Vanaf morgen zit ik even hier. Ciao, ragazzi!
dinsdag 23 maart 2010
zondag 21 maart 2010
De A.S.
Herinnert u zich deze nog? Wel, sinds vanochtend is de stempelreeks officieel compleet! En och ja, ik weet toch niet wat te doen met mijn tijd, ik heb er ineens maar een kwartet van gemaakt. Een kwartet met bommaspullen, als dat geen gat in de markt is. Dat kaartspel moet er nog komen, de stempels zijn al klaar.
Trouwens, geen idéé wat ik nu met mijn tijd moet gaan doen, want ik was wel wat uurtjes zoet met het verzinnen en uitsnijden van 18 stempels. Maar -eerlijk is eerlijk- het is lichtjes verslavend. Ik denk dat ik rijp ben voor de Anonieme Stempelaars. Het is gewoon heerlijke maak-je-hoofd-leeg-tijd. En het aantal tassen koffie dat helemaal koud is geworden terwijl ik de klok uit het oog verloor, ik ben gestopt met tellen.
Maar wist u hoe dat eruit ziet, 18 stempels op een hoopje? Hieronder alvast een impressie. En dan ga ik nu eindelijk verder lezen in mijn boek.
Trouwens, geen idéé wat ik nu met mijn tijd moet gaan doen, want ik was wel wat uurtjes zoet met het verzinnen en uitsnijden van 18 stempels. Maar -eerlijk is eerlijk- het is lichtjes verslavend. Ik denk dat ik rijp ben voor de Anonieme Stempelaars. Het is gewoon heerlijke maak-je-hoofd-leeg-tijd. En het aantal tassen koffie dat helemaal koud is geworden terwijl ik de klok uit het oog verloor, ik ben gestopt met tellen.
Maar wist u hoe dat eruit ziet, 18 stempels op een hoopje? Hieronder alvast een impressie. En dan ga ik nu eindelijk verder lezen in mijn boek.
donderdag 18 maart 2010
Go with the flow
Die dt-fout in het artikel van een journaliste die in Rio woont zal ik dan maar snel met de mantel der liefde bedekken. En dan ga ik nu de zon tegemoet!
zondag 14 maart 2010
Zondag, zondag
Al vanaf de dag dat ik naar school moest gaan, vind ik zondagavond echt het aller-aller-hatelijkste moment van de week.
Dan is het vrijdagavond en dan denk je: yes! Twee keer uitslapen en allerlei leuke dingen doen!
Dan is het zaterdagmiddag en dan denk je: oei, ik was precies toch veel meer van plan dan alles wat ik tot nu toe nog maar heb kunnen doen, maar kom, ik heb nog zeeën van tijd.
Dan is het zaterdagavond en dan zit je jezelf op te tutten en dan denk je: joepie, morgen nog eens uitslapen! En dan kan ik morgen alles wat ik gepland had nog wel rappekes doen.
Dan is het zondagochtend en dan denk je: jeuj, koffie en de krant! Nog tijd zat.
Dan is het zondagmiddag en dan denk je: heerlijk, nog een lekker luie zondagmiddag.
Dan doe je na je extra lange middagdutje op zondagmiddag om vier uur één oog even open en dan denk je: hm, ik zal toch nog maar eens iets nuttigs doen. Eventueel. En je draait je nog eens om.
En dan is het zondagavond en dan kan je helemaal niets meer doen want je kan alleen maar denken aan maandagochtend.
Dan is het vrijdagavond en dan denk je: yes! Twee keer uitslapen en allerlei leuke dingen doen!
Dan is het zaterdagmiddag en dan denk je: oei, ik was precies toch veel meer van plan dan alles wat ik tot nu toe nog maar heb kunnen doen, maar kom, ik heb nog zeeën van tijd.
Dan is het zaterdagavond en dan zit je jezelf op te tutten en dan denk je: joepie, morgen nog eens uitslapen! En dan kan ik morgen alles wat ik gepland had nog wel rappekes doen.
Dan is het zondagochtend en dan denk je: jeuj, koffie en de krant! Nog tijd zat.
Dan is het zondagmiddag en dan denk je: heerlijk, nog een lekker luie zondagmiddag.
Dan doe je na je extra lange middagdutje op zondagmiddag om vier uur één oog even open en dan denk je: hm, ik zal toch nog maar eens iets nuttigs doen. Eventueel. En je draait je nog eens om.
En dan is het zondagavond en dan kan je helemaal niets meer doen want je kan alleen maar denken aan maandagochtend.
donderdag 11 maart 2010
Soort-van stukje tekst
Ik denk dat de stressbarometer bij zelfstandigen en consoorten zowat uit zijn glazen deksel ploft dezer dagen. Want als zelfstandige (in bijberoep dan nog) werken is héél leuk omdat je zelf mag kiezen wat je doet, hoe je dat doet en wanneer je dat doet. Maar the downside? Die paperassen! Bij elke brief waarop iets van 'financiën' of 'btw' of 'aan de aankoopverantwoordelijke' (ha!) staat, krijg ik telkens een lichte doch niet te ontkennen paniekaanval.
Nu heb ik gelukkig wel een hele lieve boekhouder die mij daarin begeleidt. Waarschijnlijk lacht hij eens goed in zijn vuistje bij zo'n onbenullig 'bedrijfje' als dat van mij - en de bijhorende domme vragen die ik daarbij stel. Hoe goed en eenvoudig hij mij dat ook allemaal uitlegt - het blíjft Chinees voor mij. Hij legt altijd uit waaróm ik iets moet binnenbrengen of waarvoor dat papiertje dient, ik kan er alleen maar bij kijken als een konijn naar een lichtbak. Ik snap er echt de ballen van.
Stress, dus. En dan is het nog maar net begonnen, want ik ben eigenlijk nog maar een soort-van zelfstandige. En toch blijf ik dromen van een soort-van winkeltje met een soort-van ambachtelijke (zeef)drukpers waar dan een soort-van klanten me door het soort-van etalageraam bezig kunnen zien en dan soort-van geïntrigeerd binnenstappen en een soort-van leuke kaartjes of notitieblokjes komen kopen.
Dat zou ik wel soort-van leuk vinden.
Nu heb ik gelukkig wel een hele lieve boekhouder die mij daarin begeleidt. Waarschijnlijk lacht hij eens goed in zijn vuistje bij zo'n onbenullig 'bedrijfje' als dat van mij - en de bijhorende domme vragen die ik daarbij stel. Hoe goed en eenvoudig hij mij dat ook allemaal uitlegt - het blíjft Chinees voor mij. Hij legt altijd uit waaróm ik iets moet binnenbrengen of waarvoor dat papiertje dient, ik kan er alleen maar bij kijken als een konijn naar een lichtbak. Ik snap er echt de ballen van.
Stress, dus. En dan is het nog maar net begonnen, want ik ben eigenlijk nog maar een soort-van zelfstandige. En toch blijf ik dromen van een soort-van winkeltje met een soort-van ambachtelijke (zeef)drukpers waar dan een soort-van klanten me door het soort-van etalageraam bezig kunnen zien en dan soort-van geïntrigeerd binnenstappen en een soort-van leuke kaartjes of notitieblokjes komen kopen.
Dat zou ik wel soort-van leuk vinden.
woensdag 10 maart 2010
Heerlijk
Of mijn lief goed is aangekomen, vraagt iedereen. Ja!
Of het een leuk weerzien was. Natuurlijk!
Of hij al weer wat gewend is hier. Ja. Maar dat was niet simpel. Want van een maand alleen maar je eigen ritme volgen plots weer in een ratrace van hier tot in Tokyo geworpen worden, een mens zou van minder krankjorum worden. Maar stilaan valt alles -en gelukkig dus ook mijn lief- weer helemaal in de plooi.
Het raarste gevoel om na een maand weer thuis te komen is het besef dat er meestal helemaal niks veranderd is. Alles is nog exact hetzelfde -uiteraard-, terwijl jij net de maand van je leven hebt gehad. Maar de wereld draait door, en wij doen gezellig mee.
Zo teken ik nog steeds wat. Ik werk wat. Ik schrijf ook hier en daar wat. Ik frutsel wat. Kortom, ik doe dingetjes. Ik doe heel veel kleine dingetjes. Niet één groot ding, waar ik dan ongelofelijk goed en wereldberoemd in ben, nee. Hoe zalig moet het zijn om al vanaf je vijfde te weten: dàt wil ik worden. En dat dan ook echt gaan doen later. Hoe graag ik ook al mijn dingetjes doe, het lijkt me toch echt heerlijk rustgevend om in je hoofd een duidelijk, welomlijnd Strak Plan te hebben.
Maar weet je wat nog heerlijker is? Na een maand alleen slapen wakker schieten en zien dat je lief weer naast je ligt. En dan weer lekker tegen hem aankruipen en terug in slaap soezen.
Dàt is heerlijk.
Of het een leuk weerzien was. Natuurlijk!
Of hij al weer wat gewend is hier. Ja. Maar dat was niet simpel. Want van een maand alleen maar je eigen ritme volgen plots weer in een ratrace van hier tot in Tokyo geworpen worden, een mens zou van minder krankjorum worden. Maar stilaan valt alles -en gelukkig dus ook mijn lief- weer helemaal in de plooi.
Het raarste gevoel om na een maand weer thuis te komen is het besef dat er meestal helemaal niks veranderd is. Alles is nog exact hetzelfde -uiteraard-, terwijl jij net de maand van je leven hebt gehad. Maar de wereld draait door, en wij doen gezellig mee.
Zo teken ik nog steeds wat. Ik werk wat. Ik schrijf ook hier en daar wat. Ik frutsel wat. Kortom, ik doe dingetjes. Ik doe heel veel kleine dingetjes. Niet één groot ding, waar ik dan ongelofelijk goed en wereldberoemd in ben, nee. Hoe zalig moet het zijn om al vanaf je vijfde te weten: dàt wil ik worden. En dat dan ook echt gaan doen later. Hoe graag ik ook al mijn dingetjes doe, het lijkt me toch echt heerlijk rustgevend om in je hoofd een duidelijk, welomlijnd Strak Plan te hebben.
Maar weet je wat nog heerlijker is? Na een maand alleen slapen wakker schieten en zien dat je lief weer naast je ligt. En dan weer lekker tegen hem aankruipen en terug in slaap soezen.
Dàt is heerlijk.
vrijdag 5 maart 2010
maandag 1 maart 2010
In de lift
Vanochtend ging ik met een collega van de fietsenstalling naar de lift.
Collega: "Brr, 't is toch weer veel kouder vandaag."
Ik: "Oh, ik vond het net veel warmer eigenlijk."
Collega: "Allez, 't was echt véél kouder."
Ik: "Maar het bleef toch al droog vanochtend, da's toch ook al positief."
Collega: "Ja, da's waar, maar 't was toch maar triestig."
Ik: "Oh, maar dat betert wel, nu kan het alleen maar bergop gaan."
Collega: "Ja, dat weet ik zo nog niet. Maartse buien, aprilse grillen..."
Ik: "Oh, dat zal allemaal wel meevallen."
Collega: "Dat wil ik eerst nog wel eens zien."
Ik: "Tuurlijk wel, de zon scheen vanochtend zelfs al!"
Collega: "Pff, vanwaar kom jij dan? Van Zuid-Frankrijk ofzo? Ik heb geen zon gezien, hoor!"
Hm. Tja. Sommige mensen willen de zon natuurlijk ook gewoon niet zien.
Collega: "Brr, 't is toch weer veel kouder vandaag."
Ik: "Oh, ik vond het net veel warmer eigenlijk."
Collega: "Allez, 't was echt véél kouder."
Ik: "Maar het bleef toch al droog vanochtend, da's toch ook al positief."
Collega: "Ja, da's waar, maar 't was toch maar triestig."
Ik: "Oh, maar dat betert wel, nu kan het alleen maar bergop gaan."
Collega: "Ja, dat weet ik zo nog niet. Maartse buien, aprilse grillen..."
Ik: "Oh, dat zal allemaal wel meevallen."
Collega: "Dat wil ik eerst nog wel eens zien."
Ik: "Tuurlijk wel, de zon scheen vanochtend zelfs al!"
Collega: "Pff, vanwaar kom jij dan? Van Zuid-Frankrijk ofzo? Ik heb geen zon gezien, hoor!"
Hm. Tja. Sommige mensen willen de zon natuurlijk ook gewoon niet zien.
donderdag 25 februari 2010
En wat hebben we geleerd?
1.
Ik red me wel, zo zonder lief! Echt. Ok. Het eerste weekend had ik meer weg van een drama queen. Maar sindsdien lukt het wel. Ik zorg dat ik me zelf ook amuseer, en dat werkt!
2.
Het voelt goed om te weten dat ik mijn lief niet nodig heb. Dat klinkt misschien cru, maar het voelt goed om niet volledig afhankelijk te zijn van iemand anders voor mijn eigen geluk. Ik weet nu dat ik ook gelukkig kan zijn zonder hem, maar -voor u in paniek schiet- ik vind alles nog altijd wel honderd triljoen keer leuker mét hem!
3.
Het huis ziet er tot nog toe niet uit als een spookhuis vol spinnenwebben. Ik heb mezelf bovendien regelmatig netjes gewassen en elke dag een propere onderbroek aangedaan. Gisteren heb ik zelfs én de vuilzak buitengezet én een machine was gedraaid. Twee dingen die ik normaal nooit zelf doe. Verslonzing is tot nader order dus -gelukkig!- niet aan de orde.
4.
Ik kook. Ik kook! Ook voor mezelf dus - tegen al mijn verwachtingen in. Blijkt dat pizza en pita me toch sneller de oren uitkomen dan ik dacht.
5.
Gelukkig hoef ik niet zo vaak te koken, met dank aan al mijn lieve buren en vrienden voor de diner-invitaties! Koken voor één, ik snap dat sommige mensen daar de moeite niet voor doen. Je gaat er wel economischer van denken en leven: koken voor twee, drie dagen, koken en heel veel invriezen, koken met restjes... De combinaties zijn soms van bedenkelijk allooi, maar ik krijg wel genoeg groenten binnen.
6.
Ik krijg vlinders in mijn buik als ik iets hoor van mijn lief. Dan loop ik weer even op wolkjes. Ja, afstand en verlangen maken de liefde inderdààd alleen maar groter!
7.
Nog niet één geprepareerd 'bakje' eten heb ik gekocht. Niet één! Zo van die Bistro René-dingen, of wat was dat ook alweer. Terwijl ik dacht dat ik op niets anders ging overleven.
8.
Met Tante Angina op bezoek ben ik drie dagen lang amper buiten geweest en ben ik meestal alleen met mezelf thuis gebleven. Ook dat ging verbazend goed. Ik kan goed alleen zijn, blijkbaar. Wel met dank aan de levenslijn genaamd 'internet' natuurlijk.
9.
Ik koop massaal veel boekskes. Die lees ik dan tijdens het eten. De krant lees ik bij het ontbijt. En dan lach ik soms hardop. Of ik zeg luidop dat iets wel gek of interessant is ofzo. Ja. Dan voel ik me een beetje stom. Maarja.
10.
Ik ben niet bang. 's Nachts. Alleen. In een groot huis van meer dan honderd jaar oud. Maar ik draai de deur toch wel even dubbel op slot.
11.
De aftelkalender doet zijn werk: nog maar negen dagen te gaan! En ik hou me -wonder boven wonder!- strak aan mijn Svendieet: ik hou me echt in tot 's ochtends om het vakje van de vorige dag in te kleuren.
12.
Ik leef van dvd tot dvd. Omdat we geen kabel-tv meer hebben is urenlang op de bank hangen geen optie meer. Op café gaan is ook niet aan de orde met Tante Angina op bezoek. Dus: elke avond een dvd'tje (waarvan ik denk dat mijn lief hem niet per sé wilt zien).
Gisterenavond zag ik 'Up'. Héél erg schattig. Ik kreeg wel hoogtevrees van al dat zweven en vliegen. En ik moest er ook een heel klein beetje van huilen. Want het gaat over een lief, bejaard koppeltje. En dan blijft die man alleen achter. Die dan met zijn huis gaat zweven aan ballonnen. En laat ik nu net gek zijn op ballonnen. En op schattige oude mensen.
13.
Elke dag krijg ik een smsje van mijn lief. Dat is leuk!
Ongeveer twee keer per week komt hij online. Dat is nog leuker!
Gisteren hoorden we elkaar voor de tweede keer - nu langs een krakerige, slechte Skypeverbinding. Dat is het moeilijkste: hem horen. Of een foto van hem zien. Van mijn gebruind, vermagerd, gelukkig uitziend lief. Dan besef ik pas dat ik hem stiekem, eigenlijk toch wel heel hard mis.
14.
Hoe dichter we bij 6 maart komen, hoe ongeduldiger ik word.
Ik red me wel, zo zonder lief! Echt. Ok. Het eerste weekend had ik meer weg van een drama queen. Maar sindsdien lukt het wel. Ik zorg dat ik me zelf ook amuseer, en dat werkt!
2.
Het voelt goed om te weten dat ik mijn lief niet nodig heb. Dat klinkt misschien cru, maar het voelt goed om niet volledig afhankelijk te zijn van iemand anders voor mijn eigen geluk. Ik weet nu dat ik ook gelukkig kan zijn zonder hem, maar -voor u in paniek schiet- ik vind alles nog altijd wel honderd triljoen keer leuker mét hem!
3.
Het huis ziet er tot nog toe niet uit als een spookhuis vol spinnenwebben. Ik heb mezelf bovendien regelmatig netjes gewassen en elke dag een propere onderbroek aangedaan. Gisteren heb ik zelfs én de vuilzak buitengezet én een machine was gedraaid. Twee dingen die ik normaal nooit zelf doe. Verslonzing is tot nader order dus -gelukkig!- niet aan de orde.
4.
Ik kook. Ik kook! Ook voor mezelf dus - tegen al mijn verwachtingen in. Blijkt dat pizza en pita me toch sneller de oren uitkomen dan ik dacht.
5.
Gelukkig hoef ik niet zo vaak te koken, met dank aan al mijn lieve buren en vrienden voor de diner-invitaties! Koken voor één, ik snap dat sommige mensen daar de moeite niet voor doen. Je gaat er wel economischer van denken en leven: koken voor twee, drie dagen, koken en heel veel invriezen, koken met restjes... De combinaties zijn soms van bedenkelijk allooi, maar ik krijg wel genoeg groenten binnen.
6.
Ik krijg vlinders in mijn buik als ik iets hoor van mijn lief. Dan loop ik weer even op wolkjes. Ja, afstand en verlangen maken de liefde inderdààd alleen maar groter!
7.
Nog niet één geprepareerd 'bakje' eten heb ik gekocht. Niet één! Zo van die Bistro René-dingen, of wat was dat ook alweer. Terwijl ik dacht dat ik op niets anders ging overleven.
8.
Met Tante Angina op bezoek ben ik drie dagen lang amper buiten geweest en ben ik meestal alleen met mezelf thuis gebleven. Ook dat ging verbazend goed. Ik kan goed alleen zijn, blijkbaar. Wel met dank aan de levenslijn genaamd 'internet' natuurlijk.
9.
Ik koop massaal veel boekskes. Die lees ik dan tijdens het eten. De krant lees ik bij het ontbijt. En dan lach ik soms hardop. Of ik zeg luidop dat iets wel gek of interessant is ofzo. Ja. Dan voel ik me een beetje stom. Maarja.
10.
Ik ben niet bang. 's Nachts. Alleen. In een groot huis van meer dan honderd jaar oud. Maar ik draai de deur toch wel even dubbel op slot.
11.
De aftelkalender doet zijn werk: nog maar negen dagen te gaan! En ik hou me -wonder boven wonder!- strak aan mijn Svendieet: ik hou me echt in tot 's ochtends om het vakje van de vorige dag in te kleuren.
12.
Ik leef van dvd tot dvd. Omdat we geen kabel-tv meer hebben is urenlang op de bank hangen geen optie meer. Op café gaan is ook niet aan de orde met Tante Angina op bezoek. Dus: elke avond een dvd'tje (waarvan ik denk dat mijn lief hem niet per sé wilt zien).
Gisterenavond zag ik 'Up'. Héél erg schattig. Ik kreeg wel hoogtevrees van al dat zweven en vliegen. En ik moest er ook een heel klein beetje van huilen. Want het gaat over een lief, bejaard koppeltje. En dan blijft die man alleen achter. Die dan met zijn huis gaat zweven aan ballonnen. En laat ik nu net gek zijn op ballonnen. En op schattige oude mensen.
13.
Elke dag krijg ik een smsje van mijn lief. Dat is leuk!
Ongeveer twee keer per week komt hij online. Dat is nog leuker!
Gisteren hoorden we elkaar voor de tweede keer - nu langs een krakerige, slechte Skypeverbinding. Dat is het moeilijkste: hem horen. Of een foto van hem zien. Van mijn gebruind, vermagerd, gelukkig uitziend lief. Dan besef ik pas dat ik hem stiekem, eigenlijk toch wel heel hard mis.
14.
Hoe dichter we bij 6 maart komen, hoe ongeduldiger ik word.
maandag 22 februari 2010
Tante Angina
Mijn tante Angina is op bezoek. Acute Angina, voor de vrienden. 't Is niet zo'n toffe, mijn tante. Zij is de baas als ze op bezoek komt. Ah ja! Als zij er is moet ik al haar gemene streken slikken, terwijl slikken me net zoveel pijn doet. Er mag ook alleen maar hete thee gedronken worden van tante Angina. Als dat mens er is krijg ik gewoon geen hap door mijn keel. Bovendien krijg ik tijdens haar bezoekjes altijd de neiging gewoon in bed te blijven liggen, nooit meer ook maar één keer te slikken (bestaat dat, slikfobie?) en alleen maar te slapen.
Tante Angina heeft ook haar gemene dochters Snot en Oorpijn meegebracht. Rotkinderen, die twee, ze laten je nooit met rust, vooral niet als je net lekker ligt te slapen. En had ik al over haar man verteld? Hij heet Kwijl. Kwijl In Overvloed. Die ligt meestal bij mij in bed, op mijn hoofdkussen. Dat komt omdat ik probeer zo weinig mogelijk te slikken. En ze blijven minstens nog tot woensdag!
Ik vind het niet zo'n lieve, die tante van mij.
Tante Angina heeft ook haar gemene dochters Snot en Oorpijn meegebracht. Rotkinderen, die twee, ze laten je nooit met rust, vooral niet als je net lekker ligt te slapen. En had ik al over haar man verteld? Hij heet Kwijl. Kwijl In Overvloed. Die ligt meestal bij mij in bed, op mijn hoofdkussen. Dat komt omdat ik probeer zo weinig mogelijk te slikken. En ze blijven minstens nog tot woensdag!
Ik vind het niet zo'n lieve, die tante van mij.
maandag 15 februari 2010
Gebruiken jullie eigenlijk lijstjes?
(klik voor de grotere -helaas niet zo scherpe- versie)
En indien ja, zou je die lijstjes dan graag op zo'n notitieblokje als hierboven neerpennen?
Eentje voor de boodschappen en eentje voor dingen die je nog moet maken / regelen / doen / kopen / fixen. Nu nog een plek vinden waar ze dat op gerecycleerd papier kunnen drukken.
vrijdag 12 februari 2010
Geen idee wat ze zingen maar mijn weekend kan alvast niet meer stuk!
De kijker maakt op geen enkele manier aanspraak op schadevergoeding.
Ook niet indien:
a) de kijker enkele uren verliest, bv. vanwege het steeds opnieuw bekijken van het filmpje
b) het melodietje dagenlang in het hoofd van de kijker blijft hangen.
donderdag 11 februari 2010
Sarah & het Svendieet
Week één is officieel voorbij vandaag! Mijn aftelpapiertje begint al redelijk oranje te kleuren. Het lijkt wel of ik op een of ander vreemd dieet ben. Met schouderklopjes en peptalk tegen mezelf. "Nee, Sarah, wachten tot morgen om dat vakje in te kleuren, de dag is nog niet hélemaal voorbij". Of "Kom op, dat gaat wel lukken, nog maar drie weken". Of "Doe niet zo onnozel, wat zijn nu drie weken!".
En zo glijden de dagen voorbij. Soms lijken ze lang, soms is het avond voor ik het weet. Ik had het op voorhand nooit gedacht, maar zo'n afstand doet je wel weer glashelder beseffen hoe het zit met je relatie. Van elke sms krijg ik weer kriebels all over en ik word helemaal hoteldebotel als er een online afspraakje aankomt. Best wel spannend, eigenlijk. Op een of andere gekke manier.
En zo glijden de dagen voorbij. Soms lijken ze lang, soms is het avond voor ik het weet. Ik had het op voorhand nooit gedacht, maar zo'n afstand doet je wel weer glashelder beseffen hoe het zit met je relatie. Van elke sms krijg ik weer kriebels all over en ik word helemaal hoteldebotel als er een online afspraakje aankomt. Best wel spannend, eigenlijk. Op een of andere gekke manier.
zaterdag 6 februari 2010
Gezien in de Fnac:
twee vrouwen die niet doorhadden dat je in een boekhandel verondersteld wordt de boeken ook echt te kópen, want de ene las fluisterend een recept voor uit een kookboek en de andere noteerde het ijverig -doch erg stiekem- in haar schriftje.
Gierigaards, was alles dat ik kon denken. Ik wou hen nog het adres van de bib geven, maar ik heb het maar zo gelaten.
Gierigaards, was alles dat ik kon denken. Ik wou hen nog het adres van de bib geven, maar ik heb het maar zo gelaten.
donderdag 4 februari 2010
Dertig
Pooeh. Dat was niet makkelijk. En hij is nog maar twee uur weg! Maar soms is melig zijn ok. Toch?
Mijn dag slingerde tussen mee uitkijken naar zijn mooie reis en huilen om de onnozelste dingen. Zo kreeg ik vanochtend een bericht van de bib. Enkele weken geleden waren S. en ik immers helemaal into 'Six feet under' dus zette ik ons op de wachtlijst bij de bibliotheek. Ze stuurden me vandaag een brief: ik mag de dvd-reeks komen lenen. Vanaf vandaag. Voor exact een maand.
Pooeh. Nog dertig dagen.
zaterdag 30 januari 2010
Sh-sh-sh
Beste poepies van me: jullie zijn de besten! En de liefsten! Echt waar! En het is een goeie tip: verder doen en niet te hard nadenken. Misschien een goed idee voor alles wat mezelf betreft. Soit, het dipje was van korte duur. Er zijn gewoon teveel leuke dingen om te doen! Vanachter mijn computer uitkruipen en mijn handen weer eens met stiftjes, stempels en echt papier laten kennismaken bijvoorbeeld.
Ergens along the way was het er precies niet meer van gekomen om de krant nog eens te tekenen. Gisteren en vanochtend weer wel. Alleen mijn tekengerief en ik, Billie Holiday, een paar tassen koffie en de krant. En het zachte sh-sh-sh van mijn penseelstift op het schetspapier.
Soms heeft een mens echt niet meer nodig.
Ergens along the way was het er precies niet meer van gekomen om de krant nog eens te tekenen. Gisteren en vanochtend weer wel. Alleen mijn tekengerief en ik, Billie Holiday, een paar tassen koffie en de krant. En het zachte sh-sh-sh van mijn penseelstift op het schetspapier.
Soms heeft een mens echt niet meer nodig.
vrijdag 29 januari 2010
Intimiteit, intimidatie, intimitutifrutikutimuti, ‘k weet niet wat het is
De oplettende lezer ziet links onderaan dat ik eindelijk nog eens de tijd (en goesting) heb gevonden om mijn linkenlijstje te updaten. Lang niet alle blogs die ik ken staan erin, maar een mens moet ergens een lijn trekken, nietwaar? En tot de tijd dat 'bloglezer' een voltijdse, betaalde functie wordt, moet ik in mijn leven natuurlijk ook nog andere dingen doen dan het leven van andere mensen volgen.
Maar joenges, soms krijg ik bij het lezen van al die mooie, originele, creatieve blogs een instant neiging om er zelf gewoon de brui aan te geven. Soms lijkt het wel of alles al gezegd is. Of de mooiste garderobes allemaal al genaaid zijn (en dan meestal nog door autodidacten ook). Of niets dat ik kan schrijven al niet tien keer ergens anders is geschreven. Dan denk ik: ja. Ja. Wat kan ik dààr eigenlijk nog aan toevoegen? Een mens zou van minder geïntimideerd geraken!
En dan vraag ik me na bijna zes jaar bloggen af: hoe lang zal dit nog doorgaan? Zou er ooit een einde aan komen? Zou er iets anders voor in de plaats komen? Of zal ik mezelf later in het bejaardentehuis nog steeds een paar keer per week terugtrekken op mijn kamertje om er mijn gedachten telepatisch transfermatisch om te zetten in getypte online tekst? (ah ja, tegen die tijd zal een toetsenbord wel niet meer bestaan, zeker)?
Allez, ja. Dat zit ik mezelf soms af te vragen.
Maar joenges, soms krijg ik bij het lezen van al die mooie, originele, creatieve blogs een instant neiging om er zelf gewoon de brui aan te geven. Soms lijkt het wel of alles al gezegd is. Of de mooiste garderobes allemaal al genaaid zijn (en dan meestal nog door autodidacten ook). Of niets dat ik kan schrijven al niet tien keer ergens anders is geschreven. Dan denk ik: ja. Ja. Wat kan ik dààr eigenlijk nog aan toevoegen? Een mens zou van minder geïntimideerd geraken!
En dan vraag ik me na bijna zes jaar bloggen af: hoe lang zal dit nog doorgaan? Zou er ooit een einde aan komen? Zou er iets anders voor in de plaats komen? Of zal ik mezelf later in het bejaardentehuis nog steeds een paar keer per week terugtrekken op mijn kamertje om er mijn gedachten telepatisch transfermatisch om te zetten in getypte online tekst? (ah ja, tegen die tijd zal een toetsenbord wel niet meer bestaan, zeker)?
Allez, ja. Dat zit ik mezelf soms af te vragen.
woensdag 27 januari 2010
Sarah goes hippie
Oef! Mijn mail naar het voedselteam is eindelijk verstuurd. Binnenkort krijgen we elke week een kraakvers kratje van een Vlaamsche boer, met inlandse groenten en fruit, én nog eens zo milieuvriendelijk mogelijk geteeld ook! Njammie! Oh, ik zou zo graag elke dag een paar uurtjes in mijn eigen moestuintje schoffelen, zaaien en wieden, maar tot nader order groeit er op ons terras in postzegelformaat niet veel eetbaars, dus tot die tijd is het voedselteam een prima oplossing, me dunkt!
Niet dat ik uit een geitenwollensokkenfamilie kom, want mijn mama vindt alles dat ook nog maar een béétje naar 'bio' ruikt je reinste onzin - "en je betaalt er nog eens zoveel voor ook!" Maar ik vind het een leuk idee dat er geen vieze dingen op mijn eten zijn gespoten. Enfin. Ieder zijn meug, zeker?
Ik fiets zo vaak ik kan en als dat niet lukt ga ik trein-tram-bussen en als dat niet lukt of goed uitkomt neem ik wel de auto.
Verder neem ik (als ik het niet vergeet) mijn flashy mandje mee naar de supermarkt, koop ik meestal glazen flessen en eet ik niet veel vlees. Voor mij de logica zelve, maar enfin, voor sommige mensen blijkbaar nogal een opgave.
En toch vind ik het niet genoeg. Mijn hart breekt als ik zie in hoeveel papiertjes, plastiekjes en folietjes mijn eten verpakt wordt. Waar gaan die dingen allemaal naartoe? Maar ik kan toch moeilijk niks meer kopen dat in een verpakking zit? Ik zou nogal verhongeren! En als er nu iets is dat ik niet van plan ben is het verhongeren!
En vandaag wou ik met textielverf een sjabloontje op een rompertje drukken (voor een vriendin, gene paniek). Rompertje: 100% katoen? Check! Maar bestaat dat eigenlijk, ecologisch verantwoorde textielverf? En ik naai zo graag maar waar vind ik -betaalbare- milieuvriendelijke stofjes? Want in het begin was ik nogal snel om alle stofjes-in-de-aanbieding mee te grissen - maakt niet uit welk materiaal, nu denk ik: kan het misschien toch iétsje ecologischer alstublieft?
Enfin, er is dringend werk aan de groene winkel. Vindt u ook niet? Maar ik ben niet van het bij de pakken neerzittende type, dus laten we het over een positieve boeg gooien. Er zijn ontelbaar veel bloggers die mijn bezorgdheid delen en er vaak hele leuke oplossingen voor vinden. Riet deelt er zelfs fantastische awards voor uit (en terecht aan meisjesmama, amai!). Nu lees ik ook net dat Eloleo ook met een kringloopproject is begonnen (210 stoffen zakjes in 2010), supergoed idee! En nog veel meer mensen zijn er precies actief mee bezig. Misschien wordt het wel tijd voor een Nieuwe Beweging :-)
Dus laat mijn reactiebox gerust een oord van inspiratie en ecologische vibes worden vanaf... NU! Of lees al eens wat die andere blogsters hierboven ondernemen: misschien geraakt u wel geïnspireerd.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken: wat denkt u? Is dat niks voor mij, zo'n Woodstockpakje?
Niet dat ik uit een geitenwollensokkenfamilie kom, want mijn mama vindt alles dat ook nog maar een béétje naar 'bio' ruikt je reinste onzin - "en je betaalt er nog eens zoveel voor ook!" Maar ik vind het een leuk idee dat er geen vieze dingen op mijn eten zijn gespoten. Enfin. Ieder zijn meug, zeker?
Ik fiets zo vaak ik kan en als dat niet lukt ga ik trein-tram-bussen en als dat niet lukt of goed uitkomt neem ik wel de auto.
Verder neem ik (als ik het niet vergeet) mijn flashy mandje mee naar de supermarkt, koop ik meestal glazen flessen en eet ik niet veel vlees. Voor mij de logica zelve, maar enfin, voor sommige mensen blijkbaar nogal een opgave.
En toch vind ik het niet genoeg. Mijn hart breekt als ik zie in hoeveel papiertjes, plastiekjes en folietjes mijn eten verpakt wordt. Waar gaan die dingen allemaal naartoe? Maar ik kan toch moeilijk niks meer kopen dat in een verpakking zit? Ik zou nogal verhongeren! En als er nu iets is dat ik niet van plan ben is het verhongeren!
En vandaag wou ik met textielverf een sjabloontje op een rompertje drukken (voor een vriendin, gene paniek). Rompertje: 100% katoen? Check! Maar bestaat dat eigenlijk, ecologisch verantwoorde textielverf? En ik naai zo graag maar waar vind ik -betaalbare- milieuvriendelijke stofjes? Want in het begin was ik nogal snel om alle stofjes-in-de-aanbieding mee te grissen - maakt niet uit welk materiaal, nu denk ik: kan het misschien toch iétsje ecologischer alstublieft?
Enfin, er is dringend werk aan de groene winkel. Vindt u ook niet? Maar ik ben niet van het bij de pakken neerzittende type, dus laten we het over een positieve boeg gooien. Er zijn ontelbaar veel bloggers die mijn bezorgdheid delen en er vaak hele leuke oplossingen voor vinden. Riet deelt er zelfs fantastische awards voor uit (en terecht aan meisjesmama, amai!). Nu lees ik ook net dat Eloleo ook met een kringloopproject is begonnen (210 stoffen zakjes in 2010), supergoed idee! En nog veel meer mensen zijn er precies actief mee bezig. Misschien wordt het wel tijd voor een Nieuwe Beweging :-)
Dus laat mijn reactiebox gerust een oord van inspiratie en ecologische vibes worden vanaf... NU! Of lees al eens wat die andere blogsters hierboven ondernemen: misschien geraakt u wel geïnspireerd.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken: wat denkt u? Is dat niks voor mij, zo'n Woodstockpakje?
zondag 24 januari 2010
Au très bon lit!
Toerist spelen in eigen stad , dat bevalt ons wel. Dus deden we dat gisteren gewoon lekker opnieuw! We logeerden bij Au Bon Lit. Echt een aanrader! De middag begon met een rondleiding op tram 8: supertof concept! Ook al weten we al veel over 'ons' Antwerpen, toch hebben we nog wat nieuwe dingen geleerd.
1) Ik had er nog nooit op gezeten, wegens niet in mijn buurt, maar tram 8 doet eigenlijk echt een prachtige route aan. Je ziet er een paar van de belangrijkste plekken van de stad mee. Met een koekjes- en snoepjes uitdelende gids wordt het natuurlijk nog leuker - en lekkerder!
2) De gevels van de mooiste straat van Antwerpen (Cogels-Osylei in Berchem-Zurenborg) vertellen prachtige verhalen. Alleen heb ik het natuurlijk weer niet allemaal onthouden. O ja en we weten nu ook waar Guy Mortier exact woont in die prachtige straat. Ghèghe. (niet het huis op deze foto hoor)
3) Ik wist dat 'Arabierkes' (de snoepkes, mensen) in Antwerpen gemaakt werden, nu weet ik ook exact waar de fabriek van dit streekproduct ligt: gewoon in Berchem, vlakbij (het rookvrije!) Café Stanny. Een plek waar Tim Vanhamel ook weleens uithangt, als ik De Morgen mag geloven. And I love it too!
3) De Antwerpse Handjes zijn uitgevonden door een Nederlander! Een zekere mijnheer Hakker (what's in a name).
4) Een roggeverdommeke, de specialiteit van Bakkerij Goossens, werd vroeger speciaal voor de arme mensen gemaakt. Het was voor de 'verdoemden' (armen) bedoeld, en bevatte veel rozijnen en granen zodat het je maag goed vulde. Geen wonder dat mensen er nog altijd tot buiten voor aanschuiven.
5) Wat nu de Wilde Zee is (de straten rond de Lombardenvest), daar was vroeger echt water, dat net op die plek nogal wild stroomde. Vandaar.
6) De gemberthee van Lombardia is pikant, maar écht superlekker. En de patron is even flashy als zijn interieur. En de zanger van Sigur Ros is daar twee weken geleden gewoon komen eten. Hallo!
En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar het is leuker om die toer gewoon eens zelf te doen!
Dan door de miezerregen naar huis en even uitpuffen op 'de kamer'. Jongens, wat een kamer hadden wij daar, seg! Design meubeltjes, maar niet zo museumachtig dat je er niet in durfde te gaan zitten. Prachtige badkamer met douche-voor-twee. Kitchenette met drankjes à volonté. Chocolaatje op het nachtkastje. Knabbeltje bij het aperitief. Ik kreeg er spontaan Eddy Wally-neigingen van en blééf maar prevelen 'waaw... geweldig...'.
Sofie, de superlieve gastvrouw van Au Bon Lit kwam een babbeltje slaan en bood zelfs aan ons 's avonds weg te brengen met de auto! Maar dat was helemaal niet nodig: achter het hoekje reden tram 11 en 8 ons supervlot naar het centrum. Ik mocht gelukkig wel haar paraplu lenen, want dat heb je wel met citytrips in eigen stad natuurlijk: het weer is óók hetzelfde...
Maar het al-ler-zaligste was het enorme bed dat ons 's avonds stond op te wachten. En alsof het nog niet genoeg was, volgde daarop een heerlijke ochtend. Zo eentje waarop je gewekt wordt door fluitende vogeltjes (echt waar!). Zo eentje met een zalige regendouche, een fluffy badjas, een lekker uitgebreid ontbijt (mét crunchy speculaaspasta en zelfgemaakte confituur, hmmm) - opgediend door het schattige dochtertje des huizes. De maxi-gastvrouw vroeg: 'en hoe wil je je eitjes vanochtend?'. De mini-gastvrouw deelde apetrots mee: 'Ik kan heel goed springtouwen.' Hihi.
Heerlijk adresje, echt waar. En we kregen nog een zakje 'handjes' (koekjes) mee naar huis ook. Als je ooit eens niet weet waar naartoe, of er is iemand die dringend verwend moet worden: één adres. Believe me!
1) Ik had er nog nooit op gezeten, wegens niet in mijn buurt, maar tram 8 doet eigenlijk echt een prachtige route aan. Je ziet er een paar van de belangrijkste plekken van de stad mee. Met een koekjes- en snoepjes uitdelende gids wordt het natuurlijk nog leuker - en lekkerder!
2) De gevels van de mooiste straat van Antwerpen (Cogels-Osylei in Berchem-Zurenborg) vertellen prachtige verhalen. Alleen heb ik het natuurlijk weer niet allemaal onthouden. O ja en we weten nu ook waar Guy Mortier exact woont in die prachtige straat. Ghèghe. (niet het huis op deze foto hoor)
4) Een roggeverdommeke, de specialiteit van Bakkerij Goossens, werd vroeger speciaal voor de arme mensen gemaakt. Het was voor de 'verdoemden' (armen) bedoeld, en bevatte veel rozijnen en granen zodat het je maag goed vulde. Geen wonder dat mensen er nog altijd tot buiten voor aanschuiven.
6) De gemberthee van Lombardia is pikant, maar écht superlekker. En de patron is even flashy als zijn interieur. En de zanger van Sigur Ros is daar twee weken geleden gewoon komen eten. Hallo!
En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar het is leuker om die toer gewoon eens zelf te doen!
Dan door de miezerregen naar huis en even uitpuffen op 'de kamer'. Jongens, wat een kamer hadden wij daar, seg! Design meubeltjes, maar niet zo museumachtig dat je er niet in durfde te gaan zitten. Prachtige badkamer met douche-voor-twee. Kitchenette met drankjes à volonté. Chocolaatje op het nachtkastje. Knabbeltje bij het aperitief. Ik kreeg er spontaan Eddy Wally-neigingen van en blééf maar prevelen 'waaw... geweldig...'.
Maar het al-ler-zaligste was het enorme bed dat ons 's avonds stond op te wachten. En alsof het nog niet genoeg was, volgde daarop een heerlijke ochtend. Zo eentje waarop je gewekt wordt door fluitende vogeltjes (echt waar!). Zo eentje met een zalige regendouche, een fluffy badjas, een lekker uitgebreid ontbijt (mét crunchy speculaaspasta en zelfgemaakte confituur, hmmm) - opgediend door het schattige dochtertje des huizes. De maxi-gastvrouw vroeg: 'en hoe wil je je eitjes vanochtend?'. De mini-gastvrouw deelde apetrots mee: 'Ik kan heel goed springtouwen.' Hihi.
Heerlijk adresje, echt waar. En we kregen nog een zakje 'handjes' (koekjes) mee naar huis ook. Als je ooit eens niet weet waar naartoe, of er is iemand die dringend verwend moet worden: één adres. Believe me!
donderdag 21 januari 2010
Over shoppen in een kringloopwinkel en hoe mij dat -bijna- nooit lukt
Een van mijn favoriete bezigheden is kringloopwinkels en rommelmarkten afschuimen, hoewel ik negen op tien keer met lege handen thuiskom. Ik weet niet wat het is, maar het lijkt wel of die speciale koopjesantenne -die iedere bloggende medemens precies lijkt te hebben- niet is aangesloten bij mij. Productiefoutje, misschien?
Verder weet ik ook totaal geen 'echt' van 'nep' design te onderscheiden, ik koop gewoon wat ik mooi vind. En daar wringt het schoentje vaak: ik vind dat iets er als nieuw moet uitzien, ook al is het tweedehands. Theekopjes met een stuk af? Een zetel met een gat in? Een stinkend tasje? Nee, bedankt. Dan is mijn goesting al over. Zeker als de verkoper er dan nog eens schandalig veel geld voor durft te vragen.
En tot slot denk ik vaak op voorhand 'laat maar' als ik een mooie kast of stoel zie, simpelweg omdat ik meestal met de fiets rondtuf en het dus niet direct kan meenemen naar huis. Of omdat ik diep vanbinnen toch weet dat ik er eigenlijk niets mee kan doen. (Ok, op het hebben van die laatste gedachte heb ik wel enkele jaren moeten oefenen...)
Maar gisteren had ik dus wel chance: vier supercute bordjes voor 0,25 euro per stuk, volledig intact, net als nieuw. Yeah, baby! En dat grote bord eronder komt van een rommelmarkt in mijn hometown. Ik denk dat ik me maar eens ga specialiseren in rood-wit servies. Jeej!
Verder weet ik ook totaal geen 'echt' van 'nep' design te onderscheiden, ik koop gewoon wat ik mooi vind. En daar wringt het schoentje vaak: ik vind dat iets er als nieuw moet uitzien, ook al is het tweedehands. Theekopjes met een stuk af? Een zetel met een gat in? Een stinkend tasje? Nee, bedankt. Dan is mijn goesting al over. Zeker als de verkoper er dan nog eens schandalig veel geld voor durft te vragen.
En tot slot denk ik vaak op voorhand 'laat maar' als ik een mooie kast of stoel zie, simpelweg omdat ik meestal met de fiets rondtuf en het dus niet direct kan meenemen naar huis. Of omdat ik diep vanbinnen toch weet dat ik er eigenlijk niets mee kan doen. (Ok, op het hebben van die laatste gedachte heb ik wel enkele jaren moeten oefenen...)
Maar gisteren had ik dus wel chance: vier supercute bordjes voor 0,25 euro per stuk, volledig intact, net als nieuw. Yeah, baby! En dat grote bord eronder komt van een rommelmarkt in mijn hometown. Ik denk dat ik me maar eens ga specialiseren in rood-wit servies. Jeej!
dinsdag 19 januari 2010
Ipodnanozakske
Mijn lief is van het plaatjesdraaiende, cd-verslindende, muziekfreakerige type, maar dat neemt allemaal zoveel plaats in in een rugzak, nietwaar. Dus trakteerde hij zichzelf -met vier weken alleenzaamheid (?) in het vooruitzicht- eindelijk op een Ipod (nano). Dus dacht ik: laat ik hem dan ook maar ineens een Ipodnanozakske ineen flansen.
En hier is het resultaat. Er moet nog wel een extra litske over de bovenkant zodat de I-pod er niet uitglijdt, maar verder is het redelijk goed gelukt. Stevig en (denk ik) vochtbestendig aan de buitenkant, zacht, rood vilt aan de binnenkant. Ideaal voor tijdens hobbelige busritten of lange vliegtuigreizen. Met zelfs twee bandjes om bijvoorbeeld een buskaartje achter te steken. Of een pen. Om ellenlange liefdesbrieven aan mij te schrijven. Ahja. Ahja!
En hier is het resultaat. Er moet nog wel een extra litske over de bovenkant zodat de I-pod er niet uitglijdt, maar verder is het redelijk goed gelukt. Stevig en (denk ik) vochtbestendig aan de buitenkant, zacht, rood vilt aan de binnenkant. Ideaal voor tijdens hobbelige busritten of lange vliegtuigreizen. Met zelfs twee bandjes om bijvoorbeeld een buskaartje achter te steken. Of een pen. Om ellenlange liefdesbrieven aan mij te schrijven. Ahja. Ahja!
maandag 11 januari 2010
Birdies are a girl's best friend
Of toch die van de bommaatjes met de superpowers. Deze vogel wordt namelijk onderdeel van een nog (door mij) te maken animatiefilmpje. Zo'n lekker old school, hakkerig, heerlijk ambachtelijk filmpje met hoog Prikballon-gehalte. Deze vogel doorstond de test-fotoshoot alvast met glans, maar nu moet het nog allemaal beginnen natuurlijk. Waarom, o, waarom ben ik toch altijd veel enthousiaster dan eigenlijk goed voor me is? Maar ja, zot zijn doet geen zeer. Of toch maar een heel klein beetje hehe.
To be continued.
donderdag 7 januari 2010
Kan iemand de maand februari schrappen van de kalender aub?
Mijn lief gaat dan namelijk weg. Een hele maand! Alleen! Naar Indonesië! Voor mij is het namelijk geen goed moment om er een maand tussenuit te knijpen en voor hem was het al lang een droom om er eens alleen met zijn rugzak op uit te trekken.
Dus nu wou ik dat we vooral twéé maanden verder waren, want begin maart komt hij alweer terug. Kleef de postuurkes dan maar alvast stevig op de schouw en pak uw glazen in in bubbelplastiek want dat gaat vonken geven!
Maar ik ben eigenlijk wel blij dat hij het doet. Want hoe kan ik nu niet gelukkig worden van iets dat hem zo gelukkig maakt? En anders zou ik over twintig jaar misschien wel het verwijt krijgen van 'je hebt me dat nooit laten doen'. En dat zou ik nog honderd keer erger vinden dan hem een maandje te moeten missen.
Want hem missen ga ik zeker wel doen! Dus, bij deze wil ik mijn maand februari zo propvol mogelijk plannen. Als u niet weet wat doen in februari: nodig eens een eenzame uit. Ik ben proper op mijn eigen en ik lust bijna alles. En wie al in Indonesië is geweest, mag leuke tips altijd bij de commentarenbox droppen.
Dubbele merci!
Dus nu wou ik dat we vooral twéé maanden verder waren, want begin maart komt hij alweer terug. Kleef de postuurkes dan maar alvast stevig op de schouw en pak uw glazen in in bubbelplastiek want dat gaat vonken geven!
Maar ik ben eigenlijk wel blij dat hij het doet. Want hoe kan ik nu niet gelukkig worden van iets dat hem zo gelukkig maakt? En anders zou ik over twintig jaar misschien wel het verwijt krijgen van 'je hebt me dat nooit laten doen'. En dat zou ik nog honderd keer erger vinden dan hem een maandje te moeten missen.
Want hem missen ga ik zeker wel doen! Dus, bij deze wil ik mijn maand februari zo propvol mogelijk plannen. Als u niet weet wat doen in februari: nodig eens een eenzame uit. Ik ben proper op mijn eigen en ik lust bijna alles. En wie al in Indonesië is geweest, mag leuke tips altijd bij de commentarenbox droppen.
Dubbele merci!
zaterdag 2 januari 2010
Een nieuwjaarsverhaal over een boterham met mayonaise en pickles
En, heeft u een beetje genoten van de laatste dagen van 09? En ook van de allereerste van het jaar 10? Ik alvast wel! Straks lezen zeven (niet allemaal meer zo) kleine kindertjes van mijn zussen hun nieuwjaarsbrief voor aan al hun meters, peters en grootmoeder. In tussentijd schrijf ik mijn nieuwjaarsbrief voor u. Een verhaaltje over wat ik u toewens in dit krakend verse jaar. Het gaat over boterhammen.
Sommige mensen zweren bij kaas op hun boterham. Hoeveel nieuwe soorten speculaaspasta of slaatjes er ook op de markt komen, kaas zal het zijn. Andere mensen, zoals ik vroeger, eten boterhambeleg in periodes. Op de lagere school, ging dat gepaard met een strikt maar totaal onvoorspelbaar boterhambelegregime. Vier, vijf, zes weken lang at ik niets anders dan paté op mijn boterham. Mijn moeder moest 's ochtends al niet meer vragen wat ik op mijn boterham wou: paté zou het zijn. Dan, from out of nowhere, veranderde die voorkeur totaal onaangekondigd en schakelde ik wekenlang over op smeerkaas. Of pepersausis. Of choco. Of choco met korreltjes.Waarop mijn mama in allerijl naar de supermarkt rende om een maandvoorraad van het vorige om te ruilen voor een nieuwe stock van het volgende.
Tegenwoordig is mijn beleg behaviour totaal onvoorspelbaar. Maar een constante die zo nu en dan de kop opsteekt is een trucje dat ik van mijn schoonmoeder heb geleerd. Enkele jaren geleden vertrouwde ze me toe dat ze gek is op een lekkere, bruine boterham met daarop een laagje mayonaise met daarop een laagje... pickles. Echt waar! Ooit had ze het uit noodzaak verzonnen -waarschijnlijk omdat ze even niets anders in huis had- maar eigenlijk bleek het een goddelijke combinatie te zijn.
Gek he? En toch: voor u massaal hysterisch gillend richting kotszakje rent: probeer het eens. Gewoon doen. Eén hapje proeven, is dat niet wat we de kleine kindertjes ook wijsmaken? Als u het nadien echt niet lust: geen enkel probleem. Maar dan heeft u het tenminste geprobéérd.
Misschien kan u ook eens hetzelfde doen voor die nieuwe buren, waar u nog niet mee sprak (en die u er eigenlijk maar raar vond uitzien)? Of voor die cursus die u al zo lang wilde gaan volgen? Of voor die vriend die iets anders doet of denkt dan wat u zou doen of denken? Of voor die weg die u nog nooit insloeg?
Dat is mijn wens voor u dit jaar: voor iedereen een boterham met mayonaise en pickles.
En dat u er eens flink in mag bijten.
Sommige mensen zweren bij kaas op hun boterham. Hoeveel nieuwe soorten speculaaspasta of slaatjes er ook op de markt komen, kaas zal het zijn. Andere mensen, zoals ik vroeger, eten boterhambeleg in periodes. Op de lagere school, ging dat gepaard met een strikt maar totaal onvoorspelbaar boterhambelegregime. Vier, vijf, zes weken lang at ik niets anders dan paté op mijn boterham. Mijn moeder moest 's ochtends al niet meer vragen wat ik op mijn boterham wou: paté zou het zijn. Dan, from out of nowhere, veranderde die voorkeur totaal onaangekondigd en schakelde ik wekenlang over op smeerkaas. Of pepersausis. Of choco. Of choco met korreltjes.Waarop mijn mama in allerijl naar de supermarkt rende om een maandvoorraad van het vorige om te ruilen voor een nieuwe stock van het volgende.
Tegenwoordig is mijn beleg behaviour totaal onvoorspelbaar. Maar een constante die zo nu en dan de kop opsteekt is een trucje dat ik van mijn schoonmoeder heb geleerd. Enkele jaren geleden vertrouwde ze me toe dat ze gek is op een lekkere, bruine boterham met daarop een laagje mayonaise met daarop een laagje... pickles. Echt waar! Ooit had ze het uit noodzaak verzonnen -waarschijnlijk omdat ze even niets anders in huis had- maar eigenlijk bleek het een goddelijke combinatie te zijn.
Gek he? En toch: voor u massaal hysterisch gillend richting kotszakje rent: probeer het eens. Gewoon doen. Eén hapje proeven, is dat niet wat we de kleine kindertjes ook wijsmaken? Als u het nadien echt niet lust: geen enkel probleem. Maar dan heeft u het tenminste geprobéérd.
Misschien kan u ook eens hetzelfde doen voor die nieuwe buren, waar u nog niet mee sprak (en die u er eigenlijk maar raar vond uitzien)? Of voor die cursus die u al zo lang wilde gaan volgen? Of voor die vriend die iets anders doet of denkt dan wat u zou doen of denken? Of voor die weg die u nog nooit insloeg?
Dat is mijn wens voor u dit jaar: voor iedereen een boterham met mayonaise en pickles.
En dat u er eens flink in mag bijten.
donderdag 31 december 2009
Bericht van uw correspondent aan het Anti-Voorspelbare-Eindejaarshitlijstjes-Front
Hallo, is daar iemand?? Iemand die ook wel eens wat anders wilt in de eindejaarstop 100 dan liedjes die naar patchouli ruiken? Iemand wiens muzieksmaak sinds de jaren negentiennegentig wél geëvolueerd is? Niet dat ik zo'n muziekkenner ben, maar kom op, seg! Wéér Bryan Adams, Metallica en Nirvana? Boooring!
De grungy slobbertruien en vettige haarslierten heb ik inmiddels ingeruild voor een iets bredere muzieksmaak - hoewel velen die nogal prehistorisch vinden, maar what the hell. Mijn top drie verandert dan ook elke dag, al naargelang de stemming, maar dit zou er bijvoorbeeld een kunnen zijn:
1. Billie Holiday - On the sunny side of the street
2. Django Reinhardt - Swing 42
3. The Temptations - My girl
Of dit:
1. Prince - If I was your girlfriend (ik vind geen clips van His Purple Highness)
2. Jamie Lidell - A little bit of feelgood
3. Lauryn Hill - Doo Wop (That Thing)
Of misschien deze:
1. The Flaming Lips - Do you realize??
2. Elbow - The bones of you
3. Wilco - Jesus etc.
Of wie weet wel deze:
1. Johnny Cash - Ring of Fire
2. Dolly Parton - Jolene
3. Solomon Burke - Cry to me (voor alle Dirty Dancingfans out there)
En morgen ziet de top drie er waarschijnlijk weer helemaal anders uit. Maar dat maakt het net leuk, nietwaar? En wat is uw top drie eigenlijk, als ik zo nieuwsgierig mag zijn? Want ik ben eigenlijk echt zo nieuwsgierig.
Rest mij alleen nog de laatste post van dit bijzondere jaar af te sluiten met een opwarmertje voor iedereen die vanavond ook een danske gaat placeren.
Twideliedie, twideliedum, wohohohohoohoow, get ready.. get ready!
De grungy slobbertruien en vettige haarslierten heb ik inmiddels ingeruild voor een iets bredere muzieksmaak - hoewel velen die nogal prehistorisch vinden, maar what the hell. Mijn top drie verandert dan ook elke dag, al naargelang de stemming, maar dit zou er bijvoorbeeld een kunnen zijn:
1. Billie Holiday - On the sunny side of the street
2. Django Reinhardt - Swing 42
3. The Temptations - My girl
Of dit:
1. Prince - If I was your girlfriend (ik vind geen clips van His Purple Highness)
2. Jamie Lidell - A little bit of feelgood
3. Lauryn Hill - Doo Wop (That Thing)
Of misschien deze:
1. The Flaming Lips - Do you realize??
2. Elbow - The bones of you
3. Wilco - Jesus etc.
Of wie weet wel deze:
1. Johnny Cash - Ring of Fire
2. Dolly Parton - Jolene
3. Solomon Burke - Cry to me (voor alle Dirty Dancingfans out there)
En morgen ziet de top drie er waarschijnlijk weer helemaal anders uit. Maar dat maakt het net leuk, nietwaar? En wat is uw top drie eigenlijk, als ik zo nieuwsgierig mag zijn? Want ik ben eigenlijk echt zo nieuwsgierig.
Rest mij alleen nog de laatste post van dit bijzondere jaar af te sluiten met een opwarmertje voor iedereen die vanavond ook een danske gaat placeren.
Twideliedie, twideliedum, wohohohohoohoow, get ready.. get ready!
Abonneren op:
Posts (Atom)