Revolutionair!

Voor alle boeklovers out there!

Dansen in de living

Een ex-collega vertelde me ooit het geheim van 25 jaar huwelijksgeluk (and counting): hij en zijn vrouw dansen nog regelmatig in de living, zomaar, als ze daar zin in hebben.

Toen ik onlangs aan een buurvrouw vertelde dat hier ten huize ook regelmatig rechtgesprongen en volop gejived, geslowd, gesprongen of gehiphopt wordt bij een goeie plaat, keek ze me met grote ogen aan.

Nu dacht ik dat iederéén wel eens danste in de living? Niet dus!
Nochtans is dat zo plezant! Ik geef alvast een voorzet, 't is toch bijna weekend. En mijn zussen verjaren vandaag. En ge kunt toch niet naar buiten want het regent. En het is sporten zonder dat ge u ervoor in en onnozel pakske moet hijsen.

Redenen genoeg dus! Als u daar al een reden voor nodig heeft.
Kies maar een plaatje uit: waar wacht u nog op eigenlijk?

Brief met Richtlijnen tot Verbetering der Concerten in het Vlaamsche Muzieklandschap

Beste dames & heren concertorganisatoren van het Vlaamsche land

Ik hou van muziek! Ik hou van concerten! Ik ga ervan uit dat u uw stelligste best wilt doen om al uw concertgangers tevreden te stellen. Daarom geef ik u graag een paar tips, volledig gratis en voor niks. Deze richtlijnen zullen er zeker voor zorgen dat u mij in de toekomst nog beter van heerlijke concerten kan dienen. Waarvoor bij voorbaat dank.

Gelieve vooreerst geen vreemd geurende mensen meer binnen te laten op een door u georganiseerd evenement. Om alle misverstanden te vermijden herhaal ik voor u nog even de Definitie der Vreemd Geurende Mensen:

• mensen die voor het optreden snelsnel een kebab of overdreven veel scampi's met look naar binnen hebben gestoken (ademwalm)
• naar verschaald zweet ruikende mensen (uit oksels en/of andere lichaamsholten)
• overdreven geparfumeerde mensen

Voorts vraag ik u ook vriendelijk doch dwingend een minimumafstand van een halve meter rond mij te willen vrijwaren. Dit om te voorkomen dat ik voortdurend opbots tegen:

• de oksels van hierboven reeds genoemde naar verschaald zweet ruikende mensen
• ellebogen en handen van overdreven enthousiaste dansers
• plateaus vol bier

Vervolgens zou ik het enorm appreciëren als u geen mensen groter dan 1m60 binnenlaat op uw evenement. Aangezien ik zelf ongeveer 1m65 meet, wil dat zeggen dat ik ook effectief eens iets zou kunnen zién van wat er zich op het hoofdpodium afspeelt. Achterkanten van mensen en af en toe de bovenkant van het getoupeerde kapsel van een backing vocal zijn best interessant, maar gaan op de duur toch ook vervelen.

Ik begrijp dat dit een moeilijk te realiseren richtlijn is, maar ik vrees dat het de enige oplossing is, daar het dragen der hakken mij tot nu toe helaas enkel pijnlijke voeten (en dus geen beter uitzicht) heeft opgeleverd.

Ook krijgt u van mij eeuwige dank als u bij het binnengaan der concertzaal aan uw tickethouders zou willen vragen of zij al dan niet gekomen zijn om naar het concert te kijken, dan wel om resp. de perikelen van hun jongste kind / de mails van die vervelende collega / liefdes- en/of seksleven uitgebreid te komen bespreken. Gaat het om het laatste geval, gelieve hen dan vriendelijk doch dwingend de weg naar het dichtstbijzijnde café te willen verwijzen.

Bovendien stel ik het ook ten zeerste op prijs als u volgende mensen zou weigeren aan de ingang:

• mensen die de ellebogen schrap zetten om mij zo de toegang naar de voorste regionen te ontzeggen - ook al stond ik daar op voorhand al en ging ik gewoon even naar het toilet
• mensen die zich op het laatste nippertje hardhandig een weg banen naar de voorste regionen
• mensen die groter zijn dan mij (1m65 dus) en van plan zijn om vlak voor het begin van het optreden pal voor mij neus te komen staan
• mensen die heel de tijd aan hun lief plakken

Als u er dan ook nog eens voor zou kunnen zorgen dat de temperatuur binnenskamers aangenaam is en de rookwalm buitenblijft, dan bedank ik u alvast voor uw bereidwillige medewerking.

Getekend, met de meeste hoogachting, 

Sarah

Radiostilte

Ja, euh, stil hier, he? Het lijkt wel of heel blogland in een semi-comateuze toestand is geraakt. Maar ik vind het eigen wel leuk zo, een lekker traag tempo. Dan kan ik tenminste ook eens wat andere blogs lezen en er zelfs nog een reactie op plaatsen ook. 

Het is een beetje zoals het platteland, maar dan op het internet. Geen technostress. Geen achterstallige blogstukjes die je in één ruk moet bijlezen. Geen wanhoop omdat er weer zoveel moois genaaid wordt en jij dat nooit allemaal zelf kan omdat je jezelf heel de tijd zit te vergapen aan al die prachtige dingen op je scherm. Gewoon rielèkst meedeinen op de vlaagjes zomer die af en toe komen aangespoeld.

Hoewel: zomer... Met dit weer begin ik me alvast te verheugen op de herfst. En op Sinterklaas. En op Kerstmis. Ja, ik ben een ongelofelijke sucker voor thema's. De kleuterjuf in mij wordt er spontaan nostalgisch van!

En ik begin intussen ook al gezellig af te tellen naar mijn verjaardag, als u het niet erg vindt. Al van kindsbeen af betekende een nieuw schooljaar immers ook dat mijn verjaardag(sfeestje) er bijna aan zat te komen. Blààdjes heb ik geteld op de Druivelaar-kalender, elk wc-bezoekje opnieuw. En alvast het mopje van 18 november vanbuiten geleerd. Alsook mijn patroonheilige, maanstand en het uur van de zonsop- en -ondergang. En berekend hoe lang ik nog moest slapen.

Ik ben er nog altijd niet helemaal vanaf. En ook al zei ik vorig jaar dat ik geen cadeautjes wou, ik heb er nu toch twee bedacht, voor de hardnekkige cadeautjesgevers:

1) Een pastamachine.
2) Een koekoeksklok. Zo'n echte. Uit het Zwarte woud. Schwarzwald, jawohl. Zo eentje met voor elk uur een ander vogeltje - wie vertelde me dat onlangs toch ook alweer? Of eentje met eekhoorntjes en kabouters. Maar anders is een gewone ook goed, hoor. Ich bedanke Ihnen.

Tschuss!

O ja nu heb ik nog niet verteld hoe het bij de Kleine Reuzin en de Duiker was. Druk! En en... euh ja, gewoon druk. Véél te druk. We zijn er niet lang gebleven. Jammer, dat iets waar je vier jaar geleden spontaan kippenvel van kreeg nu gewoon het tegengestelde daarvan was. Jammer, jammer. Ik denk dat mijn nichtjes het gekkebekkentrekken en de speeltuin achter de hoek eigenlijk leuker vonden. Niet moeilijk, ze hadden dan ook wel de Magische Sleutel gevonden. Die moet ik misschien toch ook maar eens uitproberen.

PS: als u een niet onknappe, ongeveer 35-jarige, betrouwbare man zonder zweetvoeten bent en u ziet dat linkse nichtje wel als stiefdochter zitten: mijn zus zoekt nog een lief! :-)

De zon komt eraan!

Op play drukken, ogen dicht, diep inademen en daarna lekker kwistig met de zonnecrème en hup, naar buiten, want de Reuzin en de Duiker komen! Hoera, hoera, hoera!

29 jaar en 9 maanden

Gisteren deed ik de voordeur open en zag ik het papier (linksonder op de foto). Erachter stond een trosje uitgelaten vrienden. Ze kwamen om mijn 29 jaar en 9 maanden te vieren! Bij mijn 29ste verjaardag wou ik immers geen cadeaus, maar liever 'iets gaan doen'. En dat bleek dit verrassingsfeestje te zijn! Enkele seconden later werd ik overspoeld door de lekkerste hapjes, liters wijn en het besef dat ik toch maar een dikke gelukzak ben.

Samen met je vrienden een overheerlijke tiramisu, met daarin je naam, geschreven in chocoladetabletjes, opsmullen, zomaar op een woensdagavond, dat is het mooiste verjaardagscadeau dat er is! 

Over potjes en dekseltjes

Zo'n lief lief om naast wakker te worden, ik wens dat trouwens echt iederéén toe. Ik wou dat alle vrienden, vriendinnen, zussen en mama's van de wereld ook het dekseltje op hun potje vinden. Maar hoe hard ik dat ook wil, ik kan daar helaas weinig aan doen. En dat vind ik nu eens echt -excuse my French- pipikaka!

Waar zitten toch al die matches made in heaven? En die prinsen op hun wit paard? Zouden ze de weg naar hun droomprinses niet vinden? Of zou ze de bel niet horen? Misschien is de bel kapot en zit ze net naarstig in de Gouden Gids te bladeren, op zoek naar een bekwame elektricien om de boel te repareren, terwijl ze alleen maar de deur zou moeten opendoen?

Of zouden sommige potjes geen dekseltje vinden dat goed genoeg is voor hen? Potjes die altijd wel een deukje in het deksel ontdekken, of vinden dat het handvat toch wat charisma mist. Of misschien zijn er potjes die vinden dat zij zélf bij geen enkel deksel passen. En dan heb je altijd ook potjes die op twee dekseltjes tegelijk wedden. Of potjes die nergens op durven te wedden en dus liever de kat uit de boom kijken. En er zullen natuurlijk ook altijd potjes zijn die liever op andere potjes wedden.

Wat er ook van aan is, ik vind dat ieder potje recht heeft op zijn dekseltje! Soms wou ik dat ik een online datingbureautje was. Potje Meets Dekseltje. Ofzoiets.

Het goede doel

Wat mijn doel is in het leven, wilde Jan weten. Hij had het namelijk ook mogen uitleggen aan Tender Feelings.

Nu is het probleem dat ik niet in doelen denk, net zomin als dat de woorden targets halen, carrièreplanning en opklimmen in mijn woordenboek staan (brr). Misschien heb ik mijn grootste doel vorig jaar al wel verwezenlijkt: minder eieren voor een baas gaan leggen, zodat ik niet de hele tijd met mijn eigen creatieve ei bleef zitten. Maar om nu te zeggen dat dat met een welbewust plan gedaan is: nee.

Mijn loopbaan verloopt blijkbaar geheel volgens buikgevoel. Net als de meeste -zo niet àlle- beslissingen in mijn leven. Ik wandel wat rond en ik kijk goed naar wat er op mijn pad komt. Als je maar vertrouwen hebt, zitten er veel cadeautjes verstopt in je leven, je moet ze alleen willen zien.

Goed, financieel had ik mijn ontslag waarschijnlijk op tien andere -lees: meer winstgevende- manieren kunnen regelen, maar soms moét je gewoon iets doen op het moment dat je voélt dat je het moet doen, of je doet het niet meer (volgt u nog?).

Ik geef er hoegenaamd niets om om zoveel mogelijk geld uit een werkgever te wringen, uit alles winst of profijt te halen of zoveel mogelijk geld op mijn spaarrekening te hebben. Ik spaar geen centen, maar momenten, remember? 'Rijk worden' is dus alvast een doel dat niet op mijn lijstje staat - zoveel zelfkennis heb ik wel. 'Mijn rekeningen kunnen betalen en eventueel nog wat overhouden' is natuurlijk wel essentieel voor mijn sowieso al haperende nachtrust.

Tuurlijk, ik zal blij zijn als we ooit eens echt met een coole bak rondrijden (en niet meer uit die sportkààr van ons moeten róllen). Of dat éne Win For Life-lotje kopen. En ja, mijn servies past niet allemaal netjes bij elkaar. En mijn garderobe heeft dringend een update nodig. En ons terrasje is maar ieniemienie. En de badkamer heeft dringend een restyling nodig.

Maar dat is toch allemaal echt bonus als je elke dag wakker mag worden naast de man van je leven?

O ja, er is toch één doel dat boven alle andere halve doeltjes en toevalligheden uittorent: honderd jaar worden! Ja! Dàt is mijn doel in het leven. Voilà. Zet u alvast 18 november 2080 in uw agenda?

Twee weken in acht foto's

Voor wie nog leesvoer zoekt voor bij een heerlijk geurend kopje koffie

Hier was het altijd al fijn om te lezen - maar de laatste tijd echt bijzónder fijn.

Maar zo schoon, jong.

Afkicken

Hèhè. Twee weken vakantie met je lief, 24 uur non-stop samen zijn, dat is wel even afkicken als je dan weer aan je bureautje zit. Want buiten het occasionele dipje door een rammelende maag of tijdens een veel te lang durende zoektocht langs overvolle campings, ken ik écht geen beter reismaatje dan mijn lief. Zelfs een uur file aan de Gothardtunnel is lachen met hem (en intussen kennen we de tekst van Je Ne Regrette Rien toch maar weer mooi vanbuiten ;-) !

Maar onvermijdelijk komt die eerste werkdag er weer aan. En die overvolle mailbox (waarvan ik het altijd weer zo lang mogelijk uitstel om hem te openen). En de brieven (die ik liefst zo lang mogelijk negeer).

Hoewel een berichtje van de Flow-redactie dan wel even licht in de duisternis kan brengen. Ze boden mij -en bij uitbreiding dus ook jullie- een sneak preview aan van hun agenda! Klik hier als de wiedeweerga en check die prachtagenda.

Nog wat extra info:

• De agenda loopt van half augustus 2010 tot en met december 2011 en is dus te gebruiken per schooljaar of kalenderjaar
• Hij heeft een ringband, dus niet-gebruikte maanden scheur je er zo uit
• Er zit een dik elastiek omheen
• Er zitten allerlei envelopjes in om foto’s, bonnetjes etc. in te stoppen
• Na elke maand vind je een papieren extra: cadeaulabels, ansichtkaarten, briefpapier en zelfs een mini-slingertje
• Aan de binnenkant van de kaft vind je een dik blok kleefmemo’s…
• …en een things-(not-)to-do-notitieblokje

 Dus nu zit ik met een dilemma. Kan ik ontrouw zijn aan mijn Hema-agenda-verslaving? Of zou er ergens een vakantie-met-je-lief/Hema-rehab bestaan?

't Is vakantie! *

Zet je computer uit en ga spelen, zwemmen, je plantjes verzorgen, een taart bakken, tekenen, fietsen, familie bezoeken, een barbecuetje doen, in de hangmat liggen, een boek lezen, zelfgemaakte limonade drinken, naar het park, een terrasje doen met een vriendin die je al veel te lang niet meer gezien hebt, een stapel roddelblaadjes kopen, naar een festival, foto's nemen, wandelen, iets met krijt op de stoep schrijven, waterspelletjes doen, een mojito drinken, een boottochtje doen, naar een zwemvijver, langs bij uw vrienden die toevallig ook een zwembad hebben, onder een boom een dutje doen, in de koeling van de supermarkt zitten, een praatje maken met je buren, liften, zelf pesto maken, nog snel iets kopen in de solden, een al dan niet zelfgemaakt ijsje eten, een feestje in elkaar steken, dagdromen, een koffie drinken in je eentje, een paar (stoute) schoenen kopen, op reis, in een boom zitten, met de fiets door je buurt en rij verloren, naar de zonsondergang kijken, picknicken op een niet idyllische plek, kamperen, helemaal loos, een dagje naar zee(land), of doe helemaal lekker, ongestoord en ongedwongen niks. En GENIET ervan met overvolle teugen!

* en als je geen vakantie hebt, is het in elk geval wel hoogzomer!

Ik (hartje) The Fun Theory!

Ik ben gek op originele ideeën die alledaagse dingen een beetje grappiger maken. Daarom ben ik ook zo'n fan van de persoon die op enkele Antwerpse verkeerslichten een sticker kleefde waardoor het stoplicht niet rond maar hartvormig werd. En van guerilla gardening.

Zelf heb ik al dikwijls het plan opgevat om elke dag in stoepkrijt een doordenkertje, mooie of grappige zin op de straat te schrijven (maar het bleef bij een plan... misschien... wie weet... moet ik er gewoon eens aan beginnen). En zo zijn er nog 101 dingen die het leven net een beetje extra pit geven.

Als geweldige ideeën dan ook nog eens op grotere schaal worden uitgewerkt, vind ik het helemààl het einde! Check dit. Er is nog hoop, mensen!





Meer op http://www.thefuntheory.com/!

Ik denk dat ik vanaf nu alleen nog maar zelfgemaakte ijsjes eet

Pure nostalgie was het, toen ik die ijsvormpjes in de winkel zag liggen. Gisteren vulde ik de vormpjes met een mengsel van yoghurt, geprakte aardbeien, honing, suiker en snippers munt. Vandaag was er geen brood in huis dus moést ik dat ijsje wel eten als lunch. Maar kom, dat kan toch niet slecht zijn, zuivel én fruit?

Ménsen, de zomer kan toch zalig zijn!

De existentiële vragen waar mijn dagen tegenwoordig mee gevuld zijn. En ook wel met frambozentaart.

• Zouden fruitvliegjes uit het fruit zelf komen? Wie heeft die beestjes eigenlijk uitgevonden? 
• Hoe heb ik ooit kunnen overleven zonder afwasmachine? (moeilijk, besef ik, nu het ding kapot is)
• Waarom bestaat er geen zichzelf reinigende blender?
• Bestaat er iets lekkerders dan frambozen? Misschien wel: frambozentaart!

Koop een rol kruimeldeeg, leg in een ronde vorm, prik er gaatjes in en bak hem ongeveer 12-15 minuten zonder iets in op 180° Celsius, tot het er mooi goudbruin uitziet.

Splijt dan een vanillestokje in tweeën en schraap er met een scherp mes de zaadjes uit. Meng 500 gram mascarpone, 1 dl (koffie)room, vanillezaadjes, 3 eetlepels suiker en eventueel 3 eetlepels grappa in een grote kom en klop het tot je een stevige maar luchtige, glanzende crème krijgt.

Spatel de crème in de afgekoelde taartbodem en leg er bovenop een heleboel frambozen (of bramen, of aardbeien, of alles door elkaar, wat je wil). Dan moet je nog een paar eetlepels frambozenconfituur in een pannetje verwarmen met 3 of 4 eetlepels water tot je een siroopje krijgt (niet te lang). Druppel dat over het fruit. Afwerken met wat muntblaadjes.

Et voilà! De simpelste taart ooit denk ik, of niet? En lékker dat dat is! Jongens toch.
Hierboven de taart. Of wat ervan overschiet.

Vraag: wat doet een vrouw als de ketting van haar fiets eraf valt in een straat vol stoere bouwvakkers?

Antwoord: haar rok een beetje hoger trekken, eens met haar ogen knipperen en lief glimlachen, tiens. Op minder dan twee minuten was mijn fiets gemaakt en waren mijn handen nog steeds proper.

A girl's gotta do what a girl's gotta do.

En toch zaten we nog in België

Frank en Sabine hadden gezegd dat het loeiheet ging worden, maar dat het koeler zou zijn in de Ardennen en omdat wij altijd luisteren naar Frank en Sabine trokken we richting Eupen alwaar wij ons goed insmeerden, voldoende water dronken en zoveel mogelijk in de schaduw bleven.

De gids ter plaatse wist allerlei leuke dingen te vertellen over de fauna en flora (de adelaarsvaren! de Amerikaanse eik! een eekhoorntje! - foto 1). Na het uitzoeken van een geschikte locatie durfde de gids zelfs over te gaan op pipi in het bos, zeer oncomfortabel vastgeklampt aan een boomstam. Maar wij zijn nu eenmaal dagtrippers van het stoere soort dus aan een flink tempo wandelden we verder door een behangpapiersprookjesbos (foto 2) en dat deed ons deugd! En dat was plezant! En wij hebben ons geamuseerd! (foto 3).

Toen aten we nog schnitzels en hänchenfilets mit fritten und Salat in het stadje Eupen en daarna waren we zo teut dat we ondanks de muggen en het zweet hebben geslapen als roosjes. Wünderbar!

Voor iedereen die op vakantie gaat: kijk uit in welke taxi je stapt!

Something Left, Something Taken- Full Version from Tiny Inventions on Vimeo.

Het Tropische Temperaturen Carte Blancheke

Met het stijgen der temperaturen stijgt ook mijn goesting in vakantie recht evenredig. Mijn goesting om te werken daarentegen, die daalt omgekeerd evenredig. Raar, toch, he.

Trouwens, wat ook recht evenredig stijgt met het kwik in de thermometer? Mijn voorkeur voor zwoele, zwarte mannen. Die voorkeur is altijd al latent aanwezig geweest maar hoe warmer het wordt, hoe warmer ik het weer krijg.

Neem nu deze d'Angelo hieronder - een restant uit mijn late tienerjaren. Major confession alert, hier, dames en heren! Hm-hm-hm, hallokes! Mocht die nu eens per ongeluk voor mijn deur staan, zo toevallig met tram 24 ofzo, dan zal ik toch noodgedwongen -en volledig tijdelijk uiteraard- het Carte Blanche-principe uit de Humo moeten introduceren in mijn huishouden.
Ik weet het, ik weet het, compleet fout: foute ketting, nog foutere lange leren jas, maar komaan, tegen die movekes is toch geen vrouw bestand! Toch? Ja, dat zijn die temperaturen he, ik kan daar ook niets aan doen, hoor.

En bij u? Wie is eigenlijk ùw Tropische Temperaturen Carte Blancheke? Beeldmateriaal is wenselijk!
 

Over één verkeersboete die een hele reeks van stommiteiten ontketende

Ik, de braafste aller fietsers, de seutigste aller seuten als het op verkeersregels aankomt, fietste enkele weken geleden ongelofelijk voorzichtig -maar onmiskenbaar- door het rood. Waarna ik nog netjes voorrang van rechts verleende aan een auto, om vlak daarna staande gehouden te worden door de politiewagen die plots achter mij reed. De politiemevrouw vond boetes uitdelen blijkbaar een leuke manier om haar maandagochtendhumeur weg te werken. Boetes van 150 euro - zo blijkt achteraf.

Niet lang daarna moest ik naar de autokeuring. Dus moest ik eerst naar de garage. Ik parkeerde de vervangwagen van de garage netjes in de straat en vergat compléét dat er bij vervangwagens geen bewonersparkeerkaart achter de ruit kleeft. Ik vergat helaas ook dat de parkeerboetemannetjes bij mooi weer plots heel ijverig beginnen te werken. Hopla: 23 euro boete.

Omdat ik toch net lekker bezig was bestelde ik ook nog even een gift voucher bij mijn goede vrienden van Ryanair en vulde per ongeluk mijn eigen naam in op de plaats waar 'naam ontvanger bon' had moeten staan. En nu zit ik dus opgescheept met een cadeaubon voor 100 euro voor een vlucht in Europa. Die bon kan je wel van naam laten veranderen maar dat kost... juist ja, 100 euro.

Als kers op de taart was er vandaag dan eindelijk (hoezee) de dag van de autokeuring. Stress! Oh, mensen, de autokeuring en ik, wij zullen nooit de beste vrienden worden. Maar goed, het viel beter mee dan verwacht dus stopte ik de paperassen op het einde raprap in het handschoenkastje om zo snel mogelijk dat oord van verderf te verlaten. Alleen nam ik per ongeluk iemand anders zijn keuringskaart mee. Iemand die morgenvroeg met zijn net gekeurde kampeerauto op vakantie vertrekt.

Ik denk dat ik maar één ding nodig heb momenteel:



Dat en een dubbele whiskey.

O'ma: zes bijzondere grootmoeders, zes bijzondere verhalen (slot)

Deze oma zag ik op een avond zitten in 't Werkhuys, alleen, volop genietend van haar maaltijd - inclusief glaasje witte wijn. Ik dacht: die wil ik interviewen. En ook al heb ik de tekst zelf geschreven en al ontelbare keren herlezen, ik moet nog altijd een beetje huilen als ik hem lees. Omdat het zo waar is wat ze zegt.

"Bedankt, universum!"

“Als huismoeder had ik het geluk mijn kinderen vanop de eerste rij te zien opgroeien. Ik was nooit streng, maar liet hen zelf hun grenzen opzoeken en aftasten. Het enige dat ik deed was hen laten voelen hoe graag ik hen zag. Het was echt een gezellige bedoening bij ons thuis. Al sinds jaar en dag is woensdag hoogdag bij ons: mijn kinderen blijven die dag nog altijd bewust thuis van hun werk om de koffieklets hier niet te missen.

Bij de geboorte van elk van mijn 19 kleinkinderen verzon ik een karaktertje, gebaseerd op dat pasgeboren kindje. Zo bedacht ik bijvoorbeeld Kabouter Wannes, Ridder Reinout of Sneeuwprinsesje Steffie. Bij elke verjaardag schreef ik voor hen een nieuw avontuur, tot het kleinkind 15 jaar werd. Dan verwerkte ik mijn levensvisie in een finaal verhaal. Toen ik mijn 80ste verjaardag vierde, verkleedden alle kleinkinderen zich als verrassing in hun figuurtje. Echt een geweldige, onvergetelijke dag!

Of veel in mijn leven toeval is? Daar geloof ik al lang niet meer in! Alles heeft een reden en alles heeft zin. We moeten nu eenmaal het negatieve leren kennen om het positieve te kunnen appreciëren. Ik kan niet tellen hoe vaak ik ‘dank u’ zeg op een dag. Als ik douche, zeg ik “Dank u, universum, voor het warme water!”. Als ik wandel, zeg ik: “Dank u, universum, voor mijn twee gezonde benen!”.

Zelfs toen mijn lieve man enkele jaren geleden in mijn armen stierf, een paar dagen voor Kerstmis, bedankte ik het universum. Omdat hij niet moest lijden. Omdat we zo’n mooie tijd hadden mogen beleven. En omdat het bijna Kerstmis was. Dat feest vieren we immers altijd heel intens, samen met de hele familie. Daardoor kon ik niet zitten kniezen en werd ik afgeleid.

En zo bedank ik de hele dag door het universum voor alle mooie dingen die ik krijg.

Maar ik heb dan ook echt een leven om ‘dank u’ voor te zeggen.”

O'ma: zes bijzondere grootmoeders, zes bijzondere verhalen (5)

"Het is wat het is en meer moet dat niet zijn"

“Vroeger baatten mijn man en ik een fotowinkel uit in Borgerhout. Wij werkten als twee handen op één buik. Ik noemde ons altijd ‘Lijmen’ en ‘Het Been’: ik ‘lijmde’ de klanten en mijn man was de ruggengraat, hij wist alles over de techniek van fotografie. We beleefden de zotste dingen in de winkel. Zo kwam er eens een Turkse klant en toen ik zijn naam vroeg, zei hij: “Kep Da Nie.” Bleek dat zijn echte naam te zijn, maar in het Antwerps klinkt dat natuurlijk helemaal anders... Het leukste vond ik de foto’s die we namen voor reclame-opdrachten, zoals voor wasmachines of de Grand Bazaar. Heerlijk!

Als ik aan een schilderij werkte, wist mijn man perfect wat er ontbrak. Eerst zweeg hij in alle talen. Pas de dag nadat ik mijn werk aan hem had laten zien, zei hij plots een of twee dingen om me op pad te helpen: “Dat moet zo en die streep moet anders.” En dan kon ik weer verder. Ja, we hadden echt een mooi en gelukkig leven samen.

Wat ik ook heel graag doe is boekjes maken. Zo verzon ik al ontelbare verhaaltjes, bijvoorbeeld over ‘Angèle zat goed in haar vel’ of ‘Agathe met haar dik gat’. Zeefdrukken, tekenen, zakjes, schilderijen, boomstronken, stenen, ... Eigenlijk geef ik aan alles in huis een creatieve draai.

Mijn schilderijen zien er vaak heel verschillend uit, maar dat vind ik niet meer dan normaal. Je schildert zoals je jezelf voelt op dat moment, en je voelt je toch ook niet altijd hetzelfde? Nadat ik mijn man verloor schilderde ik bijvoorbeeld een hele reeks met als thema ‘eenzaamheid’, maar soms ben ik ook gewoon boos, of rustig, of blij.

Onlangs verhuisde ik van ons huis in Limburg terug naar het Antwerpse en ik heb een kamer gereserveerd, speciaal voor mijn schilderijen. Ik zal de prachtige tuin in Limburg missen, maar nu ben ik dichter bij mijn familie en dat vind ik ook geweldig. Zoals ik in een van mijn boekjes al schreef: het is wat het is en meer moet dat niet zijn.”

O'ma: zes bijzondere grootmoeders, zes bijzondere verhalen (4)

“Dansen in de living"

"Hoewel wij thuis geen radio hadden, was ons huis altijd gevuld met muziek. Altijd was er wel iemand aan het fluiten of aan het zingen. Mijn favoriete moment van de week was zondagmiddag. Na de mis haalden we de fonograaf boven en dansten we gewoon in de woonkamer, naast de Leuvense stoof! Onze vrienden en vriendinnen dansten altijd mee. Zelfs mijn moeder en grootmoeder konden niet stil blijven zitten! Ik heb echt een schone kindertijd gehad.

Toch heb ik ook hard gewerkt. In een wolspinnerij, een jutespinnerij, gaan ‘dienen’ bij rijke mensen, in een hospitaal, noem maar op. Vaak kon ik 3 maanden lang niet naar huis. Toen pas besefte ik hoe sterk de familieband met mijn ouders en broers was. Dat de Duitsers mijn broer meenamen en 9 maanden lang vasthielden in Oekraïne, was dan ook het vreselijkste wat ons kon overkomen.

Ook wij moesten tijdens bombardementen vaak schuilen in de bunker in de tuin. Mijn vader -een lieve, stille man- ging niet vaak mee naar de mis omdat hij hard moest werken op het land bij ons thuis. Het was ook een hele rit met de trein, want we woonden erg afgelegen. Op een keer doorzeefde een vliegtuig onze locomotief met kogels. Mijn vader zag het gebeuren vanop het veld en rende in zeven haasten naar ons toe. Gelukkig raakte niemand gewond.

Op het huwelijksfeest van mijn man, een militair, en mij zat het kleine huisje van mijn ouders propvol met familie. We aten rozijnenbrood met konijn en namen foto’s in het gras. Een gezellige dag, maar heel anders dan de trouwfeesten nu!

Later verhuisden we maar liefst 7 keer. In Brasschaat zijn we gebleven. We gingen regelmatig dansen of naar de cinema. In het ‘stedelijke’ Brasschaat leerde ik ook voor het eerst de luxe van een waterkraan kennen, een echt gemak met 6 kinderen in huis.

Ik haalde altijd veel voldoening uit dingen creëeren. Naaien, zaaien, planten, ... ik doe het allemaal even graag. Samen met mijn man ga ik geregeld naar onze biologische tuin. Ik geloof echt in de kracht van de natuur. En van dansen, natuurlijk!”

O'ma: zes bijzondere grootmoeders, zes bijzondere verhalen (3)

"Klappend en juichend om een hostie"

“Ik weet zelf eigenlijk niet exact hoe oud ik ben. Maar dat doet er ook niet zoveel toe in Congo. Ik groeide op in de brousse en verhuisde later naar Kinshasa. In mijn leven heb ik hard gewerkt. Ik verkocht ‘articles quinze’ op de markt. Dat wil zeggen dat ik maniok, rijst en bonen per glas verkocht, zittend op de grond. Heel veel oma’s in de grote steden verkopen ‘articles quinze’. Congolese oma’s die op het platteland wonen, letten op hun kleinkinderen, terwijl de mama’s op het veld gaan werken. Het zijn echt de vrouwen die Congo rechthouden!

Twee keer ben ik gelukkig getrouwd geweest. De eerste keer moest ik wachten om te trouwen tot mijn man zijn studies beëindigd had. Zelfs een ‘mondile’ (blanke) kwam toen om mijn hand vragen, maar ik was al ‘bakanga lupango’ (verloofd)! Toen mijn eerste man stierf, moest ik eigenlijk trouwen met zijn broer, maar dat wou ik niet. Ik huwde een andere man en toen ook hij stierf, dacht ik bij mezelf: “Ik heb 8 kinderen op de wereld gezet, zo is het wel genoeg geweest!”

Als ik eerder had leren lezen en schrijven zou ik in het klooster gegaan zijn. Maar meisjes mochten niet lang naar school gaan. Daarom vond ik het zo belangrijk dat al mijn kinderen wel die kansen kreeg die ik had moeten missen. Ze kregen allemaal een universitaire opleiding en daar ben ik trots op. Zelf leerde ik 5 jaar geleden, hier in België, eindelijk lezen en schrijven. Beter laat dan nooit...

Ik put nog altijd erg veel kracht uit mijn geloof. Elke zaterdagavond ga ik naar de mis op de Paardenmarkt in Antwerpen: het hoogtepunt van mijn week! Daar laad ik mijn batterijen weer op, zoals vroeger in Kinshasa. Ik zing, dans en klap tot ik niet meer kan.
Ja, ook dat is Congo: als we iets doen, doen we het voor 200%!”

O'ma: zes bijzondere grootmoeders, zes bijzondere verhalen (2)

De tweede straffe madam: het meetje van Marie.

“Iedere mens die sterft is een museum dat dicht gaat"

"Opgroeien in Poperinge betekende hard werken, maar het was ook plezierig. Samen met mijn vriendin haalde ik nogal wat kattenkwaad uit op school. Zo sloop ik ooit de school binnen om de examenvragen te kunnen zien. Thuis leefden we zuinig en iedere frank telde. Van een versleten laken maakten we maar liefst 80 zakdoeken en we gingen vroeg slapen om elektriciteits- en verwarmingskosten uit te sparen. Ik was al tien jaar toen we thuis voor het eerst een gloeilamp hadden. Fascinerend!

In de Westhoek werd stevig gevochten in de Tweede Wereldoorlog. Gelukkig moesten we nooit honger lijden dankzij de groenten uit onze eigen tuin. Maar vlees aten we enkel op zondag en vuur stookten we met vlasafval. We sliepen trouwens op kaf in een zak. Lekker warm in de winter! Natuurlijk bakten we ook elk jaar ‘lukken’. Deze gelukswafeltjes gaf je als geschenk bij Nieuwjaar en altijd per 13 - voor het geval er eentje brak onderweg.

Al van kindsbeen af ben ik verslaafd aan lezen. Mijn moeder heeft vaak gedacht dat ik zat te bidden in de kapel, terwijl ik er stiekem ontelbaar veel boeken las. Ik ben opgegroeid met het idee dat meisjes alleen moesten kunnen naaien, breien en koken - daarom was lezen een welkome ontsnappingsroute voor mij.

Voor het werk van mijn man, een douanier, moesten we vaak verhuizen. In 13 jaar tijd kregen we 9 kinderen en verhuisden we 9 keer. Daarom was de eerste vraag die ik stelde als ik op een nieuwe plek ging wonen steevast: “En waar is hier dat moederhuis?” Ja, zo ging dat vroeger.

En zo heeft iedereen zijn eigen verhaal en zijn eigen levensweg. Ik zeg altijd: iedere mens die sterft, dat is gelijk een museum dat dicht gaat en nooit meer open kan.”