Look for the silver lining, whenever a cloud appears in the blue

In een krant vragen ze wanneer je voor het laatst echt (on)gelukkig was.

Nu moet ik zeggen: ik leef in een constante staat van geluk. Ik ben echt een zondagskind, voor het geluk geboren, een geluksvogel met hoerenchance. Ik sta bijna elke dag op "standje-geluk". Dat vind ik tenminste zelf. Ik voel me kiplekker en gezond, ik heb een schat van een lief, een leuke familie, een gezellig huisje, veel vrienden, en ook al zijn we soms blij dat er op het einde van de maand terug wat extra geld op onze rekening staat, échte honger heb ik nog nooit gehad.

Verder probeer ik altijd het positieve in de dingen te zien. Eens goed zagen kan natuurlijk deugd doen, maar de bottomline is altijd positief. En daar kan je voor een heel klein deeltje zelf voor zorgen.
Regen op de fiets? Da's goed voor de plantjes en je haar droogt echt wel op.
Wind tegen? Goed voor de spieren.
Niks om aan te trekken? Al eens gemerkt hoeveel voldoening je kan halen uit een originele combinatie met "vergeten" kledingstukken achterin je kleerkast?
Druk op het werk? Dan gaat de tijd sneller voorbij.
Trein vertraging? Eindelijk tijd om dat hoofdstuk uit te lezen.
Koud buiten? Straks lekker warm thuis onder een dekentje.
Je huis een rommelhoop? Dan heb je vast net iets anders, leuks gedaan.

So always look for the silver lining,
And try to find the sunny side of life.

Ja ik ben geboren met een roze bril. En u daar, hoe gelukkig bent u?

My Family

Buiten een grappige tv-serie is My Familiy een van de zaken die ik het hardste mis in mijn leven.
Maar het leven in deze metropool is nu eenmaal verslavend en het luttele kwartiertje fietsen naar het werk, de vele vrienden die ik hier heb, de ontelbare restaurantjes, de zaterdagmarkt, de diversiteit, deze prachtige stad, het ongelofelijke culturele aanbod, het alles-binnen-handbereik-gevoel, het niet-kunnen-kiezen-naar-welk-tof-café-je-gaat in plaats van geen-enkel-tof-café-in-de-buurt-hebben, ik zou het allemaal niet meer kunnen missen.
Bovendien is onze straat echt zo’n heerlijk dorp-in-de-stad dat ik er nooit meer weg wil. Ik ken bijna al mijn buren bij naam, zelfs de Marokkaanse en Afrikaanse, wie kan dat nog zeggen?

Maar het zou nog toffer zijn mocht ik mijn neefjes en nichtjes elke dag in dat dorp zien opgroeien. Als ik na het werk gewoon eventjes bij ons mama kon binnenspringen voor een tasje koffie. Als ik zomaar eens met mijn zussen op café zou kunnen gaan. Als mijn neefjes en nichtjes zomaar eens zouden langslopen. Zonder dat er een eeuwigheid van geregel aan vooraf moet gaan.
Hetzelfde geldt eigenlijk voor een paar hele goeie vriendinnen (plus kroost), die wel zullen weten dat ik hen bedoel.

Ik zou mijn familie zo graag eens tonen hoe ik woon, hoe graag ik er woon, en dan niet alleen op dagen dat er iets te doen is, maar ook op een doodgewone doordeweekse dag. Soms gaan er weken voorbij vooraleer we mekaar weer eens zien en dan duurt het vaak maar een paar uurtjes. Drukke agenda’s are killing me.

En uiteindelijk is een uurtje heen en een uurtje terug niet onoverkomelijk, voor veel mensen is dat dagelijkse kost!

Eén januari is nog ver weg, maar -lieve mama en zussen- als we nu eens een Goed Voornemen maken en hier een kléin beetje verandering in brengen?

Jullie zijn méér dan welkom. De koffie staat al klaar.

Opwarmingsoefeningen

Het Honey I'm Home-syndroom en overkokende castrollen

Als ik thuiskom na het werk wil ik direct vertellen aan vriend S. hoe mijn dag was, wat me die dag frustraties heeft bezorgd en dan wil ik de dingen regelen die nog geregeld moeten worden. Soms durf ik zelfs de Verboden Vraag te stellen ("Hoe was het op je werk?").
Als vriend S. thuiskomt, wil hij met rust gelaten worden, de muziek loeihard zetten en op zijn gemak de krant uitlezen.

Probleem 1: ik raak gefrustreerd (van het werk plùs extra frustraties door het feit dat ik het allemaal niet heb kunnen "laten gaan") en het enige dat er dan opzit is beginnen met koken (want vriend S. wil toch niet praten en er moet nu eenmaal gegeten worden).
Probleem 2: ik moet me nog een paar weken behelpen met een elektrisch vuurtje en dan nu Gargamel-stijl: "ik hààt koken op een elektrisch vuurtje!". Ik geraak het vanzeleven niet gewend.
Probleem 3: het water van de pasta kookt natuurlijk over en met dat verdomd elektrisch vuur is dat niet zomaar opgelost. Zeker niet als je geen plaats hebt om de castrol eventjes weg te zetten. Daar sta ik dan, overkokende pot in mijn handen, water dat langs de kast op de grond druipt en het enige dat dan helpt is vloeken. Vloeken tegen de sterren op, vloeken dat het niet meer schoon is.

Ik moet zeggen, het kan fucking goed doen, godverdommeeuh!

En tegen die tijd heb ik toch nog een lekkere Pasta Zonder Frustraties klaar en daarvan begint vriend S. dan weer te praten als een spraakwaterval. (Ok, toegegeven, vriend S. is nóóit een spraakwaterval maar je begrijpt me wel).

En bij u, hoe was het bij u op het werk?

Zal ik u eens gratis en voor niks een paar tips geven om uw dag een beetje op te fleuren?

Tip 1: Onze filmklassieker-opfrisactie gaat nog steeds door en wij hebben gisteren voor u bekeken: Thelma & Louise
Straffe film, straffe actrices, straf verhaal, straffe dialogen en straffe humor. Meer moet dat niet zijn, dachten wij zo!

Tip 2: Over hoe ik onlangs een visje bakte met overschotjes die ik nog in huis had en hoe lekker dat dat was
Soms ontstaan de lekkerste maaltijden nu eenmaal à l'improviste.
Neem een goeie scheut olijfolie, fruit er een paar gesnipperde sjalotjes en look in. Doe er een goeie theelepel rode currypasta (van den Delhaize bv.) bij. Dan een beetje zwarte peper en gember(poeder) en flink wat gesnipperde bieslook. Daarna is het tijd om de vis in je sausje te bakken.
Wij eten tegenwoordig minstens één keer per week tilapia: geen al te dure, stevige, lekkere witte vis en het belangrijkste: we zien er geen graten in.

Tip 3: Over de lekkerste broodjes van 't stad, wat zeg ik, van heel de wereld!
Vergeet de Panos! Ga eens naar A Tavola, een Italiaans restaurantje in de Lange Lozanastraat in Antwerpen waar ze de lekkerste broodjes van 't stad verkopen. Mijn favoriet is een ciabatta met provolone (Italiaanse kaas) en gegrilde courgette met rucola en extra zongedroogde tomaatjes. Een kanshebber voor wat ik zou kiezen als laatste avondmaal. Madre Madonna!

Kink in de kabel

Vriendlief en ik gingen onze kabelaansluiting opzeggen. Gedaan ermee. Geen rommel meer die via de beeldbuis onze living gaat vervuilen, no siree. Hebben we niet nodig joh, we leggen wel een vinylplaatje op. Of we lezen een Goed Boek. Of beter nog: we klinken op onszelf, met een lekkere Bordeaux uit eenzeeruitstekendjaar, tijdens een Goed Gesprek! Ja, dat gingen we doen. Deze zomer was onze laatste tv-zomer. Want de Canvascrack wilden we toch echt nog niet missen, zeker niet met zo'n druilerige zomer. Maar vanaf de herfst was het gedaan. Dan zou je eens wat zien! No more tv for me. Enkel nog dvd's van goeie kwaliteit.

We betaalden gewoon de rekening niet. Negeren. Hardnekkig negeren. Tussen de stapels rommel op het bureau, alle betaalde facturen en schoolspullen door priemde daar altijd weer de kabelrekening in onze ooghoeken. Maar wij hielden stand. Ondanks de aanmaningen en telefoontjes ja zelfs een huisbezoek van de kabelmaatschappij kon ons niet vermurwen.

We lieten ons niet vangen. Nee nee nee! We zouden er toch geen tijd voor hebben dit jaar. En trouwens, 150 zuurverdiende duiten per 365 dagen, daar kan je toch al eens wat voor kopen, voor in de Nieuwe Keuken bijvoorbeeld.

Dus wij zeiden resoluut NEE en hielden onze poten stijf. Nee aan de zieke consumptiemaatschappij! Nee aan al die irritante reclameblokken! Nee aan mentale vervuiling! Nee aan afstomping en doelloos rondzappen! Nee aan tv-avondjes met chips en dekentjes! Nee aan geile rappers omringd door twaalf halfnaakte grietjes die letterlijk niets om het lijf hebben! Nee aan domme programma's, al dan niet gemaakt met overheidsgeld!

Maar eh.. zondag is er toch wel weer iets interessants op Canvas.
En iets om te lachen gaat er ook wel altijd in, des avonds voor het slapengaan. Catherine Tate, French & Saunders, vaarwel, het ga jullie goed.
En Tribe, op BBC, nog zoiets. En je leert er nog wat van! Hoe had ik anders kunnen weten dat een bepaalde stam in India wormpjes in hun oren houdt om het oorsmeer op te eten? Stel je maar eens voor dat ik dat niet wist.
Of gewoon, eventjes Man Bijt Hond na het eten, altijd goed voor de spijsvertering.
En als je ziek bent, is het natuurlijk ook op doktersvoorschrift verplicht om een hele dag ongegeneerd naar de slechtste programma's te kijken.

Hm. Toch maar eventjes dat rekeningetje betalen. Ondanks alle rommel en onzin toch nog af en toe een paar pareltjes in onze huiskamer binnenlaten.

Juffrouw, of, mevrouw

Sommige mensen weten niet hoe ze me moeten aanspreken. Juffrouw, of, mevrouw, mag ik eens iets vragen? (of juffràke en medàm, waar ik woon).

Ja wat is het nu eigenlijk.

Probleem is dat ik ook niet weet hoe ik mezelf moet definiëren. In technische termen is een échte mevrouw al getrouwd, veronderstel ik. Daar val ik in elk geval al niet onder. Ik vind mezelf eigenlijk nog steeds een meisje, hooguit een juffrouw, ook al ben ik al bijna 27.

Vroeger, toen ik nog écht een meisje was, vond ik iemand van 27 zeker weten een mevrouw. Maar de laatste tijd ben ik daar plots zo zeker niet meer van.

Ben je technisch gezien een mevrouw als je je man officieel aan de haak hebt geslagen? Als je kinderen krijgt? Als je dertig bent? Als je veertig bent? Of als je op je zestigste taartjes zit te eten met je vriendinnen, heel de dag klaagt over reumatiek en stiekem voorkruipt in de Delhaize?

Of ben je pas een echte mevrouw als je vindt dat de jeugd van tegenwoordig toch zo losbandig is en dat alles vroeger beter was? In dat geval ben ik gelukkig nog héél lang geen mevrouw. Waarschuw me als het ooit zover komt!

Groeten
van meisje Sarah

Vertel het vooral voort!

Op de website van de Antwerpse Kempen kan je vanalles doen:

- gratis kleurplaten downloaden voor je kinderen of neefjes/nichtjes
- een e-card sturen met Kempense groetjes
- in het gastenboek schrijven hoe tof je de site wel vindt
- alles opzoeken over dingen die je wil gaan doen in de Antwerpse Kempen; wandelen, fietsen, zwemmen, noem maar op!

Surfen maarrr!

Kom ik gisterenavond thuis, wie zit er in onze living? Ozark Henry nondedoeme!

Filmtip: Little Miss Sunshine

Nou ja, dus gewoon, een tip voor een film.

O ja en ik wil haar rode botjes!

Heerlijk..

Vroeger, toen ik voor mijn verjaardag nog mocht kiezen wat ik wou eten, koos ik bijna altijd “veldsla met crèpkessaus”: heerlijke armemensenkost. Het was eigenlijk gewoon veldsla met gekookte aardappeltjes en spekjes in een azijnsausje.

Nu kan ik elke dag kiezen wat ik wil eten, dus gisteren heb ik nog eens de hedendaagse variant van deze overheerlijke maaltijd gemaakt. Zoals ik het graag heb: afwasbesparend en snel klaar!

Nodig:
Veldsla (eventueel gemengd met wat rucola)
Spekjes (gerookt)
Zoete aardappelen
Pijnboompitten
Balsamico-azijn van goeie kwaliteit
Zwarte peper uit de molen

Doen:
Schil de zoete aardappelen, snij ze in blokjes of schijfjes, kook ze (niet te plat) en giet af.
Was ondertussen de veldsla (of rucola) en laat uitlekken. Doe de sla in een kom en giet er wat balsamico-azijn en zwarte peper over. Goed mengen.
Rooster de pijnboompitjes kort in een pan (zonder olie) en zet opzij.
Doe olijfolie in dezelfde pan en bak er de spekjes in. Haal ze met een schuimspaan uit de pan als ze klaar zijn, en zet opzij.
Bak in dezelfde pan de zoete aardappelen nog eventjes op, op een hoog vuur.

Nu kan je zelf zoveel sla, spekjes, pijnboompitjes en zoete aardappelen opscheppen als je wil (in mijn geval is dat heel veel van alles ;). Doe er nog een goeie scheut balsamico-azijn over en… hmm…!


Met dank aan den Jamie en An!

Tadaaaah!!

Mijn allereerste zelfgemaakte knuffel, met een beetje inspiratie geleend bij de foto hieronder!

Link en tijd tekort

Mensenlief, als ik deze website zie, dan vrees ik dat ik minstens een jaar loopbaanonderbreking moet nemen om de (leuke!) kriebels die ik hiervan krijg de vrije loop te laten!

Een cursus snit en naad volgen, leuke stofjes opsnorren, vilt kopen, kalenders maken, ... Dat moet toch een zalige bezigheid zijn?

Ik durf gewoon niet op de links, laat staan op de links bij de links, klikken!

Toch nog een paar links voor jonge ouders of baby-bezoekers (voor cadeautjes): Kleine Zebra en Simply Colors.

En nu moet ik effe nadenken waar ik eerst aan ga beginnen ;)

Voor al uw feesten en partijen

The Naughty Nipple Collective draait ten dans! Zelfs zonder hoofdtelefoon en met maar de helft van onze cd-voorraad maken wij van elk feest een festijn.

Boek ons vandaag nog!

Qué?!

Vandaag in de Gazet:

'Naar winkel wandelen schadelijker voor milieu dan auto nemen'

Wandelen heeft een groter aandeel in de opwarming van de aarde dan autorijden." Dat zegt specialist Chris Goodall te hebben berekend.

Voor de productie van voedsel is tegenwoordig zoveel energie nodig, dat er meer koolstof wordt uitgestoten om een mens van genoeg calorieën te voorzien om naar de winkel te wandelen dan een auto uitstoot op dezelfde afstand.
"Het klimaat zou er profijt van hebben als mensen beweging zouden vermijden en minder zouden eten."

“Een auto 4,8 km laten rijden, zorgt voor zo'n 0.9 kg aan koolstof-uitstoot. Als je zou wandelen, zou dit zo'n 180 calorieën kosten. Daarvoor heb je 100 gram vlees voor nodig, wat resulteert in 3,6 kg uitstoot (voor de productie), oftewel 4 keer zoveel als wanneer je de auto neemt."
"Minder eten en energie sparen door de wagen te nemen zou beter zijn," aldus Goodall.

Andere manieren om energie te sparen: "Koop niets uit de supermarkt en niets dat van ver moet komen."
Zo zouden papieren boodschappentassen slechter zijn voor het milieu dan plastieken tassen omdat er meer energie voor nodig is om ze te maken en te transporteren.

Loop (iets sneller) naar de pomp

Alles wat met auto(rijden) te maken heeft, daar krijg ik een beetje de zenuwen van.
Na het rondsjezen met een klein automatiekske in Canada, waar de wegen breed zijn en de tegenliggers bijna nihil, moet ik zeggen dat er al véél verbeterd is, maar geef mij toch maar de fiets.

Als ik dan nog niet genoeg kriebels heb omdat ik ergens naartoe moet rijden waar ik de weg niet ken en ik moet dan ook nog eens gaan tanken, vind ik het al helemaal niet meer leuk. Meestal sta ik te ver van de pomp, of aan de verkeerde pomp, of ik val stil vlak voor de pomp. Ja, mij kan je al van ver herkennen in een tankstation.

Maar sinds Canada gaat alles beter, dus ik reed gisteren gezwind naar het tankstation bij ons om de hoek. Netjes geparkeerd vlak aan de juiste pomp. Rustig naar de bancontact-automaat (die iets verder weg, aan een andere pomp stond) gestapt, juiste pompnummer ingegeven, kaart niet ingeslikt, alles ging perfect. Oef. Ik stap terug naar mijn pomp, de juiste pomp, hoera hoera.

Staat er een Pool te tanken aan mijn pomp, aan de andere kant! Eerst had ik het nog niet door, maar gelukkig kreeg ik snel in de mot dat die Pool mij deftig in 't zak aan zetten was! Ik zette mijn stoerste gezicht op en zei "hela, seg, gij zijt wel me mijn 'dinges' aan 't tanken he!!"

Doet die kerel of hij uit de lucht komt gevallen.
"Oh, ja, oei, ik zal tot tien.. of nee tot twintig euro tanken en dan betaal ik u gewoon".
- "Zeker?" vraag ik "hebt gij wel geld bij?"
"Jaja, geen probleem" zegt Poolmans.

Ja tarara dacht ik. Slimme Sarah wordt hier een beetje beduveld waar ze bij staat. Dus ik probeerde alvast de nummerplaat te onthouden en de man zijn gezicht te definiëren (voor die robotfoto, weet je wel).

Maar hij tankte netjes tot juist op 20 euro (waarom lukt mij dat nooit? damn die centjes!) en gaf me een twintigje. Ik hoop dat het een echt is.

O ja, de rit viel trouwens reuze mee. Ik ben maar één keer verkeerd gereden!

Geduld is een schoon deugd

Nog even wachten op de Visa-rekening om te zien of en wanneer we de foto's kunnen laten ontwikkelen. Daarna komt er een uitgebreid verslag, beloofd. ;)

3-2-1... and I'm back in the room

Van zondagmiddag terug in het land, en wat hebben we al geleerd?

• dat ik vanochtend bijna van mijn fiets geblazen werd ('t is toch nog altijd wel juli he?)
• dat ik blij ben om iedereen terug te zien en te horen (you don't know what you've got 'till it's gone)
• dat ze in den delhaize geen plastieken zakskes meer meegeven (which is nice)
• dat we bij aankomst direct mochten kuisen want dat mijn 'schoonpapaa' superhard in onze keuken heeft gewerkt en alles dus vol stof lag (volgende week komen ze al chappen)
• dat Muziek in de Wijk-Krugerplein nog altijd even gezellig is en dat ik hoop er ook deze zondag bij te zijn (laatste keer van het jaar bij ons achter het hoekje)
• dat we er een mini-Blogger bijhebben (proficiat Jo en welkom Sep!)

Dus eigenlijk wil ik gewoon zeggen dat het goed is om terug te zijn (home sweet home!)..

Live from Montreal

we (hartje) central park

Dames en heren, de laatste 24 uren van onze Grote Reis zijn ingegaan. Wij zitten nu nog even lekker niets te doen op het supergezellige appartement van Erik en Tinneke in Montreal (die ons trouwens ongelofelijk in de watten hebben gelegd!), en morgen vertrekt de vlieger huiswaarts. 

Het was fantastisch, heet, onweerachtig, zot, grappig, vermoeiend, relaxed, vaak lekker, soms vettig, soms moeilijk verstaanbaar maar in ieder geval heel indrukwekkend!

Doeme toch, bijna voorbij... maar ook terug bijna thuis. 

Which is nice!

De volgende vier weken...

...some of this...


...et beaucoup de ça!

Tot 22 juli!

Sarah's Grote Mediaweek

Na een verschijning van wel twee seconden op de regionale televisie en het uitspreken van de legendarische woorden "ja.. alsjeblief", ben ik nu ook te zien in de Metro (klik op artikel hierboven voor groter), te horen op Radio 1 (luister hier opnieuw , ga naar programma's en dan naar Gulliver, boek van de week) en binnenkort ook op Iedereen Leest .

Handtekening? Iemand?

Vanaf nu exclusief verkrijgbaar: Sarah Zegt Hallo Baboesjka's en Memoryspel!

Zelfportret was de opdracht en omdat ik me gewoon soms teken-achtig voel, en soms een wereldreizigster, en soms een bommaatje dat graag breit en grijs haar heeft, en soms een klein kind, en omdat ik soms gewoon graag in een dekentje gewikkeld zit (?), heb ik er baboesjka's van gemaakt. Vijf Sarah's in één.

Het enige echte Sarah Zegt Hallo Memoryspel! Eigenlijk moesten we een boekje maken van "ik ben Sarah", "ik woon in Borgerhout" en "ik hou van... (tulpen, toastjes, verrassingen, reizen..)".
Dat boekje is er ook gekomen, maar toen wou ik er ook nog een memory van.

Bericht aan de bevolking

Risotto Fixkes Style is lekker!!

Alleen alle rijst van in het begin bij de ajuintjes doen (zoals we het geleerd hebben van Grandmaster Jamie Oliver - anders is volgens mij niet alles gaar), dan één glas witte wijn erover, dat laten trekken en van dan af altijd een paar schepjes bouillon laten intrekken.
En goed roeren! En peper uit de molen mag er ook bij.

Njam!

En vertel me nu eens iets dat ik nog niét wist

Vandaag dit artikel gelezen : "Marokkaanse vzw's in Antwerpen verkopen drugs".

Aan het begin van onze straat is op elke hoek een vzw. In de ene zit volgens mij niet iedereen fristi en muntthee te drinken, om het eventjes verbloemd te zeggen. De andere was een hele tijd verzegeld omdat de bende van den Dikke daar zijn hoofdkwartier had.

Enkele weken geleden zag ik terug beweging in de gesloten vzw, dus ik met mijn nieuwsgierige kop binnen gestapt en gevraagd wat ze ervan gingen maken. De Marokkaanse man achter de koeltoog, die vol lag met fruit, zei na enige aarzeling: "Ehm.. een ontbijtzaak". "Leuk!" zei ik, "veel succes ermee!"

Dus ik met mijn stomme kop zo blij en verheugd dat er een gezellig ontbijtzaakje op onze hoek zou gaan komen. Maar... ontbijtzaken zijn toch niet de hele nacht open? En waarom zitten er altijd alleen maar mannen? En een ontbijthuisje dat 's ochtends niet open is? Misschien is het een ontbijtzaak voor langslapers?

Nee, helaas voor Borgerhout: het is gewoon wéér een vzw.

Blijft er nog altijd dat ontbijtzaak-gat-in-de-markt in onze buurt. Een échte ontbijtzaak welteverstaan.

Een keuken slopen doe je zo & Camping Marginalis

De ontdekking van de dag:
een geheime deur, leidend naar... de andere kant van de muur.

Maarten gaat loos.

Dirk gaat loos.

Dit wàs de keuken, wordt de berging. Ooit.

Moet er nog zand zijn?



* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Wij heten u van harte welkom op "Camping Marginalis".
* * * * * * * * * * * * * * *
Wij bieden u alle faciliteiten in een optimale vakantiestemming...

.. met prachtig uitzicht over de omgeving...

... en volautomatische afwasmachine...

Enjoy your stay!