Kussenspringen voor gevorderden

1. Neem zoveel mogelijk kussens uit de zetel en dekens uit de mand. 

2. Leg ze op een grote stapel.  

3. Tel af (één-één-één!) en neem een aanloop.

4. Loop zo hard je kan naar de Kussenberg.  

5. Laat je vallen! 

6. Herhaal tot in het oneindige. 

7. Verdien extra punten met de toevoeging 'Mama-k? Mama-k? Mama-K?' (mama ook).

Veldsla met krepkessaus

Niet die grote lap biefstuk, maar gehakt en spekjes.

Dat is wat vegetariërs het meest zouden missen op hun menu, las ik ooit eens in een vegetarisch kookboek. Voor mij zou dat alleszins kloppen als een bus, want biefstuk eet ik sowieso nooit, gehakt en spekjes daarentegen...

Een van de schuldigen waarom ik er nooit in zal slagen om 100% vegetariër te worden, is mijn moeder. En haar veldsla met krepkessaus. Want als er iets is waar ik mij ziek aan kan eten, dan is het dat wel.

Dat is simpele, winterse armemensenkost, maar zo lekker, jong. Je maakt het zo:

- Kook patatten.
- Was de veldsla.
- Bak spekjes. Schep ze uit de pan. Laat het bakvet in de pan op het vuur.
- Doe wat bloem bij het bakvet en roer goed (zoals je een roux maakt).
- Voeg wat water (max. een glas) toe en blijf roeren.
- Kruid met peper en zout en dan: een scheut azijn. Het moet een beetje zurig smaken.
- Doe de spekjes terug bij de saus.
- Klaar!

Je kan alles netjes in drie vakken op je bord verdelen, maar het lekkerste is het om alles door elkaar te mengen en dan op te eten. Echt waar, dat is zo lekker.

En vandaag en morgen eten we weer geen vlees, dat compenseert, nietwaar.

Groot

Toen ik in het derde studiejaar plots uit mijn oude, vertrouwde dorpsschooltje geplukt werd en op de banken van een meisjesschool in De Grote Stad werd neergeplant, stond ik maandenlang op met buikpijn. Elke dag, weken aan een stuk.

"Ik wil niet naar school, ik kan niet naar school, ik heb bui-huikpij-hijn."

Ik zie mijn mama nog zo voor me. Aan de voordeur, hoogstwaarschijnlijk met binnenin een hart dat brak in duizend gruzelementen. Maar haar handen deden precies het tegenovergestelde en duwden me zachtjes richting auto.

"Ga toch maar, dat gaat wel weer over."

En zo ging het elke dag opnieuw, tot ik op een dag opeens toch mijn draai gevonden had in die nieuwe klas (waar het mij eerst leek dat ik alles verkeerd deed, schreef, berekende, ...). Wat een opluchting moet dat geweest zijn voor mijn mama: een kind dat vrolijk en zonder problemen naar school gaat.

Hetzelfde, maar dan in mini-versie, maak ik nu soms ook mee. Maar dan zijn het mijn handen die Anna aan de kinderverzorgster geven en dan is het mijn dochter die zich aan me vastklampt en hoofdschuddend "Nee. Nee. Nee." roept. Soms zijn er dikke, bolle tranen bij. Soms kleeft ze gewoon aan me vast als superlijm. Soms gaat het wel zonder problemen, maar het is toch altijd een beetje spannend.

Maar vanochtend stapte ze zelf naar binnen. Blij met het vooruitzicht om op de krijtmuur te mogen tekenen, naar de visjes te kijken en snel mee te gaan luisteren naar het verhaaltje dat de kinderverzorgster net aan het voorlezen was.
Niks geen geween, gewoon een dikke kus, poortje open, snel zelf haar plekje zoeken op de mat tussen de andere kindjes en aandachtig meeluisteren.

Wat wordt ze groot.

Het kaartje met één wens:

Zelfmaakcadeau # 3: voor mijn mama

Voor het cadeau voor mama vond ik het snelst inspiratie. Op 'vakantie' in Utrecht zagen we vilten onderleggers. Gewoon dik vilt in rondjes gesneden. Het enige dat daar ongewoon aan was, was de prijs. Amai, mijne frak!

 

Mooie rondjes snijden uit vilt is niet echt mijn talent, laat staan zés mooie rondjes snijden. Dus sneed ik zes vierkanten uit drie kleuren vilt. Daarbij nog een bewaarbakje -met mijn allereerste festonsteek ooit- en het startschot was gegeven.

 

Het tweede cadeau voor mama was een tussendoortje: vier grote knopen kregen ook bezoek van de rode spuitbus en ik kleefde een magneet tegen hun poep. Ideaal voor een mama die graag naait en alleen maar kinderachtige magneten op haar koelkast heeft. ;-)

 

 

Aan het laatste pakje had ik meteen ook het meeste werk van allemaal: een tas -van vilt, what else- om haar breiwerk in te bewaren.

 

De inspiratie vond ik hier, maar ik zal nog veel moeten oefenen voor ik zo'n prachtexemplaar kan borduren. Intussen heb ik alvast wat geoefend met deze vogeltjes, goed begonnen is half gewonnen. Toch?

En zo zat deze zelfmaakkerst erop. Het cadeautjes uitpakken was dit jaar leuker en specialer dan anders, iedereen had echt moeite en liefde in de pakjes gestoken, zo schoon!
Toch ben ik stiekem blij dat het ook weer achter de rug is. Simpel was het niet, maar we gaan ons deze editie zeker en vast langer herinneren dan alle andere samen!

Zelfmaakcadeau #2: voor het neefje van zestien

Toen ik zestien was, kreeg mijn oudste zus haar eerste baby. Nu is die eerste baby gewoon zelf al zestien! Binnenkort kan hij dus komen babysitten op onze baby('s). Hoe zot is dat!

 

 

Maar jongens van zestien, wat mààkt een mens daarvoor! Die zitten toch heel de tijd achter hun laptop en als ze daar niet zitten, zijn ze aan het sms'en..

 

Ha! Wacht eens efkes...

Een laptoptas en een gsm-zakje, aja!

In dikke vilt en met een festonsteek vastgezet. Dat viel eigenlijk nog goed mee om te maken.

De velcro om de laptoptas open en dicht te doen had ik er nog niet opgekleefd, omdat ik niet wist hoe groot of hoe dik zijn laptop was. Té groot, zo bleek achteraf, ik zal nog een laptoptas moeten maken. Of hij moet een nieuwe laptop kopen, dat kan ook natuurlijk.

Mijn wederhelft brandde ook nog een cd met 16 klassiekers die elke jongen van 16 zou moeten kennen en klaar was deze kees!

Morgen: derde en laatste deel van deze reeks. Deel 1 lees je hier.

Zelfmaakcadeau #1: voor mijn zus

 

Dit jaar deden we bij ons thuis van de zelfmaakcadeautjes. Makkelijker gezegd dan gedaan, eigenlijk, hoewel ik -nu alles voorbij is- natuurlijk weer 101 ideeën krijg voor dingen om te maken.

 

Maar soit, dit werd het cadeau voor Eefje, mijn-creatieve-zus-die-eigenlijk-alles-al-heeft:

• een gepimpt houten dienblad, overspoten met rode verf
• het boek de Tafels Van Amandine, niet helemààl maar toch een beetje zelfgemaakt
• Mexicaanse bruidskoekjes (recept uit Goed Eten van Dorien Knockaert, dat trouwens ook 2x onder kerstboom lag dit jaar), verpakt in een bruin patisseriedoosje met oranje zijdepapier erin - waar hadden we dat nog gezien? ;-)

Morgen en overmorgen: deel 2 en 3 van de reeks!

Het verhaal van Secret Santa en hoe hij ons op de laatste vrijdag van het jaar om 8 uur 's ochtends wakker belde

Deze kerstvakantie worden wij verwend met een dochter die slaapt tot 9 uur 's ochtends en zelfs langer. Wij lagen gisteren dus nog allemaal in diepe winterslaap toen we om 8 uur de bel hoorden rinkelen (twee keer, trouwens, echt waar!).

 

Toen ik door het opzijgeschoven gordijn een busje van De Belgische Posterijen zag staan wist ik hoe laat het was: Secret Santa Time! Jeuj! 

 

 

En ik was duidelijk niet de enige die benieuwd was naar het cadeau. Maar ik heb toch even gewacht om min of meer fatsoenlijke foto's te kunnen maken van het Grote Uitpakmoment.

Check die zalige tekeningen op de doos. Die neus van Rudolph! 

 

Die kerstmutsen!
Die baby in mijn buik!

 

 

Die schone engelenvleugeltjes!



Helemaal bovenin de doos zat een lieve kerstkaart van Maaike, van de blog van Isla en Miro. En daar zit duidelijk iemand met heel veel tekentalent in de familie!

 

Het eerste cadeau was een een potje met een supergrappige olifant met lange poten en enorme oren. (Wel grappig, we hebben allemaal precies veel inspiratie gevonden bij Oontje dit jaar - in mijn pakket zaten ook twee geschilderde deksels-met-diertjes ;-).

 

Anna vond het allemaal even heerlijk, vooral de 'koeka' vond ze interessant natuurlijk. In het tweede potje zat een hele mooie parelketting -'ooooh'- en op het potje stond een lieve, bolle kip. Zalig!

 

 

En een tijdje later snapten we waarom de doos zoveel woog: er zaten bakstenen in! Met daarop heel leuke kabouters -'bota'-. De origineelste boekensteunen die ik al gezien heb in heel mijn leven, echt zo tof! 

 

Wat een heerlijk geschenk -en ik was overduidelijk niet de enige die daar zo over dacht. Dankjewel Lieve Maaike, Isla en Miro, jullie cadeautjes zullen hier ontzettend gekoesterd worden.

 

 

Bovenstaande foto is de enige foto van mijn eigen Secret Santa-cadeau. Voor meer was geen tijd want mijn twee Secret Santa Delivery Boys waren aan het wachten...

 

Het is een foto van de Mexicaanse bruidskoekjes uit het boek 'Goed Eten' van mevrouw Jonge Sla. Koekjes die ik deze Kerst aan zowat iedereen cadeau heb gedaan. Voor mijn hele Secret Santa-verhaal moet je dus gaan lezen bij Eva.

 

Bij deze nog een extra special thank you aan mijn fantastische Secret Santa Delivery Boys!

En dankjewel Tess voor weer een geslaagde editie. Applaus voor jezelf!

Sarah staat achter

Oei, oei. Dat is hier maar een triestige bedoening, de laatste tijd, ik weet het. 't Is nochtans niet dat ik de hele dag misselijk in de zetel lig of geen poot kan uitsteken door zwangerschapsvermoeidheid: het tegendeel is waar!

Ik loop over van energie (meestal toch), de dagen vliegen voorbij en er staat nog zoveel op mijn lijstje. Dingen die volgende week alweer afgevinkt zullen zijn, dus dat komt allemaal in orde.

Maar in tussentijd ben ik druk bezig met -oh, verrassing- de kerstcadeautjes. Toch hoef ik niet veel winkels af te schuimen, buiten de Ava en de Banier: we maken de meeste cadeautjes namelijk zelf dit jaar. (By the way, dat klinkt stukken makkelijker dan het eigenlijk is. Maar het wordt zo leuk!)

Nu wil ik graag wel foto's tonen van al die dingen in de maak, maar daarvoor zal u nog even moeten wachten tot volgende week. 't Is dat de ontvangers van al die cadeaus hier ook meelezen, natuurlijk.

Weet u wat, ik zet hier alvast een andere foto. Kwestie van toch nog even in de kerststemming te komen.

Anna heeft het kerstlichtjes-gen alvast van mij geërfd. Dat betekent dat we toch al zeker één jaar in de meerderheid zijn hier. Hoera! :-)

De tafel

Onlangs mocht ik eindredactie doen voor een heerlijk boek: De Tafels van Amandine. Nu denk je bij tafeldecoratie misschien direct aan vrouwenbonden en bloemschikcursussen, maar dit boek heeft mijn kijk daarop toch grondig door elkaar geschud!

Hier geen kneuterige knutsels of dertien-in-een-dozijn-tafels, maar originele ideetjes, vaak zelfs met gerecycleerde of héél makkelijk te vinden spullen. Wel altijd sober en puur en toch bijzonder. Servetringen van blikjes tomatenpuree, een adventskalender met broodzakjes of bloemstukjes met citroenen, to name but a few.

Zondag kwamen de overburen brunchen en ik liet me inspireren door het boek. Want ik ben meestal de madam van veel ideeën in het hoofd en weinig op tafel, maar nu staan er een paar dingen in het boek -zoals een snelle manier om servetten te vouwen- waardoor ik met heel weinig moeite toch een tafel kreeg waar de buren zich welkom aan voelden. Of dat hoop ik toch tenminste. :-)

 

Hey, ik had zelfs naamlabels-met-muntjes-erin gemaakt.

 

 

Speekmedaille voor mij!

Sarah telt af

Kan iemand vragen aan Sinterklaas om zich te haasten, ik wil mijn kerstboom zetten! Dat hij maar rap hier is.
Maar ik heb een excuus gevonden om toch al een béétje kerst binnen te smokkelen: een adventskalender. Ah, ja, want die begint morgen al! Eerst wou ik zo'n typische, met van die klapdeurtjes en eigenlijk-niet-zo-lekkere-chocolatjes.

Maar toen kreeg ik een beter idee. Of beter: ik pikte een beter idee (check de adventskalenders op www.ohhappyday.com) en ik ben zo blij dat ik dit jaar een excuus had om er eindelijk zelf eentje te maken!

In de donkere dagen gaat het mij echt niet om de grote cadeaus, wel om elke dag net een beetje warmer en lichter te maken en niet opeens wakker te worden en plots te beseffen dat het al Tweede Kerstdag is.

Een schilderij maakte plaats voor een paar gevulde enveloppen en voilà: mijn adventskalender was geboren, hallelujah hallo.

De envelopjes waren supermakkelijk om te maken: lang leve mijn stokoude maar degelijke printer! Er zitten kleine prulletjes in: letterkoekjes, uitdeeldoosjes met rozijnen (van de Hema), magneetjes, een kindereitje, een armbandje, een ballon, ... en op 25 december: fiseekes!

Ik plakte alles in ongeveer 7,5 seconden op met mooie washi-tape van bij In-Pakt. Eergisteren besteld en vandaag al tegen mijn muur, hoera!

 

U ziet, op 12 december zit er een groot cadeautje in, spannend he!

Nu duimen dat Anna even enthousiast is als haar moeder.

U trecht toch ook?

Wij trokken eens naar Utrecht.
De dochter lieten we achter bij een stel contente grootouders.
Wij sprongen met een krant en een meeneemkoffie op de trein richting 'Olland.

En we zagen dat het goed was.

Ze hebben daar bijvoorbeeld elke zaterdagvoormiddag een lapjesmarkt.

De regen was spijtig voor mijn kooplust, maar gunstig voor mijn portemonnee.

 

Verder is daar ook de hoogste kerktoren van Nederland.

Het deel tussen de toren en de kerk zelf
werd ooit blijkbaar verwoest door een storm,

waardoor er nu een brede straat door de kerk loopt. Echt.

 

 

En zalig prachtige grachten.

Een beetje zoals Amsterdam maar dan zonder de luidruchtige toeristen.

Zondag zagen we zelf verschillende kajakkers op het water!

 

 

Eén van de hoogtepunten van onze Nederlandse dagen is altijd... borreltijd!

Stom eigenlijk, want bitterballen en pintjes, die hebben ze hier natuurlijk ook.

Maar toch, maar toch.

 

 

Tussendoor nog efkes stoefen met mijn lief/man.

 

 

Ook een paar fijne platenwinkels, daar in Utrecht.

De winkel op deze foto wint de award voor hoogste High Fidelity-gehalte.

Maar dan the final episode, waarin de twee hoofdrolspelers op pensioen zijn

en toch nog elke dag wat voor zich uit gaan zitten brommen.

 

 

We sliepen in een mooi, gezellig hotelletje: Mary K.

Daar deden we iets wilds.

Iets wat we van ons hele leven nog nooit gedurfd hadden.

En zelfs zonder op voorhand te weten hoeveel het ons zou kosten.

We pakten iets uit de minibar. Woehaa!

 

 

De volgende ochtend/middag was er een heerlijke brunch bij De Bakkerswinkel,

terecht een gevestige waarde in de stad.

Zoveel hoekjes en kantjes dat die zaak had,

en overal vonden ze wel een plekje voor hongerige gasten.

Dat moet je die Nederlanders toch nageven:

ze zijn echt heel creatief met elke centimeter ruimte die ze kunnen benutten.

 

 

Ik weet niet wat dat is met mij en ontbijtzaken,

 maar telkens als ik in ééntje kom, krijg ik de neiging om er zélf een te openen.

Dat lijkt mij zo romantisch en idyllisch en rustgevend en zen:

koffietje drinken, taartje bakken, pistoleetjes halen, sapjes persen, ...

Maar dat stel ik me allemaal ongetwijfeld veel rooskleuriger voor dan het echt is.

 

 

Het menu van de Bakkerswinkel bevatte trouwens nog een subtiele hint.

Dat zagen we trouwens in meerdere horecazaken in Utrecht.

Eén jongeman werd ook daadwerkelijk aangesproken toen hij zijn telefoon toch bovenhaalde.

Nog niet zo'n stom idee, vind ik!

 

 

Utrecht is natuurlijk ook de stad van Dick Bruna, oftewel mijnheer Nijntje.

 

 

Naar het Dick Bruna-huis willen we ook zeker nog eens terug met Anna.

Ik denk dat kleine kindjes hier echt hun hart kunnen ophalen.

Voor ons was het allemaal een beetje kort en beknopt -

buiten het filmpje dat toonde hoe Mr. Bruna die Nijntjes nu eigenlijk tekent: fascinerend!

Stiekem bleven we eigenlijk een beetje op onze honger zitten.

 

Maar dat maakte op zich niet uit: konden we sneller gaan borrelen!

Want dat is toch wat ik altijd het hardste kan missen nu we een dochter hebben.

De brunch laten overgaan

in een tussendoortje

in de lunch

in de borreltijd

in het avondeten.

 

Intussen moet er niks, 

alleen maar de krant lezen en winkelen en bijpraten en koffie drinken.

 

En toch: als we dan na een weekendje die prachtdochter van ons terugzien,

dan is de liefde weer eens zo groot.

 

Hoera voor Utrecht,  hoera voor ons!

(en ook hoera voor de grootouders!)

 

 

 

 

 

 

 

't Is gebeurd!

Mijn inschrijving voor Secret Santa is binnen! En mijn moodboard is ook ingeleverd. Het is stiekem hetzelfde als vorig jaar, maar dan een beetje uitgebreid. Ik kreeg vorige keer namelijk de stille hint van mijn Secret Santa dat mijn moodboard nogal vaag en onduidelijk was. Maar dat vind ik dan weer een van de leukste dingen aan zo'n collage: het laat ruimte voor interpretatie.

Hierbij alvast een paar richtlijnen ter geruststelling voor mijn Secret Santa:

• Relax. Ik bijt niet en ik ben sowieso blij met elke verrassing waar een (klein) beetje over is nagedacht. Er staan stofjes en naaibare spulletjes in mijn moodboard, maar eigenlijk zou ik er wel dingen bij kunnen blijven kleven. Ik vind stofjes leuk, maar ook papier, stempels, boeken, bloemen, eten, ... Echt waar, ik ben niet zo'n moeilijk mens. Vraag maar aan mijn wederhelft.
• Onze dochter, Anna, heeft momenteel maat 86, en ze gaat richting maatje 92. Laten we zeggen dat ze een beetje reserve heeft. (vooral aan de bovenkant van haar lijfje want haar benen zijn niet zo lang ;-)
• Rond 1 mei krijgen we nog een baby maar we weten nog niet of dat een jongen of een meisje wordt. En als we dat wel weten gaan we dat ook (proberen) niet (te) zeggen. Hè hè.
• Veel plezier met je secret mission!

Dit jaar heb ik mijn kant van de familie trouwens -eindelijk!- zover gekregen om zelf de cadeautjes te maken. Wat dat gaat worden vroeg ik me -nadat we de namen getrokken hadden- plots wel af, maar we zien wel. Ik vind het alvast héél leuk en spannend. En vooral het vooruitzicht om nog maar de helft van de kerstinkopen te moeten doen vind ik ongelofelijk leuk.

Maar eerst Sinterklaas. Ik doe alvast mijn best met de kruidnoten hier. Dank u, Hema!

Secret Santa is coming to town!

Joepie, Tess organiseert weer een Secret Santa cadeautjesuitwisseling onder bloggers!

Misschien herinnert u zich deze nog? Dat vestje dat wij toen voor Anna kregen, dat heeft ze zo ongeveer elke dag gedragen tot het haar echt belachelijk veel te klein was. En mijn cadeautjes waren voor Tess zelf, heerlijk om te maken.
Omdat ik zo enthousiast ben over dit zalige, hartverwarmende initiatief roep ik alle bloggers uit België én Nederland op om snel in te schrijven. Ik heb dat ook nog niet gedaan, maar het staat deze week op mijn to do-lijstje.

Hoort u het in Keulen donderen? Lees dan hier alles over Secret Santa editie 2012 en dan bent u in één klap mee met waar het de komende weken in héél veel blogposts van mij -en anderen- over zal gaan.

Ho, ho, ho!

Two is the magic number

Bij mijn laatste post staat 2 oktober. Vandaag is het 2 november. Niet goed bezig, feitelijk, ikke. Maar ik heb excuses.

1. Vorige dinsdag waren wij 2 jaar getrouwd.
Echt waar. Twee jaar al. Zo snel gaat dat dus. Zot he! En nog altijd wreed content, eigenlijk feitelijk. Niet dat we het al hebben kunnen vieren, maar dat maken we volgende week goed, met een korte trip naar Utrecht. Tips, iemand?

2. Werk, werk, werk. Druk, druk, druk.  
Maar dat is niks nieuws. En dat is eigenlijk ook wel goed, gezien de crisis en al. Dus ik wil daar niet over klagen. Maar er komt wel minder geblog van.

3. Binnenkort hebben wij 2 kindjes!
Jep! Ik ben terug in positie. Volgend jaar ga ik de Dag van de Arbeid wel heel letterlijk moeten nemen, want de baby zou er rond 1 mei gaan komen. Ook zot he! Maar wel héél leuk.

En nu hopen dat het niet weer een maand duurt voor ik nog eens tijd, inspiratie en zin ga hebben om een volgende blogpost te schrijven.

Fingers crossed!

Kinderen zijn goed voor uw ego.

Sta ik gisteren met mijn dochter voor de spiegel.

Zeg ik (hees, maar nog net verstaanbaar):
"Ooh, kijk eens, wie is dat mooie meisje daar in de spiegel?"

Antwoordt mijn dochter: "Mama."

Ik hartje alles

Als er één foto is die alles zegt over hoe ons leven momenteel is, dan is het deze wel. Hier zit alles in: de rommel, maar ook het plezier. De chaos, maar ook de tijd die we maken.
Ik hartje deze foto. Ik hartje S. Ik hartje Anna. Ik hartje de herfst. Ik hartje deze tijden!

En deze foto. Och mensen, toch, daar smelt ik van. Want dat mevrouwtje van ons, dat zit daar in haar pyjamaatje in haar eigen stoeltje haar eigen boekjes te lezen. Vorig jaar deze tijd moest ze nog aan de fruitpap beginnen. Heerlijk, toch. 

PS: intussen stond er hier al twee keer pompoensoep op het menu. Eén tip voor zee siekrèt ingredient - met dank aan de tipgeefster uit de vorige post -: rode paprika!

Soep, soeper, soepst

Terwijl ik dit schrijf, borrelt de groentesoep op het vuur. Dat is -zonder te stoefen- een talentje van mij, soep maken. Rechtstreeks geïmporteerd in mijn genen - dank u, mama!

Ik kom namelijk uit een huis waar altijd soep op het vuur stond. Elke dag na school: soep. Op zaterdag, met de kater: soep. Op zondagmiddag: soep als voorgerecht. Ik denk niet dat er één soep is die ik niet lust. (Of het moet de snottebellensoep zijn, maar dat is dan weer een ander verhaal.) Volgens mij is soep ook het allerbeste bestrijdingsmiddel tegen dat zoute hongertje dat u 's avonds na het werk naar de chipszak laat grijpen.

Bij deze roep ik deze herfst uit tot supersoepherfst. Want hoe graag ik ook soep eet, meestal maak ik -in willekeurige volgorde- groentebouillon met vermicelli, pompoensoep, erwtensoep, wortelsoep of tomatensoep. En dan een hoop gemalen kaas erin laten vallen en laten smelten tot één lange, draderige klodder. Heerlijk!

Maar nu vraag ik aan u: stel dat ik bij u soep zou komen eten, welke soep zou u mij dan serveren? Met andere woorden, wat is uw aller-, allerbeste soeprecept? Als u het mij doorgeeft, maak ik het dit najaar klaar.

Pas op, hier loopt een peuter rond die veel tijd van me vraagt. En ook 'lui zijn' is een niet te onderschatten talentje van mij, dus recepten waarvoor vier pannen en zeven castrollen nodig zijn, mag u achterwege laten. En wat Jeroen ook zegt, om zelf bouillon te maken heb ik ook meestal geen tijd.

Voilà.
Ik ben benieuwd!

Het hek is van de limonadedam

Het begon allemaal met de hibiscusijsthee van Jonge Sla. Telkens ik die maak, is die op nog voor ik er zelf van kan drinken! Zo lekker, seg.

Enfin. Dit weekend was het -denk ik- wel warm genoeg om me eens aan citroenlimonade te wagen. Zo verfrissend, en dan nog zo makkelijk - had ik dat eerder geweten! Dus toen was het hek helemaal van de limonadedam.

Maandag naar Dille & Kamille voor beugelflessen en een boekje over limonade maken (Uit de tuin in de fles, beetje oubollig en belerend, maar wel leuke recepten). Er staan ook wijn- en bierrecepten in, maar dat zie ik mezelf precies nog niet doen.

Vandaag toverde ik zes bakjes blauwe bessen om tot drie flessen limonade. 't Is te zeggen, in het boek heet het 'zwartebessenlimonade', maar euhm.. oeps, precies de etiketjes nog even aanpassen!

Iemand al dorst?

Citroenlimonade
(eigen brouwsel uit verschillende bronnen samengeraapt)
300 ml. water
2 citroenen
330 gr. fijne suiker

Pers de citroenen uit. Hou het sap apart.
Doe de suiker bij het water en de uitgeperste citroenen (wel eerst schillen of goed schoonschrobben als ze niet biologisch zijn). Breng alles aan de kook en laat 15 minuten zachtjes pruttelen. Tussendoor goed roeren.
Schep de citroenen eruit, laat het mengsel goed afkoelen (ev. kan je het zeven) en roer het citroensap erdoor.
Nu heb je citroensiroop, die je nog moet aanlengen met water, bv. 1 deel siroop op 3 à 5 delen water.

Zwartebessensap met blauwe bessen
(uit het boek 'Uit de tuin, in de fles')
800 gr. blauwe bessen (of zwarte)
500 gr. kristalsuiker
500 ml. water
sap van 2 citroenen

Was de bessen goed, meng ze met het water en de suiker en breng aan de kook.
Roer goed om de suiker op te lossen.
Laat alles 5 minuten koken, doe er dan het citroensap bij en laat nog eens 5 minuten zachtjes koken.
Als alles afgekoeld is, zeef je het sap (neteldoek of zeef) en giet het in een mooie fles.

Wel nog even proeven, soms moeten sapjes of siropen een beetje aangelengd worden met water. Ik heb mijn sapjes bijvoorbeeld niet graag mierzoet en plakkerig.

Mijn mama zou zeggen: "Wat een gedoe, en dat plakt en dat is zo'n gesmos."
Maar ik zou vooral zeggen: "Schol!"

Naar Villa Augustus in augustus

Toen we terugkwamen van Friesland passeerden we langs Dordrecht. Even overwogen we nog om een nachtje te stoppen bij Villa Augustus, de verbouwde watertoren plus enorme moestuin plus marktcafé plus restaurant plus winkeltje-waar-je-hebberig-van-wordt plus bakkerij. Ik had er al zoveel goeds over gelezen op allerlei blogs, en dan pas ook nog bij Mme Zsazsa herself. Enfin, ik kon eigenlijk niet wachten om er naartoe te gaan!

Maar met een peuter erbij leek ons dat toch weer iets minder, dus dat plan belandde in de vuilbak. Gelukkig boekte mijn wederhelft stiekem een nachtje aldaar, twee maanden later. Zonder dochter. Soms eens gewoon terug lief van zijn en niet alleen mamamamama zijn, mensen toch, dat kan toch zo'n deugd doen, he.

Om mijn beloning (naar Villa Augustus dus) te verdienen, moest ik eerst wel een beetje peddelen door de Biesbosch. 't Is te zeggen: ik heb me laten varen, want ik had het te druk met rondkijken - zo mooi is het daar. Zeg maar sprookjesachtig eigenlijk, met al die kleine kreekjes en rustige rust. Mocht je trouwens middenin de Biesbosch willen logeren, dat kan ook, want er is een jeugdherberg. Die gaan we volgend jaar zeker eens testen - met dochter!

En in de late namiddag betraden we het walhalla der walhalla's: Villa Augustus. De kamer op zich was nu niet zo fantastisch om over naar huis te schrijven, maar dat hele pakket met moestuin en restaurant en nog zoveel meer, dat was het wat die '24 uur van Dordrecht' zo super maakte!

Als ik ooit een café heb, wil ik ook zo'n supergrote leestafel! 

Eigenlijk pendelden we continu tussen het restaurant (in het ene gebouw) en het hotel (in de watertoren). 

Heerlijk aperitiefje - dutje.

Heerlijk diner - dutje.

Heerlijk ontbijtbuffet - dutje. 

Zalig! Oh ja, neem een dikke portefeuille mee als je gaat, want aan al het moois en lekkers in dat winkeltje is het moeilijk weerstaan.

We trokken ook nog even Dordrecht in, waar het moeilijk was om een terrasje te vinden dat kon tippen aan het terras van Villa Augustus. 

Maar ze hadden er wel een Groothoofdspoort. Echt iets voor S.! 

En de platenzaken van Dordecht kennen we nu ook op ons duimpje. Inclusief Floris de hond. Dit piepkleine, volgestouwde platenwinkeltje was eigenlijk nog het gezelligste 'café' dat we gevonden hebben. Koffietje?

Uitslapen. Bijpraten. Plannen smeden. Hard lachen. Geen pampers of fruitpap. Wijn met sloten. Dutjes. En dan halverwege de terugrit niet meer kunnen wachten om die dochter van ons terug te zien. Geweldige combo!