Laat ik eens een potje jeugdsentiment opentrekken om het weekend mee te beginnen

Vrouwtje Theelepel! Dat vond ik zó cute! Lalalaa... vààààààngeeeeeeeeen... Dat laatste moest je natuurlijk echt wel met overdreven veel theatrale intonatie in je stem zingen he. Ik was hier precies altijd te laat voor. Dat ik het programma nét opzette tijdens de eindgeneriek. Want die lieten ze toen nog zien, ja, de aftiteling.


Boes Boes, Boes Boes. En een fietsband repareren.. Dit programma vond ik altijd véél te kort duren.


Er was eens.. het leven. Wist ik veel dat dat programma zo heette. Ik deed het gewoon voor die catchy elektronische drums! Maar het coolste was toch wel dat die mannetjes gewoon zuurstofbellen in hun rugzak hadden. Handig! Mam, heb je nog een zuurstofbel voor me? Maar natuurlijk, schatje, hier..


David de Boskabouter. Ik geloofde dat toen echt, denk ik. Dat-ie ergens bestond, die immer vriendelijke, eerlijke en nooit eens slechtgezinde, klagende, ambetante kabouter. Dat zou ik wel eens willen zien, die aflevering: "David heeft een rothumeur"


Ovide! Kijk uit..lalaa.. een kokosnoot.. Instant happiness was dit!


De Snorkels. En die goeie ouwe kapitein Ortega. Allstar vond ik echt de stoerste van heel de bende. Ja, ik wil graag mee naar Snorkelland! Toetoetoetoetoetoooooooooooet!

En dan heb ik het nog niet over Seabert, de Gummibeertjes, Babar en Foofur gehad!

Als ik deze filmpjes terugzie ben ik plots weer het Saartje dat op zondagochtend in de zetel zat (ok, ok, ik zat al-tijd in de zetel, maar toen zéker), meeknikkend met de muziek, stilletjes meemompelend met de tekst, hopend dat mijn mama nog làng niet wakker zou worden (wat ze om één of andere bizarre reden ook nooit deed ;) zodat ik het hele zondagochtendrijtje zou kunnen doorlopen.

Fijn weekend!

Dat kun je écht niet zelf bedenken

Stel je voor. Een overvol tankstation op een koude maar zonnige dag. Iedereen is goedgezind, ondanks de lange rij aan de kassa. Mensen kijken wat rond, naar buiten, naar elkaar, naar hun broodje. Elke pomp is bezet, met telkens een paar wachtende auto’s erachter.

Een lichtjes kalende man, Jeff Hoeybergs-stijl, komt met zijn zwarte cabriolet aangesjeesd. Hij tankt en stapt weer in. Met veel schwung geeft hij een draai aan zijn stuur en wilt hij zijn bocht nemen.

De slang van de pomp waar hij zonet aan stond te tanken rekt en rekt en rekt en reeeeeeekt… TOEK-BATS! De slang met handgreep vliegt met een ruk van de pomp af richting plafond en komt dan KLEDEDDER neer naast –gelukkig niet in- de cabrio.

Blijkt dus dat de man de slang nét iets te laat uit het tankgaatje heeft getrokken. Of beter: hij heeft de slang er helemaal niét uitgehaald! Hij vloekt en tiert en grommelt.
En wat doet de man dan? Hij neemt de leiding vast, rolt deze netjes op en gaat mee aanschuiven aan de kassa. Moet hij nog achteraan in de rij gaan staan! Terwijl iedereen dat gezien had! En hij daar met die slang in zijn handen staat! Ha! Hahaha!

“Ik kom betalen alstublieft, pomp acht. Wat zegt u? Ja, de hele pomp ja.”

Plotseling had iedereen nog maar één ding om naar te kijken. Tanken is nog nooit zo grappig geweest.

To pil or not to pil

*de mannen mogen nu een pint gaan pakken*

Zo'n tien jaar neem ik nu de pil maar tegenwoordig hoor ik meer en meer verontrustende berichten over dat kleine tabletje dat ik elke dag slik. Door mijn pipi krijgen de vissen in onze riviertjes drie ogen en zeven vinnen. De pil verhoogt de kans op trombose en dat zit bij ons al in de familie. Je libidos daalt ervan. En dan heb ik het nog niet eens over die overmatige beharing!

Terwijl ik mijn snor even bijtrim, mag u het zeggen: zou ik stoppen met die rommel in mijn lijf?

PS: voor wie eraan mocht twijfelen: ja, ik wil er wel een alternatief voor in de plaats. S. heeft namelijk die knop nog niet omgedraaid.

Lovely day, lovely day, lovely day, lo-ve-ly day

Wat een heerlijk dagje. Ik wist dat ik mijn woensdagen leuk zou vinden, maar zó leuk.. En 't is niet dat ik heel de dag de niksnut heb uitgehangen. Ik. Heb zelfs. Geen. Middagdutje. Gedaan. Géén. Powernap. U mag nù applaudisseren.

Van halfnegen 's ochtends tot 's middags heb ik aan één stuk door braaf aan een geboortekaartje gewerkt en van één tot drie nog wat kaartjes voor mezelf getekend. En ik heb me rot geamuseerd! Het lijkt wel ik of de ganse dag in mijn eigen universum-bubbel heb zitten ronddraaien. Ik begin er een beetje van tegen mezelf te praten en ik sta helemaal in het zweet. Of nee, eh.. wacht 'ns even. Dat is omdat ik me nog niet gewassen heb vandaag.

Ahum. Even de cocon uit, in de douche.

O ja: als mijn bubbel nog even op de aarde terugkeert zal ik straks misschien nog wat 'proficiat-je-hebt-een-baby'-verpersoonlijkte-kaartjes posten.

You're a vegetable

Gisterenochtend lag ik met S. in bed en we luisterden naar 'Was het nu 80, 90 of 2000?'. Ja, mensen, we worden oud, de jaartallen van dat radioprogramma zijn gewoon met tien jaar opgeschoven! RIP 'Was het nu 70, 80 of 90?'. Maar goed. We lagen dus in bed. En er komt nu niets over Vieze Manieren. Had u wel gewild, zeker? Nee, hoor.

Wij hadden iets veel beters te doen: een discussie houden over Zijne Koninklijke Neuscorrectie Michael Jackson. Hij moonwalkte zich met 'Wanna be startin' something' een weg uit mijn overjaarse wekkerradio. En zoals gewoonlijk zong ik uit volle borst mee van 'too high to get over' en 'yeah yeah' en 'you're a vegetable'.

Zegt S. doodleuk dat Michael dus wel duidelijk 'you're the best of all' zingt. Begin ik aan mezelf te twijfelen want ja. You're a vegetable. A vegetable. Hm. Dat kan ik ook wel verzinnen hoor. 'Je bent een groente'. Let's face it. Een staaltje van sterke songwriting is het niet echt.

Dus nu wil ik een stukje neerpennen over Major Muzikale Misvattingen. En zoek ik de tekst voor alle zekerheid nog even op. Want ik kan u geen halve waarheden voorschotelen, natuurlijk, liefste lezers. Nee, check en double check, hoor mensen. Dus ik had al wat geschreven over een vriend die dacht dat Everything but the Girl vroeger 'and I miss you like the peasants miss the rain' zong. Of een andere vriend die het per vergissing had over 'I was working as a cocktail in a waitressbar'.

En nu wacht u op mijn hilarische vergissing. Maar dan vrees ik dat ik u moet teleurstellen. Over mezelf kan ik in deze helaas niets vertellen. Ik ben nu eenmaal de Queen of Lyrics. Iemand moet het zijn. En ik ben een echte tekstenfreak.

Maar goed. Onze Michael. En zijn groentenkraam. Wat was daar alweer van gekomen. Want tegen dat u bij het einde van deze post bent, heeft hij waarschijnlijk al een paar liter groentesoep klaar. Dus. Blijkt dat hij dit zingt:

Its Too High To Get Over (Yeah, Yeah)
Too Low To Get Under (Yeah, Yeah)
Youre Stuck In The Middle (Yeah, Yeah)
And The Pain Is Thunder (Yeah, Yeah)
Youre A Vegetable, Youre A Vegetable
Still They Hate You, Youre A Vegetable
You're Just A Buffet, Youre A Vegetable
They Eat Off Of You, Youre A Vegetable

Echt. Se-ri-eus. A vegetable.
Never underestimate the power of the Queen of Lyrics!

Er staat een zebra op de pad

Ik weet niet of u op vrijdagnamiddag zin heeft om naar rijdende auto's te kijken, maar dit is in elk geval het kruispunt waar ik elke dag over moet. De volledige straat is net heraangelegd maar er is niks veranderd voor de zwakke weggebruikers (lees artikel). Als ik geen rokje draag, is er bijna geen enkele autobestuurder die stopt om mij over te laten op het zebrapad. Bij deze mijn dank aan alle chauffeurs die dat wel doen, wat ik ook aanheb.

Op het einde van het filmpje zie je dat het meisje van het begin van het filmpje een halfuur later werd aangereden. Aan de beelden kan ik niet afleiden wat er juist gebeurd is met dat meisje -de slowmotion doet me het ergste vermoeden- maar ik hoop alleszins op het beste.

Dus, als u nog eens op de Plantin en Moretuslei komt met de wagen: bedankt om te stoppen voor het zebrapad.

Tot zover de triestige, geëngageerde stukjes op deze blog. Hup, vort, maak dat u wegkomt, het weekend staat voor de deur potdorie! Make it a good one!

Zelf-

Terwijl ik dit schrijf zit ik nog met tranen in mijn ogen van de vtm-reportage over euthanasie. Hoe verschrikkelijk is het eigenlijk dat iemand helemaal naar Zwitserland moet als hij geen nut meer ziet in het leven, met de dood als een afspraak in zijn agenda? Als hij nog wel wil, maar niet meer kan leven? Als zijn lichaam stilaan verlamd raakt waardoor hij uiteindelijk zijn eigen 'medicijn' niet meer zal kunnen drinken - de voorwaarde waarop je mag sterven: het medicijn zelf opdrinken - en dus gedwongen wordt nog sneller voor euthanasie te kiezen. Waarom kan een mens zo'n medicijn niet thuis, op zijn gemak, in zijn eigen zetel toegediend krijgen? Waarom moet-ie daarvoor helemaal naar een anoniem appartement in een vreemde stad in een wildvreemd land? Wie heeft eigenlijk te beslissen over het einde van jouw eigen leven? Jouw leven.

Tussen mijn tranen door zag ik de wanhoop in de man zijn ogen.

Sarah en het Weggooi-gen

Bomma Patatjes gaat inwonen bij de ouders van S. Dus gisteren was het grote opruimactie want de slaapkamer van de ouders van S. verhuisde naar een kamer boven en op de vrijgekomen kamer moest een gezellig plekje voor de bomma worden ingericht.

Mensen! Heb ik me daar toch iets wonderbaarlijks ontdekt! Een wetenschappelijke discovery van formaat. De slimmeriken van alle universiteiten van alle landen van heel de wereld gaan mij nog eeuwen dankbaar zijn.

Het zit zo: er zijn mensen zonder Weggooi-gen! Echt, ze bestaan! Ik heb ze van dichtbij gezien. Het zijn zéér bizarre wezens die fysiek gewoon niet in staat zijn tot wat ik met de paplepel heb meegekregen, namelijk: dingen die je meer dan twee jaar niet meer hebt gebruikt weggooien. Gewoon, hupakee, weg ermee. Je hand openen, het weggooibare spul richting vuilzak keilen en foetsjie! Easy peasy! Want rommel in je huis = rommel in je hoofd.

Maar niet zo ten huize S. blijkbaar. Ik wist dat natuurlijk al langer van mijn schoonmoeder. Maar ik dacht dat dit misschien inherent was aan schoonmoeders. Sentiment om kinderschriftjes en nierstenen en inkomticketjes en kapot speelgoed en gescheurde treinbiljetjes en eerste tandjes en plukjes haar van dode honden. Maar nu bleek dat ook de broer en zeker het lief van de broer niet over dergelijk -toch wel bijzonder handig- gen beschikken. Mensen, ik keek me de ogen uit mijn kop.

Ik kan werkelijk niet begrijpen dat je het hartverscheurend vindt om een doodgewone poster van Groezrock negentienhonderdzesennegentig weg te gooien. Hopla, bij het oud papier, zeg ik dan. Oude t-shirts, met tientallen tegelijk, dat kan toch niet zo moeilijk zijn? Recepten, soms zelfs in viervoud, deleten die handel!

Soms onderga ik een poging tot hardnekkig doorvoeren van het Weggooi-gen. Ik blijf halsstarrig doen alsof het toch mogelijk is om iemand er bacteriegewijs mee te besmetten. Alsof ik het kan doorgeven door eens lekker op mijn schoonfamilie te hoesten.

Maar het lukt me niet. Mensen, mensen, het lukt me niet.
Ook al zegt S. aan zijn moeder dat die volledige doos oude kleren weg mag naar de kindjes in Afrika, staat de doos bij ons volgende bezoek weer op de plek waar-ie altijd al stond. "Ja, maar, de tante van de vriendin van de nonkel van de bakker kan daar nog wel iets mee doen."
Gooi ik tijdens het triljoen-recepten-sorteren een gedateerd exemplaar in de prullenmand: schoonmoeder C. heeft het ding al onderschept vooraleer het de bodem van de vuilbak heeft bereikt. "Ja, maar, dat ga ik misschien ooit nog wel eens gebruiken hoor!"

Ik geef het op. Ik vrees dat S. en ik een Vreselijk Snodaardig Plan moeten gaan verzinnen om het Weggooi-gen alsnog te implementeren bij schoonmoeder, -broer en -zus.
De schoonvader heeft geluk: hij heeft het gen aan S. doorgegeven (thank god!). Hij moet dus niet bang zijn. Maar de andere drie.. pas op als je me 's nachts nog eens tegenkomt in de gang.

Het zal niet zijn om naar het toilet te gaan.

Den toren

Als ik écht tijd op overschot heb ga ik op zondag soms charcuterie halen in het buurtwinkeltje hier in de straat. Ik heb net eens getimed en het duurde vierentwintig minuten vooraleer ik mijn beleg had gekocht. Maar het wachten op je beurt is er al een attractie op zich.

Het is namelijk zo'n buurtwinkeltje waarvan niemand de echte naam -de Toren- kent maar waarvan mensen gewoon zeggen 'Ik kom juist van bij Loes'. Waar de kip eeuwig aan het spit zal draaien en waar de winkelinrichting nog steeds zo staat als bij de opening, ergens in het begin van de jaren vijftig.

De klanten zijn meestal dames op leeftijd met een gebloemde schort die elkaar in sappig Antwerps aanspreken met 'tistochwaareej medàm'. Er staat een plastieken tuinstoel voor die dames. Voor als ze moe worden van het -lange- wachten. De kipcurry en vleessla zijn er huisbereid en beleg wordt besteld in 'santemeterkes' en 'schellekes' en 'stukskes'. Twee schellekes heps, drie stukskes van da wusje.

Winter en zomer is het weer het meest besproken onderwerp. Toch wordt er niet veel nieuws over verteld. Het is gewoon nooit goed. Loes knikt van ocharme als een vrouwtje klaagt over haar zere rug en luistert geduldig naar de vakantieverhalen van de kleinkinderen van de vaste klanten. Ze kent de namen van de meeste klanten én hun hele familiestamboom plus de volledige medische geschiedenis.

Je bestelling wordt zorgvuldig ingepakt en in stylo wordt de prijs op het papiertje geschreven. En dan moet je weer aanschuiven. Aan de kassa die altijd even vriendelijk bemand wordt door de zoon of de dochter. Waar je die eurocentjes die je net niet bijhebt volgende keer wel mag betalen. En 'moet ik een zakske geven'? Nee dat hoeft niet, hoor, ik moet niet ver.

Gelukkig.

Ehm ehm.

Raar dagje vandaag. De laatste dag van mijn laatste volledige week werken in een jaar! Woensdag mijn eerste dag tijdskrediet. En de woensdag daarna weer. En weer. En weer. En.. u snapt het wel.

Bij woensdag nummer één staat al een afspraak om 14u. Ja, echt. In mijn agenda. Ik kan het ook niet helemaal geloven, maar het staat er toch. Ik heb het net nog eens gecheckt. Een echte buzienès meeting. Bij een bedrijfje waar mijn vriendin werkt. Of ze mijn kaartjes eventueel in een (nog op te starten) webshop gaan zetten.

En hoe ik dan betaald zou willen worden. Ehm. Betaald? Ooh. Jaja, natuurlijk! Betààld! Misschien volgens de 'kleine vergoeding voor kunstenaars'? Kuns-te-naars? *kijkt druk zoekend in het rond* Ik? Ehm..

Ehm. Ehm. Ok. Woensdag. 14u.
Eitje. I'm cool. Tùùrlijk.

Happy birthday Joke & Eefje, happy birthday tooo yooou!

Mijn zussen worden vandaag 35. En als het goed is krijgen ze deze kaartjes vandaag in hun brievenbus. Happy b-day sissies xxx

M(e)ug

Met al die kaartjes en drukte ben ik gewoon nog vergeten te zeggen dat ik vanochtend gewekt ben door een mug. Een geniepig exemplaar dat zeer welgemikt mijn linkerneusgat binnenvloog. Ja, nu dacht u eventjes: "... dat ik gewekt ben door een heerlijke zoen/ontbijt op bed/mijn lievelingsliedje op de radio" zeker. Nee hoor. Niet dus.

Een miezerige mug. Die me eerst vier keer had gestoken. En dan keihard -bzz..ffft ffft fffft- mijn neus invloog.
Die 'ffft' is van mij, toen ik op mijn eigen neus klopte en heel hard briesend uit bed sprong. Dat mag u letterlijk nemen. Ik voelde me net een paard met een verkoudheid. Ofzoiets.

Doe mij morgen toch maar weer gewoon een glaasje fruitsap.

Een kaartje van Sarah

Gisteren was ik aan het kranttekenen toen ik mijn instant-schetsboekje weer in het oog kreeg. Daar stonden nog enkele ontwerpen voor wenskaartjes in. Ik vind namelijk dat mensen veel te weinig de moeite nemen om eens een écht kaartje op de bus te doen. Ofwel zijn het van die lelijke, onpersoonlijke dingen. En het zou wel leuk zijn mocht daar verandering in komen. Dus heb ik me gisteren wat beziggehouden met zondags geklieder en wat kaartjes gemaakt.

Et voilà: you're looking at them right now. (klik voor groter)

Graaf!

6juniWEB
par jaspervangestel

Via Sloddervossen dit filmpje gezien. Het is een dagboek/eindwerk van een student animatiefilm en ik vind het super en dit stukje gaat nog over Antwerpen ook. Ik weet wel niet of de lezers van boven de moerdijk dit gaan begrijpen. Vertaling op aanvraag ;)

Kijk zeker ook op papierenkop voor de rest van de filmpjes!

Stil hier he?

Dat komt omdat ik me bezig gehouden heb met shaken op Pukkelpop (van de funk bij Jamie Lidell en van het kippenvel bij Sigur Ros), een cursus InDesign en mezelf afvragen of ik nu een stuk van mijn haar zou knippen of niet.

Trouwens, ken je die vervelende stiltes tijdens de pauze op zo'n cursus? Zes wildvreemden, samen in een klein keukentje? Leuk moment. Je mede-cursist is plots zeer geboeid door die ene vloertegel. Of zit de hele pauze op de wc. Of komt gewoon niet van zijn cursusstoeltje af.

Nu beschik ik helaas over een ingebouwd is-everybody-happy-verantwoordelijkheidsgevoeletje. Ik hoor het u al denken. Oh help. Weer zo'n onnozele trees die aan een hysterisch tempo moppen zit te tappen. Of die iedereen dwingt met een bolletje wol naar mekaar te gooien om toch zeker àlle hobbies van iedereen te weten te komen. Of het type dat vooraan in de bus uit volle borst de laatste Frans Bauerhits zit mee te kelen.

Niets van dat alles. Ik ben meer het "En waar werk jij dan juist?"-type. Ik probeer de gaten tijdens de gesprekjes zo wat op gang te draaien. Of gewoon een gesprek te voeren in the first place. En dan vooral mijn hoofd een beetje schuinhouden om te bewijzen dat ik écht geïnteresseerd ben. Zo'n moederkloekje dat wil dat iedereen zich perfect op zijn gemak voelt.

En toen dat niet lukte, ben ik ook maar zwaar geïnteresseerd naar mijn broodje kipcurry beginnen staren.

Persepolis

Tja, wat doet een mens (ik dus) als het zo hard bliksemt dat je het licht niet meer hoeft aan te steken. Zo'n mens stuurt haar lief door de gietende regen naar de videotheek om een filmpje. En omdat dat mens een dikke geluksvogel is, brengt dat lief ook nog eens een fantastische film mee!

Persepolis. Naar de gelijknamige graphic novel (een boek dus - dat ik nog niet gelezen heb). Een prachtig maar droevig verhaal met heel veel humor. Zalig getekend. Bekijk hier de trailer op youtube.
Maar beter nog: vanavond naar de video.. ehm.. dvd.. ehm.. theek. Huren die handel. En zeker ook naar de making of kijken: al ooit iemand geluiden voor een film zien maken?

Vinde gij mijn gat niet te dik in deze rok?

Hallelujah. Gisteren had ik weer zo'n dagje hoor. Vreselijk. Onverklaarbaar. En het was niet eens die tijd van de maand, moet u weten. Echt zo'n dag die je gewoon zou willen overslaan.

Ik (zit al heel de dag te zagen en te klagen): "Pfft in alles wat ik aandoe ben ik veel te dik! Ik ga wel gewoon zónder kleren naar dat feestje. Of ik ga gewoon niet. Pfft. Zucht. Zucht zucht zucht."
S. (probeert tevergeefs al zijn overtuigingskracht te gebruiken): "Maar nee, je ziet er super uit! Je bent toch helemaal niet te dik! Je ziet er echt geweldig uit!"

Ik (wil mezelf het liefst dramatisch huilend op bed werpen): "Ik heb helemaal geen kleren meer! Ofwel is het hopeloos uit de mode ofwel pas ik er niet meer in!"
S. (met de moed der wanhoop): "Dan gaan wij binnenkort nog eens uitgebreid shoppen, wat denk je daarvan?"
Ik (huiverend bij het vooruitzicht): "Maar ik hààt shoppen!"

Op de tram. We staan temidden van een hele resem gesluierde, oudere vrouwen. Een oud Vlaams mevrouwtje dat gaat afstappen tikt mij heel expliciet aan en zegt: "Ier is sebiet ploats zunne, godier mor zitten."
Ik jammer: "Ja, die denkt natuurlijk dat ik zwanger ben!" (wat, ter uwer informatie, dus niét het geval is). Met mijn hoofd tussen mijn schouders loop ik naast S. door de stad. Zuchtend, zuchtend.

Tot S. het lumineuze idee krijgt om mij in de Fnac los te laten op de boekenafdeling: "Wou jij niet nog wat boeken kopen?" vraagt hij opgelucht, mij alvast richting boekenafdeling duwend.
Kijk, dat heeft-ie dan echt geleerd in de loop van onze acht jaar samen. Op zo'n dagen: géén kleren proberen aan te smeren! Niet teveel spiegels passeren! Niet te lang in de stad blijven! Maar wel iéts kopen. Iets kopen helpt. Kopen maakt vrolijk. Dus met twee dikke turven onder mijn arm staat mijn hoofd al ietsje rechter en mijn gemoed al iets zonniger.

Als we weer thuiskomen verander ik nog drie keer van outfit, maar het liefst van al zou ik het feestje afzeggen en gewoon in een hoekje kruipen om er ergens volgende week weer uit te komen.

Maar whatdoyouknow: het feestje was heel gezellig en vandaag voel ik me alweer op-en-top. Ondanks de regen. Kan ik mijn boek tenminste eens onder handen nemen.

I do like Fridays

En dan was het een zalige week met heerlijk zwemmen. En dan word je getrakteerd op heerlijke etentjes met geweldige oude vrienden. En dan drink je teveel sangria met een al even geweldige long lost friend. En dan stapelt de rommel zich op want je bent nooit thuis. Of dan is het te warm om die rommel op te ruimen.

En dan vind je dat je wel een Dille & Kamille-moment verdiend hebt. Want je hebt tenslotte toch maar weer mooi de donderdag gehaald. Verdorie, ik zou wel in die winkel kunnen wónen! En dan kom je dus met nog meer rommel naar huis. Een gezellig rood-wit-Italian style-tafellaken bijvoorbeeld. Of een degelijke houten snijplank (eindelijk!). En een receptenboekje voor tapenades.

En dan kijk je enorm uit naar die rustige vrijdagavond. En dan ga je natuurlijk lekkere courgettesoep en Jamie's summer tagliarini maken. En dan verheug je jezelf al op het moment dat alle rommel opgeruimd is en je je schort kan voorbinden en gewoon, lekker koken. Wijntje erbij. Nog een wijntje. En dan een heerlijk weerzien met mijn zetel en mijn dekentje. En nog een wijntje.

Ik kom eraan jongens. Ik kom eraan!

Op algemeen mannelijk verzoek: de badpakkenspecial

Vandaag gaan we helemaal loos met de enige echte Sarah Zegt Hallo's Badpakkenspecial. Yes yes, vèry special! Als ik dan toch al een lelijk logo online heb gezet, kan een foute affiche er ook nog wel bij.
Toch een mooie manier om de Fantastische Feestmaand mee af te sluiten, vindt u ook niet?

(Volgende keer misschien toch eens een (paar) keer nadenken vooraleer je op een foto gaat staan, Sid ;p)

I don't like Mondays

Vooraleer u gaat denken dat de Fantastische Feestmaand hier al afgelopen is, think again. U heeft nog een badpakkenspecial van mij tegoed. Beloofd!

Maar ik wil eerst even mijn maandagochtendleed met u delen. Ik vind maandag echt de vreselijkste dag die ooit werd uitgevonden. Het enige wat ik op maandagochtend wil doen is een beetje slaperig rondschuifelen door het huis. Hier en daar een restant van het weekend oprapen. Een uurtje of twee suf voor me uitstaren (wacht eens even, dat doe ik eigenlijk al). Het besef dat het weekend nu écht voorbij is langzaam -héél langzaam- laten binnensijpelen. Een glas in de afwasmachine zetten. Ja, dat leest u goed: één glas. Dat moet wel volstaan voor een maandagochtend lijkt mij zo.

Ben ik blij dat ik vanaf september nog maar vier dagen per week ga werken. Het is dan wel op woensdag dat ik thuis blijf, maar het vooruitzicht aan mijn break in de week zal het maandagochtendleed ongetwijfeld verzachten.

Zo. En nu nog maar een tasje koffie. Of twee.

Teveel eer

Goh! Ik wil niet opscheppen maar ik word hier met awards rond mijn oren geslagen (door Coolinary, Sprokkels en Olijfje meer bepaald). Bedankt! Echt teveel eer, maar echt bedankt.

Eerst wilde ik er niet echt aan meedoen omdat ik het logo eigenlijk een beetje speciaal vind. En ik zet nu eenmaal graag enkel dingen die ik echt mooi vind op mijn webstek (hoe verbloemend kan je zijn). Bij deze dus eerst en vooral een oproep om volgend jaar een ander logo te kiezen. Ik ken wel iemand die dat leuk vindt om te maken. Hehe.

En dan gaan we nu live over naar het Uitreiken der Awards. Eerst en vooral even zeggen dat in mijn linkenlijst staan eigenlijk op hetzelfde neerkomt als een award krijgen. En bovendien heb ik onlangs nog zo'n stukje gemaakt met inspirerende sites. Maar goed. Ik doe het met plezier nog een keertje over:

- Mme. Zsazsa
En niet alleen omdat ze mijn lief geweldig knap vindt (hij spreekt er nog over) maar omdat ze allemaal dingetjes maakt en bedenkt waar ik alleen maar jaloers op kan zijn. Ik wacht vol spanning op de eerste workshops.

- Nina in vorm
Die kleurtjes! Dat keramiek! Zou soms misschien een beetje too much zijn voor mijn eigen interieur maar ik word helemaal vrolijk van deze blog.

- Octavie
Al lang voor ze die superlieve, supermotiverende mega-reclamestunt voor mij uithaalde zou ze in dit lijstje hebben gestaan. Mooie woorden, hele grappige tekeningetjes. Een lust voor het oog.

- Olijfje of moet ik nu eigenlijk Susy zeggen?
Een beetje een gekke Hollandse die vrijwillig tien minuten met een nieuw tasje op YouTube heen en weer zit te lopen. Met schatjes van kinderen. En veel (zelf)relativering. En daar hou ik van.

- Zinloos
Zinloos, zinloos? Ik vind dit helemaal niet zinloos! Ik vind dit gewoon héél hard lachen. En mannen met humor, daar hou ik ook van. En het is ook handig om te laten zien aan mijn lief dat mannen met kinderen best wel cool kunnen zijn.

- Esther
Straffe madam. Eerlijk en mooi geschreven.

En ja, dat zijn er maar zes, ik heb het ook gezien, maar daar hou ik het bij. Laat de zevende award maar zijn voor iedereen die een weblog heeft maar er zelden iets op schrijft en daar het komende jaar verandering in brengt. Want ik zit me nondepietjes suf te klikken op mijn linkenlijst, verandert er maanden niets!
Als u uw uiterste best doet, wint ù volgend jaar misschien ook wel zo'n award. Zo eentje mét een leuk logootje. Ha!

Of nee, ik geef mijn laatste award aan Coolinary: lekkere recepten, kook(boeken)tips en er valt met de regelmaat van de klok iets te winnen. Ies naajs!

Hehe

Zo. Ik kan weer functioneren.

Groeten,
uw stilaan weer vorm krijgende Sarah

Warm

Ik kan niets schrijven want ik ben gesmolten.

Groeten,
een plasje Sarah

Voor Maarten: een stukje over deze zomer

Ik ben er nog altijd niet helemaal uit of ik wel een zomermens ben. Ik bedoel maar, dat zweten en dat tamzakgehalte dat pijlsnel de lucht in schiet, ik weet niet of het wel iets voor mij is. Laat ik het zo zeggen: als het zomer is, denk ik vol heimwee aan Kerstmis en als het december is smacht ik naar lange zonnige dagen. Zoals het een echte Belg betaamt moet ik toch eens goed kunnen zagen, nietwaar? Zolang ik nog een echte Belg kan zijn, that is.
Maar echte Belgen zijn ook zéér plichtsgetrouw en vandaar een stukje over deze zomer voor Maarten. U vraagt, ik draai:

In mijn herinnering zijn de zomervakanties één langgerekte, redelijk saaie boel. Je billen die aan de plastieken tuinstoelen plakken. Binnen in de zetel een boek lezen omdat het te warm is. Wéér barbecue. Vriendinnen die allemaal op vakantie zijn. Oudere zussen die pas na heel lang zagen één spelletje badminton willen meespelen omdat ze het te druk hebben met zonnen/vakantieliefdes/cassetjes van de Ultra Top 40 samenstellen.

Zo vanaf mijn dertiende kwam er een beetje verandering in de zaak. Zwemmen in de Halve Maan en zomerfestivals om zelf (lelijke) vakantieliefjes te scoren. Geen enkele belde ooit terug. Pas na heel veel getreuzel en minstens drie opeenvolgende hittegolven in badpak durven -en zéker niet in bikini zoals nu blijkbaar alle bakvismeisjes- wegens melkfleswit en eerste haartjes op plaatsen waar je ze liever niet had. Als ik het dan toch durfde op één dag zo bruin mogelijk willen worden wat resulteerde in een diep kreeftrood. Daarna wéér niet buitenkomen vanwege te verbrand. Altijd hetzelfde zwarte kleedje. Dat nog extra lekker contrasteerde met mijn witte benen. (Wààrom o waarom was er verdorie geen H&M als ik veertien was?!)

Zo vanaf mijn achttiende, was ik wel bikiniklaar maar toen had ik altijd tweede zit waardoor ik heel goed werd in het overdreven melancholisch naar buiten staren door mijn slaapkamerraam, wensend dat ik toch in de zon kon gaan liggen en niet met mijn neus in de boeken moest zitten. Gecombineerd met vakantiewerk waarvoor ik achtereenvolgens wortelen mocht raspen, sla mocht kuisen of tankstationbroodjes mocht beleggen maakte dat een fantastische zomer, dat begrijpt u ook wel. Wehey!

En deze zomer? Deze zomer is de allereerste waar er ten huize S&S sprake is van een echt terras! Na vier jaar op een appartementje heeft ons krakkemikkig, overwoekerd stadstuintje nog eens drie jaar later plaats geruimd voor een klein maar fijn, gezellig terrasje.
Het is geen tuin met een voetbalveld vol gras of dramatisch uitzicht, maar we zijn er zo gelukkig mee. Er moeten nog een paar muren geverfd worden en je moet meedraaien met de zon, maar bij het eerste straaltje zon kan ik in mijn splinternieuwe ligzetel (thank god for Casa - twintig euro voor mega-ligcomfort!) ploffen. Ik moet gelukkig geen gras afrijden vooraleer ik kan genieten van mijn (ecologisch verantwoorde!) hout. Het enige dat ik moet doen is mezelf een lekker fris glas grenadine inschenken en luieriken. En als er nu één ding is dat ik goed kan...

Als u mij dus zoekt deze zomer, u weet mij te vinden:

Voor Octavie: een zelfportret met humor

Een opdrachtje voor Octavie ter ere van de Fantastische Feestmaand.
En het is zelfs een beetje in Sarah-meets-Octaviestijl getekend :o)