Kom-als-je-idool-feestje

Mensen, het was zo leuk! En iedereen had echt werk gemaakt van zijn outfit, waarvoor duizendmaal dank.

U mag zelf raden welke idolen vorige zaterdag allemaal in onze living stonden. En er zijn nog veel meer foto's getrokken door andere mensen, dus hopelijk komen er nog een paar updates van dit stukje!

Tell me baby, do you recognize me?

Tussen het poetsen door (de beste motivatie voor een net huis: bezoek!) zit ik alvast enkele liedjes voor mijn feestje van morgen bij elkaar te scharrelen. En ik wéét dat ik er vroeg mee ben, maar blijft 'Last Christmas' van Wham! niet gewoon een heerlijk lied? Meestal zet ik muziek op volgens de stemming waarin ik verkeer, maar 'Last Christmas' is zoals het kakkenestje/ flebbekakske/ lievelingetje van de juf: dat liedje mag van mij altijd en overal tussenkruipen.

Maar verder beschik over een hele goeie smaak hoor! Zoals de uitnodiging overigens wel overduidelijk maakt. Niet dan?

PS: met dank aan de S-connectie van wie ik het thema van het feestje zonder schroom gestolen heb!

De zaterdagprinsesjes laten zich lekker verwennen

Met de VerjaardagsVriendinnen hadden we een dagje sauna ingelast. En omdat het zo lang geleden was, besloten we onszelf eens lekker te verwennen met een Turkse oliemassage. Na een uurtje bijkletsen en zweten meldden we ons op het afgesproken uur aan bij het bijgebouwtje voor de massage. Eerst mochten vriendin L.L. en ik, een halfuurtje later was het de beurt aan vriendin B. en L.P.

We dachten massage dus we dachten: lieflijk meisje met wit apothekersjasje, zacht geknijp, in slaap vallen en relaxen. Vrolijk sleften we het gebouwtje binnen.

We zagen dit:
Wisten wij veel dat we die 'Turkse' wel heel letterlijk moesten nemen!

Even dacht ik nog aan gillend wegrennen maar toen had de harige, guru-achtige man ons al bij de kraag van onze badjas. Hij nam L.L. onder zijn hoede. Ik kreeg dus de jonge, strak getrimde kerel, die eerder van het zwijgzame type was.

Terwijl de guru maar bleef doorgaan met een soort van Koerdisch-Nederlands accent in zijn rustige stem, wees mijn masseur enkel aan wat ik moest doen. Ik probeerde krampachtig alle plekken van mijn lichaam te bedekken met mijn handdoek toen ik de massagetafel 'besteeg'. Wat uiteraard niet lukte. De masseur wees naar het gat waar ik mijn gezicht in kon proppen.

Hij had er duidelijk zin in dus hij nam gelijk een goeie kwak massage-olie om mijn rechterkant onder handen te nemen. Maar voor hij dat deed, werd de veilige afstand die de handdoek mij tot dan toe bood nog even gehalveerd. Mijn benen -die ik uiteraard netjes tegen elkaar had liggen- werden, hoe zal ik het zeggen, uit elkaar geduwd. De niet zo leuke visioenen die ik hierbij kreeg mag u er zelf bij verzinnen.
Terwijl de guru nog rustig praatjes maakte met L.L. en zei dat ze zich lekker moest ontspannen, ging mijn masseur zich alvast te buiten aan mijn rechterbeen. Denk: wrijven, klappen, kneden, trekken, duwen. Vergeet u zich daar vooral de sappige olie-op-huid geluiden niet bij voor te stellen. Ook mijn bovenbeen én de binnenkant van mijn bovenbeen liet hij daarbij zeker niet ongemoeid. Laten we zeggen dat ik blij was dat ik mijn gezicht ergens in kon verstoppen.

Toen ook mijn linkerkant helemaal klaar was, kwam het rug-gedeelte. Het leek wel of de man alvast een lekker mals lammetje voor een of ander feest aan het prepareren was. Soms duwde de man zo hard op mijn rug dat de lucht gewoon uit mijn longen gepómpt werd en ik niet meer zelfstandig hoefde te ademen.
Ondertussen bleef de praatjesmaker gezellig verder kletsen. "En L., doe je veel aan sport?", ging hairy guy zijn standaard-vragenlijstje af. "Vroeger wel, maar nu even niet meer." antwoordde L. beleefd.

Plots vond mijn jongeman het ook nodig om eens iets te zeggen, voor de gezelligheid:

Nee, vies ventje, ik doe helemaal geen fitness! En als je in mijn billen zit te knijpen weet je dat ook! Dus blijf maar gewoon zwijgen, jij!

Na dit fijne intermezzo mochten we op onze rug gaan liggen. Gelukkig helemaal handdoek-covered. De mannen gingen achter ons staan, aan de kant waar ons hoofd lag, en gingen van daaruit onze rug masseren. Beetje vreemd, als je bedenkt dat onze rug dan net op de tafel lag. Maar met hun armen onder ons hoofd ging dat nog wel. De masseur zei dat ik mijn hoofd helemaal mocht laten hangen, terwijl hij ritmisch mijn rug losmaakte. Maar ik kon alleen maar aan dansende borsten denken -en de vraag of die wel helemaal bedekt waren- en toen ik uitgerekend had dat dat halfuur nu echt niet meer lang kon duren, begon ik alvast af te tellen.

Mijn vermoeden klopte gelukkig en toen de jonge masseur aangaf dat de massage erop zat door 'asjeblief' mompelen, mompelde ik opgelucht 'bedankt!' terug.
L.L. kwam ook recht van de massagetafel en toen de guru vroeg of we nu helemaal ontspannen waren, zeiden we allebei -heel diplomatisch- in koor: "Eh.. ja.. helemaal los!"

Lekker.

Mijn sjakkosh

Onder het motto: een mens moet iéts doen op vrijdagavond, heb ik dan maar mijn sjakkosh uitgekieperd voor Mme. Zsazsa. Je weet wel, die andere blogster die mij danig bezighoudt de laatste tijd.

Dus, bij deze: de inhoud mijner sjakkosh, in geheel onlogische volgorde gerangschikt. En natuurlijk netjes opgeruimd vooraleer ik dat allemaal aan jullie curieuzeneuzen ga vertellen.

1- paperassen / leuke flyers die ik overal meeneem en dan toch weggooi / loonbrieven / kaartjes van restaurants
2- mijn agenda van dit én volgend jaar (kwestie van geen enkele leuke afspraak te missen), gepimpt met een leuke stempel (dat plakpapier gebruik ik zeker ook nog, Octavie!)
3- ticketjes van leuke dingen die ik deze week gedaan heb
4- mijn sleutels, mét lichtje
5- MP3-speler
6- Vermaelen's Projects Smeerlap (van fietsen gaat mijn neus toch altijd zo lopen!)
7- een bon van de Zara waar ik al twee jaar mee rondloop: handig voor als ik ga shoppen-zonder-geld, maar meestal is alles in die winkel mij net te klein
8- maaltijdcheques: ook handig voor mijn hobby shoppen-zonder-geld
9- mijn prachtige nieuwe portefeuille van Skunkfunk
10- labello CareGloss & Shine en lipglossje
11- schetsboekje
12- Nurofen en Immodium: je weet maar nooit wanneer het 'oh nee, diarree'-effect toeslaat!
13- snoepjes! heel veel snoepjes! liefst allerlei verschillende en gratis meegepikte snoepjes!

En nu, mijn drie slachtoffers:
1- fashionista Sue, wat zit er in je tasje, meid?
2- Nina, zit er ook keramiek in jouw handtas?
3- Griet, wat nemen mensen in Afrika mee in hun zakken?

Hier nog snel de regels:
1. Kieper uw handtas om, trek een foto en geef een woordje uitleg.
2. Plaats een link naar degene van wie je de opdracht hebt gekregen.
3. Zoek maximum 3 andere mensen die volgens u in het bezit zijn van een sakosch.
4. Link in je bericht naar deze blogs.
5. Verwittig de pineut.

Go, go, go!

Surprise!

En toen werd ik gisterenochtend plots gekidnapt naar het Centraal-Station. En nam S. mij mee naar Amsterdam. Want ik werd dus 28 jaar. Ja, dat is eigenlijk al bijna bejaard he. Ik zal alvast een plaatsje in het bejaardentehuis moeten reserveren. En misschien ook al wat incontinentieluiers beginnen inslaan. Met die recessie enzo.

Maar goed, Amsterdam! S. had een nachtje gereserveerd in een hele leuke bed & breakfast. 't Is een gouden jongen, zeg dat ik het je gezegd heb. En in die b&b was een superschattig keukentje. Daar mochten we zelf ons ontbijt bij elkaar smeren tussen de rode ruitjes.



Na de haring om halfvier en de bitterballen bij de borrel aten we tapas. Van die tapas kregen we zó'n lookadem dat ze ons in Antwerpen dan misschien twee dagen niet gezien hebben, geroken hebben ze ons zéker!


En ik leerde ook dat een 'kleintje' echt een héél klein biertje is. Maar dat is misschien net een voordeel met dat waterachtige bier. Je kan dus beter een 'vaasje' bestellen. Weten we nu.

Het Van Goghmuseum was ook zwaar de moeite. Bleek die Vincent ook gewoon een autodidact te zijn! Er is dus nog hoop, hoera!
Maar goed, we deden dus niet enkel aan cultuur. Nee hoor, shoppen was het codewoord. We hosten door de Jordaan en de Negen Straatjes. En wat koop ik dan? Cadeautjes voor andere mensen. En dacht ik heel de Kitsch Kitchen leeg te kopen, wat doe ik dan? Vlagjes en een ieniemienie geldbeugeltje kopen. Ja hoor. Een big spender, dàt ben ik!

O ja de Sinterklaasgekte is ook bij onze noorderburen losgebarsten. Alleen geven ze er wel een béétje vreemde cadeautjes (pepernoot van de redactie voor de Nederlanders: een pietje is in het Vlaams een piemeltje).

Ja, ik vond het weer prachtig hoor, Amsterdam. Alleen is er toch één ding dat ik me afvraag. Het was me de vorige keer al opgevallen. En nu hoop ik van harte dat er enkele Amsterdammers meelezen die me dit raadsel kunnen oplossen. Why does everybody -and when I say everybody, I do mean éverybody- talk to us in f***ing English?! Wij praten ook gewoon Nederlands, hoor! Dus. Doe. Dat. Niet. Meer. Asjeblief. (Was dat duidelijk genoeg gearticuleerd?)

Tot slot wil ik nog even zeggen dat ik de liefste lezers en vrienden heb die er zijn. Iedereen ongelofelijk hard bedankt voor de lieve mailtjes en berichtjes! Het was echt een prachtverjaardag...
O ja en Bieke, ik zal u nog wel eens terughebben volgend jaar!

Time is on my side, yes it is

Mme Zsazsa houdt me stevig bezig de laatste dagen. Heb ik net de ene opdracht af, staat ze alweer met een andere klaar. Gelukkig zijn het allemaal leuke dingen, anders had ze allang kletsen op haar blote poep gehad van mij!

Hierbij dus de kalender. Hierboven zie je het overzicht. Mail me even en ik bezorg je de kalender (één A4 per maand) in hoge resolutie, zodat je deze thuis gewoon kan uitprinten.

Bij deze roep ik 2009 alvast uit tot Best Georganiseerde Jaar ooit!

Test one two

Tja. Weet ik even niet wat zeggen, seg. Dagboekmoment: Sarah heeft al heel de week echt niets te vertellen! Dus. Praat u maar even. Keuvelt u gezellig wat in de commentarenbox. Neem een stoel en zet u zich er gezellig bij! Drink een tasje thee. Stukje taart, iemand? Vertelt u me gerust hoe uw verlengd weekend was. Of geef me een opdracht ofzo. Iéts!

Ik heb het éffe te druk met naaien en breien (maar daar kan ik nog geen foto's van tonen want fototoestel uitgeleend) en een scenariootje schrijven (daarover later misschien meer) en uit gaan eten en verlengd weekend houden. Dàt, en mezelf te pletter vreten aan ijskoude Zero-chocolade vanwege die-tijd-van-de-maand. Màn, mijn leven is zo boeiend tegenwoordig!

Dus: wat wilt u horen? Of als u niets wilt horen, dan zwijg ik gewoon wel even, hoor.
U vraagt, ik draai.

It's happening, baby

Heeft u ook wel eens van die momenten dat alles in de plooi valt? Dat je eigenlijk best wel héél gelukkig bent? Dat je voelt dat het de goeie kant op gaat? Wel, ik zit middenin zo'n moment.

Ik kan op woensdag helemaal loos gaan. Ik kan volop kaartjes maken (de bestellingen lopen vlot binnen, waarvoor dank), stofjes gaan kopen, knuffels maken, mezelf afvragen waar ik zo'n leuke stoffen als die mannetjes en appeltjes hierboven zou kunnen vinden (tips, iemand?), koffiekletsen met de buurvrouw, maar toch het zelfdiscipline hebben om thuis nog wat verder te 'werken'.

Hersenspinsels die al jaren stof vergaren in mijn hoofd komen nu langzaamaan naar buiten gekropen. Hersenspinsels waarvan ik dacht dat ze voor eeuwig en altijd opgesloten zouden zitten in mijn bovenkamer, die mogen er nu gewoon zijn.

En dat voelt lichtjes fantastisch. En dat is dan het understatement van het jaar!

Kun jij ze allemaal vinden? Nee. Nee. Ik kan ze niet allemaal vinden. Ambetanteriken.

Kent u Boggle? Ik ben gek op Boggle. Maar er is één klein probleem. Op de speldoos staat een voorbeeld om de spelregels uit te leggen. En die mensen van Parker zeggen dat er meer dan 90 woorden te vinden zijn in dat voorbeeld. Negentig woorden! En ik vind er maar 58. Dat wil dus zeggen dat er nog 32 woorden gevonden moeten worden. En ik vind die niet. En ik word er gek van. GEK! Help!

Hieronder de woorden die ik al heb genoteerd. En nu reken ik op u, beste lezers. Voor vier jaar blogplezier, is dit het enige dat ik u vraag. Tweeëndertig woordjes in ruil voor pagina's vol tekst. Lijkt me een eerlijke deal, niet?

Pakt u alvast pen en papier. Ik wacht wel even. *wachtmuziekje* Bent u daar terug? Goed zo. Noteer alle woorden die u vindt in de afbeelding hierboven. Als u gaat vergelijken met de woordenlijst hieronder, en er zit een woord bij dat u wel heeft gevonden en ik niet, drop het dan als de wiedeweerga in de commentarenbox.

Nog even herhalen: je moet woorden van minstens drie letters hebben en ze mogen enkel gelinkt zijn zoals je op de foto ziet. Vervoegingen van werkwoorden zijn toegestaan, afkortingen en eigennamen niet.

ets - eng - ent - gek - gekam - gekost - gepest - gesp - gespt - gespte - gespen - gesteun - geste - gin - gok - gom - gonst - int - kam - kom - kost - kosten - mag - mak - mof - mok - mos - net - nest - neus - neust - neut - nog - nok - nut - ons - pek - pen - pent - pens - pest - pesten - peso - snit - snuit - som - spek - step - steno - steun - steunt - ten - tent - teut - tin - tuig - tuin - uit

Ik zal u eeuwig dankbaar zijn!

Into the wild

Raadsel:Wat krijg je als Sean Penn regisseert, Pearl Jam de soundtrack maakt en een ongelofelijk knappe gast als Emile Hirsh een net afgestudeerde jongen -die een grote reis maakt, vastberaden om als proef op de som een paar maanden in Alaska door te brengen- speelt?

Antwoord: een steengoeie, aangrijpende, schone film.
Into the wild, huren, nu!

Eindelijk!

Wat een eer om voor zo'n stoer kereltje het geboortekaartje te mogen maken! Hij stond iets te hard te popelen om tevoorschijn te komen, waardoor hij eerst nog even in het ziekenhuis moest blijven, maar nu mag-ie dan toch naar huis.

Hoera!

Weekends zijn altijd veel te kort

Dus toen kwam Octavie met haar Man en dat was zó gezellig. S. en ik legden uit wanneer we hier 'u' zeggen en dat dat dan helemaal niet formeel bedoeld is. En we taterden over andere virtuele schrijfsters (hehe). En we wandelden langs de Schelde. En ik ontdekte dat Octavie zomaar uit zichzelf zo leuk kan tekenen! En dat Nederlanders hun mayonaise echt lékker vinden. En toen was het plots alweer voorbij. Veel te snel eigenlijk. Wordt hopelijk nog eens vervolgd.

Gelukkig was er nog een zalig verrassingsfeestje om het zwarte gat op te vullen. Nog nooit een jarige zo hard achteruit zien springen van het schrikken. En ik kan nu ook officieel concluderen dat teveel heerlijke mojito niet goed is voor een mens. Om nog maar te zwijgen van dat winteruur. O ja en Jungle Speed spelen met uw zatte botten is heel grappig.

Niet dat ik mij er veel van herinner.

Functioneel naakt

Af en toe teken ik dus nog wel eens iets anders dan schattige meisjes voor op wenskaartjes. Het was de tweede keer dat we onze teken'kunsten' mochten uitproberen op een naaktmodel. Vorige keer hadden we een jongen en wat blijkt: ik vind vrouwen véél leuker om te tekenen.

Ondanks het feit dat ik geen echt doorwinterde tekenaar ben, ben ik toch tevreden met het resultaat! De eerste twee tekeningen waren de twee meest gelukte van de avond. De derde is hetzelfde model, maar omdat ze het koud kreeg, tekenden we haar gewoon gezellig in haar badjas en mocht het ook wat illustratiever.

Ik vind het altijd een beetje sneu voor die modellen. Ze worden er wel voor betaald maar veel is het naar het schijnt niet en je moet toch lef hebben om in uwe pure te gaan staan/zitten/liggen, terwijl elk -maar dan ook élk- detail van je lichaam bestudeerd wordt door twintig tekenende mensen.
Maar ik denk dat ik dat erger vond voor het model dan het model zelf.

Hartstikke leuk!

Krijg nou wat. Octavie -u kent haar wel, ik heb eens een zelfportret voor haar getekend- komt zaterdag met haar Man naar Antwerpen.

En nu heeft ze me daar toch een mooie tekening gemaakt. Wat zeg ik, een pràchtige tekening! En nog wel speciaal voor mij. Kijkt u toch zeker even. Ik vind het werkelijk fantastisch.

Is het al zaterdag?

Ik ben Sarah en ik ben een Hema-holic

Zou er zoiets bestaan als de A.H., de Anonieme Hema-holics? Mocht dat zo zijn, dan ben ik er in elk geval nog niet klaar voor. Gisteren betrad ik het hol van de leeuw voor een agenda. Eén piepklein agendaatje.

De Hema-mensen hebben namelijk zo’n sluw marketingtrucje in die agenda geïntegreerd. Ergens in oktober staat elk jaar opnieuw een lichtgrijs onbenullig zinnetje: ‘Hema jaaragenda’s nu verkrijbaar’. Pure indoctrinatie is het. Vanaf het moment dat ik De Zin lees, moet ik zo snel mogelijk naar de Hema. Must. Buy. Agenda. Met mijn armen recht voor me uit en mijn blik op oneindig, wandel ik als een mak schaap naar het agendarek en kies er de leukste en –ook niet onbelangrijk- kleinste agenda uit.

Dat die agenda klein moet zijn heeft zo zijn redenen.
Eén: een paar jaar geleden heb ik eens zo’n Sinterklaasboek van een agenda gehad, met per dag een grote, blanco bladzijde. Het probleem was: die bladzijde blééf ook blanco. Hoeveel ik er ook in kribbelde, het leek wel of ik geen sociaal leven had whatsoever.
Twee: Hij moet in mijn sjakkosh passen.

Dus. Ik stond in het walhalla van de A.H. een agenda te kiezen. Nee: ik stond alle agenda’s af te keuren. Dit jaar was er geen één bij naar mijn smaak. Paniek! Vertwijfeld dwaalde ik een beetje door de andere gangen, in de hoop dat er ergens nog een verloren agenda lag van iemand die hem bij nader inzien toch niet wilde hebben. Dat heb ik trouwens nooit gesnapt, dat mensen iets meenemen en dat dan halverwege toch niet meer willen. Dat er dan een halve kilo gehakt tussen de kranten ligt. Doe dat niet, mensen! Behalve in de H&M. Daar is het jullie vergeven.

Ik grabbelde onderwijl een paar broekkousen (had ik echt nodig), een body scrub (was in de aanbieding), een hemdje voor mijn neefje (was echt te cool om te laten hangen) en o ja ook nog een rode ketting met dikke kralen (die wou ik toch al zo lang hebben) mee. Maar ik had nog steeds geen agenda. Hadden ze me weer mooi te stekken daar bij de Hema: dertig euro armer maar nog altijd geen agenda. Marketingtrucs zijn vieze beestjes.

Iemand bellen om te voorkomen dat het jaar 2009 ook daadwerkelijk zou beginnen was helaas geen optie, dus wandelde ik nog maar eens voorbij het schap met agenda’s. Te groot, te lelijk, te onoverzichtelijk. Er zat echt niks bij.
Of toch. Eentje. Eventueel. Alleszins wel van hetzelfde formaat als die van dit jaar. Maar. Het was een Saaie Grijze. En dat wil ik dus niet. Ik wil een vrolijke groene of een sprankelende roze. Desnoods een prachtige paarse, maar in elk geval géén grijze. Saaie grijze agenda’s, dat is toch voor saaie, grijze mensen, niet?

Maar toch. Het is de grijze geworden. Een saaie grijze van de Hema primeert immers nog altijd boven een agenda die niet van de Hema is. Ik weet het, het is erg gesteld met mij.
En dan heb ik nog niet eens gehad over mijn agenda-invul-ritueel. Dat volgt namelijk de dag na aankoop. Ik schrijf alle verjaardagen over met een mooi kaarsje erbij. En dan verheug ik me al op al die dagen die nog moeten komen. En op de tijd dat mijn agenda er weer zo volgekribbeld en gebruikt zal uitzien als die van dit jaar. En dan kijk ik op welke dag van de week ik zal verjaren.

Zo en dan ga ik nu even mijn agenda customizen. Heeft er iemand nog leuk plakpapier?

Such junk, such junk

Normaal gezien stap ik -uit zelfbehoud- resoluut voorbij de rayons vol met chips en koeken. 'Chips in huis' staat bij mij namelijk gelijk aan 'lege zak chips'. Binnen een uur na aankoop. Dus ben ik geweldig kordaat en eet ik alleen maar chips op café. (Of bij andere mensen thuis, natuurlijk. En meestal haal ik ook nog een zakje met iets knapperigs bij de nachtwinkel als ik terugkom van de avondschool. Maar dat laat ik voor de gezelligheid eventjes achterwege.)

Maar gisteren niet. Gisteren heb ik voor mezelf een junkavondje gehouden. Heerlijk om mezelf al in de supermarkt te verlekkeren op alle zondige dingen voor mijn Onverantwoord Vettig Avondje. Ik legde, nee: góóide al die Slechte Dingen zomaar in mijn mandje terwijl ik uitzinnig van euforie door de gangen rende. En dat ging best vlot. Zakje Hulahoops met paprikasmaak? Tuurlijk! Pakje Grills? Lekker! Wijntje? Hupakee! Dr. Oetker Pizza? Heerlijk!

Ja enne.. dat was het dan wel zo'n beetje. So far for overload. Zelfs in het over de schreef gaan ga ik blijkbaar nog niet over de schreef. (Blijkt ook uit het feit dat ik uiteindelijk alleen maar die pizza en een zak chips op kreeg.) Maar het voelde zo goéd. Een dag van ongegeneerd ongezonde rotzooi. Overdag had ik zelfs géén fruit op.

Wehey, hoe rebels kan een mens eigenlijk zijn, seg!

Het weekend was weer tof dit weekend

Wandelen in de Hoge Venen is tof!

Bokes met ei zijn tof.
Thermossen van de Hema met Moroccothee van Pickwick zijn ook tof!

Meisjes zijn tof!

Blokus is tof. Boggle is tof.
Jungle Speed is ook tof maar dat hebben we niet gespeeld.

Sprookjesbossen zijn tof!

Kastelen zijn tof!

De herfst is tof!

Het meer van La Gileppe is tof en de lift (die paal op de achtergrond) en het bijhorende uitzicht zijn ook tof!

Neefjes en nichtjes zijn tof!

Mijn familie is ook tof! Maar meestal iets normaler.
Die twee half-kussende mannen zijn mijn schoonbroers.
Die het toevallig heel goed met elkaar kunnen vinden. Tof!

Ville Historique Limbourg is ook tof. Dus niet de provincie Limbourg maar het dorpje.
Hoewel ik de provincie natuurlijk ook tof vind.
Half oktober in je topje op een terras zitten en bier zijn ook tof.

Conclusie: familieweekends zijn tof!
En dat het woord tof heel raar wordt als je het zo vaak na mekaar leest.

Altijd grappig

Purple & Brown. Lachen!

Had er iemand nog een knuffel nodig?

Voorkant en achterkant van een kipje. Een kipje ja. Daar heb ik me vandaag mee beziggehouden ja. En ik heb zitten vloeken! En beseft dat ik eigenlijk helemaal niet goed kan naaien. En gewenst dat ik een naaimachine had. En gewild dat ik meer geduld had om zo'n ding netjes af te werken.

Maar uiteindelijk ben ik toch blij met de knuffelkip. Of knuffelhaan. Whatever. Een heerlijk zacht knuffelbeest. Ik ga het nog even knuffelen.

Toch gek

Dat zoiets onbenulligs en onzichtbaars als een beetje opgepompte lucht je zoveel sneller kan doen fietsen.

Zondag, zondag

Ik heb hele mooie herinneringen aan de zondagen, vroeger, bij mijn mama thuis. En dan heb ik het nu niet meer over de periode van de tekenfilmpjes. Beste lezer, we gaan een fase verder (lees: puberteit). Toen was ik nóóit wakker voor mijn moeder en toen keek ik ook bijna geen tekenfilmpjes meer. Want dat was zó niet cool. Behalve de Simpsons. Dat dan weer wel.

Maar goed. Gaat u even mee met mij naar een zondag in.. say.. 1996 ofzo. Ik sliep tot een uur of elf, halftwaalf. Traditiegetrouw werd ik wakker met een houten kop en een slaaptekort. Maar ik kon dan toch niet meer verder slapen.

Er kwamen namelijk heerlijke keukengeuren richting mijn slaapkamer gekringeld! En hele, héle luide klassieke muziek, op vreselijk enthousiaste manier begeleid door mijn moeders gezang. Ja, dan moét je gewoon naar beneden. In je pyjama wat in de zetel gaan hangen. Wachten tot je moeder haar aperitiefje heeft leeggedronken, het vlees uit de oven komt en je aan de 'chique' eetkamertafel mag gaan zitten.
Over dat aperitieven: dat begon al bij het ochtendgloren. Op zondag werd het ontbijt (lees: de koffie of het fruitsap) bij ons thuis collectief overgeslagen. Recht vanuit je bed into de porto.

Dat is een van mijn gezelligste herinneringen aan thuis. En dat wij altijd met z'n vijven (of meer, afhankelijk van de beschikbare lieven van mijn zussen) aan tafel zaten. En dat je dan zo heerlijk kon tetteren, en discussiëren, en schaterlachen.
Zelfs de afwas vond ik toen niet erg. Hoewel mijn ene zus altijd net op hetzelfde moment naar de wc vluchtte. En daar vervolgens bleef zitten totdat je -oh, toeval- net het laatste pannetje had afgedroogd.

Ik weet eigenlijk wel niet meer of ik dat op het moment zelf ook zo gezellig vond. Ik denk dat ik toen eerder zeer sympathieke dingen dacht gaande van 'zet die muziek af en zwijg a-sje-blief' over 'moet ik nu wééral afwassen' tot 'jezes, mens, weer kalkoengebraad'.

Maar dat heb je met herinneringen, he. Alleen de goeie dingen blijven overeind.

Ik ben niet mee

Toen ik gisteren naar het nieuws keek overviel mij een licht paniekgevoeletje. Kan iemand mij uitleggen wat er aan de hand is met die banken? Wat is dat eigenlijk met die beurs? Ik heb nooit gesnapt wat die grijze muizen daar in hun net kostuum stonden te roepen tegen een bord waarop allemaal cijfertjes verschenen. En nu begrijp ik er nog minder van. Snapt u? Nog minder dan niets. Dat snap ik ervan. Dat is heel weinig.

Moet ik nu massaal blikken sardienen en rijst beginnen hamsteren? Moet ik al mijn geld (jaja, àl mijn geld) van de bank halen en in een sok onder mijn matras steken? Of moet ik gewoon naar het nieuws blijven kijken zoals een konijn naar een lichtbak en me er verder niets van aantrekken?

Wordt dit een nieuwe crash zoals eind jaren 1920? Of 'krach' zoals mijn leraar geschiedenis dat steevast schreef. Crash, krach, whatever. Dan kunnen we weer van die coole undergroundfeestjes geven. En spelletjes spelen bij kaarslicht. Als iemand nog een kaars heeft tenminste. En zelf onze kleren maken van oude lapjes stof. En zelfgemaakte cadeautjes geven voor Kerst.

Hey. Weet u wat? Laat die crash maar komen!
Zolang het internet niet crasht is voor mij alles goed.

Véél Talent in de buurt

Als u nog eens in Antwerpen komt shoppen en u komt met de trein, stop dan eerst even in Berchem-station en wandel door de Statiestraat naar Talent in de Buurt: een superleuk winkeltje, opgericht door jonge dertigers.
Ze maken elke vrijdag en zaterdag de hele benedenverdieping van hun woonhuis leeg om er ongelofelijk mooie en originele spulletjes in te verkopen. Het zijn stuk voor stuk ontwerpen met heel veel liefde gemaakt door creatieve mensen.

Vorige week ben ik er mijn kaartjes gaan afgeven, dus die worden daar nu ook verkocht (hoeraatje), maar wat ik daar allemaal zag!
Kersenpitkussentjes in een zalig retrostofje, mooie juwelen, originele babyspulletjes, schattige slabbetjes, een rood kleedje dat ik heel waarschijnlijk toch wel eens ga passen (tenzij iemand mij nu dus voor is - damn die blog ook!), supermooie theelichtjes, ...

Ik had geluk dat het het einde van de maand was en dat ik toch geen geld had om iets te kopen. Anders hadden de uitbaters wel eens in een lege woonkamer kunnen gezeten hebben dit weekend.

En ja hoor:

Sinterklaas heeft zijn schip nog niet eens fatsoenlijk afgestoft of ik kom al met mijn nieuwjaarskaartjes aandraven. Sorry daarvoor. Of toch maar niet. Ik had er gewoon zin in. Kwestie van de bestellingen die nu massaal gaan binnenstromen (ja? ja? roept u maar!) te kunnen afhandelen tegen begin december.

Maar nu even serieus: mocht je echt kaartjes van mij wil bestellen, mail me dan even en dan stuur ik je binnenkort meer info!

Opstaan, domme Dikkie, opstààn!

U dacht waarschijnlijk al: wordt ze nu écht oud dat ze van die nostalgische filmpjes begint te posten?
De reden waarom ik dat gedaan had was, is dat ik tijdens het zoeken naar een filmpje van het Liegebeest allerlei leuke tekenfilmpjes terugvond. Maar ik zocht er dus eigenlijk alleen maar eentje van Dikkie, dat kleine etterige prinsje, dat niet wilde opstaan. “Opstaan, domme Dikkie, opstààn!” En nu heb ik dat liedje op zo’n ouderwetse elpee staan, weet u wel, zo eentje die al helemaal hobbelig is vanwege teveel zon erop. Maar op joetjoeb? Nergens te vinden. U mag het bij mijn thuis altijd eens komen beluisteren.

Soit. Wat ik wilde zeggen. Ik geraak niet uit mijn bed! Vanaf het moment dat mijn wekker afloopt, om 6u53 stipt, begint het gevecht met de snoozeknop. Elke zeven minuten geef ik mijn wekker een klap waardoor ik toch weer lekker -klap!- zeven zalige minuutjes verlost ben van het vooruitzicht uit mijn bed te moeten komen. En elke dag opnieuw denk ik: na het nieuws van zeven sta ik gewoon op. Geen medelijden, hupakee, bed uit, douche in!

Maar als het nieuws voorbij is dan –klap!- ga ik weer voor de bijl. En na het nieuws –klap!- wil ik toch nog even dat leuke liedje horen. En dan wil ik toch ook weten wat voor weer het wordt zodat ik al in bed mijn outfit kan samenstellen –klap!- . Dat doe ik namelijk niet graag bibberend zonder kleren voor mijn kleerkast. En daarna ga ik over op automatische –klap!- piloot. Of dan laat ik de radio gewoon blèren en slaap ik er lekker door. Tot het acht uur is want dan spring ik uit bed. Héél soms, op een goeie dag, kan dat half acht zijn.

Ik vrees dat het altijd al zo geweest is. Dat ik mijn buurmeisjes heel de middelbare schoolperiode vóór school met mijn moeder opscheepte in onze living omdat al mijn snoozemomenten nog niet voorbij waren.

En als ik thuis ben (morgen dus-hehehe), dan sta ik zonder problemen op. Om zeven uur. Aaah!