Antwoord: haar rok een beetje hoger trekken, eens met haar ogen knipperen en lief glimlachen, tiens. Op minder dan twee minuten was mijn fiets gemaakt en waren mijn handen nog steeds proper.
A girl's gotta do what a girl's gotta do.
donderdag 8 juli 2010
vrijdag 2 juli 2010
En toch zaten we nog in België
Frank en Sabine hadden gezegd dat het loeiheet ging worden, maar dat het koeler zou zijn in de Ardennen en omdat wij altijd luisteren naar Frank en Sabine trokken we richting Eupen alwaar wij ons goed insmeerden, voldoende water dronken en zoveel mogelijk in de schaduw bleven.
De gids ter plaatse wist allerlei leuke dingen te vertellen over de fauna en flora (de adelaarsvaren! de Amerikaanse eik! een eekhoorntje! - foto 1). Na het uitzoeken van een geschikte locatie durfde de gids zelfs over te gaan op pipi in het bos, zeer oncomfortabel vastgeklampt aan een boomstam. Maar wij zijn nu eenmaal dagtrippers van het stoere soort dus aan een flink tempo wandelden we verder door een behangpapiersprookjesbos (foto 2) en dat deed ons deugd! En dat was plezant! En wij hebben ons geamuseerd! (foto 3).
Toen aten we nog schnitzels en hänchenfilets mit fritten und Salat in het stadje Eupen en daarna waren we zo teut dat we ondanks de muggen en het zweet hebben geslapen als roosjes. Wünderbar!
De gids ter plaatse wist allerlei leuke dingen te vertellen over de fauna en flora (de adelaarsvaren! de Amerikaanse eik! een eekhoorntje! - foto 1). Na het uitzoeken van een geschikte locatie durfde de gids zelfs over te gaan op pipi in het bos, zeer oncomfortabel vastgeklampt aan een boomstam. Maar wij zijn nu eenmaal dagtrippers van het stoere soort dus aan een flink tempo wandelden we verder door een behangpapiersprookjesbos (foto 2) en dat deed ons deugd! En dat was plezant! En wij hebben ons geamuseerd! (foto 3).
Toen aten we nog schnitzels en hänchenfilets mit fritten und Salat in het stadje Eupen en daarna waren we zo teut dat we ondanks de muggen en het zweet hebben geslapen als roosjes. Wünderbar!
donderdag 1 juli 2010
maandag 28 juni 2010
Het Tropische Temperaturen Carte Blancheke
Met het stijgen der temperaturen stijgt ook mijn goesting in vakantie recht evenredig. Mijn goesting om te werken daarentegen, die daalt omgekeerd evenredig. Raar, toch, he.
Trouwens, wat ook recht evenredig stijgt met het kwik in de thermometer? Mijn voorkeur voor zwoele, zwarte mannen. Die voorkeur is altijd al latent aanwezig geweest maar hoe warmer het wordt, hoe warmer ik het weer krijg.
Neem nu deze d'Angelo hieronder - een restant uit mijn late tienerjaren. Major confession alert, hier, dames en heren! Hm-hm-hm, hallokes! Mocht die nu eens per ongeluk voor mijn deur staan, zo toevallig met tram 24 ofzo, dan zal ik toch noodgedwongen -en volledig tijdelijk uiteraard- het Carte Blanche-principe uit de Humo moeten introduceren in mijn huishouden.
Ik weet het, ik weet het, compleet fout: foute ketting, nog foutere lange leren jas, maar komaan, tegen die movekes is toch geen vrouw bestand! Toch? Ja, dat zijn die temperaturen he, ik kan daar ook niets aan doen, hoor.
En bij u? Wie is eigenlijk ùw Tropische Temperaturen Carte Blancheke? Beeldmateriaal is wenselijk!
Trouwens, wat ook recht evenredig stijgt met het kwik in de thermometer? Mijn voorkeur voor zwoele, zwarte mannen. Die voorkeur is altijd al latent aanwezig geweest maar hoe warmer het wordt, hoe warmer ik het weer krijg.
Neem nu deze d'Angelo hieronder - een restant uit mijn late tienerjaren. Major confession alert, hier, dames en heren! Hm-hm-hm, hallokes! Mocht die nu eens per ongeluk voor mijn deur staan, zo toevallig met tram 24 ofzo, dan zal ik toch noodgedwongen -en volledig tijdelijk uiteraard- het Carte Blanche-principe uit de Humo moeten introduceren in mijn huishouden.
Ik weet het, ik weet het, compleet fout: foute ketting, nog foutere lange leren jas, maar komaan, tegen die movekes is toch geen vrouw bestand! Toch? Ja, dat zijn die temperaturen he, ik kan daar ook niets aan doen, hoor.
En bij u? Wie is eigenlijk ùw Tropische Temperaturen Carte Blancheke? Beeldmateriaal is wenselijk!
zaterdag 26 juni 2010
Over één verkeersboete die een hele reeks van stommiteiten ontketende
Ik, de braafste aller fietsers, de seutigste aller seuten als het op verkeersregels aankomt, fietste enkele weken geleden ongelofelijk voorzichtig -maar onmiskenbaar- door het rood. Waarna ik nog netjes voorrang van rechts verleende aan een auto, om vlak daarna staande gehouden te worden door de politiewagen die plots achter mij reed. De politiemevrouw vond boetes uitdelen blijkbaar een leuke manier om haar maandagochtendhumeur weg te werken. Boetes van 150 euro - zo blijkt achteraf.
Niet lang daarna moest ik naar de autokeuring. Dus moest ik eerst naar de garage. Ik parkeerde de vervangwagen van de garage netjes in de straat en vergat compléét dat er bij vervangwagens geen bewonersparkeerkaart achter de ruit kleeft. Ik vergat helaas ook dat de parkeerboetemannetjes bij mooi weer plots heel ijverig beginnen te werken. Hopla: 23 euro boete.
Omdat ik toch net lekker bezig was bestelde ik ook nog even een gift voucher bij mijn goede vrienden van Ryanair en vulde per ongeluk mijn eigen naam in op de plaats waar 'naam ontvanger bon' had moeten staan. En nu zit ik dus opgescheept met een cadeaubon voor 100 euro voor een vlucht in Europa. Die bon kan je wel van naam laten veranderen maar dat kost... juist ja, 100 euro.
Als kers op de taart was er vandaag dan eindelijk (hoezee) de dag van de autokeuring. Stress! Oh, mensen, de autokeuring en ik, wij zullen nooit de beste vrienden worden. Maar goed, het viel beter mee dan verwacht dus stopte ik de paperassen op het einde raprap in het handschoenkastje om zo snel mogelijk dat oord van verderf te verlaten. Alleen nam ik per ongeluk iemand anders zijn keuringskaart mee. Iemand die morgenvroeg met zijn net gekeurde kampeerauto op vakantie vertrekt.
Ik denk dat ik maar één ding nodig heb momenteel:
Dat en een dubbele whiskey.
Niet lang daarna moest ik naar de autokeuring. Dus moest ik eerst naar de garage. Ik parkeerde de vervangwagen van de garage netjes in de straat en vergat compléét dat er bij vervangwagens geen bewonersparkeerkaart achter de ruit kleeft. Ik vergat helaas ook dat de parkeerboetemannetjes bij mooi weer plots heel ijverig beginnen te werken. Hopla: 23 euro boete.
Omdat ik toch net lekker bezig was bestelde ik ook nog even een gift voucher bij mijn goede vrienden van Ryanair en vulde per ongeluk mijn eigen naam in op de plaats waar 'naam ontvanger bon' had moeten staan. En nu zit ik dus opgescheept met een cadeaubon voor 100 euro voor een vlucht in Europa. Die bon kan je wel van naam laten veranderen maar dat kost... juist ja, 100 euro.
Als kers op de taart was er vandaag dan eindelijk (hoezee) de dag van de autokeuring. Stress! Oh, mensen, de autokeuring en ik, wij zullen nooit de beste vrienden worden. Maar goed, het viel beter mee dan verwacht dus stopte ik de paperassen op het einde raprap in het handschoenkastje om zo snel mogelijk dat oord van verderf te verlaten. Alleen nam ik per ongeluk iemand anders zijn keuringskaart mee. Iemand die morgenvroeg met zijn net gekeurde kampeerauto op vakantie vertrekt.
Ik denk dat ik maar één ding nodig heb momenteel:
Dat en een dubbele whiskey.
donderdag 24 juni 2010
O'ma: zes bijzondere grootmoeders, zes bijzondere verhalen (slot)
Deze oma zag ik op een avond zitten in 't Werkhuys, alleen, volop genietend van haar maaltijd - inclusief glaasje witte wijn. Ik dacht: die wil ik interviewen. En ook al heb ik de tekst zelf geschreven en al ontelbare keren herlezen, ik moet nog altijd een beetje huilen als ik hem lees. Omdat het zo waar is wat ze zegt.
Bij de geboorte van elk van mijn 19 kleinkinderen verzon ik een karaktertje, gebaseerd op dat pasgeboren kindje. Zo bedacht ik bijvoorbeeld Kabouter Wannes, Ridder Reinout of Sneeuwprinsesje Steffie. Bij elke verjaardag schreef ik voor hen een nieuw avontuur, tot het kleinkind 15 jaar werd. Dan verwerkte ik mijn levensvisie in een finaal verhaal. Toen ik mijn 80ste verjaardag vierde, verkleedden alle kleinkinderen zich als verrassing in hun figuurtje. Echt een geweldige, onvergetelijke dag!
Of veel in mijn leven toeval is? Daar geloof ik al lang niet meer in! Alles heeft een reden en alles heeft zin. We moeten nu eenmaal het negatieve leren kennen om het positieve te kunnen appreciëren. Ik kan niet tellen hoe vaak ik ‘dank u’ zeg op een dag. Als ik douche, zeg ik “Dank u, universum, voor het warme water!”. Als ik wandel, zeg ik: “Dank u, universum, voor mijn twee gezonde benen!”.
Zelfs toen mijn lieve man enkele jaren geleden in mijn armen stierf, een paar dagen voor Kerstmis, bedankte ik het universum. Omdat hij niet moest lijden. Omdat we zo’n mooie tijd hadden mogen beleven. En omdat het bijna Kerstmis was. Dat feest vieren we immers altijd heel intens, samen met de hele familie. Daardoor kon ik niet zitten kniezen en werd ik afgeleid.
En zo bedank ik de hele dag door het universum voor alle mooie dingen die ik krijg.
Maar ik heb dan ook echt een leven om ‘dank u’ voor te zeggen.”
“Als huismoeder had ik het geluk mijn kinderen vanop de eerste rij te zien opgroeien. Ik was nooit streng, maar liet hen zelf hun grenzen opzoeken en aftasten. Het enige dat ik deed was hen laten voelen hoe graag ik hen zag. Het was echt een gezellige bedoening bij ons thuis. Al sinds jaar en dag is woensdag hoogdag bij ons: mijn kinderen blijven die dag nog altijd bewust thuis van hun werk om de koffieklets hier niet te missen."Bedankt, universum!"
Bij de geboorte van elk van mijn 19 kleinkinderen verzon ik een karaktertje, gebaseerd op dat pasgeboren kindje. Zo bedacht ik bijvoorbeeld Kabouter Wannes, Ridder Reinout of Sneeuwprinsesje Steffie. Bij elke verjaardag schreef ik voor hen een nieuw avontuur, tot het kleinkind 15 jaar werd. Dan verwerkte ik mijn levensvisie in een finaal verhaal. Toen ik mijn 80ste verjaardag vierde, verkleedden alle kleinkinderen zich als verrassing in hun figuurtje. Echt een geweldige, onvergetelijke dag!
Of veel in mijn leven toeval is? Daar geloof ik al lang niet meer in! Alles heeft een reden en alles heeft zin. We moeten nu eenmaal het negatieve leren kennen om het positieve te kunnen appreciëren. Ik kan niet tellen hoe vaak ik ‘dank u’ zeg op een dag. Als ik douche, zeg ik “Dank u, universum, voor het warme water!”. Als ik wandel, zeg ik: “Dank u, universum, voor mijn twee gezonde benen!”.
Zelfs toen mijn lieve man enkele jaren geleden in mijn armen stierf, een paar dagen voor Kerstmis, bedankte ik het universum. Omdat hij niet moest lijden. Omdat we zo’n mooie tijd hadden mogen beleven. En omdat het bijna Kerstmis was. Dat feest vieren we immers altijd heel intens, samen met de hele familie. Daardoor kon ik niet zitten kniezen en werd ik afgeleid.
En zo bedank ik de hele dag door het universum voor alle mooie dingen die ik krijg.
Maar ik heb dan ook echt een leven om ‘dank u’ voor te zeggen.”
woensdag 23 juni 2010
O'ma: zes bijzondere grootmoeders, zes bijzondere verhalen (5)
"Het is wat het is en meer moet dat niet zijn"
“Vroeger baatten mijn man en ik een fotowinkel uit in Borgerhout. Wij werkten als twee handen op één buik. Ik noemde ons altijd ‘Lijmen’ en ‘Het Been’: ik ‘lijmde’ de klanten en mijn man was de ruggengraat, hij wist alles over de techniek van fotografie. We beleefden de zotste dingen in de winkel. Zo kwam er eens een Turkse klant en toen ik zijn naam vroeg, zei hij: “Kep Da Nie.” Bleek dat zijn echte naam te zijn, maar in het Antwerps klinkt dat natuurlijk helemaal anders... Het leukste vond ik de foto’s die we namen voor reclame-opdrachten, zoals voor wasmachines of de Grand Bazaar. Heerlijk!
Als ik aan een schilderij werkte, wist mijn man perfect wat er ontbrak. Eerst zweeg hij in alle talen. Pas de dag nadat ik mijn werk aan hem had laten zien, zei hij plots een of twee dingen om me op pad te helpen: “Dat moet zo en die streep moet anders.” En dan kon ik weer verder. Ja, we hadden echt een mooi en gelukkig leven samen.
Wat ik ook heel graag doe is boekjes maken. Zo verzon ik al ontelbare verhaaltjes, bijvoorbeeld over ‘Angèle zat goed in haar vel’ of ‘Agathe met haar dik gat’. Zeefdrukken, tekenen, zakjes, schilderijen, boomstronken, stenen, ... Eigenlijk geef ik aan alles in huis een creatieve draai.
Mijn schilderijen zien er vaak heel verschillend uit, maar dat vind ik niet meer dan normaal. Je schildert zoals je jezelf voelt op dat moment, en je voelt je toch ook niet altijd hetzelfde? Nadat ik mijn man verloor schilderde ik bijvoorbeeld een hele reeks met als thema ‘eenzaamheid’, maar soms ben ik ook gewoon boos, of rustig, of blij.
Onlangs verhuisde ik van ons huis in Limburg terug naar het Antwerpse en ik heb een kamer gereserveerd, speciaal voor mijn schilderijen. Ik zal de prachtige tuin in Limburg missen, maar nu ben ik dichter bij mijn familie en dat vind ik ook geweldig. Zoals ik in een van mijn boekjes al schreef: het is wat het is en meer moet dat niet zijn.”
maandag 21 juni 2010
O'ma: zes bijzondere grootmoeders, zes bijzondere verhalen (4)
“Dansen in de living"
"Hoewel wij thuis geen radio hadden, was ons huis altijd gevuld met muziek. Altijd was er wel iemand aan het fluiten of aan het zingen. Mijn favoriete moment van de week was zondagmiddag. Na de mis haalden we de fonograaf boven en dansten we gewoon in de woonkamer, naast de Leuvense stoof! Onze vrienden en vriendinnen dansten altijd mee. Zelfs mijn moeder en grootmoeder konden niet stil blijven zitten! Ik heb echt een schone kindertijd gehad.
Toch heb ik ook hard gewerkt. In een wolspinnerij, een jutespinnerij, gaan ‘dienen’ bij rijke mensen, in een hospitaal, noem maar op. Vaak kon ik 3 maanden lang niet naar huis. Toen pas besefte ik hoe sterk de familieband met mijn ouders en broers was. Dat de Duitsers mijn broer meenamen en 9 maanden lang vasthielden in Oekraïne, was dan ook het vreselijkste wat ons kon overkomen.
Ook wij moesten tijdens bombardementen vaak schuilen in de bunker in de tuin. Mijn vader -een lieve, stille man- ging niet vaak mee naar de mis omdat hij hard moest werken op het land bij ons thuis. Het was ook een hele rit met de trein, want we woonden erg afgelegen. Op een keer doorzeefde een vliegtuig onze locomotief met kogels. Mijn vader zag het gebeuren vanop het veld en rende in zeven haasten naar ons toe. Gelukkig raakte niemand gewond.
Op het huwelijksfeest van mijn man, een militair, en mij zat het kleine huisje van mijn ouders propvol met familie. We aten rozijnenbrood met konijn en namen foto’s in het gras. Een gezellige dag, maar heel anders dan de trouwfeesten nu!
Later verhuisden we maar liefst 7 keer. In Brasschaat zijn we gebleven. We gingen regelmatig dansen of naar de cinema. In het ‘stedelijke’ Brasschaat leerde ik ook voor het eerst de luxe van een waterkraan kennen, een echt gemak met 6 kinderen in huis.
Ik haalde altijd veel voldoening uit dingen creëeren. Naaien, zaaien, planten, ... ik doe het allemaal even graag. Samen met mijn man ga ik geregeld naar onze biologische tuin. Ik geloof echt in de kracht van de natuur. En van dansen, natuurlijk!”
zondag 20 juni 2010
O'ma: zes bijzondere grootmoeders, zes bijzondere verhalen (3)
"Klappend en juichend om een hostie"
“Ik weet zelf eigenlijk niet exact hoe oud ik ben. Maar dat doet er ook niet zoveel toe in Congo. Ik groeide op in de brousse en verhuisde later naar Kinshasa. In mijn leven heb ik hard gewerkt. Ik verkocht ‘articles quinze’ op de markt. Dat wil zeggen dat ik maniok, rijst en bonen per glas verkocht, zittend op de grond. Heel veel oma’s in de grote steden verkopen ‘articles quinze’. Congolese oma’s die op het platteland wonen, letten op hun kleinkinderen, terwijl de mama’s op het veld gaan werken. Het zijn echt de vrouwen die Congo rechthouden!
Twee keer ben ik gelukkig getrouwd geweest. De eerste keer moest ik wachten om te trouwen tot mijn man zijn studies beëindigd had. Zelfs een ‘mondile’ (blanke) kwam toen om mijn hand vragen, maar ik was al ‘bakanga lupango’ (verloofd)! Toen mijn eerste man stierf, moest ik eigenlijk trouwen met zijn broer, maar dat wou ik niet. Ik huwde een andere man en toen ook hij stierf, dacht ik bij mezelf: “Ik heb 8 kinderen op de wereld gezet, zo is het wel genoeg geweest!”
Als ik eerder had leren lezen en schrijven zou ik in het klooster gegaan zijn. Maar meisjes mochten niet lang naar school gaan. Daarom vond ik het zo belangrijk dat al mijn kinderen wel die kansen kreeg die ik had moeten missen. Ze kregen allemaal een universitaire opleiding en daar ben ik trots op. Zelf leerde ik 5 jaar geleden, hier in België, eindelijk lezen en schrijven. Beter laat dan nooit...
Ik put nog altijd erg veel kracht uit mijn geloof. Elke zaterdagavond ga ik naar de mis op de Paardenmarkt in Antwerpen: het hoogtepunt van mijn week! Daar laad ik mijn batterijen weer op, zoals vroeger in Kinshasa. Ik zing, dans en klap tot ik niet meer kan.
Ja, ook dat is Congo: als we iets doen, doen we het voor 200%!”
vrijdag 18 juni 2010
O'ma: zes bijzondere grootmoeders, zes bijzondere verhalen (2)
De tweede straffe madam: het meetje van Marie.
“Iedere mens die sterft is een museum dat dicht gaat"
"Opgroeien in Poperinge betekende hard werken, maar het was ook plezierig. Samen met mijn vriendin haalde ik nogal wat kattenkwaad uit op school. Zo sloop ik ooit de school binnen om de examenvragen te kunnen zien. Thuis leefden we zuinig en iedere frank telde. Van een versleten laken maakten we maar liefst 80 zakdoeken en we gingen vroeg slapen om elektriciteits- en verwarmingskosten uit te sparen. Ik was al tien jaar toen we thuis voor het eerst een gloeilamp hadden. Fascinerend!
In de Westhoek werd stevig gevochten in de Tweede Wereldoorlog. Gelukkig moesten we nooit honger lijden dankzij de groenten uit onze eigen tuin. Maar vlees aten we enkel op zondag en vuur stookten we met vlasafval. We sliepen trouwens op kaf in een zak. Lekker warm in de winter! Natuurlijk bakten we ook elk jaar ‘lukken’. Deze gelukswafeltjes gaf je als geschenk bij Nieuwjaar en altijd per 13 - voor het geval er eentje brak onderweg.
Al van kindsbeen af ben ik verslaafd aan lezen. Mijn moeder heeft vaak gedacht dat ik zat te bidden in de kapel, terwijl ik er stiekem ontelbaar veel boeken las. Ik ben opgegroeid met het idee dat meisjes alleen moesten kunnen naaien, breien en koken - daarom was lezen een welkome ontsnappingsroute voor mij.
Voor het werk van mijn man, een douanier, moesten we vaak verhuizen. In 13 jaar tijd kregen we 9 kinderen en verhuisden we 9 keer. Daarom was de eerste vraag die ik stelde als ik op een nieuwe plek ging wonen steevast: “En waar is hier dat moederhuis?” Ja, zo ging dat vroeger.
En zo heeft iedereen zijn eigen verhaal en zijn eigen levensweg. Ik zeg altijd: iedere mens die sterft, dat is gelijk een museum dat dicht gaat en nooit meer open kan.”
donderdag 17 juni 2010
O'ma: zes bijzondere grootmoeders, zes bijzondere verhalen (1)
Een van de onderdelen van mijn eindwerk waren interviews met zes bijzondere grootmoeders. Omdat hun verhalen zo pakkend zijn -een voor een toonbeelden van onverwoestbare vrouwelijke kracht- wil ik ze jullie niet onthouden.
De eerste in de reeks stel ik vandaag graag aan jullie voor: mijn eigen lieve mama.
“Bij de pakken neerzitten? Dat heeft nooit in mijn woordenboek gestaan!"
"Ik groeide op als vijfde in de rij van zes kinderen. De beste herinneringen heb ik aan de avonden tateren, samen met mijn zus in ons grote bed. En aan mijn broer en vader die vol overgave versjes voordroegen op familiefeesten. Dat was altijd lachen geblazen! Ik herinner mij ook nog goed dat er voor het eerst spaghetti verkrijgbaar was in de Hasseltse restaurants - van zoiets exotisch’ hadden wij nog nooit gehoord. Gelukkig waren er in die tijd al wel cassetterecorders. Toen een van mijn zussen een jaar lang in Venezuela ging werken, spraken we cassettebandjes in voor elkaar. Erg modern voor die tijd!
In mijn leven zaten veel verrassingen - de ene al wat leuker dan de andere. Zo lag ik 37 jaar geleden op de verlostafel, net bevallen van mijn tweede baby. Maar de gynaecoloog had nog een nieuwtje. Hij zei: “Hou u maar vast, madammeke, er komt er nog eentje!” Dat was wel even schrikken, ja. Niemand wist dat het een tweeling was.
Ook mijn vierde dochter was een verrassing, maar nu zou ik natuurlijk geen van de 4 nog willen missen.
In mijn leven ben ik al vaak helemaal van nul opnieuw begonnen. Ik ben intussen wel een expert in verven, boren en behangen, dat moét je wel leren als alleenstaande vrouw. Ook nu heb ik mijn huis helemaal naar mijn eigen smaak ingericht en ik doe alleen maar waar ik zelf zin in heb. En ik moet toegeven: dat bevalt me prima.
Soms zegt iemand mij: “Hoe dééd jij dat toch, als gescheiden moeder alleen 4 dochters grootbrengen?” Maar dan zeg ik: “Wat moest ik anders doen? In mijn bed liggen huilen? Dat ging toch ook niet!”
Het was wel vaak erg moeilijk en ik wist dikwijls niet van welk hout pijlen maken, maar ook daar kom je door en altijd was er wel een uitweg of een oplossing. Nee, bij de pakken neerzitten, dat heeft nooit in mijn woordenboek gestaan!”
vrijdag 11 juni 2010
Sarah zoekt een zetel
Hèhè, dàt deed deugd! Een propere 'beneden', zalig! Blijkt dat er dus nog een tafel onder de berg rommel zat, was me dat even schrikken.
Nu onze oude bommazetel in de tentoonstelling staat is er plots ook een lege plek in onze living, daar waar het parket er nog mooi nieuw uitziet namelijk (zie hieronder). Nu die oude zetel tijdelijk weg is, heb ik plots precies ook geen zin meer om daar terug zo'n donker geval te zetten (hoewel die superlekker zit). Ik dacht eerder aan zo'n leuk Scandinavisch zeteltje, met een fris, nieuw overtrekje.
Dus wou ik 'eventjes' de tweedehandswebsites afstruinen op mijn luie dag, tussen twee stapels strijk door. Dat 'eventjes' werd al snel een paar uur want altijd denk ik dat op de volgende pagina zeker HET zeteltje wel zal staan. Niet dus. Of toch niet voor mijn budget. Want euh, hallo?! 750 euro voor een aftands zeteltje? Ik dacht het niet!
Bij deze dus een oproep aan alle fijne zeteltjesverkopers om hun richtprijzen zo snel mogelijk naar mijn budget te laten zakken. Zo ergens in de regio rond 5 euro ofzoiets. Ik dank u vriendelijk.
Nu onze oude bommazetel in de tentoonstelling staat is er plots ook een lege plek in onze living, daar waar het parket er nog mooi nieuw uitziet namelijk (zie hieronder). Nu die oude zetel tijdelijk weg is, heb ik plots precies ook geen zin meer om daar terug zo'n donker geval te zetten (hoewel die superlekker zit). Ik dacht eerder aan zo'n leuk Scandinavisch zeteltje, met een fris, nieuw overtrekje.
Dus wou ik 'eventjes' de tweedehandswebsites afstruinen op mijn luie dag, tussen twee stapels strijk door. Dat 'eventjes' werd al snel een paar uur want altijd denk ik dat op de volgende pagina zeker HET zeteltje wel zal staan. Niet dus. Of toch niet voor mijn budget. Want euh, hallo?! 750 euro voor een aftands zeteltje? Ik dacht het niet!
Bij deze dus een oproep aan alle fijne zeteltjesverkopers om hun richtprijzen zo snel mogelijk naar mijn budget te laten zakken. Zo ergens in de regio rond 5 euro ofzoiets. Ik dank u vriendelijk.
Zoiets dus:
donderdag 10 juni 2010
Adem in...
Dat de afgelopen week een rollercoaster was van stress, opluchting omdat ik de deadline ging halen, ambetantigheid omdat er toch nog iets niet lukte, geregel, gedoe, gesleep en gesleur, dat moet ik vast niet meer vertellen. Maar het is gelukt. Mijn eindwerk is af, voltooid, finito, schluss damit! En ook niet onbelangrijk: goedgekeurd.
Op de openingsavond gisteren genoot ik van elke seconde. Van vier (!) van de zes oma's die langskwamen om te kijken. Van lieve vrienden, familie en buren die de moeite deden om langs te komen, van de ontspannen sfeer, van de mooie locatie, van de lieve woorden en de driedubbele kussen.
Ik moest zelfs een klein beetje wenen van geluk, van opluchting, van dankbaarheid voor zoveel moois. Het voelt net alsof ik het afgelopen jaar -niet alleen door het eindwerk natuurlijk, maar toch- heel de tijd mijn adem heb ingehouden, met mijn hoofd in een emmer water, en dat ik nu met een ruk mijn hoofd weer mag opheffen en eens heel, héél diep kan inademen. En dat doet potverdorie deugd.
Nu maak ik tijd voor een rituele zuivering van onze living, die verdacht veel op een stort begon te lijken de laatste weken. Ik ga met de zwabber zwieberen tot alles weer spic en span is. Maar eerst nog een kop koffie en een lekker dikke Flow.
En adem uit.
Op de openingsavond gisteren genoot ik van elke seconde. Van vier (!) van de zes oma's die langskwamen om te kijken. Van lieve vrienden, familie en buren die de moeite deden om langs te komen, van de ontspannen sfeer, van de mooie locatie, van de lieve woorden en de driedubbele kussen.
Ik moest zelfs een klein beetje wenen van geluk, van opluchting, van dankbaarheid voor zoveel moois. Het voelt net alsof ik het afgelopen jaar -niet alleen door het eindwerk natuurlijk, maar toch- heel de tijd mijn adem heb ingehouden, met mijn hoofd in een emmer water, en dat ik nu met een ruk mijn hoofd weer mag opheffen en eens heel, héél diep kan inademen. En dat doet potverdorie deugd.
Nu maak ik tijd voor een rituele zuivering van onze living, die verdacht veel op een stort begon te lijken de laatste weken. Ik ga met de zwabber zwieberen tot alles weer spic en span is. Maar eerst nog een kop koffie en een lekker dikke Flow.
En adem uit.
vrijdag 4 juni 2010
Bring on the good news
Olielekken waar na anderhalve maand nog niks aan gedaan is, in het wild schietende mensen, politiek gezever, ongelukken, file, depressieve mensen, orkanen, milieuvervuiling, ... En nu is de lelijkste hond ter wereld ook nog gestorven ook!
Pff, ik heb dringend nood aan een portie goed nieuws. Iemand?
Pff, ik heb dringend nood aan een portie goed nieuws. Iemand?
dinsdag 1 juni 2010
Hey, mensen
Vandaag is het dag op dag 1 jaar geleden dat ik na zeven jaar mijn oude job van me afschudde en eindelijk aan mezelf durfde toegeven dat ik meer wou in het leven dan afwassen alleen. Een jaar na de feiten maak ik met het grootste gemak de balans op van een overdonderend, intens jaar: het was geweldig!
In het afgelopen jaar had ik immers meer schrijfopdrachten dan ik ooit voor mijn hele leven bij elkaar had durven dromen. Ik had ook meer deadlines dan vakantie en ik vond het nog plezant ook. En in de vorige zeven jaar samen had ik nooit meer stress dan het voorbije jaar, maar ook nooit meer voldoening.
Dus, hey. Hey, mensen.
Als er iets is dat je echt-echt-echt wilt doen: niet twijfelen. Doen. Gààn.
Ik zeg altijd: je kan beter spijt hebben van iets dat je wél dan iets dat je niét hebt gedaan. En dat is nu net het allerlaatste dat ik heb: spijt!
We vierden het vanavond met een goed glas wijn en een ovenschotel met zalm, patatjes en snijbieten - een firsttimer voor mij, maar lekker dat dat was! Snijbieten zaten namelijk in onze bio-groentebak. Hey, mensen. Voor alles is een eerste keer, he. Schol!
In het afgelopen jaar had ik immers meer schrijfopdrachten dan ik ooit voor mijn hele leven bij elkaar had durven dromen. Ik had ook meer deadlines dan vakantie en ik vond het nog plezant ook. En in de vorige zeven jaar samen had ik nooit meer stress dan het voorbije jaar, maar ook nooit meer voldoening.
Dus, hey. Hey, mensen.
Als er iets is dat je echt-echt-echt wilt doen: niet twijfelen. Doen. Gààn.
Ik zeg altijd: je kan beter spijt hebben van iets dat je wél dan iets dat je niét hebt gedaan. En dat is nu net het allerlaatste dat ik heb: spijt!
We vierden het vanavond met een goed glas wijn en een ovenschotel met zalm, patatjes en snijbieten - een firsttimer voor mij, maar lekker dat dat was! Snijbieten zaten namelijk in onze bio-groentebak. Hey, mensen. Voor alles is een eerste keer, he. Schol!
zaterdag 29 mei 2010
Work in progress of: de laatste rechte lijn
Bon, voor iedereen begint te denken dat ik een aan insomnia lijdend stresskonijn ben: dat is dus niet het geval! Ik ben gewoon liever wakker, omdat er altijd nog 101 dingen zijn die ik wil doen en -hoewel ik het nog niet heb uitgeprobeerd- de meeste daarvan kan je helaas niet doen vanuit je bed.
Zoals bijvoorbeeld de afwerking van al mijn bommaprojectjes van het afgelopen jaar. De adrenalinethermometer begint stilaan te stijgen. Er zitten nog zo'n tiental dingen in de pijplijn - allemaal te wachten op hun allermooiste uitvoering en afwerking. Over een goeie week moet alles af zijn. (Euh, zo zwart op wit ziet dat er nog erger uit! Waaaah!)
Nu ben ik niet zo'n prullemie, ik heb een hekel aan papiertjes netjes uitsnijden en ik heb geen geduld voor een mooie afwerking (hopelijk leest er hier niemand van de jury mee ;-).
Dus was ik op zoek naar een levensreddend machientje om ronde hoeken mee uit te snijden voor de kwartetkaartjes - helaas: niet gevonden! Ik had me er nochtans zelfs voor op van dat hobbyclubachtige scrapbookijs begeven, maar ofwel was het veel te duur ofwel moest het van Amerika komen en ik had geen tijd om daarop te wachten. En wat blijkt nu? Met het uiteinde van een koffielepeltje gaat dat net zo goed!
Zoals bijvoorbeeld de afwerking van al mijn bommaprojectjes van het afgelopen jaar. De adrenalinethermometer begint stilaan te stijgen. Er zitten nog zo'n tiental dingen in de pijplijn - allemaal te wachten op hun allermooiste uitvoering en afwerking. Over een goeie week moet alles af zijn. (Euh, zo zwart op wit ziet dat er nog erger uit! Waaaah!)
Nu ben ik niet zo'n prullemie, ik heb een hekel aan papiertjes netjes uitsnijden en ik heb geen geduld voor een mooie afwerking (hopelijk leest er hier niemand van de jury mee ;-).
Dus was ik op zoek naar een levensreddend machientje om ronde hoeken mee uit te snijden voor de kwartetkaartjes - helaas: niet gevonden! Ik had me er nochtans zelfs voor op van dat hobbyclubachtige scrapbookijs begeven, maar ofwel was het veel te duur ofwel moest het van Amerika komen en ik had geen tijd om daarop te wachten. En wat blijkt nu? Met het uiteinde van een koffielepeltje gaat dat net zo goed!
vrijdag 28 mei 2010
Over waarom ik de dag leuker vind dan de nacht
Ja, dat leest u goed: ik hou niet van de nacht. Dat komt omdat ik regelmatig zo levensecht droom waardoor ik al naargelang ontzettend bang/droevig/kwaad word. En ik vind de dag gewoon veel plezanter dan de nacht - dan kan ik alle dingen die ik 's nachts bedenk ook echt doén.
Gelukkig heb ik zo'n fast forward-knopje in mijn hoofd, voor als een droom te erg wordt. Als ik mijn droom niet meer leuk vind, schiet ik eerst wakker met een racend hart, grote ogen en een of andere onverklaarbare emotie.
Maar daarna lijk ik aan mijn brein door te seinen dat deze droom echt helemaal niks was, waardoor ik weer inslaap en een volgende -fijnere- droom uit het rekje kan kiezen. Eentje waarin ik kan vliegen ofzo, heerlijk! Herinnert u zich trouwens ook nog dromen van in uw kinderjaren of ligt dat aan mij?
Ik slaap bovendien erg makkelijk in, maar evengoed lig ik een uur of twee later wakker zonder ook maar één aanwijsbare reden. Dan ben ik gewoon de badkamer alvast aan het herinrichten, mentale to do-lijstjes aan het maken of aan het bedenken waar ik nu weer naar op reis wil. En als ik wél dingen heb om over te piekeren - tja, dat wilt u niet weten. Ik ook niet overigens.
U kan zich dus vast voorstellen mijn teleurstelling voorstellen als ik merk dat het nog maar 1u27 is. Of de opluchting als het al 6u57 is en ik bijna mag opstaan.
Waarna ik nog een vol uur soezend naar de radio lig te luisteren natuurlijk.
Gelukkig heb ik zo'n fast forward-knopje in mijn hoofd, voor als een droom te erg wordt. Als ik mijn droom niet meer leuk vind, schiet ik eerst wakker met een racend hart, grote ogen en een of andere onverklaarbare emotie.
Maar daarna lijk ik aan mijn brein door te seinen dat deze droom echt helemaal niks was, waardoor ik weer inslaap en een volgende -fijnere- droom uit het rekje kan kiezen. Eentje waarin ik kan vliegen ofzo, heerlijk! Herinnert u zich trouwens ook nog dromen van in uw kinderjaren of ligt dat aan mij?
Ik slaap bovendien erg makkelijk in, maar evengoed lig ik een uur of twee later wakker zonder ook maar één aanwijsbare reden. Dan ben ik gewoon de badkamer alvast aan het herinrichten, mentale to do-lijstjes aan het maken of aan het bedenken waar ik nu weer naar op reis wil. En als ik wél dingen heb om over te piekeren - tja, dat wilt u niet weten. Ik ook niet overigens.
U kan zich dus vast voorstellen mijn teleurstelling voorstellen als ik merk dat het nog maar 1u27 is. Of de opluchting als het al 6u57 is en ik bijna mag opstaan.
Waarna ik nog een vol uur soezend naar de radio lig te luisteren natuurlijk.
woensdag 26 mei 2010
vrijdag 21 mei 2010
Mooi weer is leuk. De terrasdeuren de hele dag openzetten ook. Maar.
Niet als je al een uur weer binnen zit. In de eetkamer. En dat je dan rustig aan je computer zit te werken. En dat je dan een duif parmantig onder de eettafel uit ziet wandelen. Op je parketvloer. En dat die duif dan rustig op je salontafel fladdert. En op allerlei andere meubelstukken. En daar ook een pakketje voor je achterlaat. Op het werk van je lief nota bene.
Dan zit er dus niks anders op dan gillend naar buiten te lopen. Want hee, mensen, ik ga dus echt niet de heldin uithangen en zo'n duif vastpakken, hoor. Oei. Wacht even. Duif binnen, ik buiten: wat klopt hier niet. Goed, dan maar door de gang -rennen, natuurlijk- naar de voordeur. Kokhalzend en rillend. Voordeur open, hopend op... Ja, op wat eigenlijk?
Normaal is het natuurlijk nogal druk bij ons op straat, maar nu: niemand. Vertwijfeld sta je een paar tellen later alweer half terug binnen. Je piept eens door de livingdeuren maar hee, die duif zit doodleuk op je zetel. En dan weer op de schouw. Dan sta je dus even snel weer buiten aan de voordeur.
En dan komt de cue voor de heldhaftige buurman Aziz. Hij rijdt net op het juiste moment voorbij en hoewel hij eerst dacht dat het een grapje was, zag hij aan de paniek in mijn ogen onmiddellijk dat ik business aan het praten was.
Twee minuten later had Aziz een handdoek over het beest gegooid en het op de auto voor ons huis geplaceerd. Waar het zo'n half uur later nog steeds zat. Mij eens lekker uit te lachen waarschijnlijk.
En toen, ja toén wel, toen kwamen alle buurvrouwen een voor een tevoorschijn.
Dan zit er dus niks anders op dan gillend naar buiten te lopen. Want hee, mensen, ik ga dus echt niet de heldin uithangen en zo'n duif vastpakken, hoor. Oei. Wacht even. Duif binnen, ik buiten: wat klopt hier niet. Goed, dan maar door de gang -rennen, natuurlijk- naar de voordeur. Kokhalzend en rillend. Voordeur open, hopend op... Ja, op wat eigenlijk?
Normaal is het natuurlijk nogal druk bij ons op straat, maar nu: niemand. Vertwijfeld sta je een paar tellen later alweer half terug binnen. Je piept eens door de livingdeuren maar hee, die duif zit doodleuk op je zetel. En dan weer op de schouw. Dan sta je dus even snel weer buiten aan de voordeur.
En dan komt de cue voor de heldhaftige buurman Aziz. Hij rijdt net op het juiste moment voorbij en hoewel hij eerst dacht dat het een grapje was, zag hij aan de paniek in mijn ogen onmiddellijk dat ik business aan het praten was.
Twee minuten later had Aziz een handdoek over het beest gegooid en het op de auto voor ons huis geplaceerd. Waar het zo'n half uur later nog steeds zat. Mij eens lekker uit te lachen waarschijnlijk.
En toen, ja toén wel, toen kwamen alle buurvrouwen een voor een tevoorschijn.
woensdag 19 mei 2010
Onder het motto 'klein maar fijn'
Vorig weekend kreeg ik voor het eerst in tien jaar mijn lief mee naar een plantencentrum - waar hij prompt de allerlelijkste bloemen uitkoos. Tja, you win some, you lose some. Die bloemen waren gelukkig bestemd voor aan de voorgevel. Ik boog mij intussen over belangrijkere zaken: de potten en planten voor het terras.
Urenlang wroette ik in de potgrond. Ik verpotte, verplantte en zaaide dat het een lieve lust was. Toen alles klaar was keek ik tevreden naar het zwarte randje onder mijn nagels en mijmerde even weg bij de gedachte aan nooit meer een bureaujob en altijd met mijn handen in het groen.
Die groene vingers moet ik trouwens ergens via mijn grootmoeder van mijn mama geërfd hebben, maar met een mini-stadsterras kan je niet zo heel veel. Tot ik op het boekje 'Boven in de stad' stootte. Plots kreeg ik zaai- en plantkriebels in de hoogste graad. Oh, wat zou ik ook graag eens zo'n boekje schrijven! 't Is maar dat u het weet. En je weet nooit wanneer er -ik zeg maar wat- mensen van Aveve meelezen.
Na al dat gedagdroom duwde ik mijn lief kordaat richting hogedrukreiniger om het hout een stevige beurt te geven. En daardoor kunnen mijn enorme stapel werk en ik nu lekker zonnen op een heerlijk proper terras -inclusief kruidentuintje!
Wie wil de eerste radijs?
Urenlang wroette ik in de potgrond. Ik verpotte, verplantte en zaaide dat het een lieve lust was. Toen alles klaar was keek ik tevreden naar het zwarte randje onder mijn nagels en mijmerde even weg bij de gedachte aan nooit meer een bureaujob en altijd met mijn handen in het groen.
Die groene vingers moet ik trouwens ergens via mijn grootmoeder van mijn mama geërfd hebben, maar met een mini-stadsterras kan je niet zo heel veel. Tot ik op het boekje 'Boven in de stad' stootte. Plots kreeg ik zaai- en plantkriebels in de hoogste graad. Oh, wat zou ik ook graag eens zo'n boekje schrijven! 't Is maar dat u het weet. En je weet nooit wanneer er -ik zeg maar wat- mensen van Aveve meelezen.
Na al dat gedagdroom duwde ik mijn lief kordaat richting hogedrukreiniger om het hout een stevige beurt te geven. En daardoor kunnen mijn enorme stapel werk en ik nu lekker zonnen op een heerlijk proper terras -inclusief kruidentuintje!
Wie wil de eerste radijs?
woensdag 12 mei 2010
Mme Zsazsa is een frisse!
't Is dat ik hier nog niet genoeg gênante momenten en foto's heb gepost de laatste tijd, komt mamsèl ook nog aandraven met een communiestokje waarbij ik mezelf in mijn meest oh-no-had-ik-die-foto's-toch-maar-verbrande-outfit moet tonen aan heel blogland.
Maar ha! Ik vind dat precies nogal meevallen, nu ik die foto's terugzie. Wij hadden namelijk weinig (lees: geen) geld vroeger, en crisis maakt creatief dus naaide mijn mama mijn kleedje zelf. Kleedje, 't is te zeggen, het ensemble bestond eigenlijk uit een rokje en een bloesje met tippen. En een fuchsia golfje dat ik later nog kon afdragen, want ah ja, crisis maakt ook slim! En zuinig!
Echte communiefoto's, zo geposeerd voor een vieze beek of een idyllisch brugje, die heb ik niet, want ah nee, geen geld, blabla. En van de vierde dochter in de rij worden precies ook gewoon veel minder foto's getrokken ofzoiets. En ik was nog zo cute!
Maar ha! Ik vind dat precies nogal meevallen, nu ik die foto's terugzie. Wij hadden namelijk weinig (lees: geen) geld vroeger, en crisis maakt creatief dus naaide mijn mama mijn kleedje zelf. Kleedje, 't is te zeggen, het ensemble bestond eigenlijk uit een rokje en een bloesje met tippen. En een fuchsia golfje dat ik later nog kon afdragen, want ah ja, crisis maakt ook slim! En zuinig!
Echte communiefoto's, zo geposeerd voor een vieze beek of een idyllisch brugje, die heb ik niet, want ah nee, geen geld, blabla. En van de vierde dochter in de rij worden precies ook gewoon veel minder foto's getrokken ofzoiets. En ik was nog zo cute!
Hier was iets met een processie aan de gang.
Volgens mij zongen we hier toen iets van "laat de kind'ren tot mij komen, àlle, àlle kind'ren." Jaja.
Ondanks haar vreselijke permanent en reusachtige brilmontuur was mijn mama (links) wel de allercoolste, want ah ja, ze had mij gemaakt! En ook mijn kleedje waardoor mijn foto's nu niet àl te gênant zijn. En check die zalige oranje lamp (helaas mysterieus verdwenen) en de Vasarely tegen de muur! Je ziet ook garnalencocktail klaarstaan, de max vond ik toen, want zoiets aten wij bijna nooit.
En natuurlijk het ijslammetje. Spijtig dat er geen grenadinebloed uitkwam, geen éne druppel. Ik was bijna ontroostbaar. O ja en voor mijn feestje had ik blijkbaar een ander matrozenachtig kleedje. Geen idee waar dat vandaan komt.
En deze foto heeft totaal niks met mijn communie te maken,
maar dateert van een warme zomer bij mijn tante in Gent.
Ik vind het gewoon een leuke foto.
Mocht uw naam er toevallig niet bij staan - ik kan niet blijven opsommen natuurlijk- dan staat het stokje natuurlijk ook volledig ter uwer beschikking. Voilà. Vang!
dinsdag 11 mei 2010
En toen...
... kwam hij tussen twee lesuren naar me toe in de gang. Met bibberende benen en knikkende knieën wandelde ik zo cool mogelijk naar hem toe.
"Euh, heb jij iets naar mij gemaild?" vroeg hij lief maar zenuwachtig.
"Euh, ja." antwoordde ik nerveus.
"Euh, en wil je dan iets met mij gaan drinken?"
"Euh, ja." zei ik, terwijl ik inwendig alles bij elkaar gilde én een vreugdedansje deed tegelijk.
"Euh, morgenavond om half elf dan?"
"Euh, ok."
De volgende avond zaten we plots samen op café - met achter het hoekje een trosje vriendinnen die het tafereel totaal niet opvallend in de gaten hielden.
Vijf minuten later leek het alsof we mekaar al jaren kenden.
Een paar uur later was het tijd voor de heerlijke Eerste Kus.
En toen was het in de sjakkosh! Blijkbaar is het leven soms tóch gewoon 'ik hou van u en gij houdt van mij'. :-)
"Euh, heb jij iets naar mij gemaild?" vroeg hij lief maar zenuwachtig.
"Euh, ja." antwoordde ik nerveus.
"Euh, en wil je dan iets met mij gaan drinken?"
"Euh, ja." zei ik, terwijl ik inwendig alles bij elkaar gilde én een vreugdedansje deed tegelijk.
"Euh, morgenavond om half elf dan?"
"Euh, ok."
De volgende avond zaten we plots samen op café - met achter het hoekje een trosje vriendinnen die het tafereel totaal niet opvallend in de gaten hielden.
Vijf minuten later leek het alsof we mekaar al jaren kenden.
Een paar uur later was het tijd voor de heerlijke Eerste Kus.
En toen was het in de sjakkosh! Blijkbaar is het leven soms tóch gewoon 'ik hou van u en gij houdt van mij'. :-)
zaterdag 8 mei 2010
Back to life, back to reality
Even serieus nu, over welgeteld 30 dagen moet ik mijn eindwerk voorstellen aan de jury. Dertig! Ik heb nog wat geschetst, er zijn al enkele dingen klaar, maar er zijn nog véél meer dingen niet klaar. Maar: gene paniek, een deadline is voor mij de beste remedie. Dus als u me dan nu wilt excuseren, dan trek ik me de komende maand terug in mijn kluizenaarshol (lees: de grote houten tafel bij ons thuis) en dan vlieg ik er tegen 300 per uur tegenaan!
De bommaatjes en ik groeten u!
De bommaatjes en ik groeten u!
PS: o ja, voor de curieuzeneuzen onder u: dinsdag het vervolg van het Sven-verhaal!
vrijdag 7 mei 2010
Wat voorafging
U moet weten, dat mailtje kwam er niet out of the blue, want al sinds het begin van dat ene schooljaar zaagde ik mijn vrienden de oren van hun hoofd over hoe meant to be dat was. Ik zal het staven met wat dagboekfragmentjes. En geniet ervan, want dagboekfragmentjes, dat gaat hier niet dikwijls (lees: nooit meer) voorvallen.
Freaky hoor! En vooral: een hoog bakvisgehalte. U bent gewaarschuwd.
Donderdag 30 september, 1u27
A. en ik waren in de Cartoon's naar ne film gaan kijken en ineens komt Sven - - daar binnen. Nu moet ge weten, dat is niet zomaar ne Sven. Dat is ongeveer dé schattigste en mooiste jongen van heel ons school. En nu lachte dieje ook nog 2x naar ons!!
Woensdag 06 oktober, 18u
Waarom ben ik daar nu zo van overtuigd da ik zo goed bij dieje zou passen? Waarom denk ik da nu?!
Maandag 11 oktober, 19u
Weet ge, ik weet dat ik da nie mag opschrijven, want dan komt da niet uit, ma ik doe het toch: ik heb eigenlijk 't gevoel dat da precies nog wel in orde komt. Vraag me niet hoe of wanneer, ma ik voel da gewoon.
Donderdag 28 oktober, 23u57
Net weer Star Wars gezien. Da idee van 'The Force', 't klinkt idioot, maar ik geloof daar echt in. Zo is da ook bij Sven. Dat zijn nu een paar voorafgaande gebeurtenissen en ik moet dat z'ne gang laten gaan. Ik mag dat vooral niet forceren, ik laat da gewoon gaan, want dat komt wel in orde. Ik heb 'm daarstraks nog gezien - ik begrijp niet dat dat gevoel na een maand nog altijd zo sterk is.
Donderdag 11 november, 0u24
Dat moet toch ZALIG zijn om langs dieje wakker te worden met z'n arm rond mij en de hele verdere dag samen dingen met dieje helemaal niks te doen en rond te hangen!!
Woensdag 24 november, 13u40
Weet ge, ik kan mij echt NIEMAND anders voorstellen die ik beter zou willen leren kennen dan Sven. Ik ben volgens mij gewoon gemaakt voor dieje. (amai als ik dat later lees!)
Vrijdag 26 november, 14u
Overal waar ik ga, denk (en HOOP) ik da ik Sven zie, ma da is helemaal nie. En daar komt maar geen vordering in en soms zie ik 't echt helemaal niet meer zitten.
Woensdag 05 januari, 20u15
Waarom is het leven niet gewoon 'ik hou van u' en 'gij houdt van mij'?
Dinsdag 18 januari, 19u30
Ik wil Sven nog 'ns zien. Mmm. Ik wil namelijk nog wel 'ns ne adrenalinestoot die NIET voorkomt uit examenstress.
Woensdag 9 februari, 23u53
Ik ga ook 'ns naar de film zunne. Sven was er ook, en nog wel in dezelfde zaal als wij! De enige shit was dat 'm een meisje bij zich had. Na de film was ik juist tegen A. aan 't zeggen: "Dieje past gewoon per-féct bij mij, ma 'm beseft 't alleen nog nie."
Ik had nog geen 2 stappen meer gezet of dieje stond vlak voor mij! En volgens mij zei 'm "hey" en dus heb ik ook "hey" teruggezegd (da's ook al een vooruitgang he).
Man, dieje is echt waar heel hard voor mij gemaakt. Wat ik VOELDE als dieje in de filmzaal de trap afging!
Woensdag 16 februari, 0u14
Gisteren heb ik Sven nog gezien. Ma da VOELDE zo goed. Toen had ik echt zo een rustig en opgelucht gevoel van: 't is in orde, alles wordt ok. Allez, dat klinkt waarschijnlijk raar, maar toen wist ik precies dat alles in orde zal komen, dat dieje ook iets voor mij voelt.
Woensdag 23 februari, 18u
Hoe komt het toch dat sommige mensen zo'n uitwerking op u kunnen hebben? En hoe komt dat dan dat ik daar zo geobsedeerd door geraak? Dat is toch ook maar een jongen? In plaats van dat dat door de tijd heen verwatert, nee, ik word daar maar feller en feller verliefd op.
(...en zo nog ongeveer 100 bijna identieke stukjes...)
Donderdag 4 mei, 0u47
Vandaag zag ik -de eerste keer na de paasvakantie!- Sven. Dat was zo onverwacht, dus heb ik gewoon heel rustig gelachen en hij knikte terug. Dus wij gingen gewoon naar Internet (nvdr: hahahahaha! 'naar Internet'!), kwam dieje daar effe later toch ook nie aan! En 'm ging langs M. zitten, dus die rap naar dat e-mailadres gekeken! Ik de volgende 2 uur maar aan 't fantaseren over wat ik daaraan zou kunnen mailen. Ik dacht: foert man, ik mail gewoon iets, 't is de laatste week school volgende week, dus wat HEB ik te verliezen?! Daarna zie ik dieje toch NOOIT meer. Dan moet ik mij tenminste toch al niet schuldig voelen dat ik dat niet gedaan heb he. Ik ben echt benieuwd of dieje terug gaat mailen.
Jaa... Bizar he.
Ter illustratie van deze periode twee foto's van hoe ik er toen uitzag.
De zwart-wit foto is genomen op mijn kot - waar ik de meeste van de onnozelheden hierboven heb neergepend.
Op de andere foto zat ik in Spanje, op mijn allereerste vliegvakantie ever. Technically speaking was ik toen al samen met Sven, maar 't is maar om een idee te geven hoe ik er toen uitzag. Beetje Sporty Spice dus. En beetje veel teveel geëpileerde wenkbrauwen enzo. Oh god.
Freaky hoor! En vooral: een hoog bakvisgehalte. U bent gewaarschuwd.
Donderdag 30 september, 1u27
A. en ik waren in de Cartoon's naar ne film gaan kijken en ineens komt Sven - - daar binnen. Nu moet ge weten, dat is niet zomaar ne Sven. Dat is ongeveer dé schattigste en mooiste jongen van heel ons school. En nu lachte dieje ook nog 2x naar ons!!
Woensdag 06 oktober, 18u
Waarom ben ik daar nu zo van overtuigd da ik zo goed bij dieje zou passen? Waarom denk ik da nu?!
Maandag 11 oktober, 19u
Weet ge, ik weet dat ik da nie mag opschrijven, want dan komt da niet uit, ma ik doe het toch: ik heb eigenlijk 't gevoel dat da precies nog wel in orde komt. Vraag me niet hoe of wanneer, ma ik voel da gewoon.
Donderdag 28 oktober, 23u57
Net weer Star Wars gezien. Da idee van 'The Force', 't klinkt idioot, maar ik geloof daar echt in. Zo is da ook bij Sven. Dat zijn nu een paar voorafgaande gebeurtenissen en ik moet dat z'ne gang laten gaan. Ik mag dat vooral niet forceren, ik laat da gewoon gaan, want dat komt wel in orde. Ik heb 'm daarstraks nog gezien - ik begrijp niet dat dat gevoel na een maand nog altijd zo sterk is.
Donderdag 11 november, 0u24
Dat moet toch ZALIG zijn om langs dieje wakker te worden met z'n arm rond mij en de hele verdere dag samen dingen met dieje helemaal niks te doen en rond te hangen!!
Woensdag 24 november, 13u40
Weet ge, ik kan mij echt NIEMAND anders voorstellen die ik beter zou willen leren kennen dan Sven. Ik ben volgens mij gewoon gemaakt voor dieje. (amai als ik dat later lees!)
Vrijdag 26 november, 14u
Overal waar ik ga, denk (en HOOP) ik da ik Sven zie, ma da is helemaal nie. En daar komt maar geen vordering in en soms zie ik 't echt helemaal niet meer zitten.
Woensdag 05 januari, 20u15
Waarom is het leven niet gewoon 'ik hou van u' en 'gij houdt van mij'?
Dinsdag 18 januari, 19u30
Ik wil Sven nog 'ns zien. Mmm. Ik wil namelijk nog wel 'ns ne adrenalinestoot die NIET voorkomt uit examenstress.
Woensdag 9 februari, 23u53
Ik ga ook 'ns naar de film zunne. Sven was er ook, en nog wel in dezelfde zaal als wij! De enige shit was dat 'm een meisje bij zich had. Na de film was ik juist tegen A. aan 't zeggen: "Dieje past gewoon per-féct bij mij, ma 'm beseft 't alleen nog nie."
Ik had nog geen 2 stappen meer gezet of dieje stond vlak voor mij! En volgens mij zei 'm "hey" en dus heb ik ook "hey" teruggezegd (da's ook al een vooruitgang he).
Man, dieje is echt waar heel hard voor mij gemaakt. Wat ik VOELDE als dieje in de filmzaal de trap afging!
Woensdag 16 februari, 0u14
Gisteren heb ik Sven nog gezien. Ma da VOELDE zo goed. Toen had ik echt zo een rustig en opgelucht gevoel van: 't is in orde, alles wordt ok. Allez, dat klinkt waarschijnlijk raar, maar toen wist ik precies dat alles in orde zal komen, dat dieje ook iets voor mij voelt.
Woensdag 23 februari, 18u
Hoe komt het toch dat sommige mensen zo'n uitwerking op u kunnen hebben? En hoe komt dat dan dat ik daar zo geobsedeerd door geraak? Dat is toch ook maar een jongen? In plaats van dat dat door de tijd heen verwatert, nee, ik word daar maar feller en feller verliefd op.
(...en zo nog ongeveer 100 bijna identieke stukjes...)
Donderdag 4 mei, 0u47
Vandaag zag ik -de eerste keer na de paasvakantie!- Sven. Dat was zo onverwacht, dus heb ik gewoon heel rustig gelachen en hij knikte terug. Dus wij gingen gewoon naar Internet (nvdr: hahahahaha! 'naar Internet'!), kwam dieje daar effe later toch ook nie aan! En 'm ging langs M. zitten, dus die rap naar dat e-mailadres gekeken! Ik de volgende 2 uur maar aan 't fantaseren over wat ik daaraan zou kunnen mailen. Ik dacht: foert man, ik mail gewoon iets, 't is de laatste week school volgende week, dus wat HEB ik te verliezen?! Daarna zie ik dieje toch NOOIT meer. Dan moet ik mij tenminste toch al niet schuldig voelen dat ik dat niet gedaan heb he. Ik ben echt benieuwd of dieje terug gaat mailen.
Jaa... Bizar he.
Ter illustratie van deze periode twee foto's van hoe ik er toen uitzag.
De zwart-wit foto is genomen op mijn kot - waar ik de meeste van de onnozelheden hierboven heb neergepend.
Op de andere foto zat ik in Spanje, op mijn allereerste vliegvakantie ever. Technically speaking was ik toen al samen met Sven, maar 't is maar om een idee te geven hoe ik er toen uitzag. Beetje Sporty Spice dus. En beetje veel teveel geëpileerde wenkbrauwen enzo. Oh god.
dinsdag 4 mei 2010
Weet u nog wat u exáct tien jaar geleden aan het doen was?
Ik wel! Dag op dag tien jaar geleden stuurde ik een e-mail. Naar een jongen waar ik al een jaar lang alleen maar naar had durven staren, van in de verte, vanop een bankje van de hogeschool. Naar een jongen waarvan ik tegen mijn vriendin zei dat het de man van mijn leven was, maar dat hij dat alleen nog niet wist. Naar de jongen waarover ik een heel dagboek vol kribbelde. En die me een heel jaar lang op de meest onverwachte momenten (quote) elastisch-bibberig (einde quote) liet voelen.
Met dank aan M. voor het stiekem lezen van zijn e-mailadres in het internetlokaal, waardoor ik eindelijk een -nogal knullige- move kon maken. Maar hey, beter een knullige move, dan géén move, niet waar?
Dit stond er ongeveer in, want de originele e-mail weet ik begot niet meer te vinden:
Met dank aan M. voor het stiekem lezen van zijn e-mailadres in het internetlokaal, waardoor ik eindelijk een -nogal knullige- move kon maken. Maar hey, beter een knullige move, dan géén move, niet waar?
Dit stond er ongeveer in, want de originele e-mail weet ik begot niet meer te vinden:
Hey
na een jaar staren eindelijk je e-mailadres te pakken. Ik (met rode, neigend naar roze rugzak en bruin, opgestoken haar) vroeg me af of je zin had om eens iets te gaan drinken.Op het vervolg hierop moet ik u nog een weekje laten wachten. Dat moest ik toen ook!
a: ja, maar ik heb al een lief
b: nee, want ik heb al een lief
c: ja, en ik heb nog geen lief
d: nee
e: ik ben homo
Groetjes
Sarah x
Abonneren op:
Posts (Atom)