van contentement, temidden van die opgeruimde dingen.
ten zevende - proficiat, u heeft het volgehouden! applaus!
Meestal wil ik alles tegelijk: een wereldreis, een nieuwe auto, gezinsuitbreiding, een winkeltje, een nieuwe badkamer en een opgelapte zolderverdieping, met vrienden op café gaan, mijn familie bezoeken, luieriken, gaan dansen tot een kot in de nacht én vroeg opstaan. En dat liefst allemaal in één weekend . Maar eigenlijk ben ik best wel heel gelukkig nu. Echt!
ten eerste
Op de begrafenis van bomma patatjes ben ik beginnen niezen en snutten en sindsdien ben ik niet meer gestopt. En het rare is dat het zichzelf niet uitbreidt tot een verkoudheid met rochelhoest enzo, nee, mijn neus zit gewoon heel de tijd vol snot. En het is geen allergie zegt de dokteres. Dus bij deze aan iedereen -in het bijzonder aan mijn lief en mijn collega's- mijn excuses voor mijn vreselijk irritante snuit- en snuif behaviour van de laatste weken. Ik kan er ook niet veel aan doen.
ten tweede
Ik eet die kaasjes van La vache qui rit nooit uitgesmeerd op mijn boterham, maar ik knip het tipje van de bovenkant van dat driehoekje, even duwen en dan eet ik die kaas zo uit het vuistje op.
ten derde - mocht u nog willen verderlezen
In het echte leven zeg ik eigenlijk bijna nooit 'hallo'. Eerder hey of guujendaag of iets in die aard.
ten vierde - bent u er nog?
Op de dagen dat ik thuis werk, sta ik altijd vroeger op dan op de dagen dat ik moet gaan 'uit' werken. Het is ook niet ongewoon dat ik voor acht uur het afwasmachien al heb uitgeladen én de afwas heb gedaan. Sommige mensen vinden dat raar, ik vind dat gewoon handig.
ten vijfde - voor de techneut in u
Blogger.com doet de laatste maanden raar als ik een foto wil uploaden, of zoals nu opsommingstekens gebruik (maar weer heb weggedaan wegens dit probleem dus). De interlinie klopt dan niet meer en alle zinnen worden tegen elkaar geperst. Hulplijn, iemand?
ten zesde - voor de laatste lezer die nog overblijft
Ik ben ongelofelijk rommelig. Echt heel erg vind ik dat niet, maar ik vind het wel erg voor de mensen rond mij die dat wel ambetant vinden. En toch krijg ik soms (ik zeg wel: sóms) een opruim- en weggooistuip en dan kan ik ook ongelófelijk zitten blinken van contentement, temidden van die opgeruimde dingen.
ten zevende - proficiat, u heeft het volgehouden! applaus!
Meestal wil ik alles tegelijk: een wereldreis, een nieuwe auto, gezinsuitbreiding, een winkeltje, een nieuwe badkamer en een opgelapte zolderverdieping, met vrienden op café gaan, mijn familie bezoeken, luieriken, gaan dansen tot een kot in de nacht én vroeg opstaan. En dat liefst allemaal in één weekend . Maar eigenlijk ben ik best wel heel gelukkig nu. Echt!
vrijdag 16 april 2010
Weekendje Hometown
Ik ga niet zo vaak terug naar mijn Hometown, ondanks het feit dat mijn mama, mijn lieve zussen en een heleboel vriendinnen er nog altijd wonen. Dat komt omdat er nu een nieuwe Hometown is, en de Hometown van mijn lief die ook op tijd en stond bezocht moeten worden.
Tien jaar nadat ik er wegtrok zie ik in mijn oude Hometown iedere keer weer mensen waarvan ik het bestaan al lang vergeten was. Mensen die er eigenlijk nog altijd hetzelfde uitzien - maar dan de doffe, afgeleefde versie van wie ze vroeger waren. Mensen die met grote ogen vragen of ik nog àltijd in De Grote Boze Stad woon en wat ik daar nu in hemelsnaam zo leuk aan kan vinden. Mensen met kuitbroeken en te spannende laarzen eronder. Mensen met een uitgebluste, pappige man aan hun zijde - al dan niet in bij elkaar passende outfits. Als er al sprake kan zijn van enige vorm van outfit. Mensen waarvan het hoogtepunt van de dag bestaat uit het bekijken en bespreken van oerdomme tv-programma's.
Mensen die er in de Grote Boze Stad ongetwijfeld ook zijn, maar die waarschijnlijk minder opvallen in de hustle & bustle hier. Of misschien herken ik ze niet omdat ik hier nooit op school heb gezeten en dus niet weet wie vroeger het populairste meisje van de klas was. Het mooie meisje waar ik zo jaloers op was en dat nu compleet uitgezakt blijkt te zijn.
En dan zijn er gelukkig ook nog andere mensen. Mensen die leven vol vuur en met glinsteringen in hun ogen. Mensen die een spontaan glaasje wijn in de zon appreciëren zonder stress over een in de war gestuurde huishoudelijke planning. Mensen waarbij de tranen over mijn wangen rollen van het lachen en die hun kinderen gewoon meenemen naar daar where the party is. (nee niet écht een party he, zo onverantwoord ben ik nu ook weer niet maar je snapt me wel). Lieve mensen, waarbij er meestal onnozel gedaan wordt, maar soms ook best serieus.
Je kan ze goed herkennen. Dat zijn mijn vriendinnen.
Ik zou eens vaker naar mijn Hometown moeten gaan.
Tien jaar nadat ik er wegtrok zie ik in mijn oude Hometown iedere keer weer mensen waarvan ik het bestaan al lang vergeten was. Mensen die er eigenlijk nog altijd hetzelfde uitzien - maar dan de doffe, afgeleefde versie van wie ze vroeger waren. Mensen die met grote ogen vragen of ik nog àltijd in De Grote Boze Stad woon en wat ik daar nu in hemelsnaam zo leuk aan kan vinden. Mensen met kuitbroeken en te spannende laarzen eronder. Mensen met een uitgebluste, pappige man aan hun zijde - al dan niet in bij elkaar passende outfits. Als er al sprake kan zijn van enige vorm van outfit. Mensen waarvan het hoogtepunt van de dag bestaat uit het bekijken en bespreken van oerdomme tv-programma's.
Mensen die er in de Grote Boze Stad ongetwijfeld ook zijn, maar die waarschijnlijk minder opvallen in de hustle & bustle hier. Of misschien herken ik ze niet omdat ik hier nooit op school heb gezeten en dus niet weet wie vroeger het populairste meisje van de klas was. Het mooie meisje waar ik zo jaloers op was en dat nu compleet uitgezakt blijkt te zijn.
En dan zijn er gelukkig ook nog andere mensen. Mensen die leven vol vuur en met glinsteringen in hun ogen. Mensen die een spontaan glaasje wijn in de zon appreciëren zonder stress over een in de war gestuurde huishoudelijke planning. Mensen waarbij de tranen over mijn wangen rollen van het lachen en die hun kinderen gewoon meenemen naar daar where the party is. (nee niet écht een party he, zo onverantwoord ben ik nu ook weer niet maar je snapt me wel). Lieve mensen, waarbij er meestal onnozel gedaan wordt, maar soms ook best serieus.
Je kan ze goed herkennen. Dat zijn mijn vriendinnen.
Ik zou eens vaker naar mijn Hometown moeten gaan.
donderdag 15 april 2010
n°4: een boottochtje met de Flandria
Eigenlijk had ik al sinds Paaszondag een vierde puntje van De Lijst afgewerkt: eens gaan varen met de Flandria! Zoals ieder jaar bij Pasen kregen we namelijk hoog bezoek: mijn zussen (3) met hun mannen (2), kinderen (7!) en mijn mama (zo is er maar 1). Ideaal moment voor een boottochtje! Jammer van de wolken, maar dat lieten we niet aan ons hart komen.
De ongelofelijk lieve kapitein vertelde trots over de radar waarop je de andere schepen en de kaaien kon zien. Een andere man las in het Nederlands en zijn 'beste' Engels allerlei weetjes over de haven voor in een micro. Awoe voor het vooraf ingesproken bandje! Hoera voor live commentaar!
En dan moest de paasbrunch nog komen. Toen de kleintjes de kids cinema op onze slaapkamer beu waren, vroeg ik of ze het misschien leuk zouden vinden als ik mijn verkleedkoffer zou bovenhalen. De meisjes gilden enthousiast jaaa!! "Maar het zijn gewoon oude kleren van mij, hoor." Nog enthousiaster: Jaaaa!!!!!!!! En zo kwam het dat onze living plots omgetoverd werd tot wat je op de onderste foto ziet. Volgend jaar zorg ik voor een overvloed aan schoenen met hakken, want om het enige paar met hakken werd danig gevochten. Het o zo herkenbare meisjesgekibbel. "Mamaaa, ze zeggen dat ik dat niet mag aandoen." "Seg, ik had die schoenen wel eerst, he!" "Eih, ik vind die platte schoenen lelijk." "Maar ik wil dié sjaal, die zij aanheeft!!" Meisjes. Gotta love 'em.
Na het verkleden kwamen de obligate fotoshoot (1), modeshow (1) en toneeltjes (2). Heerlijk ouderwets entertainment, daar kan geen dvd aan tippen! Tel daar nog wat kleuters (2) bij die niets liever doen dan paardje rijden en wat pubers (2) die sommige dingen cool vinden, maar de meeste dingen stom, en you get the picture van een gemiddelde familiebijeenkomst bij ons. Zalig!
De ongelofelijk lieve kapitein vertelde trots over de radar waarop je de andere schepen en de kaaien kon zien. Een andere man las in het Nederlands en zijn 'beste' Engels allerlei weetjes over de haven voor in een micro. Awoe voor het vooraf ingesproken bandje! Hoera voor live commentaar!
En dan moest de paasbrunch nog komen. Toen de kleintjes de kids cinema op onze slaapkamer beu waren, vroeg ik of ze het misschien leuk zouden vinden als ik mijn verkleedkoffer zou bovenhalen. De meisjes gilden enthousiast jaaa!! "Maar het zijn gewoon oude kleren van mij, hoor." Nog enthousiaster: Jaaaa!!!!!!!! En zo kwam het dat onze living plots omgetoverd werd tot wat je op de onderste foto ziet. Volgend jaar zorg ik voor een overvloed aan schoenen met hakken, want om het enige paar met hakken werd danig gevochten. Het o zo herkenbare meisjesgekibbel. "Mamaaa, ze zeggen dat ik dat niet mag aandoen." "Seg, ik had die schoenen wel eerst, he!" "Eih, ik vind die platte schoenen lelijk." "Maar ik wil dié sjaal, die zij aanheeft!!" Meisjes. Gotta love 'em.
Na het verkleden kwamen de obligate fotoshoot (1), modeshow (1) en toneeltjes (2). Heerlijk ouderwets entertainment, daar kan geen dvd aan tippen! Tel daar nog wat kleuters (2) bij die niets liever doen dan paardje rijden en wat pubers (2) die sommige dingen cool vinden, maar de meeste dingen stom, en you get the picture van een gemiddelde familiebijeenkomst bij ons. Zalig!
donderdag 8 april 2010
Verwerking is iets raars
Ik wou haar zo graag in het boek over bijzondere oma's, dat ik voor mijn eindwerk ga maken, maar dat is helaas niet meer gelukt. Telkens zei ik, als ze weer eens in het ziekenhuis lag: "Binnenkort kom ik langs om een foto te nemen en naar je verhalen te luisteren, hoor!" Het is er nooit van gekomen.
Nu wordt mijn hele tentoonstelling aan haar opgedragen. Te beginnen met deze kadertjes, over haar, voor haar. Heel de dag heb ik eraan gewerkt, aan haar gedacht, om haar gelachen, tegen haar gebabbeld.
Ik had liever dat ze gewoon in het boek stond. En dat ze naar de tentoonstelling zou kunnen komen.
Zou ze moeten lachen om dit reeksje?
Nu wordt mijn hele tentoonstelling aan haar opgedragen. Te beginnen met deze kadertjes, over haar, voor haar. Heel de dag heb ik eraan gewerkt, aan haar gedacht, om haar gelachen, tegen haar gebabbeld.
Ik had liever dat ze gewoon in het boek stond. En dat ze naar de tentoonstelling zou kunnen komen.
Zou ze moeten lachen om dit reeksje?
dinsdag 6 april 2010
Patatjes voor te bakken, of stoemp?
Dat was de vraag die Sven en ik jarenlang elke vrijdag kregen. Op zondagavond stond er altijd een zak vol lekkere dingen klaar voor ons, klaar om er weer een kot- of werkweek tegenaan te kunnen. En als we één keer zegden dat iets ons gesmaakt had, bijvoorbeeld een bokaaltje asperges, dan stak je dat ineens ook standaard bij in het pakket. Tot de asperges onze oren uitkwamen, maar we dat eigenlijk niet durfden zeggen omdat het zo lief was wat je deed.
Ook de stapels Suskes & Wiskes en Jommekesboeken die je voor je kleinzonen verzamelde zijn bijna niet te tellen. Zelfs wanneer ze al lang de stripleeftijd voorbij waren, stopte je hen iedere keer trots weer de nieuwste editie in hun handen.
Net voor we terug naar huis gingen, al overladen met zakken vol soep en patatjes, schuifelde je vaak nog even naar de tuin om ons een paar rozen mee te geven. Ik heb daarna trouwens nooit meer rozen gehad die zó goed roken als de rozen uit jouw tuin.
En de trots strààlde gewoon van je af als je tegen je vriendinnen of een verpleegster kon zeggen: dàt is mijne kleinzoon, se. Zo fier dat je op je kleinzonen was, en terecht! Het zijn dan ook echte goeie jongens. Maar dat kan moeilijk anders als je zo’n goeie bomma hebt.
Ik kan nog wel even doorgaan, over de grapjes die je maakte. Of over de bananen die je niet lustte. Of over den Doogie en de Fik, de honden waar je zo gek op was.
Het waren al die kleine dingen samen waardoor jij –ook al was je niet mijn eigen bomma- de beste bomma van heel de wereld was.
Het zijn die kleine dingen die we allemaal zo hard gaan missen.
De laatste jaren mocht en kon je altijd maar minder en minder. Niet meer zelf patatten koken. Niet meer breien. Geen suiker meer. Een voor een vielen de plezante dingen af. Tot je op den duur zelfs niet meer alleen uit bed kon stappen.
Maar omdat er zoveel mensen je graag zagen, hield je moedig vol en aanvaardde je wat er ging komen. Zelfs toen we een paar weken geleden alle kaartjes die je kreeg voor je 82ste verjaardag lazen, in het ziekenhuis. Zelfs toen spraken we nog af dat we je volgende verjaardag wel op een plezantere manier zouden vieren.
Tot vorige vrijdag. Toen was het genoeg geweest. En na dat laatste gebedje voor jou, toen de pastoor nog maar net klaar was met bidden, begon de zon stralend fel te schijnen. Ik ben er zeker van dat dat het moment was waarop je Jos terugzag.
Eindelijk, he, Anna. Je hebt hem lang genoeg moeten missen. Ik vraag me af van op welke wolk jullie nu naar ons kijken.
Anna, laat de rijstpap –met goed veel bruine suiker!- smaken en amuseer u met het kaarten daarboven, met alle mensen die je al die jaren hebt moeten missen. En niet foefelen he! Of zoals de laatste heldere woorden die jij tegen ons zei: "Braaf zijn en goed thuis, he menneke."
Dag Anna, laat de zon af en toe nog eens op ons schijnen.
Ook de stapels Suskes & Wiskes en Jommekesboeken die je voor je kleinzonen verzamelde zijn bijna niet te tellen. Zelfs wanneer ze al lang de stripleeftijd voorbij waren, stopte je hen iedere keer trots weer de nieuwste editie in hun handen.
Net voor we terug naar huis gingen, al overladen met zakken vol soep en patatjes, schuifelde je vaak nog even naar de tuin om ons een paar rozen mee te geven. Ik heb daarna trouwens nooit meer rozen gehad die zó goed roken als de rozen uit jouw tuin.
En de trots strààlde gewoon van je af als je tegen je vriendinnen of een verpleegster kon zeggen: dàt is mijne kleinzoon, se. Zo fier dat je op je kleinzonen was, en terecht! Het zijn dan ook echte goeie jongens. Maar dat kan moeilijk anders als je zo’n goeie bomma hebt.
Ik kan nog wel even doorgaan, over de grapjes die je maakte. Of over de bananen die je niet lustte. Of over den Doogie en de Fik, de honden waar je zo gek op was.
Het waren al die kleine dingen samen waardoor jij –ook al was je niet mijn eigen bomma- de beste bomma van heel de wereld was.
Het zijn die kleine dingen die we allemaal zo hard gaan missen.
De laatste jaren mocht en kon je altijd maar minder en minder. Niet meer zelf patatten koken. Niet meer breien. Geen suiker meer. Een voor een vielen de plezante dingen af. Tot je op den duur zelfs niet meer alleen uit bed kon stappen.
Maar omdat er zoveel mensen je graag zagen, hield je moedig vol en aanvaardde je wat er ging komen. Zelfs toen we een paar weken geleden alle kaartjes die je kreeg voor je 82ste verjaardag lazen, in het ziekenhuis. Zelfs toen spraken we nog af dat we je volgende verjaardag wel op een plezantere manier zouden vieren.
Tot vorige vrijdag. Toen was het genoeg geweest. En na dat laatste gebedje voor jou, toen de pastoor nog maar net klaar was met bidden, begon de zon stralend fel te schijnen. Ik ben er zeker van dat dat het moment was waarop je Jos terugzag.
Eindelijk, he, Anna. Je hebt hem lang genoeg moeten missen. Ik vraag me af van op welke wolk jullie nu naar ons kijken.
Anna, laat de rijstpap –met goed veel bruine suiker!- smaken en amuseer u met het kaarten daarboven, met alle mensen die je al die jaren hebt moeten missen. En niet foefelen he! Of zoals de laatste heldere woorden die jij tegen ons zei: "Braaf zijn en goed thuis, he menneke."
Dag Anna, laat de zon af en toe nog eens op ons schijnen.
donderdag 1 april 2010
n°3: een rok van Elise laten maken
Misschien gaat het mij toch ooit nog eens lukken om De Lijst af te werken!
Voor de huwelijksverjaardag van buurvrouw Elise en haar man Hans maakte ik vorig jaar een paar kaartjes. In ruil hiervoor vroeg ik geen flitsende flappen, maar... een rok! Want Elise is de trotse bezitster van een riante naaikamer met een prachtig uitzicht. Als dààr geen geweldig mooi rokje uit voortkomt, dan weet ik het ook niet meer. Dus bracht ik haar een leuk stofje en na vier (supergezellige en overheerlijke) dagen Bologna kwam ik thuis en hoorde ik een enthousiaste Elise op mijn voice mail vertellen dat het rokje klaar was!
Gisteren was de home delivery al daar, en het rokje was nog verpakt in een mooi, bijpassend zakje ook. Ik ben dus echt pro ruilhandel. En pro toffe buurvrouwen ook, trouwens!
Intussen eet ik me een indigestie aan paaschocolade en probeer ik naarstig een nieuwe tactiek uit: als ik gewoon doe alsof ik niks merk van het weer en mezelf consequent in lentekleren (lees: te koud) aankleed, dan moét de lente gewoon vanzelf komen. Toch?
Voor de huwelijksverjaardag van buurvrouw Elise en haar man Hans maakte ik vorig jaar een paar kaartjes. In ruil hiervoor vroeg ik geen flitsende flappen, maar... een rok! Want Elise is de trotse bezitster van een riante naaikamer met een prachtig uitzicht. Als dààr geen geweldig mooi rokje uit voortkomt, dan weet ik het ook niet meer. Dus bracht ik haar een leuk stofje en na vier (supergezellige en overheerlijke) dagen Bologna kwam ik thuis en hoorde ik een enthousiaste Elise op mijn voice mail vertellen dat het rokje klaar was!
Gisteren was de home delivery al daar, en het rokje was nog verpakt in een mooi, bijpassend zakje ook. Ik ben dus echt pro ruilhandel. En pro toffe buurvrouwen ook, trouwens!
Intussen eet ik me een indigestie aan paaschocolade en probeer ik naarstig een nieuwe tactiek uit: als ik gewoon doe alsof ik niks merk van het weer en mezelf consequent in lentekleren (lees: te koud) aankleed, dan moét de lente gewoon vanzelf komen. Toch?
dinsdag 23 maart 2010
zondag 21 maart 2010
De A.S.
Herinnert u zich deze nog? Wel, sinds vanochtend is de stempelreeks officieel compleet! En och ja, ik weet toch niet wat te doen met mijn tijd, ik heb er ineens maar een kwartet van gemaakt. Een kwartet met bommaspullen, als dat geen gat in de markt is. Dat kaartspel moet er nog komen, de stempels zijn al klaar.
Trouwens, geen idéé wat ik nu met mijn tijd moet gaan doen, want ik was wel wat uurtjes zoet met het verzinnen en uitsnijden van 18 stempels. Maar -eerlijk is eerlijk- het is lichtjes verslavend. Ik denk dat ik rijp ben voor de Anonieme Stempelaars. Het is gewoon heerlijke maak-je-hoofd-leeg-tijd. En het aantal tassen koffie dat helemaal koud is geworden terwijl ik de klok uit het oog verloor, ik ben gestopt met tellen.
Maar wist u hoe dat eruit ziet, 18 stempels op een hoopje? Hieronder alvast een impressie. En dan ga ik nu eindelijk verder lezen in mijn boek.
Trouwens, geen idéé wat ik nu met mijn tijd moet gaan doen, want ik was wel wat uurtjes zoet met het verzinnen en uitsnijden van 18 stempels. Maar -eerlijk is eerlijk- het is lichtjes verslavend. Ik denk dat ik rijp ben voor de Anonieme Stempelaars. Het is gewoon heerlijke maak-je-hoofd-leeg-tijd. En het aantal tassen koffie dat helemaal koud is geworden terwijl ik de klok uit het oog verloor, ik ben gestopt met tellen.
Maar wist u hoe dat eruit ziet, 18 stempels op een hoopje? Hieronder alvast een impressie. En dan ga ik nu eindelijk verder lezen in mijn boek.
donderdag 18 maart 2010
Go with the flow
Die dt-fout in het artikel van een journaliste die in Rio woont zal ik dan maar snel met de mantel der liefde bedekken. En dan ga ik nu de zon tegemoet!
zondag 14 maart 2010
Zondag, zondag
Al vanaf de dag dat ik naar school moest gaan, vind ik zondagavond echt het aller-aller-hatelijkste moment van de week.
Dan is het vrijdagavond en dan denk je: yes! Twee keer uitslapen en allerlei leuke dingen doen!
Dan is het zaterdagmiddag en dan denk je: oei, ik was precies toch veel meer van plan dan alles wat ik tot nu toe nog maar heb kunnen doen, maar kom, ik heb nog zeeën van tijd.
Dan is het zaterdagavond en dan zit je jezelf op te tutten en dan denk je: joepie, morgen nog eens uitslapen! En dan kan ik morgen alles wat ik gepland had nog wel rappekes doen.
Dan is het zondagochtend en dan denk je: jeuj, koffie en de krant! Nog tijd zat.
Dan is het zondagmiddag en dan denk je: heerlijk, nog een lekker luie zondagmiddag.
Dan doe je na je extra lange middagdutje op zondagmiddag om vier uur één oog even open en dan denk je: hm, ik zal toch nog maar eens iets nuttigs doen. Eventueel. En je draait je nog eens om.
En dan is het zondagavond en dan kan je helemaal niets meer doen want je kan alleen maar denken aan maandagochtend.
Dan is het vrijdagavond en dan denk je: yes! Twee keer uitslapen en allerlei leuke dingen doen!
Dan is het zaterdagmiddag en dan denk je: oei, ik was precies toch veel meer van plan dan alles wat ik tot nu toe nog maar heb kunnen doen, maar kom, ik heb nog zeeën van tijd.
Dan is het zaterdagavond en dan zit je jezelf op te tutten en dan denk je: joepie, morgen nog eens uitslapen! En dan kan ik morgen alles wat ik gepland had nog wel rappekes doen.
Dan is het zondagochtend en dan denk je: jeuj, koffie en de krant! Nog tijd zat.
Dan is het zondagmiddag en dan denk je: heerlijk, nog een lekker luie zondagmiddag.
Dan doe je na je extra lange middagdutje op zondagmiddag om vier uur één oog even open en dan denk je: hm, ik zal toch nog maar eens iets nuttigs doen. Eventueel. En je draait je nog eens om.
En dan is het zondagavond en dan kan je helemaal niets meer doen want je kan alleen maar denken aan maandagochtend.
donderdag 11 maart 2010
Soort-van stukje tekst
Ik denk dat de stressbarometer bij zelfstandigen en consoorten zowat uit zijn glazen deksel ploft dezer dagen. Want als zelfstandige (in bijberoep dan nog) werken is héél leuk omdat je zelf mag kiezen wat je doet, hoe je dat doet en wanneer je dat doet. Maar the downside? Die paperassen! Bij elke brief waarop iets van 'financiën' of 'btw' of 'aan de aankoopverantwoordelijke' (ha!) staat, krijg ik telkens een lichte doch niet te ontkennen paniekaanval.
Nu heb ik gelukkig wel een hele lieve boekhouder die mij daarin begeleidt. Waarschijnlijk lacht hij eens goed in zijn vuistje bij zo'n onbenullig 'bedrijfje' als dat van mij - en de bijhorende domme vragen die ik daarbij stel. Hoe goed en eenvoudig hij mij dat ook allemaal uitlegt - het blíjft Chinees voor mij. Hij legt altijd uit waaróm ik iets moet binnenbrengen of waarvoor dat papiertje dient, ik kan er alleen maar bij kijken als een konijn naar een lichtbak. Ik snap er echt de ballen van.
Stress, dus. En dan is het nog maar net begonnen, want ik ben eigenlijk nog maar een soort-van zelfstandige. En toch blijf ik dromen van een soort-van winkeltje met een soort-van ambachtelijke (zeef)drukpers waar dan een soort-van klanten me door het soort-van etalageraam bezig kunnen zien en dan soort-van geïntrigeerd binnenstappen en een soort-van leuke kaartjes of notitieblokjes komen kopen.
Dat zou ik wel soort-van leuk vinden.
Nu heb ik gelukkig wel een hele lieve boekhouder die mij daarin begeleidt. Waarschijnlijk lacht hij eens goed in zijn vuistje bij zo'n onbenullig 'bedrijfje' als dat van mij - en de bijhorende domme vragen die ik daarbij stel. Hoe goed en eenvoudig hij mij dat ook allemaal uitlegt - het blíjft Chinees voor mij. Hij legt altijd uit waaróm ik iets moet binnenbrengen of waarvoor dat papiertje dient, ik kan er alleen maar bij kijken als een konijn naar een lichtbak. Ik snap er echt de ballen van.
Stress, dus. En dan is het nog maar net begonnen, want ik ben eigenlijk nog maar een soort-van zelfstandige. En toch blijf ik dromen van een soort-van winkeltje met een soort-van ambachtelijke (zeef)drukpers waar dan een soort-van klanten me door het soort-van etalageraam bezig kunnen zien en dan soort-van geïntrigeerd binnenstappen en een soort-van leuke kaartjes of notitieblokjes komen kopen.
Dat zou ik wel soort-van leuk vinden.
woensdag 10 maart 2010
Heerlijk
Of mijn lief goed is aangekomen, vraagt iedereen. Ja!
Of het een leuk weerzien was. Natuurlijk!
Of hij al weer wat gewend is hier. Ja. Maar dat was niet simpel. Want van een maand alleen maar je eigen ritme volgen plots weer in een ratrace van hier tot in Tokyo geworpen worden, een mens zou van minder krankjorum worden. Maar stilaan valt alles -en gelukkig dus ook mijn lief- weer helemaal in de plooi.
Het raarste gevoel om na een maand weer thuis te komen is het besef dat er meestal helemaal niks veranderd is. Alles is nog exact hetzelfde -uiteraard-, terwijl jij net de maand van je leven hebt gehad. Maar de wereld draait door, en wij doen gezellig mee.
Zo teken ik nog steeds wat. Ik werk wat. Ik schrijf ook hier en daar wat. Ik frutsel wat. Kortom, ik doe dingetjes. Ik doe heel veel kleine dingetjes. Niet één groot ding, waar ik dan ongelofelijk goed en wereldberoemd in ben, nee. Hoe zalig moet het zijn om al vanaf je vijfde te weten: dàt wil ik worden. En dat dan ook echt gaan doen later. Hoe graag ik ook al mijn dingetjes doe, het lijkt me toch echt heerlijk rustgevend om in je hoofd een duidelijk, welomlijnd Strak Plan te hebben.
Maar weet je wat nog heerlijker is? Na een maand alleen slapen wakker schieten en zien dat je lief weer naast je ligt. En dan weer lekker tegen hem aankruipen en terug in slaap soezen.
Dàt is heerlijk.
Of het een leuk weerzien was. Natuurlijk!
Of hij al weer wat gewend is hier. Ja. Maar dat was niet simpel. Want van een maand alleen maar je eigen ritme volgen plots weer in een ratrace van hier tot in Tokyo geworpen worden, een mens zou van minder krankjorum worden. Maar stilaan valt alles -en gelukkig dus ook mijn lief- weer helemaal in de plooi.
Het raarste gevoel om na een maand weer thuis te komen is het besef dat er meestal helemaal niks veranderd is. Alles is nog exact hetzelfde -uiteraard-, terwijl jij net de maand van je leven hebt gehad. Maar de wereld draait door, en wij doen gezellig mee.
Zo teken ik nog steeds wat. Ik werk wat. Ik schrijf ook hier en daar wat. Ik frutsel wat. Kortom, ik doe dingetjes. Ik doe heel veel kleine dingetjes. Niet één groot ding, waar ik dan ongelofelijk goed en wereldberoemd in ben, nee. Hoe zalig moet het zijn om al vanaf je vijfde te weten: dàt wil ik worden. En dat dan ook echt gaan doen later. Hoe graag ik ook al mijn dingetjes doe, het lijkt me toch echt heerlijk rustgevend om in je hoofd een duidelijk, welomlijnd Strak Plan te hebben.
Maar weet je wat nog heerlijker is? Na een maand alleen slapen wakker schieten en zien dat je lief weer naast je ligt. En dan weer lekker tegen hem aankruipen en terug in slaap soezen.
Dàt is heerlijk.
vrijdag 5 maart 2010
maandag 1 maart 2010
In de lift
Vanochtend ging ik met een collega van de fietsenstalling naar de lift.
Collega: "Brr, 't is toch weer veel kouder vandaag."
Ik: "Oh, ik vond het net veel warmer eigenlijk."
Collega: "Allez, 't was echt véél kouder."
Ik: "Maar het bleef toch al droog vanochtend, da's toch ook al positief."
Collega: "Ja, da's waar, maar 't was toch maar triestig."
Ik: "Oh, maar dat betert wel, nu kan het alleen maar bergop gaan."
Collega: "Ja, dat weet ik zo nog niet. Maartse buien, aprilse grillen..."
Ik: "Oh, dat zal allemaal wel meevallen."
Collega: "Dat wil ik eerst nog wel eens zien."
Ik: "Tuurlijk wel, de zon scheen vanochtend zelfs al!"
Collega: "Pff, vanwaar kom jij dan? Van Zuid-Frankrijk ofzo? Ik heb geen zon gezien, hoor!"
Hm. Tja. Sommige mensen willen de zon natuurlijk ook gewoon niet zien.
Collega: "Brr, 't is toch weer veel kouder vandaag."
Ik: "Oh, ik vond het net veel warmer eigenlijk."
Collega: "Allez, 't was echt véél kouder."
Ik: "Maar het bleef toch al droog vanochtend, da's toch ook al positief."
Collega: "Ja, da's waar, maar 't was toch maar triestig."
Ik: "Oh, maar dat betert wel, nu kan het alleen maar bergop gaan."
Collega: "Ja, dat weet ik zo nog niet. Maartse buien, aprilse grillen..."
Ik: "Oh, dat zal allemaal wel meevallen."
Collega: "Dat wil ik eerst nog wel eens zien."
Ik: "Tuurlijk wel, de zon scheen vanochtend zelfs al!"
Collega: "Pff, vanwaar kom jij dan? Van Zuid-Frankrijk ofzo? Ik heb geen zon gezien, hoor!"
Hm. Tja. Sommige mensen willen de zon natuurlijk ook gewoon niet zien.
Abonneren op:
Posts (Atom)