Maar het was toch zwaar de moeite. Zoals u wellicht gezien heeft op de affiche hieronder, mocht de Naughty Nipple Collective vrijdagavond ten dans draaien op een afterparty in de Lotto Arena.
Het was tof, maar na een goed uurtje hielden we het voor bekeken dankzij een publiek met een slightly different taste in music en de vele verzoekjes van drie of vier wel zéér volhardende mensen die zo bezorgd waren dat wij geen inspiratie meer hadden voor het volgende nummer dat ze zo vriendelijk waren telkens opnieuw te komen melden welke plaat zij vonden dat we moesten draaien.
Dus lieten we de rest van de avond over aan een andere dj en konden we onze eigen booties shaken. Leuk, leuk! Met als gevolg dat S. en ik om 6u zwalpend (dat zwalpend geldt vooral voor mij, helaas) terug naar huis fietsten. Moe maar voldaan.
Om 18u de volgende avond waren we jammer genoeg nog steeds moe maar voldaan, met een flinke portie hoofdpijn als extraatje van de dag. Onze zaterdag stelde dus niet veel voor, dat raadt u wel. Het goeie hieraan is wel dat ik mijn filmachterstand stevig heb ingehaald. En het waren nog goeie films ook: Planta 4a, Der Untergang en een stukje van The Big Lebowski.
Zondag kwam de papa van S. het laatste deel van de keuken rechtzetten (nl. het eiland).
Het ziet er prachtig uit, al zeg ik het zelf. Nu nog verven, afwerken, toestellen aansluiten, plinten plaatsen en nog meer van die kleine, irritante dingen die meestal een jaar later nog niet gedaan zijn. Maar hopelijk duurt het dit keer niet zo lang. (Dus binnenkort een uitgebreid fotoverslag, jullie geduld wordt beloond!)
Van vrijdagavond herinner ik me misschien wel niet veel meer, toch vond ik het een memorabel weekend!
maandag 12 november 2007
donderdag 8 november 2007
Verandering van spijs doet eten.. of niet soms?
Mensen hebben af en toe een nieuwe jas nodig. Blogs ook. Het jasje moet dan misschien hier en daar nog wat ingenomen worden, maar verandering van spijs doet eten. En ik was de oude lay-out toch al zo beu als kouwe pap. Ik had verdorie hónger.
Vandaar.
We werken nog hard aan het centreren van de tekst, zodat die netjes onder de hoofding komt (als iemand weet hoe dat moet mag-ie nu een gil geven), maar verder ben ik alvast blij met het nieuwe jasje.
Het zit me als gegoten, als ik eerlijk mag zijn. En dat mag ik. Want het is wel nog altijd mijn blog. Nah.
Vandaar.
We werken nog hard aan het centreren van de tekst, zodat die netjes onder de hoofding komt (als iemand weet hoe dat moet mag-ie nu een gil geven), maar verder ben ik alvast blij met het nieuwe jasje.
Het zit me als gegoten, als ik eerlijk mag zijn. En dat mag ik. Want het is wel nog altijd mijn blog. Nah.
woensdag 7 november 2007
We love Wilco
We hebben weer genoten gisteren in het Koninklijk Circus.
Wilco: een groep van formaat, een vat vol uitstekende muzikanten. Hun muziek is de ideale soundtrack bij winterweekends. Of zomerse zondagen. Echt een aanrader! Voor de volledige recensie kan u binnenkort meer dan waarschijnlijk terecht bij vriendlief.
Wat ik u nog wilde meegeven. Herkent u dit ook?
Top 3 meest irritante concertgangers:
1- zatte Duitsers die meer dan een kop groter zijn, toch nog voor je komen staan en heel de tijd tegen mekaar zitten te praten
2- stiekeme schetenlaters
3- mensen die meer met hun digitaal fototoestel of gsm bezig zijn dan met het optreden zelf
Top 3 mooiste momenten:
1- als de artiest zichtbaar geniet van het feit dat al die mensen daar speciaal voor hem staan
2- magic in the air, als er “iets” gebeurt tussen artiest en publiek
3- een oh-dat-is-ons-liedje-blik uitwisselen met je Lief
Top 3 meest knullige dingen:
1- mensen die naar het optreden gaan van een groep met een t-shirt van die groep aan
2- de would-be-persfotograaf die alle –maar dan echt àlle- cruciale momenten mist
3- de man die nog niet door heeft dat 1984 voorbij is, inclusief nektapijt, Axl Rose-danspasje en foute leren jekker
Top 3 van voor verbetering vatbare zaken:
1- wachtrijen aan de toog waardoor het optreden al begonnen is als je nog lang niet aan de beurt bent
2- grote mensen achter je, waarvan je heel de tijd je adem op je hoofd voelt, worden verzocht in het vervolg niet meer te ademen als ze achter mij staan
3- snoepjes bij de wc-madam worden geäpprecieerd (als je dan toch moet betalen)
Wilco: een groep van formaat, een vat vol uitstekende muzikanten. Hun muziek is de ideale soundtrack bij winterweekends. Of zomerse zondagen. Echt een aanrader! Voor de volledige recensie kan u binnenkort meer dan waarschijnlijk terecht bij vriendlief.
Wat ik u nog wilde meegeven. Herkent u dit ook?
Top 3 meest irritante concertgangers:
1- zatte Duitsers die meer dan een kop groter zijn, toch nog voor je komen staan en heel de tijd tegen mekaar zitten te praten
2- stiekeme schetenlaters
3- mensen die meer met hun digitaal fototoestel of gsm bezig zijn dan met het optreden zelf
Top 3 mooiste momenten:
1- als de artiest zichtbaar geniet van het feit dat al die mensen daar speciaal voor hem staan
2- magic in the air, als er “iets” gebeurt tussen artiest en publiek
3- een oh-dat-is-ons-liedje-blik uitwisselen met je Lief
Top 3 meest knullige dingen:
1- mensen die naar het optreden gaan van een groep met een t-shirt van die groep aan
2- de would-be-persfotograaf die alle –maar dan echt àlle- cruciale momenten mist
3- de man die nog niet door heeft dat 1984 voorbij is, inclusief nektapijt, Axl Rose-danspasje en foute leren jekker
Top 3 van voor verbetering vatbare zaken:
1- wachtrijen aan de toog waardoor het optreden al begonnen is als je nog lang niet aan de beurt bent
2- grote mensen achter je, waarvan je heel de tijd je adem op je hoofd voelt, worden verzocht in het vervolg niet meer te ademen als ze achter mij staan
3- snoepjes bij de wc-madam worden geäpprecieerd (als je dan toch moet betalen)
dinsdag 6 november 2007
Getverderrie
Jezus Mina, ik was vergeten hoe gortig het aanvoelt om zo'n papje voor een afdruk van je tanden in je mond geduwd te krijgen!
Ik begin dan altijd spontaan aan acute ademnood en verhoogde speekselvorming te lijden. En hoe je dan moet duidelijk maken aan de tandarts (of orthodont in dit geval) dat je nu écht wel genoeg hebt van dat klereding tussen je tanden is me ook een raadsel, want die is dan net druk doende met allerlei anders dan jezelf.
Als dan eindelijk het heuglijke moment daar is dat het mini-vuilblik uit je mond mag, lijkt het net of al je tanden er in één ruk uitgetrokken worden. En dan dat plaksel (dat plots op van dat opeet-papier is beginnen lijken) dat zich lekker in de verste uithoeken van je mond heeft zitten verspreiden.
Nee. Geef mij dan maar een boortje of drie.
maandag 5 november 2007
Als / of / en
Er zijn zo van die dingen waar ik stiekem heel vaak van dagdroom.
Zoals heel de dag alleen maar leuke knuffels en tekeningetjes en mutsjes en wantjes en schilderijtjes maken en er misschien wel een lekkere boterham met camembert mee verdienen. Of een leuk winkeltje met kinderspulletjes, leuke design-dingen en prachtige boeken openen (iets zoals Polkadots of Prinses op de Erwt maar dan betaalbaar). Een boek(je) schrijven/tekenen. Een jaar loopbaanonderbreking nemen en alleen maar "creatief zijn" en niet meer moeten hollen om dat allemaal on the side proberen te doen, maar er net alle tijd voor nemen. Vrijwilligerswerk doen in een schooltje in Afrika of Zuid-Amerika. Of met vriend S. op reis naar waar de wind ons brengt.
Goh. Jaja. Eigenlijk moet je dat gewoon doen. Zo van die dingen.
Heeft er iemand nog een paar stoute schoenen liggen?
Zoals heel de dag alleen maar leuke knuffels en tekeningetjes en mutsjes en wantjes en schilderijtjes maken en er misschien wel een lekkere boterham met camembert mee verdienen. Of een leuk winkeltje met kinderspulletjes, leuke design-dingen en prachtige boeken openen (iets zoals Polkadots of Prinses op de Erwt maar dan betaalbaar). Een boek(je) schrijven/tekenen. Een jaar loopbaanonderbreking nemen en alleen maar "creatief zijn" en niet meer moeten hollen om dat allemaal on the side proberen te doen, maar er net alle tijd voor nemen. Vrijwilligerswerk doen in een schooltje in Afrika of Zuid-Amerika. Of met vriend S. op reis naar waar de wind ons brengt.
Goh. Jaja. Eigenlijk moet je dat gewoon doen. Zo van die dingen.
Heeft er iemand nog een paar stoute schoenen liggen?
Jaja, hehe, hm-hm
Let niet op de spelfout, maar als je hier naartoe wil komen geef je maar een gil. Ik mail je dan de uitnodiging door. Wel alleen om te dansen, niet om ons te komen uitlachen aub.
maandag 29 oktober 2007
Kleine Genante Gebeurtenissen (deel 3) en post nummertje 300!
Na een helse zoektocht naar nieuwe botjes, had ik vorige week ein-de-lijk prijs. En, hallelujah, ik kreeg zomaar eventjes twéé paar botjes in mijn schoot geworpen! Een rood paar en een zwart paar. De hemel te rijk, dat was ik.
Bovendien had ik –allergisch aan shoppen en verkoopsters die je een stretchjeansbroek met versierseltjes laten passen als je zegt dat je op zoek bent naar “een jeans, géén stretch, zonder versierseltjes”- diezelfde dag ook nog een nieuwe jeansbroek én twee rokken én een topje gevonden. Voorwaar, het was mijn lucky day!
De inhoud van mijn kleerkast verdrievoudigde plots, want de dingen die ik niet meer kon dragen vanwege kapot of versleten, hadden nu plaats geruimd voor hippe botjes en die waren blijkbaar te combineren bij zo goed als alles.
Maar een hip leven heeft ook een keerzijde. En dan komen we bij de KGG (ja daar zat u lekker op te wachten he).
Want ik kan niet meer fietsen zonder aan elk –overvol- kruispunt geweldig bruusk van mijn pedalen af te glijden. Want dat zijn mijn botjes óók: spiegelglad aan de onderkant. Dus als ik me weer eens met de versnelling op zes schrap zet om stevig door te trappen, schiet mijn rechtervoet steevast van de trapper af (meestal met mij erbij). En dat doet geen deugd. En –ik kan het je verzekeren- dat valt op.
Ook mijn immer sierlijke pasjes zijn op de werk (-en tevens glad geboende parket)vloer gereduceerd tot een hou-je-aan-elke-kast-vast-of-je-glijdt-uit-eendengangetje. Totdat ik me weer eens vergeet vast te houden en op niet zo sierlijke wijze uit de bocht vlieg.
Ach ja. Wie mooi wil zijn moet pijn lijden. Dat zei mijn moeder toch altijd.
Liefste lezers, ik heb nu al oude en hele oude Kleine Genante Gebeurtenissen aan uw neus gehangen. Maar: wie bent u en wat is uw KGG? Want, ik geef het toe, ik wil ook wel eens lachen. Met u.
Dat heb ik toch wel verdiend, als cadeautje voor mijn driehonderdste post, vindt u ook niet?
Bovendien had ik –allergisch aan shoppen en verkoopsters die je een stretchjeansbroek met versierseltjes laten passen als je zegt dat je op zoek bent naar “een jeans, géén stretch, zonder versierseltjes”- diezelfde dag ook nog een nieuwe jeansbroek én twee rokken én een topje gevonden. Voorwaar, het was mijn lucky day!
De inhoud van mijn kleerkast verdrievoudigde plots, want de dingen die ik niet meer kon dragen vanwege kapot of versleten, hadden nu plaats geruimd voor hippe botjes en die waren blijkbaar te combineren bij zo goed als alles.
Maar een hip leven heeft ook een keerzijde. En dan komen we bij de KGG (ja daar zat u lekker op te wachten he).
Want ik kan niet meer fietsen zonder aan elk –overvol- kruispunt geweldig bruusk van mijn pedalen af te glijden. Want dat zijn mijn botjes óók: spiegelglad aan de onderkant. Dus als ik me weer eens met de versnelling op zes schrap zet om stevig door te trappen, schiet mijn rechtervoet steevast van de trapper af (meestal met mij erbij). En dat doet geen deugd. En –ik kan het je verzekeren- dat valt op.
Ook mijn immer sierlijke pasjes zijn op de werk (-en tevens glad geboende parket)vloer gereduceerd tot een hou-je-aan-elke-kast-vast-of-je-glijdt-uit-eendengangetje. Totdat ik me weer eens vergeet vast te houden en op niet zo sierlijke wijze uit de bocht vlieg.
Ach ja. Wie mooi wil zijn moet pijn lijden. Dat zei mijn moeder toch altijd.
Liefste lezers, ik heb nu al oude en hele oude Kleine Genante Gebeurtenissen aan uw neus gehangen. Maar: wie bent u en wat is uw KGG? Want, ik geef het toe, ik wil ook wel eens lachen. Met u.
Dat heb ik toch wel verdiend, als cadeautje voor mijn driehonderdste post, vindt u ook niet?
De échte reden waarom wij de Fabeltjeskrant zo goed vonden
Die uil hypnotiseerde ons gewoon! Let u even op het psychedelische geflikker-met-de-ogen.
Eat your heart out, Samson!
donderdag 25 oktober 2007
Vaste prik
Op het gevaar af mezelf hier onsterfelijk belachelijk te maken:
Elke woensdag begin ik tussen 20u30 en 21u als vanzelf te huilen. Echt, wenen, schreeuwen, blèten als een klein kind. Ik kan er ook niet aan doen. Echt niet!
Het is dat programma, op Nederland 1, Hello Goodbye. Het gaat over mensen die afscheid nemen. Mensen die mekaar al twintig jaar niet meer gezien hebben en het dan besterven van de zenuwen. Blije mensen die hun nieuwe kindje pas na twee maanden kunnen vasthouden. Droevige mensen die voor een jaar afscheid nemen van hun kind. Zieke mensen met gemengde gevoelens, die blij zijn omdat ze hun dochter na twee jaar weer zien, maar die tegelijk heel triestig zijn omdat ze zwaar ziek zijn.
Het is die stomme Joris ook, met zijn smerige vraagjes. “O en bent u dan héél zwaar ziek?” (nee, ik wil alleen de naam van de ziekte niet uitspreken, maar verder is het zo weer over) “En vindt u het dan erg dat u mekaar al twintig jaar niet gezien heeft?” (nee, helemààl niet, hoe kom je erbij!) “Hoé jammer vindt u het exact dat uw moeder overleden is?” “Vindt u het dan erg dat uw vrouw op Aruba aan het bevallen was, en u zat hier in Nederland?”
Je zou voor minder spontaan een potje meejanken met de geïnterviewden.
Dat is dus vaste prik op woensdag. Maar verder is alles ok met mij, hoor, dank u.
Elke woensdag begin ik tussen 20u30 en 21u als vanzelf te huilen. Echt, wenen, schreeuwen, blèten als een klein kind. Ik kan er ook niet aan doen. Echt niet!
Het is dat programma, op Nederland 1, Hello Goodbye. Het gaat over mensen die afscheid nemen. Mensen die mekaar al twintig jaar niet meer gezien hebben en het dan besterven van de zenuwen. Blije mensen die hun nieuwe kindje pas na twee maanden kunnen vasthouden. Droevige mensen die voor een jaar afscheid nemen van hun kind. Zieke mensen met gemengde gevoelens, die blij zijn omdat ze hun dochter na twee jaar weer zien, maar die tegelijk heel triestig zijn omdat ze zwaar ziek zijn.
Het is die stomme Joris ook, met zijn smerige vraagjes. “O en bent u dan héél zwaar ziek?” (nee, ik wil alleen de naam van de ziekte niet uitspreken, maar verder is het zo weer over) “En vindt u het dan erg dat u mekaar al twintig jaar niet gezien heeft?” (nee, helemààl niet, hoe kom je erbij!) “Hoé jammer vindt u het exact dat uw moeder overleden is?” “Vindt u het dan erg dat uw vrouw op Aruba aan het bevallen was, en u zat hier in Nederland?”
Je zou voor minder spontaan een potje meejanken met de geïnterviewden.
Dat is dus vaste prik op woensdag. Maar verder is alles ok met mij, hoor, dank u.
vrijdag 19 oktober 2007
Voor wie zich afvraagt wat ik gisterenavond in de les heb gedaan:
Opdracht: een sfeer uit een bepaalde periode of plaats weergeven.
Ik moet de tekening (bister) nog wel verwerken in een oude gazet of er een leuk ouderwets behangetje achter plaatsen ofzo.
dinsdag 16 oktober 2007
Familieweekend 2007 - Hoooooge Venen
Wandeling van Mont Rigi
He ain't heavy, he's my brother
She ain't heavy, she's my daughter
Jeroen en de Steen der Wijzen
Pickelenickelen
Lotte Brown Eyes
Nichtvriendinnetjes
Mijn petekind wordt zelf peter (of: ik word een ouwe doos :)
Sven en Anke en de Avonturen van het Ponypaardje
Meer van Gileppe
maandag 15 oktober 2007
Sarah leest voor
Nu vrijdag ga ik voor het eerst voorlezen bij Rehina, een Bosnisch meisje van zeven. De bedoeling is dat ik haar warm maak voor leuke boeken en voorlezen.
Het project komt van de Boekenkaravaan: zij proberen kinderen uit (vaak kansarme) gezinnen waar geen (voor)leestraditie bestaat te stimuleren om meer te lezen en wat vaker bij de bibliotheek binnen te springen. En dat is nu eens wat ik noem een echt kolfje naar mijn hand.
Woensdag dus maar eens naar de bib voor een stapeltje voorleesboeken. Suggesties, iemand?
dinsdag 9 oktober 2007
Herfstgevoeletjes
Haaa, de herfst! Haaa, herfstgevoelens!
Stralende zondagen met bomen van oranje. Verse kastanjes, knapperige okkernoten. Lekker binnen met warme soep en Backerbsen. Stoemp met worst. Terug kaarsjes branden. Terug mijn mooie dikke rode jas. Dampende ovenschotels waar heel het huis lekker van gaat geuren. Mistige ochtenden die ruiken naar bos. Kookmagazines met de heerlijkste koud buiten-warm binnen-recepten (Delicious rocks!). Met je schoenen in een berg bladeren schoppen. Die ene hardnekkige, overlevende mug. Wakker worden met een verstopte neus en een opgedroogd randje snot aan je neus. Doorweekte zakdoeken. Terug koude voeten. Beseffen dat je geen winterkleren meer hebt en dus dringend moet gaan winkelen en dat je er echt niet onderuit gaat komen. Kuchende, snuitende en snoefende mensen en mensen met een herfstdepressie.
Haaa, de herfst! ;-)
Stralende zondagen met bomen van oranje. Verse kastanjes, knapperige okkernoten. Lekker binnen met warme soep en Backerbsen. Stoemp met worst. Terug kaarsjes branden. Terug mijn mooie dikke rode jas. Dampende ovenschotels waar heel het huis lekker van gaat geuren. Mistige ochtenden die ruiken naar bos. Kookmagazines met de heerlijkste koud buiten-warm binnen-recepten (Delicious rocks!). Met je schoenen in een berg bladeren schoppen. Die ene hardnekkige, overlevende mug. Wakker worden met een verstopte neus en een opgedroogd randje snot aan je neus. Doorweekte zakdoeken. Terug koude voeten. Beseffen dat je geen winterkleren meer hebt en dus dringend moet gaan winkelen en dat je er echt niet onderuit gaat komen. Kuchende, snuitende en snoefende mensen en mensen met een herfstdepressie.
Haaa, de herfst! ;-)
vrijdag 5 oktober 2007
Lap! (update)
Deze elektrische Nissan Pivo 2 op het autosalon van Tokio is een parkeerwonder. Zijn wielen draaien 90 graden, waardoor de wagen gewoon in de parkeerplaats 'schuift'. De cabine draait zelfs helemáál rond, dus je kan kiezen aan welke kant je uitstapt. (HLN, 05-10-07)
Ze zijn met mijn idee gaan lopen! Ik zit al jàren te zeggen dat ik een auto wil met wielen die 90 graden kunnen draaien! Ik vind persoonlijk dat ik perfect pas in dit autootje. It's so me...
Sinterklaasje bonne bonne bonne
gooi een Nissan Pivo 2 in mijn lege lege tonne
Update: vanmorgen een cadeautje van lezer Cis in mijn inbox gevonden, haha! Zie je wel dat ik er perfect in pas ;)
woensdag 3 oktober 2007
maandag 1 oktober 2007
Ik riskeer mijn leven voor A
Beste Mijnheer de Burgemeester,
Heeft u onlangs nog wel eens op de Turnhoutsebaan gefietst? Of komt u daar nooit meer? Het is daar namelijk vreselijk om te fietsen.
Als ik van de Roma tot aan het station fiets, iets dat regelmatig gebeurt, krijg ik gemiddeld drie keer per rit een hartaanval van de schrik.
Ik moet constant alert zijn voor openvliegende autodeuren. Ik moet meer wel dan niet op de middenberm fietsen vanwege de dubbel en zelfs driedubbel geparkeerde auto’s. Bovendien is er dan altijd het gevaar tussen een tram en een auto of tussen twee auto’s geplet te worden.
Als fietser vind ik het echt een verschrikkelijke baan en ik kan niet begrijpen dat er, enkele jaren geleden, bij de werken gewoon geen fietspad aangelegd werd! Daar had u toen natuurlijk nog niets mee te maken, maar misschien kan u het toch noteren als werkpuntje.
Wat denkt u ervan om het openbaar vervoer in een tunnel onder de Turnhoutsebaan te laten rijden (een tunnel die –als ik me niet vergis- al jaren aanwezig is?) en van heel het middenvak een fietspad te maken? En van meer controles op mensen die te lui zijn om hun auto eventjes fatsoenlijk te parkeren? En van verplicht 50 cm plaats open te laten tussen de rij geparkeerde auto’s en de rijdende auto’s?
En als ik dan toch bezig ben: de fiets-situatie aan het vernieuwde Astridplein trekt eigenlijk ook op geen kl**en! Als je de drempel naar het fietspad op rijdt, maak je bijna automatisch een volle achterwaartse salto. Waarom hebben ze die dingen ooit zo hoog gemaakt?
Misschien kan u dan ook elke fietser een gratis fietsbel, bv. met de A erop cadeau doen, want die heb je echt wel nodig als je je op het fietspad door de mensenmassa wilt voortbewegen. Geen hond die in de gaten heeft dat daar een fietspad ligt.
Dat zou ik nu ‘ns echt tof vinden van A.
vrijdag 28 september 2007
Tips voor de kapper
Dat ik in het verleden niet altijd positieve ervaringen heb gehad met kappers, had ik al verteld. Bij deze wil ik toch nog graag enkele tips geven aan de kappers onder jullie, zorgvuldig samengesteld door het Comité ter Bevordering van het Kappersbezoek en ter Eliminatie van Haargerelateerde Trauma's:
- Lange, scherpe nagels zijn niet aangenaam bij het haren wassen. In tegenstelling tot wat jullie soms zelf lijken te denken komt dit in de verste verte niet in aanmerking als "hoofdmassage".
- Ongeïnteresseerd in het rond kijken tijdens het knippen is a) niet bijzonder aangenaam en b) niet bevorderlijk voor de coupe.
- Haardrogers die dicht bij de hoofdhuid gehouden worden kunnen écht heet worden. Dat is geen fabeltje.
- Roddel gerust over uw klanten. Doe het alleen achter mijn rug.
- Maak uw wastafels zachter! Ik krijg iedere keer een spierverrekking als ik aan die dingen zit.
- Wees eerlijk: als het echt op niks trekt, doe er dan iets aan en zeg niet "dat ze dat nu zo doen".
- Mocht het u interesseren: er zijn twee soorten klanten; tetterwijven en de zwijgzamere klanten. Ik val onder die laatste categorie. Maar praat u gerust tegen mij, dat wordt geapprecieerd. Hoewel ik nu ook weer niet tot in detail moet weten hoe het met de alzheimer van de broer van de neef van de bakker van Joske van Joseeke van bij uw bomma achter 't hoekske is gesteld.
- Praat niet via de spiegel tegen uw klanten. Wij zijn dat niet gewoon en het voelt heel ongemakkelijk aan.
En tot slot wil ik nog even meegeven dat als ik zeg dat ik mijn krullen "gewoon, heel naturel" wil, dat ik dan niet bedoel dat mijn haar er moet uitzien alsof ik tien volle minuten in het stopcontact heb vastgezeten.
Dank u.
- Lange, scherpe nagels zijn niet aangenaam bij het haren wassen. In tegenstelling tot wat jullie soms zelf lijken te denken komt dit in de verste verte niet in aanmerking als "hoofdmassage".
- Ongeïnteresseerd in het rond kijken tijdens het knippen is a) niet bijzonder aangenaam en b) niet bevorderlijk voor de coupe.
- Haardrogers die dicht bij de hoofdhuid gehouden worden kunnen écht heet worden. Dat is geen fabeltje.
- Roddel gerust over uw klanten. Doe het alleen achter mijn rug.
- Maak uw wastafels zachter! Ik krijg iedere keer een spierverrekking als ik aan die dingen zit.
- Wees eerlijk: als het echt op niks trekt, doe er dan iets aan en zeg niet "dat ze dat nu zo doen".
- Mocht het u interesseren: er zijn twee soorten klanten; tetterwijven en de zwijgzamere klanten. Ik val onder die laatste categorie. Maar praat u gerust tegen mij, dat wordt geapprecieerd. Hoewel ik nu ook weer niet tot in detail moet weten hoe het met de alzheimer van de broer van de neef van de bakker van Joske van Joseeke van bij uw bomma achter 't hoekske is gesteld.
- Praat niet via de spiegel tegen uw klanten. Wij zijn dat niet gewoon en het voelt heel ongemakkelijk aan.
En tot slot wil ik nog even meegeven dat als ik zeg dat ik mijn krullen "gewoon, heel naturel" wil, dat ik dan niet bedoel dat mijn haar er moet uitzien alsof ik tien volle minuten in het stopcontact heb vastgezeten.
Dank u.
dinsdag 25 september 2007
Dingen waarvan ik vind dat ze toch echt niet hadden gehoeven. Nee, écht niet!
Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog eens een lijstje heb gemaakt dus bij deze: een overzicht van dingen waarvan ik het raar en/of vervelend vind dat ze bestaan:
In de categorie lifestyle:
- sokken in sandalen
- blauwe mascara
- de hele crocs-hype (sorry maar daar snap ik echt niks van!)
- petjes die veel te hoog op hoofden staan
- strings onder witte broeken
- vrouwen van boven de dertig met twee (of sta me bij, méér dan twee) staartjes
In de categorie humanity:
- mensen die je niet laten uitspreken aan de telefoon
- mensen die klagen dat ze gepest worden, vervolgens een hele litanie vol geklaag en gezaag afsteken en zich daarna nóg afvragen waarom ze gepest worden
- mensen met een lijfgeur waar je tegen zegt dat ze een lijfgeur hebben en die er dan nóg niet alles aan doen om géén lijfgeur te hebben
- mannen van boven de vijfenzestig met een exotische, veel jongere vrouw
- mannen van boven de vijfenzestig met kleine kindjes
- mensen die je vol medelijden aankijken als je zegt dat je in Borgerhout woont
In de categorie verkeer:
- autovolle zon- en andere dagen
- drukke banen zonder fietspad
- driedubbel parkeren
- pinkers als decoratie
- straatvegers die denken dat glas op fietspaden niet in de weg ligt
In de categorie groenten & fruit:
- pitjes in watermeloenen
- de stank van gekookte bloemkool
- speciale kruiden die een normaal mens meestal maximum één keer per jaar gebruikt die toch enkel te koop zijn in hele grote verpakkingen
Nu maar hopen dat er in ùw lijstje niet staat: "bloggers die hun weblog gebruiken om hun gal te spuwen"!
In de categorie lifestyle:
- sokken in sandalen
- blauwe mascara
- de hele crocs-hype (sorry maar daar snap ik echt niks van!)
- petjes die veel te hoog op hoofden staan
- strings onder witte broeken
- vrouwen van boven de dertig met twee (of sta me bij, méér dan twee) staartjes
In de categorie humanity:
- mensen die je niet laten uitspreken aan de telefoon
- mensen die klagen dat ze gepest worden, vervolgens een hele litanie vol geklaag en gezaag afsteken en zich daarna nóg afvragen waarom ze gepest worden
- mensen met een lijfgeur waar je tegen zegt dat ze een lijfgeur hebben en die er dan nóg niet alles aan doen om géén lijfgeur te hebben
- mannen van boven de vijfenzestig met een exotische, veel jongere vrouw
- mannen van boven de vijfenzestig met kleine kindjes
- mensen die je vol medelijden aankijken als je zegt dat je in Borgerhout woont
In de categorie verkeer:
- autovolle zon- en andere dagen
- drukke banen zonder fietspad
- driedubbel parkeren
- pinkers als decoratie
- straatvegers die denken dat glas op fietspaden niet in de weg ligt
In de categorie groenten & fruit:
- pitjes in watermeloenen
- de stank van gekookte bloemkool
- speciale kruiden die een normaal mens meestal maximum één keer per jaar gebruikt die toch enkel te koop zijn in hele grote verpakkingen
Nu maar hopen dat er in ùw lijstje niet staat: "bloggers die hun weblog gebruiken om hun gal te spuwen"!
donderdag 20 september 2007
Look for the silver lining, whenever a cloud appears in the blue
In een krant vragen ze wanneer je voor het laatst echt (on)gelukkig was.
Nu moet ik zeggen: ik leef in een constante staat van geluk. Ik ben echt een zondagskind, voor het geluk geboren, een geluksvogel met hoerenchance. Ik sta bijna elke dag op "standje-geluk". Dat vind ik tenminste zelf. Ik voel me kiplekker en gezond, ik heb een schat van een lief, een leuke familie, een gezellig huisje, veel vrienden, en ook al zijn we soms blij dat er op het einde van de maand terug wat extra geld op onze rekening staat, échte honger heb ik nog nooit gehad.
Verder probeer ik altijd het positieve in de dingen te zien. Eens goed zagen kan natuurlijk deugd doen, maar de bottomline is altijd positief. En daar kan je voor een heel klein deeltje zelf voor zorgen.
Regen op de fiets? Da's goed voor de plantjes en je haar droogt echt wel op.
Wind tegen? Goed voor de spieren.
Niks om aan te trekken? Al eens gemerkt hoeveel voldoening je kan halen uit een originele combinatie met "vergeten" kledingstukken achterin je kleerkast?
Druk op het werk? Dan gaat de tijd sneller voorbij.
Trein vertraging? Eindelijk tijd om dat hoofdstuk uit te lezen.
Koud buiten? Straks lekker warm thuis onder een dekentje.
Je huis een rommelhoop? Dan heb je vast net iets anders, leuks gedaan.
So always look for the silver lining,
And try to find the sunny side of life.
Ja ik ben geboren met een roze bril. En u daar, hoe gelukkig bent u?
Nu moet ik zeggen: ik leef in een constante staat van geluk. Ik ben echt een zondagskind, voor het geluk geboren, een geluksvogel met hoerenchance. Ik sta bijna elke dag op "standje-geluk". Dat vind ik tenminste zelf. Ik voel me kiplekker en gezond, ik heb een schat van een lief, een leuke familie, een gezellig huisje, veel vrienden, en ook al zijn we soms blij dat er op het einde van de maand terug wat extra geld op onze rekening staat, échte honger heb ik nog nooit gehad.
Verder probeer ik altijd het positieve in de dingen te zien. Eens goed zagen kan natuurlijk deugd doen, maar de bottomline is altijd positief. En daar kan je voor een heel klein deeltje zelf voor zorgen.
Regen op de fiets? Da's goed voor de plantjes en je haar droogt echt wel op.
Wind tegen? Goed voor de spieren.
Niks om aan te trekken? Al eens gemerkt hoeveel voldoening je kan halen uit een originele combinatie met "vergeten" kledingstukken achterin je kleerkast?
Druk op het werk? Dan gaat de tijd sneller voorbij.
Trein vertraging? Eindelijk tijd om dat hoofdstuk uit te lezen.
Koud buiten? Straks lekker warm thuis onder een dekentje.
Je huis een rommelhoop? Dan heb je vast net iets anders, leuks gedaan.
So always look for the silver lining,
And try to find the sunny side of life.
Ja ik ben geboren met een roze bril. En u daar, hoe gelukkig bent u?
maandag 17 september 2007
My Family
Buiten een grappige tv-serie is My Familiy een van de zaken die ik het hardste mis in mijn leven.
Maar het leven in deze metropool is nu eenmaal verslavend en het luttele kwartiertje fietsen naar het werk, de vele vrienden die ik hier heb, de ontelbare restaurantjes, de zaterdagmarkt, de diversiteit, deze prachtige stad, het ongelofelijke culturele aanbod, het alles-binnen-handbereik-gevoel, het niet-kunnen-kiezen-naar-welk-tof-café-je-gaat in plaats van geen-enkel-tof-café-in-de-buurt-hebben, ik zou het allemaal niet meer kunnen missen.
Bovendien is onze straat echt zo’n heerlijk dorp-in-de-stad dat ik er nooit meer weg wil. Ik ken bijna al mijn buren bij naam, zelfs de Marokkaanse en Afrikaanse, wie kan dat nog zeggen?
Maar het zou nog toffer zijn mocht ik mijn neefjes en nichtjes elke dag in dat dorp zien opgroeien. Als ik na het werk gewoon eventjes bij ons mama kon binnenspringen voor een tasje koffie. Als ik zomaar eens met mijn zussen op café zou kunnen gaan. Als mijn neefjes en nichtjes zomaar eens zouden langslopen. Zonder dat er een eeuwigheid van geregel aan vooraf moet gaan.
Hetzelfde geldt eigenlijk voor een paar hele goeie vriendinnen (plus kroost), die wel zullen weten dat ik hen bedoel.
Ik zou mijn familie zo graag eens tonen hoe ik woon, hoe graag ik er woon, en dan niet alleen op dagen dat er iets te doen is, maar ook op een doodgewone doordeweekse dag. Soms gaan er weken voorbij vooraleer we mekaar weer eens zien en dan duurt het vaak maar een paar uurtjes. Drukke agenda’s are killing me.
En uiteindelijk is een uurtje heen en een uurtje terug niet onoverkomelijk, voor veel mensen is dat dagelijkse kost!
Eén januari is nog ver weg, maar -lieve mama en zussen- als we nu eens een Goed Voornemen maken en hier een kléin beetje verandering in brengen?
Jullie zijn méér dan welkom. De koffie staat al klaar.
Maar het leven in deze metropool is nu eenmaal verslavend en het luttele kwartiertje fietsen naar het werk, de vele vrienden die ik hier heb, de ontelbare restaurantjes, de zaterdagmarkt, de diversiteit, deze prachtige stad, het ongelofelijke culturele aanbod, het alles-binnen-handbereik-gevoel, het niet-kunnen-kiezen-naar-welk-tof-café-je-gaat in plaats van geen-enkel-tof-café-in-de-buurt-hebben, ik zou het allemaal niet meer kunnen missen.
Bovendien is onze straat echt zo’n heerlijk dorp-in-de-stad dat ik er nooit meer weg wil. Ik ken bijna al mijn buren bij naam, zelfs de Marokkaanse en Afrikaanse, wie kan dat nog zeggen?
Maar het zou nog toffer zijn mocht ik mijn neefjes en nichtjes elke dag in dat dorp zien opgroeien. Als ik na het werk gewoon eventjes bij ons mama kon binnenspringen voor een tasje koffie. Als ik zomaar eens met mijn zussen op café zou kunnen gaan. Als mijn neefjes en nichtjes zomaar eens zouden langslopen. Zonder dat er een eeuwigheid van geregel aan vooraf moet gaan.
Hetzelfde geldt eigenlijk voor een paar hele goeie vriendinnen (plus kroost), die wel zullen weten dat ik hen bedoel.
Ik zou mijn familie zo graag eens tonen hoe ik woon, hoe graag ik er woon, en dan niet alleen op dagen dat er iets te doen is, maar ook op een doodgewone doordeweekse dag. Soms gaan er weken voorbij vooraleer we mekaar weer eens zien en dan duurt het vaak maar een paar uurtjes. Drukke agenda’s are killing me.
En uiteindelijk is een uurtje heen en een uurtje terug niet onoverkomelijk, voor veel mensen is dat dagelijkse kost!
Eén januari is nog ver weg, maar -lieve mama en zussen- als we nu eens een Goed Voornemen maken en hier een kléin beetje verandering in brengen?
Jullie zijn méér dan welkom. De koffie staat al klaar.
vrijdag 14 september 2007
dinsdag 11 september 2007
Het Honey I'm Home-syndroom en overkokende castrollen
Als ik thuiskom na het werk wil ik direct vertellen aan vriend S. hoe mijn dag was, wat me die dag frustraties heeft bezorgd en dan wil ik de dingen regelen die nog geregeld moeten worden. Soms durf ik zelfs de Verboden Vraag te stellen ("Hoe was het op je werk?").
Als vriend S. thuiskomt, wil hij met rust gelaten worden, de muziek loeihard zetten en op zijn gemak de krant uitlezen.
Probleem 1: ik raak gefrustreerd (van het werk plùs extra frustraties door het feit dat ik het allemaal niet heb kunnen "laten gaan") en het enige dat er dan opzit is beginnen met koken (want vriend S. wil toch niet praten en er moet nu eenmaal gegeten worden).
Probleem 2: ik moet me nog een paar weken behelpen met een elektrisch vuurtje en dan nu Gargamel-stijl: "ik hààt koken op een elektrisch vuurtje!". Ik geraak het vanzeleven niet gewend.
Probleem 3: het water van de pasta kookt natuurlijk over en met dat verdomd elektrisch vuur is dat niet zomaar opgelost. Zeker niet als je geen plaats hebt om de castrol eventjes weg te zetten. Daar sta ik dan, overkokende pot in mijn handen, water dat langs de kast op de grond druipt en het enige dat dan helpt is vloeken. Vloeken tegen de sterren op, vloeken dat het niet meer schoon is.
Ik moet zeggen, het kan fucking goed doen, godverdommeeuh!
En tegen die tijd heb ik toch nog een lekkere Pasta Zonder Frustraties klaar en daarvan begint vriend S. dan weer te praten als een spraakwaterval. (Ok, toegegeven, vriend S. is nóóit een spraakwaterval maar je begrijpt me wel).
En bij u, hoe was het bij u op het werk?
Als vriend S. thuiskomt, wil hij met rust gelaten worden, de muziek loeihard zetten en op zijn gemak de krant uitlezen.
Probleem 1: ik raak gefrustreerd (van het werk plùs extra frustraties door het feit dat ik het allemaal niet heb kunnen "laten gaan") en het enige dat er dan opzit is beginnen met koken (want vriend S. wil toch niet praten en er moet nu eenmaal gegeten worden).
Probleem 2: ik moet me nog een paar weken behelpen met een elektrisch vuurtje en dan nu Gargamel-stijl: "ik hààt koken op een elektrisch vuurtje!". Ik geraak het vanzeleven niet gewend.
Probleem 3: het water van de pasta kookt natuurlijk over en met dat verdomd elektrisch vuur is dat niet zomaar opgelost. Zeker niet als je geen plaats hebt om de castrol eventjes weg te zetten. Daar sta ik dan, overkokende pot in mijn handen, water dat langs de kast op de grond druipt en het enige dat dan helpt is vloeken. Vloeken tegen de sterren op, vloeken dat het niet meer schoon is.
Ik moet zeggen, het kan fucking goed doen, godverdommeeuh!
En tegen die tijd heb ik toch nog een lekkere Pasta Zonder Frustraties klaar en daarvan begint vriend S. dan weer te praten als een spraakwaterval. (Ok, toegegeven, vriend S. is nóóit een spraakwaterval maar je begrijpt me wel).
En bij u, hoe was het bij u op het werk?
vrijdag 7 september 2007
Zal ik u eens gratis en voor niks een paar tips geven om uw dag een beetje op te fleuren?
Tip 1: Onze filmklassieker-opfrisactie gaat nog steeds door en wij hebben gisteren voor u bekeken: Thelma & Louise
Straffe film, straffe actrices, straf verhaal, straffe dialogen en straffe humor. Meer moet dat niet zijn, dachten wij zo!
Tip 2: Over hoe ik onlangs een visje bakte met overschotjes die ik nog in huis had en hoe lekker dat dat was
Soms ontstaan de lekkerste maaltijden nu eenmaal à l'improviste.
Neem een goeie scheut olijfolie, fruit er een paar gesnipperde sjalotjes en look in. Doe er een goeie theelepel rode currypasta (van den Delhaize bv.) bij. Dan een beetje zwarte peper en gember(poeder) en flink wat gesnipperde bieslook. Daarna is het tijd om de vis in je sausje te bakken.
Wij eten tegenwoordig minstens één keer per week tilapia: geen al te dure, stevige, lekkere witte vis en het belangrijkste: we zien er geen graten in.
Tip 3: Over de lekkerste broodjes van 't stad, wat zeg ik, van heel de wereld!
Vergeet de Panos! Ga eens naar A Tavola, een Italiaans restaurantje in de Lange Lozanastraat in Antwerpen waar ze de lekkerste broodjes van 't stad verkopen. Mijn favoriet is een ciabatta met provolone (Italiaanse kaas) en gegrilde courgette met rucola en extra zongedroogde tomaatjes. Een kanshebber voor wat ik zou kiezen als laatste avondmaal. Madre Madonna!
Straffe film, straffe actrices, straf verhaal, straffe dialogen en straffe humor. Meer moet dat niet zijn, dachten wij zo!
Tip 2: Over hoe ik onlangs een visje bakte met overschotjes die ik nog in huis had en hoe lekker dat dat was
Soms ontstaan de lekkerste maaltijden nu eenmaal à l'improviste.
Neem een goeie scheut olijfolie, fruit er een paar gesnipperde sjalotjes en look in. Doe er een goeie theelepel rode currypasta (van den Delhaize bv.) bij. Dan een beetje zwarte peper en gember(poeder) en flink wat gesnipperde bieslook. Daarna is het tijd om de vis in je sausje te bakken.
Wij eten tegenwoordig minstens één keer per week tilapia: geen al te dure, stevige, lekkere witte vis en het belangrijkste: we zien er geen graten in.
Tip 3: Over de lekkerste broodjes van 't stad, wat zeg ik, van heel de wereld!
Vergeet de Panos! Ga eens naar A Tavola, een Italiaans restaurantje in de Lange Lozanastraat in Antwerpen waar ze de lekkerste broodjes van 't stad verkopen. Mijn favoriet is een ciabatta met provolone (Italiaanse kaas) en gegrilde courgette met rucola en extra zongedroogde tomaatjes. Een kanshebber voor wat ik zou kiezen als laatste avondmaal. Madre Madonna!
woensdag 5 september 2007
Kink in de kabel
Vriendlief en ik gingen onze kabelaansluiting opzeggen. Gedaan ermee. Geen rommel meer die via de beeldbuis onze living gaat vervuilen, no siree. Hebben we niet nodig joh, we leggen wel een vinylplaatje op. Of we lezen een Goed Boek. Of beter nog: we klinken op onszelf, met een lekkere Bordeaux uit eenzeeruitstekendjaar, tijdens een Goed Gesprek! Ja, dat gingen we doen. Deze zomer was onze laatste tv-zomer. Want de Canvascrack wilden we toch echt nog niet missen, zeker niet met zo'n druilerige zomer. Maar vanaf de herfst was het gedaan. Dan zou je eens wat zien! No more tv for me. Enkel nog dvd's van goeie kwaliteit.
We betaalden gewoon de rekening niet. Negeren. Hardnekkig negeren. Tussen de stapels rommel op het bureau, alle betaalde facturen en schoolspullen door priemde daar altijd weer de kabelrekening in onze ooghoeken. Maar wij hielden stand. Ondanks de aanmaningen en telefoontjes ja zelfs een huisbezoek van de kabelmaatschappij kon ons niet vermurwen.
We lieten ons niet vangen. Nee nee nee! We zouden er toch geen tijd voor hebben dit jaar. En trouwens, 150 zuurverdiende duiten per 365 dagen, daar kan je toch al eens wat voor kopen, voor in de Nieuwe Keuken bijvoorbeeld.
Dus wij zeiden resoluut NEE en hielden onze poten stijf. Nee aan de zieke consumptiemaatschappij! Nee aan al die irritante reclameblokken! Nee aan mentale vervuiling! Nee aan afstomping en doelloos rondzappen! Nee aan tv-avondjes met chips en dekentjes! Nee aan geile rappers omringd door twaalf halfnaakte grietjes die letterlijk niets om het lijf hebben! Nee aan domme programma's, al dan niet gemaakt met overheidsgeld!
Maar eh.. zondag is er toch wel weer iets interessants op Canvas.
En iets om te lachen gaat er ook wel altijd in, des avonds voor het slapengaan. Catherine Tate, French & Saunders, vaarwel, het ga jullie goed.
En Tribe, op BBC, nog zoiets. En je leert er nog wat van! Hoe had ik anders kunnen weten dat een bepaalde stam in India wormpjes in hun oren houdt om het oorsmeer op te eten? Stel je maar eens voor dat ik dat niet wist.
Of gewoon, eventjes Man Bijt Hond na het eten, altijd goed voor de spijsvertering.
En als je ziek bent, is het natuurlijk ook op doktersvoorschrift verplicht om een hele dag ongegeneerd naar de slechtste programma's te kijken.
Hm. Toch maar eventjes dat rekeningetje betalen. Ondanks alle rommel en onzin toch nog af en toe een paar pareltjes in onze huiskamer binnenlaten.
We betaalden gewoon de rekening niet. Negeren. Hardnekkig negeren. Tussen de stapels rommel op het bureau, alle betaalde facturen en schoolspullen door priemde daar altijd weer de kabelrekening in onze ooghoeken. Maar wij hielden stand. Ondanks de aanmaningen en telefoontjes ja zelfs een huisbezoek van de kabelmaatschappij kon ons niet vermurwen.
We lieten ons niet vangen. Nee nee nee! We zouden er toch geen tijd voor hebben dit jaar. En trouwens, 150 zuurverdiende duiten per 365 dagen, daar kan je toch al eens wat voor kopen, voor in de Nieuwe Keuken bijvoorbeeld.
Dus wij zeiden resoluut NEE en hielden onze poten stijf. Nee aan de zieke consumptiemaatschappij! Nee aan al die irritante reclameblokken! Nee aan mentale vervuiling! Nee aan afstomping en doelloos rondzappen! Nee aan tv-avondjes met chips en dekentjes! Nee aan geile rappers omringd door twaalf halfnaakte grietjes die letterlijk niets om het lijf hebben! Nee aan domme programma's, al dan niet gemaakt met overheidsgeld!
Maar eh.. zondag is er toch wel weer iets interessants op Canvas.
En iets om te lachen gaat er ook wel altijd in, des avonds voor het slapengaan. Catherine Tate, French & Saunders, vaarwel, het ga jullie goed.
En Tribe, op BBC, nog zoiets. En je leert er nog wat van! Hoe had ik anders kunnen weten dat een bepaalde stam in India wormpjes in hun oren houdt om het oorsmeer op te eten? Stel je maar eens voor dat ik dat niet wist.
Of gewoon, eventjes Man Bijt Hond na het eten, altijd goed voor de spijsvertering.
En als je ziek bent, is het natuurlijk ook op doktersvoorschrift verplicht om een hele dag ongegeneerd naar de slechtste programma's te kijken.
Hm. Toch maar eventjes dat rekeningetje betalen. Ondanks alle rommel en onzin toch nog af en toe een paar pareltjes in onze huiskamer binnenlaten.
maandag 3 september 2007
Juffrouw, of, mevrouw
Sommige mensen weten niet hoe ze me moeten aanspreken. Juffrouw, of, mevrouw, mag ik eens iets vragen? (of juffràke en medàm, waar ik woon).
Ja wat is het nu eigenlijk.
Probleem is dat ik ook niet weet hoe ik mezelf moet definiëren. In technische termen is een échte mevrouw al getrouwd, veronderstel ik. Daar val ik in elk geval al niet onder. Ik vind mezelf eigenlijk nog steeds een meisje, hooguit een juffrouw, ook al ben ik al bijna 27.
Vroeger, toen ik nog écht een meisje was, vond ik iemand van 27 zeker weten een mevrouw. Maar de laatste tijd ben ik daar plots zo zeker niet meer van.
Ben je technisch gezien een mevrouw als je je man officieel aan de haak hebt geslagen? Als je kinderen krijgt? Als je dertig bent? Als je veertig bent? Of als je op je zestigste taartjes zit te eten met je vriendinnen, heel de dag klaagt over reumatiek en stiekem voorkruipt in de Delhaize?
Of ben je pas een echte mevrouw als je vindt dat de jeugd van tegenwoordig toch zo losbandig is en dat alles vroeger beter was? In dat geval ben ik gelukkig nog héél lang geen mevrouw. Waarschuw me als het ooit zover komt!
Groeten
van meisje Sarah
Ja wat is het nu eigenlijk.
Probleem is dat ik ook niet weet hoe ik mezelf moet definiëren. In technische termen is een échte mevrouw al getrouwd, veronderstel ik. Daar val ik in elk geval al niet onder. Ik vind mezelf eigenlijk nog steeds een meisje, hooguit een juffrouw, ook al ben ik al bijna 27.
Vroeger, toen ik nog écht een meisje was, vond ik iemand van 27 zeker weten een mevrouw. Maar de laatste tijd ben ik daar plots zo zeker niet meer van.
Ben je technisch gezien een mevrouw als je je man officieel aan de haak hebt geslagen? Als je kinderen krijgt? Als je dertig bent? Als je veertig bent? Of als je op je zestigste taartjes zit te eten met je vriendinnen, heel de dag klaagt over reumatiek en stiekem voorkruipt in de Delhaize?
Of ben je pas een echte mevrouw als je vindt dat de jeugd van tegenwoordig toch zo losbandig is en dat alles vroeger beter was? In dat geval ben ik gelukkig nog héél lang geen mevrouw. Waarschuw me als het ooit zover komt!
Groeten
van meisje Sarah
Abonneren op:
Posts (Atom)