Geduld is een schoon deugd

Nog even wachten op de Visa-rekening om te zien of en wanneer we de foto's kunnen laten ontwikkelen. Daarna komt er een uitgebreid verslag, beloofd. ;)

3-2-1... and I'm back in the room

Van zondagmiddag terug in het land, en wat hebben we al geleerd?

• dat ik vanochtend bijna van mijn fiets geblazen werd ('t is toch nog altijd wel juli he?)
• dat ik blij ben om iedereen terug te zien en te horen (you don't know what you've got 'till it's gone)
• dat ze in den delhaize geen plastieken zakskes meer meegeven (which is nice)
• dat we bij aankomst direct mochten kuisen want dat mijn 'schoonpapaa' superhard in onze keuken heeft gewerkt en alles dus vol stof lag (volgende week komen ze al chappen)
• dat Muziek in de Wijk-Krugerplein nog altijd even gezellig is en dat ik hoop er ook deze zondag bij te zijn (laatste keer van het jaar bij ons achter het hoekje)
• dat we er een mini-Blogger bijhebben (proficiat Jo en welkom Sep!)

Dus eigenlijk wil ik gewoon zeggen dat het goed is om terug te zijn (home sweet home!)..

Live from Montreal

we (hartje) central park

Dames en heren, de laatste 24 uren van onze Grote Reis zijn ingegaan. Wij zitten nu nog even lekker niets te doen op het supergezellige appartement van Erik en Tinneke in Montreal (die ons trouwens ongelofelijk in de watten hebben gelegd!), en morgen vertrekt de vlieger huiswaarts. 

Het was fantastisch, heet, onweerachtig, zot, grappig, vermoeiend, relaxed, vaak lekker, soms vettig, soms moeilijk verstaanbaar maar in ieder geval heel indrukwekkend!

Doeme toch, bijna voorbij... maar ook terug bijna thuis. 

Which is nice!

De volgende vier weken...

...some of this...


...et beaucoup de ça!

Tot 22 juli!

Sarah's Grote Mediaweek

Na een verschijning van wel twee seconden op de regionale televisie en het uitspreken van de legendarische woorden "ja.. alsjeblief", ben ik nu ook te zien in de Metro (klik op artikel hierboven voor groter), te horen op Radio 1 (luister hier opnieuw , ga naar programma's en dan naar Gulliver, boek van de week) en binnenkort ook op Iedereen Leest .

Handtekening? Iemand?

Vanaf nu exclusief verkrijgbaar: Sarah Zegt Hallo Baboesjka's en Memoryspel!

Zelfportret was de opdracht en omdat ik me gewoon soms teken-achtig voel, en soms een wereldreizigster, en soms een bommaatje dat graag breit en grijs haar heeft, en soms een klein kind, en omdat ik soms gewoon graag in een dekentje gewikkeld zit (?), heb ik er baboesjka's van gemaakt. Vijf Sarah's in één.

Het enige echte Sarah Zegt Hallo Memoryspel! Eigenlijk moesten we een boekje maken van "ik ben Sarah", "ik woon in Borgerhout" en "ik hou van... (tulpen, toastjes, verrassingen, reizen..)".
Dat boekje is er ook gekomen, maar toen wou ik er ook nog een memory van.

Bericht aan de bevolking

Risotto Fixkes Style is lekker!!

Alleen alle rijst van in het begin bij de ajuintjes doen (zoals we het geleerd hebben van Grandmaster Jamie Oliver - anders is volgens mij niet alles gaar), dan één glas witte wijn erover, dat laten trekken en van dan af altijd een paar schepjes bouillon laten intrekken.
En goed roeren! En peper uit de molen mag er ook bij.

Njam!

En vertel me nu eens iets dat ik nog niét wist

Vandaag dit artikel gelezen : "Marokkaanse vzw's in Antwerpen verkopen drugs".

Aan het begin van onze straat is op elke hoek een vzw. In de ene zit volgens mij niet iedereen fristi en muntthee te drinken, om het eventjes verbloemd te zeggen. De andere was een hele tijd verzegeld omdat de bende van den Dikke daar zijn hoofdkwartier had.

Enkele weken geleden zag ik terug beweging in de gesloten vzw, dus ik met mijn nieuwsgierige kop binnen gestapt en gevraagd wat ze ervan gingen maken. De Marokkaanse man achter de koeltoog, die vol lag met fruit, zei na enige aarzeling: "Ehm.. een ontbijtzaak". "Leuk!" zei ik, "veel succes ermee!"

Dus ik met mijn stomme kop zo blij en verheugd dat er een gezellig ontbijtzaakje op onze hoek zou gaan komen. Maar... ontbijtzaken zijn toch niet de hele nacht open? En waarom zitten er altijd alleen maar mannen? En een ontbijthuisje dat 's ochtends niet open is? Misschien is het een ontbijtzaak voor langslapers?

Nee, helaas voor Borgerhout: het is gewoon wéér een vzw.

Blijft er nog altijd dat ontbijtzaak-gat-in-de-markt in onze buurt. Een échte ontbijtzaak welteverstaan.

Een keuken slopen doe je zo & Camping Marginalis

De ontdekking van de dag:
een geheime deur, leidend naar... de andere kant van de muur.

Maarten gaat loos.

Dirk gaat loos.

Dit wàs de keuken, wordt de berging. Ooit.

Moet er nog zand zijn?



* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Wij heten u van harte welkom op "Camping Marginalis".
* * * * * * * * * * * * * * *
Wij bieden u alle faciliteiten in een optimale vakantiestemming...

.. met prachtig uitzicht over de omgeving...

... en volautomatische afwasmachine...

Enjoy your stay!

Kleine genante gebeurtenissen (deel 2)

Zet jezelf even in standje “slow motion” voor je begint te lezen. Gewoon voor een extraatje bij de beleving van het verhaal.

Voor ik ’s morgens naar het werk ga, drink ik meestal geen fokkietje, dus ik was nog niet goed wakker toen ik op mijn stalen ros sprong.

Op hetzelfde moment was er, iets verderop, een oud mannetje zijn stoep aan het schrobben.

Dat mannetje schrobt, snel, hevig. Zo hevig dat het onderste stuk van zijn borstel (de borstel zelf dus) wegvliegt. (denk aan de slow motion!) De houten borstel vliegt met een mooi boogje pal richting fietspad.
Uiteraard passeer ik daar net op dat moment. Ik gooi alles toe, rem keihard, met als gevolg dat mijn achterste wiel omhoog komt. Ik zie mezelf al bijna over mijn stuur vliegen, recht op een geparkeerde auto, of erger nog, midden op straat.

Maar ik was nog niet goed wakker, dus nog niet snel aan het fietsen, dus in plaats van spectaculair door de lucht te schieten, houdt mijn achterwiel eventjes ter plaatse rust in de lucht en valt mijn fiets flauwtjes omver naar links.

Ken je dat, het besef dat je aan het vallen bent, terwijl je valt? En de honderd dingen die je dan tegelijk denkt (oei ik moet hier weg – ik moet mijn voet neerzetten –kin ver van de grond houden – kan ik dat hier nog ontwijken - oei mijn broek gaat vuil of kapot zijn – rijdt er nog iemand achter mij – hoe belachelijk is dit - ik heb die geparkeerde auto toch niet geraakt – of erger nog dat mannetje – ik moet .. PATS) maar dat je toch geeneen van die dingen effectief doet of kan doen.

“Och got, ik krijg bekan iet! Gogget?” zei de meneer. “Ik zen 75 jaar mor dat hem ik naa nog noowet meegemokt!”

Ik ook niet, meneer...

Zoveel te doen, zo weinig tijd

Een mens moet nogal wat keuzes maken in het leven. En dan bedoel ik niet de triviale zaken zoals “wat eten we vanavond?” of “vindegij mijn gat niet te dik in deze rok?”. Hoewel dat soms natuurlijk ook van wereldbelang lijkt te zijn.
Wat ik wel wil zeggen: ik loop langzaam maar zeker tegen de dertig aan, wat wil ik nu eigenlijk écht gaan doen?

Zie ik iemand met een kindje achterop zijn fiets rijden, dan wil ik een babietje.
Lees ik de blog van een paar wereldreizigers, dan wil ik er een paar maanden op uit trekken.
Ga ik naar de info-avond van de opleiding kleuterjuf, dan wil ik niets liever dan al die cursussen ineens meenemen en erin vliegen.

En ondertussen ratelt het maar verder in mijn hoofd: die cursus duurt twee jaar, dus als ik er nu aan begin ben ik 29 als-ie afloopt. Tegen dan ga ik dus misschien wel eens nadenken over die kindjes.
Het (luxe-)probleem is dat die kindjes er liefst niet te laat komen, vanwege mijn biejooloogiese klok en mijn psiechooloogiese grens van dertig jaar.

Wanneer plan je dan die rugzakmaanden? Ideaal tussen plan één (kinderen) en plan drie (opleiding).

Maar wie weet komt die reis er dan niet meer van. En dat wil ik dan ook weer niet op mijn geweten hebben. En vriend S. zou daar al helemààl ongelukkig van worden. Bovendien zou hij dan overwegen om die grote reis alleen te maken. En daar zou ik dan weer ongelukkig van worden.

Och, herejezus, leefde ik maar in de fifties!
Zwijgen en huis houden en eten klaarmaken en roddelen met de buurvrouw en middagdutjes doen en de sloefen van vriend S. klaarzetten en om de twee jaar op reis naar de zee. Hop, in onze coole fifities-bak met een hele resem kinderen op de achterbank bijeengepropt.

Ja, dat zou het leven zijn!

Weetje van de dag

Wist je dat je onderarm (het stuk tussen je pols en je elleboog) even lang is als je voetzool? Als je me niet gelooft moet je het maar eens testen.

En wist je dat de ogen van een baby de enige delen van het lichaam zijn die niet groeien? Je ogen waren van in het begin al zo groot als ze nu waren.

En wist je dat je dat allemaal niet zou weten als je deze blog niet las? Stel u voor!

Verplicht voer

Iedereen die mijn blog leest moet verplicht dit boek lezen. Het gaat over een jongen van negen die zijn papa verloor in 9/11. Het is zo'n inventief, verrassend, ontroerend, origineel, goed geschreven, moet-ik-nu-lachen-of-huilen, had-ik-dat-maar-bedacht prachtig boek.

Laat je niet afschrikken door het aantal pagina's (bijna 400). Er staan heel veel foto's en speciale dingetjes in. Ik had het (helaas) op nog geen vier dagen uit.

En binnenkort stel ik drie vragen over het boek op deze blog, zodat ik wel zeker weet dat je het boek helemaal uit hebt!

For your information

Vannacht was ik in de Delhaize alvast het spek voor vanavond aan het kopen, toen ik zag dat een Meisje uit het Verleden (dat ik liefst niet al te vaak meer zie) daar aan de kassa zat. Ze zag er normaal uit (hoewel dat relatief is in haar geval), alleen had ze een houten stokje door haar neus. Ik zei "Ah, Shaka Zulu is hier ook!" en ik heb uit wraak (vanwege vroeger) niets gekocht.

Toen moest ik plots op de leeuwenkooi in Planckendael letten, maar ik had ongelofelijk veel schrik toen die beesten buiten kwamen.

Misschien had ik ze die rat die ik vanochtend zag liggen op mijn fietstocht naar het werk nog kunnen voederen. Echt, een van de eerste dingen die ik vanochtend gezien heb waren de ingewanden van een vers overreden rat. En dat laatste is géén droom. Yech.

Get on the floor

Iemand ervaring met een PU-gietvloer* (of polyurethaan gietvloer)?

Zelf of van horen zeggen?
Goed of slecht?
Aanrader of afrader?
Doen of niet doen?

* zou (ipv epoxy) aan te raden zijn voor particulieren vanwege elastischer en meer krasbestendig

Zeven - siete - sept - seven

Zoveel jaar
bij elkaar!

Voor mij nog meer van dat, graag!

Mannetjes (deel twee)

Of waar ik mij mee bezig hou tijdens telefoontjes op het werk...

It’s a kind of magic (magic, magic)

Gisteren naar het optreden van Cat Power in Brussel geweest en op weg naar daar gepasseerd langs de Reyerslaan.

De Reyerslaan: wie had gedacht dat ik daar ooit écht zou komen!
Vroeger, als zevenjarig braaf kind, had het iets magisch’, zo’n fictieve plaats: “…en stuur dan een gele briefkaart naar huppeldepup, Brt, Reyerslaan zoveel…” (Trouwens, die gele briefkaarten, wat is daar ooit mee gebeurd? Maar dat is een ander verhaal.)

Ik had me toen nooitofnooitofnooit kunnen voorstellen dat ik daar op een doordeweekse avond zomaar zou voorbijkomen, langs de VRT-toren op de Reyerslaan, wohooow! Hetzelfde met nieuwslezers, omroepsters en andere “tv-figuren”: die bestaan dus echt! Ze hadden vrouwen, kinderen, mannen, huishoudens, vuilzakken, ja, ze moesten zelfs naar het toilet! Bleek achteraf.

Voor mij, als zevenjarig Saartje, leek het wel of ze verdwenen ook als je de knop van de tv uitduwde (je moest dat toen nog zelf doen, weet je nog wel). Als ik nu Martine Tanghe of Pol van Merlina tegenkom in ’t stad, kijk ik zelfs niet meer op (ok, toegegeven, soms nog wel een heel klein beetje, maar magisch is het al lang niet meer).

Of het Liegebeest! Ik dacht dus dat dat ding echt bestond he! Niet moeilijk: bij elke verjaardag kreeg ik een verjaardagskaart van hem… Er stond dan wel een leugen op, wat het er voor mij alleen maar echter op maakte. Dat het elk jaar dezelfde kaart was had ik toen nog niet in de mot. Ik heb die plaat toen ook grijsgedraaid, zelfs al was die helemaal krom gebogen van achter in de auto in de zon te liggen. Er was een tombola bij waarbij Dikkie zijn kleren verloot werden. En iedere keer deed ik alsof ik niet wist welk het winnende nummer was.

Super Liege Liegebeest, Super Liege Liegebeest… Niemand die weet dat ik hier ben… Hoewel ik de kasteelheer ben…

Gezocht: m/v met stalen zenuwen en goed geheugen

Gisteren op ons picknickdekentje in het Rivierenhof een nieuw spel leren kennen: Jungle Speed.

Het gaat zo: iedere speler heeft een stapel kaarten voor zich en iedereen draait om beurt een kaartje om. Als twee kaarten dezelfde vorm hebben, moet je om ter snelst de "totem" pakken (dat houten ding hierboven op de foto). De speler die de totem niet heeft kunnen pakken krijgt dan de omgedraaide kaarten van de andere. Bedoeling is om zo snel mogelijk van al je kaarten af te zijn.

Ik vind het persoonlijk héérlijk. Het voldoet voor mij aan alle voorwaarden die een spel moet hebben:

1. het is een soort van veredelde memory, waarbij je geheugen op de proef gesteld wordt
2. het is makkelijk om mee te nemen
3. het duurt niet lang om klaar te zetten
4. je moet er snel voor zijn
5. er komen geen cijfertjes of ingewikkelde strategieën aan te pas
6. ik kan het goed

Ik heb vriendlief net de opdracht gegeven ons eigen exemplaar van dit zalige spel te gaan kopen. Dus: als je jezelf kan vinden in bovenstaande omschrijving, gelieve contact op te nemen met ondergetekende voor een spannend avondje!

Op de fiets

Ik wil -mmhphghf- wel een nieuwe post maken maar er -ghghgfmph- zitten -tuf- beestjes in mijn -bwerchh-rochel- mond en -kokhals, kokhals- in mijn werchfmfpff ogen, g*dvergrmmml!

Ontb-eitje

Zaterdag komt het Geslacht Vanlaer brunchen. U kent hen wel, medeblogster Bieke met kerel en kinders.

Vanzelfsprekend wordt het een gastronomisch festijn, een heerlijk relaxed en gezellig etentje, zonder al te veel last minute werk zodat ik lekker mee aan tafel kan zitten.
Iedereen die zijn benen al eens onder onze tafel heeft geschoven weet uiteraard dat die middag gewoon niet kan mislukken.

Edoch: brunchen vind ik heerlijk maar ik heb er zelf niet zoveel ervaring mee.

Ik ben vanochtend begonnen met het menu in mijn hoofd samen te stellen.
Tot nu toe zit ik aan:
- zelfgemaakte tonijnsla (niet te versmaden!)
- kaasjes en vlees met het lekkerste brood aller tijden (van bakkerij Lietaert)
- tortilla à la Erik
- yoghurt met muesli
- veel vers fruit

Ik zou graag ook een glaasje cava schenken, maar aangezien Bie geen bubbels lust, moet ik misschien eerder richting cocktail gaan.
Hmm... Was er niet iemand van mijn bloggers die een cocktail-cursus volgt?

Recepten zijn altijd welkom. Maar denk eraan: there are no buns in my oven! Ik heb momenteel namelijk geen oven. En ook geen buns.

Ik dank u.

Wat ik me gisteren afvroeg

Ok, de Russen zijn in 't land, de rode vlag hangt uit én Tante Rosa is op bezoek. Allemaal heel nuttig als je echt van plan bent om kindjes te kopen. Maar dat ben ik de laatste 13 jaren echt nog nooit van plan geweest.
Dus dat waren 13 jaren x 12 maanden = 156 x maandstonden helemaal voor niks!

Dus vroeg ik me gisteren af: zou het niet handig zijn als -en dit moet zeker mogelijk zijn met de huidige snufjes en technologieën- er gewoon een "Die Tijd Van De Maand-Aan-en-Uit-Knop" geïntegreerd zou kunnen worden in het lichaem der vrouwmenschen.
Zonder medische complicaties, gewoon één druk op de knop en je bent er vanaf. Of je bent er net niet meer vanaf, zoals je wil.

Denk maar eens aan wat een besparing het zou zijn zonder al die overbodige maandverbanden en tampons! Denk aan het milieu, dat ons dankbaar zal zijn! Denk aan al die pijnstillers die je niet meer moet nemen! Denk aan die platte buiken! Denk aan de hele mannelijke wereldbevolking die opgelucht ademhaalt omdat hun vrouwen niet meer zo humeurig zijn! Denk aan die propere onderbroeken! Denk aan die vijf extra dagen in de maand seks!

Begin het al maar te roepen hoor: "Sarah for president!"

Boodschap van algemeen nut

Hoe hard de zon ook schijnt, er gaat toch niets boven mijn overheerlijke dinosauruskoeken met een goei tas koffie!

Het Vreemde Toilet Syndroom (niet lezen tijdens het eten)

Tijdens mijn fameuze snowboardvakantie hebben we het er vaak over gehad: het Vreemde Toilet Syndroom. (Jongens, dit belooft weer een smakelijk stukje te worden, maar ik ga nu ook “mijne kak niet intrekken” he.)

Geen van mijn medereizigers had er last van (of wel, ééntje, maar die is er vanaf geraakt halverwege de reis), ik daarentegen… Het lukt me gewoon niet, op een vreemd toilet. Of toch moeilijk.

Vreemde toiletten moeten voor mij namelijk aan bepaalde voorwaarden voldoen vooraleer ik er nog maar aan dénk om ze te gebruiken.
Eén, het hokje moet volledig afgesloten zijn. Twee, er mag niet teveel passage zijn vlak buiten het hokje. Ten derde, er moeten een wc-borstel, luchtverfrisser en voldoende toiletpapier voorradig zijn. En last but not least, de nood moet hoog zijn, want … nou ja… het lùkt me gewoon niet op commando.

Niet dat ik dan een week niet naar het toilet kan gaan, maar laat ons zeggen dat het toch een bijna constante, sluimerende factor is tijdens de reis. Uitkijken naar een geschikt toilet en enkel indien het voldoet aan al bovenstaande voorwaarden, sla ik mijn slag. Als ik dan een wc goedkeur, is de kans groot dat ik mij elke dag naar hetzelfde etablissement (restaurant, café…) begeef voor het lozen van een grote boodschap.

Stom he.

Op een dag als deze

… zet ik er een punt achter. Full stop.
Ik ben naar mijn bazen gegaan, zei “salut en de kost, trekt uwe plan!” en ik trok gewoon de deur achter me dicht. Zalig! Laat die bureaucraatjes maar zweten achter hun stoffige bureaus, de zon schijnt op mijn gezicht en ik ben weg... weg!
Ik nam mijn knapzak, zo’n rode met witte bolletjes natuurlijk, en ik ben gewoon vertrokken.
Verre horizonten worden binnenkort door mij ontdekt. Wereld, ik kom eraan!

Ik ga naar Frankrijk misschien, of naar Andalucia, wat maakt het uit. Misschien pak ik het eerste het beste vliegtuig wel. Ik ga waar de dag me brengt en ik stuur af en toe een kaartje naar huis.

Terwijl ik aan een lichtjes bedwelmende cocktail lig te nippen, midden in een appelblauwzeegroene zee, denk ik soms nog eens aan de achterblijvers. Maar dat duurt meestal niet lang. Ik vertrek maar weer ‘ns voor m’n dagelijkse strandwandeling van zo’n duizend kilometer.

Op zoek gaan naar een nieuw zomerkleedje hoeft ook al niet: twee kokosnoten en mijn bikinibroekje will do the trick.

Mijn gsm en mijn agenda heb ik al lang niet meer nodig, tijd is onbelangrijk hier. Werken is ook overbodig, want het fruit pluk ik zo van de bomen en het drinken kost echt bijna niets. Ik eet een heerlijke tortilla uit het vuistje, liggend in mijn hangmàààààààààt.

Oeps. Iemand heeft me eruit geduwd, uit mijn hangmat. Het is mijn baas.
Terug aan het werk? Maatregelen? Schandalig? Onverantwoord?

Zucht. Back to work I guess.