We love Anna!

De emotionele rollercoaster van in het ziekenhuis -euforie om onze gezonde prachtdochter, frustratie om de verdomd moeilijke borstvoeding, overweldigd worden door alle dingen die je door elkaar voelt- maakt stilaan plaats voor een soort van routine en elkaar beetje bij beetje beter leren kennen.

Wij zijn alvast dolblij met onze lieve Anna, hopelijk is zij even graag bij ons als wij bij haar!

En bedankt voor alle lieve berichtjes, kaartjes en mailtjes. Doet zóveel deugd!

Anna is geboren!

14 juni 2011
3,395 kg - 50 cm

het mooiste meisje van heel de wereld
xxx

Dag één...

... van zo'n vijf maanden niet moeten gaan werken, maar ik kan me eerlijk gezegd nog weinig tot niets voorstellen bij wat er allemaal op ons afkomt.

Ik ben in elk geval benieuwd of de baby ook zo gaat friemelen als hij/zij er eenmaal uit is.

Week 37!

Met plots dik haar vol krullen, een nieuwe badkamer, dikke vingers en héél veel nieuwsgierigheid naar dat mini-mensje van plus-drie-kilogram. Maar tegelijk ook alvast wat nostalgie naar de special pregnancy treatment, eersteklas treinreizen en continu gefriemel op buikhoogte.

Negen maanden, dat ging ongelofelijk traag en ongelofelijk snel tegelijk.

Ik ga het nog missen, geloof ik, zo'n baby in mijn buik.

Pump it up

Omdat ik de helft van de week doorbreng op een hogeschool, blijf ik feilloos op de hoogte van de laatste hits in modeland. En wat blijkt? De meerderheid van de studerende meisjes ziet er tegenwoordig uit alsof ze na de les nog naar een galabal én een modeshoot tegelijk moeten.

Toen ik nog studeerde (de krakerige stem van de bomma denk je er zelf maar bij), jaja, toen zou geen haar op mijn hoofd eraan gedacht hebben om op torenhoge pumps naar school te gaan! Nu stijgt je aanzien blijkbaar recht evenredig met de lengte van je hakken.

Maar... dan moet je er wel op kunnen stappen natuurlijk! De meeste meisjes die ik tegenkom behoren tot categorie 1, 2 en/of 3 van de common mistakes uit dit filmpje.

Hahahaha! Sorry, maar daar moet ik dan toch stiekem eens om gniffelen, als ik voorbij kom gewaggeld op mijn platte sneakerkes.

200 plekken maar slechts 1 winnaar

Nadat ik alle dubbels (en mijn man, die heeft hier al een massa van die boeken liggen) eruit haalde, hield ik nog 88 inzendingen over. Een hartverwarmend resultaat, ik had nooit verwacht dat zoveel mensen zouden willen meedoen, dus: bedankt! Ik heb het lot laten beslissen en de winnaar is geworden...  

Volgens mijn berekeningen was dat de persoon die dit zei:

Dus nu ben ík op mijn beurt erg benieuwd wie B. is!
Proficiat! Mail je adres door en het boek komt jouw kant op.

De rest kan het boek bestellen via de webshop van Lannoo of ambachtelijk kopen voor 9,95 euro.

Geen geld voor een meesterwerk!

Nein, mann...

Ach, scheisse... Nu is er een tsjoepke uit onze tas uit Berlijn.
Ja, nu moéten we wel teruggaan!

Of brengen jullie nooit leuke koffietassen mee uit den vreemde?

Elke ochtend weer een beetje op reis gaan. Love it.

PS: dinsdagavond, 17 mei, maak ik de winnaar bekend. Nog een paar uurtjes om mee te doen dus!

Waar mijn leven de laatste dagen zoal uit bestaat

Stof. Stofzuigen. Tegelwinkels. Beetje wegdromen bij het gewiebel in mijn buik. Getimmer. Ikea. Stof. Werkmannen voorzien van koffie en koffiekoeken. En cola. En grenadine met ijsblokjes. Geboor. Stof. Een bad in de living. Bamboeparket. Parkeerplaatsen vrijhouden voor de deur. Stof. Een geboortekaartje dat nu echt af is. Suikerbonen waar ik nog even mee wacht omwille van het stof. Elf jaar samen zijn met mijn fantastisch(e) lief man. Samen mijmeren over een friemelend wezentje dat bij ons komt wonen. Ons samen totaal niet kunnen voorstellen hoe dat zal zijn. De laatste opdrachten afronden. Tussen het stof. Schattige rompertjes hamsteren. Een bedje krijgen van de fiere oma en opa. Middagdutjes. Verkoopsters van babywinkels die me kost wat kost een geboortelijst in mijn maag willen splitsen. Geweldig sexy ondergoed. Dikke, pijnlijke vingers. Een hoofd dat op mijn blaas drukt. Drie keer per nacht plaspauze. Een bont en blauwe buik, vanuit de binnenkant. Nog altijd de steunkousen. En stof.

's Tof.*

*Maar voor jullie gaan panikeren: komt allemaal goed :-)

Ondertussen in de badkamer...

Dat worden een paar weken zonder bad of douche (maar gelukkig wel met wc en lavabo beneden). Slik.
Hieronder alvast een foto 'voor' en 'tussenin'. Over drie weken hopelijk een foto 'na':

Allez, 't is te zeggen, technisch gezien werkt de douche eigenlijk nog wel:

Cadeautje!

Howla, en plotsklaps is het boek uit! Vanochtend werden we om acht uur uit bed gebeld door een koerier met een pakketje. Een stapel boeken met mijn naam erop en mijn foto op de achterkant. Mijn. Eigen. Foto.

Dat gebeurt (gelukkig) ook niet elke dag! Daarom geef ik zo'n boek met een foto van mij op de achterflap weg, als dat niet sympathiek is! Geef toe, dat ontbrak toch nog net aan uw verzameling salontafelboeken?

Gewoon een berichtje posten en op 17 mei trek ik de winnaar. Dat is de officiële openingsdatum van het MAS - trouwens ook één van de 200 plekken die je echt-echt-echt gezien moet hebben in Antwerpen.

Zo. Klaar, iedereen? Dan verklaar ik de wedstrijd... nu voor geopend!

Het Verhaal van de Navel

Wat voorafging
Een tijdje geleden voor het slapengaan kleedde ik me uit op de slaapkamer. Niet veel later kwam ik in paniek terug naar beneden gestormd, waar Sven nog rustig wat zat te lezen.
Verschrikt riep ik uit: "Het is aan het gebeuren!!"
Mijn wederhelft keek me met grote ogen aan, sprong recht en graaide alvast de autosleutels en het valiesje (waar nog helemaal niks inzit) bij elkaar. Tegelijkertijd riep hij even hard terug: "WAT is aan het gebeuren?!"
"Eh, mijn navel is naar buiten aan het komen..." stamelde ik.

Waarom het gebeurde
Nu weet ik niet hoe het met u zit, maar ik heb 'iets' tegen mijn navel. Ik vermijd zoveel mogelijk om eraan te komen en zelfs mijn lief maakt best ten allen tijde een grote bocht rond dat putje in mijn buik. Ik weet niet waar het vandaan komt of wat de oorzaak is van dit navelcomplex maar het is er. Ontegensprekelijk.
Het zal u dan ook niet verbazen dat ik niet uitkijk naar het moment waarop mijn navel -dertig jaar lang een lieflijk putje, nu een opengerokken vlakte met één dieperliggend bultje in het midden- eruit gaat floepen.
Maar nu weet ik in elk geval wel wat ik best niét roep op dat moment. :-)

Ik vraag me af waarom ik...

... patatten zeg, maar toch altijd netjes aardappelen op mijn boodschappenlijstje schrijf.

Als ge op vakantie zijt, kunt ge niet bloggen

Als ge schelpen moet rapen, garnalen wilt pellen en zandkastelen moet bouwen ook niet.
Als ge met uw lief naar de Ardennen gaat ook niet.
Als ge daar heel de dag door druk bezig zijt met kaasblokjes en sosiskes snijden, biertjes/appelsapjes drinken, boekskes lezen en dutjes doen ook niet.
Als ge dan ook nog eens potjes chocomousse op uw 32 weken dikke buik wilt laten balanceren, zeker niet.
En als de nogal corpulente bovenburen u wakker houden met hun nachtelijke gerampetamp al helemaal niet.
En bloggen gaat ook niet als er zo'n tof domein als het Domein van Chevetogne te ontdekken valt (Mensen! Daar is een Tiny-wandelpad! Maar dan van Martine).
Wat zeker ook niet helpt is steunkousen moeten dragen bij +27°.
En als ge samen met uw lief in uw gîte op de laptop de laatste hand legt aan het geboortekaartje, dan is bloggen ook niet echt topprioriteit.
En als ge dan op de terugweg naar huis bij uw zus langsgaat en de auto vol met babyspullen laadt, waardoor ge de volgende dag spontaan in een opruim- en kuiskramp schiet, dan komt bloggen er meestal ook niet van.

Maar ooit komt het weer goed met mij, hoor. Laten we dat afspreken.

Smeltgevaar

Mensen die niet van babytoestanden houden kunnen beter nu wegzappen want dit wordt een post vol zeemzoet gemijmer. Over een gynaecologe die zegt dat we vanaf nu -dertig weken en drie dagen ver- wel mogen beginnen aftellen. Over een baby die al 2,100 kg en 42 cm groot is (slik!). Onze baby, die erop los trapt, stampt, hikt en ronddraait.

En over ons huis dat zich héél langzaam maar zeker vol übercute, hier-kan-ik-me-zo-ons-babietje-in-voorstellen-spullen begint te vullen. Met frisgewassen ieniemienie rompertjes die plots op ons droogrekje hangen. En bedjes die gekeurd en gekozen worden. En... deze té coole pakjes waar Sven zijn mama onlangs mee afkwam. Pure vintage waar Sven zelf ook nog in heeft liggen friemelen als baby.

Ooh, smelt, smelt, smelt!

Gekidnapt worden is leuk maar...

... gekidnapt worden naar De Hoge Veluwe voor een zonnig fietstochtje en het Kröller-Müller Museum door vijf zalige madammen, bubbels drinken, picknicken, aardbeientaartjes eten en overnachten in een heerlijke B&B is nog leuker!

 Kent u Jezus niet?

 Jezus kent u wel!

En afsluiten met The Red Hat Society op de achtergrond

Ik dacht, ik zeg het even.

Voilà.
Dus: rood en groen = wit, goud = fondant, blauw = melkchocolade.

Gedaan met de pogingen om half opengeprutste papiertjes eruit te laten zien alsof nog niemand er is aan geweest.

Bloot

Mijn lief zit in Kopenhagen met Mr. Coolinary. Over een uurtje ongeveer schuiven ze hun voeten onder tafel bij Noma, het beste restaurant in de wereld potdoeme. En verder lijkt het of de rest van de wereldbevolking druk bezig is met paasvakantieplannen maken.

En ik blijf thuis. Workie workie. 't Is te zeggen: zaterdag word ik blijkbaar gekidnapt door een paar vriendinnen onder het mom van een laat trouwcadeau. Ze hebben me alvast verzekerd dat ik niet met een konijnenstaartje moet gaan rondhuppelen - hoezee! Maar ik ben wel razend benieuwd naar waar het tripje gaat! Binnenkort staan er ook nog een weekendje zee en een weekendje Ardennen op de planning.

En dat is prima. Want of ik nu in de zon zit op het terras van het café om de hoek, of ik sip melk uit een kokosnoot aan de andere kant van de wereld, vakantie zit vaak meer in je hoofd dan in je agenda.

Er is alleen één regel die nooit -maar dan ook nooit- geschonden mag worden:

Als je aan zee bent, moet je met je blote voeten in het water.

Prettige vakantie iedereen!

Wie zoekt die vindt

Voor Zonneland kreeg ik meteen een paar leuke opdrachten. Eén ervan is de rubriek 'Later word ik...'. Hiervoor moet ik kinderen tussen 10 en 12 jaar interviewen die nu al zeker weten wat ze later willen worden. Concreet zoek ik kinderen die dromen van een job als boer * cameraman-/vrouw * sportman/-vrouw * kok * iets universitairs.

Als je een kind kent dat graag in Zonneland zou staan met een interview en een foto, mag je me altijd mailen! Op het einde van deze week maak ik een selectie en komt de jongen of het meisje te weten of en wanneer het interview doorgaat.

Even alles op een rijtje. Ik zoek:
- jongens en meisjes
- tussen 10 en 12 jaar
- nu al overtuigd van wat ze willen worden
- mogelijke beroepen: boer * cameraman/-vrouw * sportman/-vrouw * kok * dokter/ingenieur/... (iets aan de universiteit)

Merci!

Een jaar zonder

Vandaag is het precies een jaar geleden dat bomma patatjes voor eeuwig bij de Jos op een wolk kroop en we voor de laatste keer een kus op haar koude wangen plantten.

Dus kookten we patatjes uit een van haar oude potten en keken we nog eens extra lang naar haar foto, die altijd over onze schouder meekijkt als we aan het eten zijn.

Zou zij de zon van vandaag geregeld hebben? Zou het hààr bloed zijn, dat tenslotte ook door de aderen van haar eerste achterkleinkind stroomt, dat ervoor zorgde dat onze baby vandaag de hele dag lang extra actief was? Zou ze het daar een beetje naar haar zin hebben, met haar benen bungelend langs die wolk naast de man van haar leven? En zou ze het merken, telkens als we plots, vaak in een flits, weer even aan haar denken?

Dag lieve Anna, groetjes van ons drie.

Joepie, jeeuj en hoezee tegelijk!

Terwijl het ene boek bijna in druk gaat, komt er alweer een nieuwe opdracht binnen gefladderd. Ik moet zo ongeveer de grootste geluksvogel zijn van het westelijk halfrond. Want kreeg ik me daar vorige week toch een leuk mailtje! Van een supertoffe madam van Uitgeverij Averbode, of ik toevallig niet voor Zonneland en Zonnestraal wil gaan schrijven.

"Denk je er eens over na?" vroeg ze aan mij. Lieve mensen van Uitgeverij Averbode, schrijven voor lagereschoolkinderen, voor een tof tijdschrift dat ik vroeger van voor naar achter verslond, daar moet ik helemaal niet over nadenken! Dat is nondedjoemele waar ik vroeger altijd al stiekem van droomde en dat wordt me nu zomaar op een presenteerblaadje aangeboden. Bleek dat de mevrouw mijn blog gelezen had en dat ze daardoor zo'n vermoeden had dat ik goed zou schrijven voor de kinderen van de doelgroep. Mocht ik kunnen, ik zou mijn blog er prompt van gaan omhelzen!

Dus vandaag toog ik met een mandje vol verwezenlijkingen (en maar een kwartiertje te laat) naar de bossen van Everbeur om er kennis te maken met twee lieve dames die me een stapeltje tijdschriften en enkele opdrachtjes in mijn handen duwden. Een goed uur later stond ik weer buiten, surfend op een golfje van geluk. Zo een golf die je helemaal overspoelt met een gevoel van juiste keuzes, blijheid voor de kansen en de erkenning en ja, verdorie toch ook wel een flinke portie trots omdat ik het toch maar heb gedaan, mijn leven in een nieuw jasje gestoken twee jaar geleden.

Af en toe eens je stoute schoenen aantrekken en uit je makkelijke, voorspelbare comfortzone komen: ik kan het iedereen aanbevelen.

En ja, binnenkort ga ik naar de kapper.

Zomerdeo & andere geurherinneringen

Vanaf het moment dat ik na een lange winter niet meer verpakt rondloop in twee paar panty's en vijf lagen bovenkleding (hoera!) en het lekkkere geurtje van mijn deo terug door mijn lichte kleren komt, ben ik in een flits weer op rugzakreis. In een ver land met continu warm weer maar beperkte toegang tot propere douches, waardoor de deo altijd binnen handbereik bleef. De geur van vakantie, alleen maar doen waar je zin in hebt, zeezout in je haar en een gebruinde huid.

En zo zijn er nog meer geuren die bepaalde herinneringen totaal uit het niets weer laten opduiken in mijn hoofd. Zoals daar onder andere zijn:

Geurherinnering #1: De geur van gebakken koteletjes
Instant flashback naar de eettafel van mama. De soep aten we al op tijdens Home & Away en nu komt het avondeten (zonder tv). Dat vlees, dat at ik meestal op met lange tanden, maar lekker rùiken dat dat kon doen.

Geurherinnering #2: Mojito
Feestjes à l'improviste op ons hoekappartementje, zomaar, op een doordeweekse avond, breng jij wat chips mee, wij zullen snel nog wat drank gaan halen. Met een huis vol kaarsjes en het licht van een zomeravond dat héél langzaam, bijna ongemerkt, wegebt en plaats maakt voor een warme nacht. Gekeuvel en muziekjes luisteren tot een kot in de nacht. Toen we mojito's nog exotisch vonden en theelichthoudertjes nog niet hoefden te matchen met elkaar.

Geurherinnering #3: Snottebellensoep
Ik weet totaal niet waar ik deze geur vandaan haal, maar een bepaalde mama van een bepaald vriendinnetje uit de lagere school maakte soms soep waarvan ik vond dat ze naar snottebellen rook. Als ik daar ging slapen hoopte ik altijd uit de grond van mijn hart dat ze iets anders had klaargemaakt. Alles behalve dié soep. Nu vermoed ik dat dat het een -misschien nogal mislukt?- recept voor erwtensoep was, maar destijds was ik absoluut geen fan. Intussen gelukkig wel. Van andere versies althans.

Geurherinnering #4: De jas van mijn lief
Tijdens de eerste, zalige, kalverliefdevolle maanden met Sven had zijn tweedehandsjas een aparte geur die je niet vaak ruikt. Niet vies, niet bijzonder lekker en zeker ook niet die typische tweedehandsklerengeur waarvoor ik mijn neus altijd moet dichtknijpen. Ik kan de geur met niets anders vergelijken, maar als dat geurtje terug voorbij komt gekringeld, zit ik in een klap weer op het Conscienceplein in de zon, met mijn hoofd in de schoot van mijn lief en één ijsje voor twee.

Geurherinnering #5: Gras
Ik was wat je noemt totaal geen buitenkind, maar als ik dan toch eens mijn luie boekenwurmenkont uit de zetel richting tuin bewoog, dan ging ik liefst op blote voeten badmintonnen in de tuin. En precies die geur van dat gras, tijdens de eeuwigdurende zomervakantiedagen met slaatjes van rijst, appel, kaas en mayonaise en als dessert een zakje chips van de crèmekar, die mis ik hier in de stad soms nog het meest van allemaal.

Een half jaar

Vandaag ben ik exact drie maanden verwijderd van mijn uitgerekende datum. Zes maanden ver dus, of morgen 27 weken blijkbaar, ik snap nog altijd niet veel van hoe ze dat nu eigenlijk uitrekenen. Ongelofelijk trouwens dat er al een half jaar iemand in mij zit. Maar tot nu toe vind ik het nog altijd heerlijk. Op sommige dagen voel ik me wel een wandelende olijf op stokjes maar meestal hebben we het echt naar onze zin, zo met ons tweetjes.

En misschien ligt het aan de zon maar mijn to-do-lijstje-van-de-dag is al bijna afgewerkt en de namiddag is nog maar net begonnen! Er zijn gewoon zo van die dagen waarop alles volgens plan loopt. Ze zijn dun gezaaid, dus kan je ze maar beter koesteren. Alleen 'strijken' staat nu nog op de lijst (vandaar het drogende tafellaken op de foto), maar dat is voor vanavond. Nu is het hoog tijd om naar buiten te gaan en een plantencentrum te gaan zoeken. En hopelijk ook wat kleur te kweken op mijn wit velleke.

Maar eerst nog even reclame: today I will be mostly wearing een broche van mijn schoonzus Mieke Dierckx. Ze heeft verschillende varianten op deze, je kan haar contacteren via de website!

Tuut

Wij kochten vorige week een nieuwe auto! En wij, dat zijn de buren en wij. Jep, goed gelezen. Hoe dat komt? Een lang verhaal kort:

Wij (Sven en ik) wisten al regelmatig niet meer waar onze auto geparkeerd stond, gewoon omdat we hem al drie weken niet meer gebruikt hadden. En wij hebben ook niet zo vaak een auto nodig. Ah ja, want wij doen hier bijna alles met de fiets of de tram. Een echte groene woont in de stad, was het niet Mieke Vogels die dat zei?

Onze buren, die sinds een half jaar zonder auto zaten, leenden af en toe de onze. Een goeie deal, zo werd het beestje toch nog gebruikt. Maar onze auto begon te verslijten en een baby in een semi-sportkarretje installeren is toch ook nét iets te onpraktisch. Dan maar weg met die handel? Hm, helemaal zonder auto, dat zagen we dan ook weer niet zitten.

Dus besloten we (de buren en wij) om samen 1 auto te kopen. Wat we dan ook deden, na een uitvoerige doch redelijk gezellige uitleg van Autopia over hoe dat nu eigenlijk in de praktijk in zijn werk gaat, particulier autodelen. Zij gaven ons ook rekenbladen (om in te vullen en uit te rekenen hoeveel je per kilometer moet betalen, dus wie meer rijdt, betaalt ook meer) en contracten zodat er bij stopzetting of issues geen ruzie van komt.

En dan komen natuurlijk de opmerkingen en de vragen, van mensen die totààl niet kunnen begrijpen waarom we nu toch zoiets zouden willen 'riskeren'. En waarom niet, vraag ik mij dan af? Nu genieten we met 2 gezinnen van 1 spiksplinternieuwe auto voor de helft van het geld. Ook de jaarlijkse kosten worden door 2 gedeeld. Nu gaan we nog bewuster om met de vraag: "Heb ik de auto daar écht wel voor nodig of kan het ook anders?" - geen overbodige luxe in tijden waarin we tot over onze oren in de klimaatproblemen zitten, lijkt mij. En nu leren onze kleintjes ook dat je niet alles met de auto hoéft te doen en dat delen een schone zaak is.

Trouwens, ik vind niet dat wij ons moeten verantwoorden waarom we met 2 huishoudens 1 auto kopen, terwijl er gezinnen zijn met twee, drie, of zelfs méér auto's!

Maar stiekem wou ik natuurlijk vooral gaan autodelen omdat ik mij dan kon amuseren met het maken van een rittenboek, gheghe.

Tadaah: een gezinswagen rock 'n' rollauto, héél handig voor instrumenten en versterkers.

Het rittenboek (met dank aan Vermiljoen voor de inspiratie).

Met handige gegevens zoals noodnummers.

Een envelopje om de bonnetjes van de tankbeurten in te stoppen (hoeft niet, maar mag wel).

Extra blaadjes, zoals nuttige tips bij stressmomenten, ...

... plaats om leuke plekjes onderweg te delen met je medebestuurders en autospelletjes.

En natuurlijk het belangrijkste: veel blaadjes voor het noteren van de kilometerstanden.

Oh-ooh...

Sla je spaarvarken aan diggelen, neem een gróte sjakkosh mee (om vrouwen die jouw buit willen inpikken van je af te slaan) en bereid je voor op een nog grotere portie gierende hormonen, ogen uitkrabbende (al dan niet zwangere) vrouwen en ten gepaste tijde een stevig partijtje vrouwencatch.

Dames, het is weer stoffenverkoop van Fragile! En de stockverkoop van zwangerschapskleding (die je ook zo kan dragen) volgt in april. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb...

Voor de baby komt

Slik. Nog maar een kleine vier maanden en mijn man en ik kunnen nooit vanzeleven nog iets samen met twee doen en onze agenda gaat zo leeg zijn als een uitgeblazen Paasei en ons sociaal leven gaat zo dood zijn als een pier en dan gaat niemand nog met ons willen afspreken omdat wij altijd 'nee' moeten zeggen en dan gaan ze ons vergeten en dan worden wij wakker op een goeie dag in 2016 en dan beseffen we plots dat we geen vrienden meer hebben. Of een leven, whatsoever.

Dus, snel! Waarmee moeten wij onze agenda's in allerijl nog vullen vooraleer ik die baby eruit pers? Wat vindt u dat wij zéker niet mogen vergeten? Wat bent u misschien wel vergeten en waar heeft u eeuwig spijt van?

Staan al zeker op het programma: die rommelmarkt in de Galéries Leopold in Spa (bedankt voor de tip, Octavie! - zouden we ook naar de thermen gaan?), een weekendje Ardennen (en wel hier), een dagje Brussel, een dagje Amsterdam, een weekendje zee (voor mij) en een weekje Kopenhagen (voor de man), een nieuwe badkamer en héél veel naaien en frutselen.

O ja, en uitslapen. Héél belangrijk.
En ontbijtjes, lunchdates, dinertjes en alles daar tussenin. Ook onontbeerlijk.

Wat denkt u, lieve lezertjes, ben ik nog iets vergeten?