sarah zegt hallo

Waarom ik in de tofste buurt van heel de wereld woon

2012-01-29T18:02:00.002+01:00

Als uw buurt op Vlaanderen Vakantieland komt, dan is het ver gekomen. Zeker als het zo'n buurt is waarvan mensen spontaan hun hoofd schuin gaan houden als je vertelt dat je er woont en nog net niet "arm schaap, toch" prevelen, terwijl ze een bemoedigend kneepje in je arm geven.

Maar dat lijkt stilaan verleden tijd te worden. Want onze buurt, dat is een dorp op zich. Maar dan wel een dorp-middenin-de-stad. Met een magnifieke zaal én een fantastisch café op kruipafstand. Het is een buurt met weinig roddelaars en des te meer warmte. Met veel feesten waarop we veel te lang blijven plakken en weinig gezaag. Een buurt met melk, koffie verkeerd, mokka en pure chocolade.

Het is een buurt die van aanpakken weet, maar ook van genieten en u niks aantrekken van 'de mensen'. Sinds kort is het tijdelijk een buurt met straten vol plassen en auto's vol modder, maar ook met een pak nieuwe bomen en zicht op een prachtig nieuw plein.

Maar het allerbelangrijkste: ik woon in een buurt vol zotte madammen en praktische mannen en wilde ideeën en heerlijke plannen. Dus binnenkort aan onze bomen en in onze straten: gepimpte nestkastjes en vrolijke vlaggen.

Ik doe alvast wat inspiratie op. Of had u een beter idee?

Lekkere Vrijdag #2 of De Dag Waarop Ik Geen Venkelmaagd Meer Was

2012-01-28T14:36:00.000+01:00

Anijs en ik: geen goede combinatie. Vroeger lustte ik alleen maar de anijs uit de begijnenbollen van het o zo schone begijnhof in Diest. Sindsdien ging het helemaal bergaf met de liefde tussen de anijssmaak en mij. Jammer genoeg, want er lijkt mij niks gezelligers dan in Frankrijk met een pastis in de ene hand en een petanquebal in de andere een zonneslag opdoen. Dat kan ook met een glas wijn, natuurlijk, maar dat heeft toch net iets minder charme.

Nu smaakt venkel helaas ook naar anijs, dus sloeg ik recepten met venkel altijd vakkundig over. Tot gisteren.

Want tijdens onze tweede Lekkere Vrijdag moesten we noodgedwongen al meteen voor een afgeslankte editie kiezen. Het familiebad werd vervangen door een familiale doktersafspraak, de chique hapjes werden snelle toastjes met (toch nog zelfgemaakte) eiersla en mijn fancy food werd ingewisseld voor een pittige vitaminenbom: een vegetarisch stoofpotje. Mét venkel. En ik vond het zowaar superlekker! (Maar dat kwam misschien omdat de venkel blijkbaar helemaal niet meer naar anijs smaakt als je dat kookt?)

En uw neus gaat trouwens zo lekker lopen van die sambal. Gezellig. En ook héél romantisch. Maar wel lekker.

Lekkere Vrijdag #1

2012-01-21T09:25:00.003+01:00

Met die lieve dochter van ons is het altijd kiezen of delen: koffie of douchen, meespelen (= koude koffie) of laten zeuren (= wel warme koffie), een dutje of opruimen, mail checken of eten, vroeg op de avond (= snel-snel) eten of laat (= relaxed), iets nieuws koken of iets makkelijks. Meestal gaan we voor het laatste.

Maar aangezien het avondeten een van de weinige momenten van de dag is waarop ik echt eens rustig ga zitten om te eten (en om iets gezonds naar binnen te schuiven), roep ik een nieuwe traditie in het leven. Ik noem het: Lekkere Vrijdag.

Het concept gaat ongeveer als volgt:
1. 18u: aperitiefhapjes om de eerste honger te stillen en klinken op het weekend
2. 19u: met drie in bad
3. 20u: laatste fles aan de dochter
4. 21u: met twee aan tafel voor een -bij voorkeur nieuw- topgerechje

Gisteren beten we de spits af (ha) en ik heb meteen al een paar dingen heleerd:

1. Stel de oven nooit in op 'groot grilloppervlak'. Er kwam rook uit de oven en de warme uientaartjes met geitenkaas hadden een zwart randje. Dat stak wel mooi af tegen de witte geitenkaas, maar toch.

2. Wacht tot uw man thuis is om de hapjes in de oven te zetten. Zo alleen met een glas wijn naast uw hapjes zitten wachten is redelijk onnozel.

3. Verse pesto is altijd beter. (mocht u dat nog niet weten, verse pesto smaakt een triljoen keer beter dan die zoute uit het potje en het is echt geen werk om zelf te maken, ik zweer het)

4. Uw man rept zich naar huis voor een Lekkere Vrijdag.

Dit stond op het menu:

warme uientaartjes met geitenkaas
verse pesto met pitabrood (broodjes in driehoeken snijden + op bakplaat + olijfolie + zeezout + basilicumpoeder + in de oven)
zeeduivel met rode pestopuree, rucola en Parmezaan (nu met schelvis)

Verbrand, dus.

Et voilà, iedereen tevreden!

Wie zegt dat de lekkerste boterhammen ook de gezondste moeten zijn?

2012-01-14T13:14:00.011+01:00

Zoals ik al zei: hier geen goede (di)eetvoornemens. ;-)

Op een dag...

2012-01-13T12:41:00.001+01:00

Toen plots...

Mag ik u voorstellen: onze voortuin!

In de zeer toekomstige tijd versierd met vogelsnoepjes (wel niet voor de duiven, sorry mannen), 'wild'gebreide jasjes, nestkastjes en nog veel meer. Uw voorstellen zijn welkom!

Oh ja, en wie zin heeft mag onze voordeur altijd eens komen schilderen.

Einde.

Ze zeggen dat het eerste kindje altijd op de papa lijkt.

2012-01-06T17:10:00.012+01:00

Bwa. Zou het?

Goede Voornemens 2012

2012-01-05T09:22:00.000+01:00

Ik maak geen goede voornemens meer, ik hou dat toch nooit vol, dus heb ik die al lang geleden integraal afgeschaft. Maar als ik dan toch een paar dingen beter wil doen dan vorig jaar, dan zijn het deze wel:

1. Juist schrijven
De woorden toerimse, hotmial, Antwepren, iniatie en activitiet voortaan vanaf de eerste keer juist typen.
NEEN! aan in herhaling vallende typfouten!

2. Verborfstels direct uitkuisen
En niet wachten tot ik dat plintje eindelijk eens bijgewerkt krijg, want iedereen weet intussen wel dat plintjes nooit afgewerkt geraken. Want dat wilt zeggen dat je rond bent in je huis en dat het dus alweer tijd is om helemaal opnieuw te beginnen verven.
NEEN! aan hard geworden, onbruikbare verfborstels in 2012!

3. Minder zagen
Misschien dat een klein kind en een iets minder klein slaaptekort mijn zaaggehalte wel een beetje in de hoogte hebben gejaagd, maar ik denk dat het al bij al nog meevalt met mijn gezaag. Dat van de andere mensen, daarentegen... Kom op, seg, denk eens aan wat je wél hebt, in plaats van aan de dingen die je nog allemaal wilt hebben, hebben, hebben.
NEEN! aan de zagers en de klagers!

4. Leven op de wilden boef
De boel vaker de boel laten, kind wél in de buggy duwen en gewoon wél naar dat ene café gaan. Of zomaar eens binnenvallen bij die buurvrouw. Zonder eerst via sms te vragen of het wel past.
NEEN! aan vooraf verwittigende sms'en! (Of is dat té 2011, niet verwittigen vooraleer je langsgaat?)

5. Voornemens overboord
En last but not least, stoppen met voornemens maken! Daar wordt een mens toch alleen maar ongelukkig van? Gewoon doén, als je iets wilt doen.
NEEN! aan de goede voornemens, dus. Ha!

Tess & Secret Sarah

2011-12-24T17:51:00.000+01:00

En ik mocht Geheim Kerstvrouwtje spelen voor die lieve Tess herself!

Hier in 't klein mijn cadeautjes voor haar. Voor de uitgebreide uitleg en grote foto moet je bij Tess zelf zijn.
Hoe meer resultaten ik zie verschijnen op allerlei blogs, hoe zaliger ik het initiatief vind.

Ik wou dat het al volgend jaar was!

Sarah & Secret Santa

2011-12-23T09:50:00.000+01:00

Dinsdag -de deadline waarop het pakje van Secret Santa bij zijn bestemmeling moest zijn- kreeg ik een mailtje van Miss Patee. Iets met overslapen en pakje in de haast thuis vergeten en sorry en morgen en oei. Maar dat is helemaal niet 'oei', geduld is namelijk een van mijn sterke kanten.

En dan kwam er ook nog een landelijke staking bovenop, maar ik kan wachten -zeker op leuke pakjes! Vandaag om negen uur stipt belde de postbode aan met een pakje onder zijn arm. Als dat niet prachtig op tijd is voor een kerstcadeautje!

Er zat een briefje bij het cadeautje: dat mijn moodboard nogal dromerig was, iets wat mijn Secret Santa blijkbaar helemaal niet is. Daarom had ze het moeilijk om iets te verzinnen. Maar zie ne keer, wat een mooie dingen er in mijn pakje zaten! Zo tof!

Dankjewel Miss Patee. Dankjewel Tess.

Jullie hebben Kerstmis net weer een beetje warmer gemaakt. :-)

John Lennon? Obama? Jezus?

2011-12-21T21:02:00.000+01:00

Als ik al die winterse witte ademwolkjes zie, dan vraag ik me altijd af wie diezelfde lucht ooit nog ingeademd zou hebben.

Iew.

Oh ja.

2011-12-16T09:17:00.000+01:00

Ik had hier ook nog een blog te onderhouden, zeker? Helaas zijn er andere dingen die daar de voorbije weken een stokje voor staken. In willekeurige volgorde:

1. Slapen
Niet dat dat nog veel of lang gebeurt, maar slaap krijgt met stip voorrang op alle andere 'extra' dingen.

2. Werken
Stilaan geraken alle puntjes een voor een weggevinkt van het lange lijstje met deadlines. Vermoeiend, maar zo heb ik het graag: keihard werken voor keiveel deadlines en dan... heel bewust de pauze-knop indrukken. Het is de bedoeling om voor de kerstvakantie alles gedaan te hebben. Wish me luck.

3. Secret Santa
Yes! Het komt in orde. Straks gaat mijn cadeautje op de post. Ik hoop, hoop, hoop dat de Posterijen dan zo vriendelijk willen zijn om het dan ook effectief op dinsdag af te leveren bij de bestemmeling.

4. Kerstcadeautjes sprokkelen
't Is crisis voor iedereen, dus zakken de budgetten voor de kerstcadeautjes naar beneden. Leuk, maar ook uitdagend. Bovendien moet ik dit jaar voor drié in plaats van voor twee mensen een cadeautje zoeken. Gelukkig gaat dat voorlopig nog zonder stress en hebben we bijna alles in huis.

5. Een dochter van zes maanden en twee dagen
Een supervrolijke dochter trouwens. Dus moeten wij daar veel mee spelen en fletsen en kietelen en lachen en moet al de rest maar even wachten tot ze slaapt.

6. Het kamertje van een dochter van zes maanden en twee dagen
Dat maken we eindelijk in orde. Denk behang aftrekken, schilderen, behangen, maar vooral: véél opruimen en weggooien tijdens de babydutjes door. Jongens, wat verzamelt een mens veel rommel in een bureau op zeven jaar tijd. Note to self: kijk eerst in de kast wat je nog hebt liggen voor je nog iets koopt! Ik moet me dringend aansluiten bij de Church of Stop Shopping. Hallelujah!

Mocht het weer drie weken duren vooraleer ik hier nog eens iets post, laat mij u dan alvast warme winterdagen, gezellige feesten zonder indigesties en gênante momenten, veel fiseekes bij oud op nieuw en een katerloze eerste dag van het jaar toewensen!

Het heerlijk avondje

2011-11-27T18:17:00.000+01:00

Ik ben een sucker voor tradities. De kerstboom zet je pas na Sinterklaas en vrijdagavond is met-drie-in-bad-avond. Nu hebben we ook het geluk dat er een oma en een opa in het spel zijn waar Anna elke zondagavond naartoe mag. Op maandagavond pikken we haar na het werk weer op en als we braaf zijn mogen we nog mee-eten ook.

Zondagavond is dus Sven & Sarah-avond. Even vakantie van koetjiekoetjie en kielekiele. En hoewel ik mijn dochter plots vreselijk fysiek kan missen, en ik af en toe fantoomgeluiden op de babyfoon denk te horen, kus ik mijn pollekes voor dat zondagavondje.

En op maandag zijn we zo blij als onnozele kinderen dat we haar weer mogen gaan halen.
Het dotje.

Eigenbak enveloppen

2011-11-23T08:51:00.000+01:00

Vlak voor ik las over zelfgemaakte enveloppen bij Oh Happy Day!, had ik toevallig zelf een enveloppenmal besteld bij Papiermier. En nu kwam het eindelijk van pas, want mijn schoonmoeder verjaarde vorige week en mijn schoonvader vroeg of ik geen passend kaartje voor zijn cadeau kon maken.

Et voilà! Een zweefvlieg-kaartje met bijpassende envelop: véél eenvoudiger dan het lijkt. Gewoon het ontwerpje uitprinten op een A4, de contouren van de enveloppenmal overnemen op het blad, uitsnijden, kleven, klaar!

Wil je het ontwerp van de envelop ook gebruiken, mail me dan even.

(Ik weet namelijk nog altijd niet hoe ik hier een pdf moet uploaden, iemand?).

Happy birthday to me!

2011-11-18T12:53:00.000+01:00

De beste verjaardagen zijn die waar uw lief doet alsof hij naar het werk vertrekt maar een uur later alweer voor de deur staat met een bos rozen en taart!

Ik snap nog altijd niet dat er mensen zijn die niét graag verjaren. Ik bedoel maar, elk jaar dat je erbij krijgt is toch een cadeautje op zijn eigen?

Boys + boobies

2011-11-14T08:08:00.000+01:00

Anna is al vijf maanden oud vandaag! En ik moet terug gaan werken. Voor echt! Waah, wat gaat dat snel. En hoe hard je op voorhand ook roept dat je echt nog wel over andere dingen gaat praten (en bloggen ;-), zo'n baby slorpt nu eenmaal een groot deel van je dag en je gespreksstof op.

Zo stel ik me achteraf bekeken toch wel wat vragen bij mijn borstvoedingsperikelen.
Onlangs volgde ik ook nog een discussie bij Oontje en daar werd bevestigd wat mij al langer opviel: negen van de tien vrouwen die ongelofelijk lang en supervlot borstvoeding geven, hebben een zoon. En dan vraag ik me af:

Drinken jongens liever van de borst dan meisjes?
Laten jongensmama's hun baby's anders drinken dan meisjesmama's?
Gaan mama's anders om met zonen dan met dochters?
Of zijn die zonen vanzelf een beetje aanhankelijker?
Of zijn meisjes minder ontvankelijk voor dat hele borstvoeden?
En hebben jongensmama's een andere ingesteldheid dan meisjesmama's?
En is u dat ook al opgevallen, dat borstvoeding vaak vlotter loopt bij jongens dan bij meisjes?

Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen die de regel bevestigen, maar ik vind het toch frappant. Ik weet voor mezelf dat ik nogal snel op schema's gesteld was, dus misschien ligt het bij dat 'voeden op verzoek', dat mij niet zo lag? Of dat ik Anna per voeding telkens een kwartier aan elke kant liet drinken, zoals mij verteld werd in het ziekenhuis, in plaats van per voeding gewoon één kwartier aan één kant?

Enfin. Denkt u er maar eens rustig over na terwijl ik me maar eens ga klaarmaken voor die eerste werkdag. Hmpf.

Chique foto's van chique mensen

2011-11-02T09:09:00.000+01:00

Jawel, dat is al een jaar geleden, seg! Elke dag kijk ik nog eens een keertje naar mijn ring en dan gloeit mijn hart een beetje. Want trouwen met de man van je leven, dat is toch echt de kers op een sowieso al overheerlijke taart. Dus vierden we dat met een babysit, eten bij een Indonesiër en ondergetekende die bij de tweede cava al onnozel begon te doen (goedkoop dronken worden, heet dat, geloof ik).

Enfin. Wat ik wou zeggen. Mijn mama en haar zussen grasduinden een tijdje geleden in hun oude familiefoto's. Dit weekend kreeg ik er een selectie van te zien. Ik wist niet dat ik zo een coole grootouders had! Ze waren een beetje van het chique type. Jasje, dasje, hoedje, dat soort dingen. Dingen die maakten dat quasi het enige dat ik mij van Marraine herinner de zin "Maar laat de grote mensen nu eens praten." is. En dat er altijd Chocotoffs in een rieten mandje met een nep-kers op zaten, maar dat ik bang was om er eentje te vragen.

Maar zo wat van de chichi zijn, geweldige foto's dat dat oplevert. Met mijn bompa had ik best wel eens de charleston willen gaan dansen, hoor! Zeg nu zelf:

Kaas met grapjes

2011-10-24T09:35:00.001+02:00

Of hoe mijn lief altijd de ronde stukken kaas laat liggen en alleen de rechte stukken opeet.

En dan gaat de kaas in staking. Ah ja.

In the mood

2011-10-21T09:59:00.001+02:00

Hoera! Ik heb net mijn moodboard voor de Secret Santa doorgestuurd. Het is eigenlijk een collage van losse foto's die ik eens bijgehouden heb in een mapje op mijn bureaublad voor 'ooit, als, wie weet'.

Nu ik ze bij elkaar zie, valt het me pas op hoe dromerig de meeste foto's zijn. Er lijkt daar vooral precies vanalles te zweven. Och, een beetje zweven is leuk, toch? Eigenlijk zou ik het liefst gewoon in die foto's binnenvliegen!

klik op het beeld om in te zoomen

En nu maar hopen dat Mr. Coolinary mijn naam toebedeeld krijgt. Njam njam!

Oh, oh, oh

2011-10-19T10:14:00.000+02:00

Soms stoot je op van die blogs waarvan je mond openvalt om zo de komende twee uur te blijven hangen. Oh Happy Day is er zo eentje. Ik vond 'm via Sjoe Sjoe.

Serieus. Hoeveel geweldige ideeën kan één vrouw hebben?! Ik wil gewoon al een feestje geven door nog maar naar haar website te kijken. Alléé! Mooie zakjes met reuzeconfetti's fabriceren? Waarom niet! Vrolijke mini-piñatas maken? Jot, jom!

Pop-upkaartjes, geheime feestjes, photo-props, prachtige uitnodigingen...

Ik probeer foto's te selecteren maar bij elk prentje wil ik op de rechtermuisknop klikken.

Maar wat me nog het meest intrigeert is het knopje met de 'invitations'.

Bij Oh Happy Day hebben ze namelijk iets dat mijn ogen uitsteekt.
't Is te zeggen: twee dingen. Eén voor elk oog, ha.

Een letterpress en een gocco-printer. En daar kan je van deze zalige dingen mee maken.

Dat is toch té prachtig, he. Om maar te zeggen: ik wil dat oo-hoo-hooook!

Alle foto's van www.ohhappyday.com.

(Helaas worden gocco's niet meer geproduceerd en durf ik geen tweedehandse kopen omdat de benodigdheden dus ook snel op zullen geraken. Snif.)

(En een letterpress -hoe heet zo'n ding eigenlijk in 't Schoon Vlaams?- is volgens mij keiduur. Of niet?)

100% Home Made

2011-10-17T13:16:00.000+02:00

Men neme:

1 rompertje van de Zeeman

1 potje textielverf

1 penseel

1 goed in het vlees zittende, schaterlachende, zeverende baby

Tekening naar keuze erop schilderen (op het rompertje, niet de baby), ...

... fixeren met het strijkijzer, wassen en klaar is kees!

Sarah & het Stokje

2011-10-16T10:02:00.000+02:00

Ik kreeg een stokje van Madrina. Ze wil tien dingen van me weten die niemand weet. Nu heb ik twee jaar geleden al wel tien geheimen met jullie gedeeld, maar kom, ik ben van goede wil dus ik geef er u tien nieuwe:

1. Ik droom ervan om ooit een Echt Kinderboek te schrijven. Een boek dat zo succesvol is dat ik een buitenverblijfje kan kopen waar ik dan heel de dag onder die appelboom kan gaan zitten. Dat spreekt voor zich.

2. Ons kabelabonnement opzeggen was de beste beslissing sinds lang. We hebben een klein bakje waarmee we één en Canvas nog kunnen ontvangen en dat is meer dan genoeg. Ik snap hoe langer hoe minder waarom zoveel mensen hun tijd verdoen met zoveel domme tv-programma's terwijl ze intussen oneindig veel fijnere dingen zouden kunnen doen, zoals op café gaan, naar de film gaan, lezen, vrienden bezoeken, slapen, dansen in de living, ...

3. We dromen ervan om binnen een paar jaar een maand of drie met een busje door Europa te trekken. Kwestie van onze dochter onder het motto "jong geleerd is oud gedaan" alvast goed voor te bereiden op een leven vol reizen. Als het even kan.

4. Ik heb een hekel aan overgeven. Alles beter -zelfs drie dagen misselijk zijn- dan dat.

5. Ik heb drie oudere zussen, waarvan er twee een tweeling vormen. De oudste zus heet Liesbeth maar we noemen haar Lies. De tweelingzussen heten Joke en Eefje. Toen mijn mama bevallen was van Joke, zei de gynaecoloog: "Hou u maar vast, madammeke, want er komt er nog ééntje!" Dus moest mijn mama in allerijl wennen aan het idee dat ze plots niet twee maar drié kinderen had. En een extra naam verzinnen. En alles dubbel kopen.
En alsof die schok nog niet groot genoeg was, kwam ik zeven jaar later ook nog tevoorschijn. Per ongeluk.

6. Ik kan soms in een ongelofelijke paniek schieten als ik eraan denk dat sommige mensen er op een bepaald moment niet meer zullen zijn. Daar wil ik eigenlijk niet aan denken, maar soms overvalt het me. En dan word ik al op voorhand triest.

7. In de krant lees ik eerst de strips.

8. Mijn naam werd gekozen door mijn zussen en komt uit het boek 'Simon en Saartje'. Tot mijn twaalfde noemde iedereen mij ook Saartje. Tot ik op een keer besliste dat het maar eens genoeg moest zijn met dat verkleinwoord en ik me resoluut Sarah liet noemen.

9. Ik ben de Koningin van Middagdutjes. Maar vreemd genoeg kan ik de siesta's die ik deed sinds de komst van mijn dochter op één hand tellen.

10. Ik zou het leuk vinden om eens een (paar) jaar in het buitenland te wonen. Niet rondreizend met een rugzak, maar op één vaste plek. Bijvoorbeeld om er te werken, of nog beter: om er niks te doen terwijl mijn man daar werkt. Ja, dat lijkt me wel wat. Ik betwijfel of het er ooit van komt. Maar mocht iemand een fijne jobaanbieding hebben: één adres!

Dus. Wat denkt u daarvan?

2011-10-10T10:42:00.000+02:00

Mensen! Ik ben deze ochtend opgestaan met een enorme goesting om te werken. En met name: om een nieuwe reeks wenskaarten te maken, ambachtelijk en met de hand gestempeld.

Nu kreeg ik in de loop der jaren al vaak de opmerking "Dàt zou je eens moeten maken!" en "Heb je geen kaartje voor die of die gelegenheid?" Dus nu vraag ik aan u: welke kaartjes mist u in het standaard-kaartenrek?

Ik ben de laatste maanden blijkbaar wel vaker in stempel-modus. Want dat had ik u nog niet laten zien: op het geboortekaartje van Anna prijken ook een paar zelfgemaakte stempels. Voor mezelf maak ik blijkbaar liefst sobere dingen. De stempels werden natuurlijk ook gebruikt voor de suikerbonen en een cd die Sven met veel liefde samenstelde:

Golven van geluk

2011-10-09T10:56:00.000+02:00

Soms word ik overspoeld door één grote golf van geluk. Bijna teveel om aan te kunnen. Dan besef ik hoeveel er is om gelukkig over te zijn en stroom ik haast over van dankbaarheid en contentement. Vanochtend, man en dochter boven zalig aan het slapen, ik filmpjes aan het bekijken van de laatste vier maanden.

En dan komt de golf heel stil aangerold. Ik voel het in heel mijn lijf.
Ik ben echt door en door gelukkig.

Een dochter om op te eten.
Een lief waar ik nog altijd vlinders van krijg.
Mooie liedjes.
Een familie waar alles goed mee gaat.
Een bad op zondagochtend.
Vriendschappen die gelukkig niet verloren zijn gegaan.
Nachtrust.
Fijne avonden.
Werk waar ik een kick van krijg.
Herfst-eten.
Een parkeerplaats voor de deur.
Dikke sneetjes lekker, bruin brood.

Ach, het is teveel om op te sommen. En u vindt er waarschijnlijk geen bal aan om al die melige shizzle hier te lezen - misschien heeft u vandaag toevallig echt een baaldag - dus ik zal u gewoon rustig van uw zondag laten genieten met één der bovenstaande redenen:

Sssecret Santa!

2011-10-04T09:16:00.000+02:00

Joepie, na een beetje twijfelen besloot de fantastische Tess toch om dit jaar weer een Secret Santa te organiseren. En nu ga ik eindelijk eens meedoen!

Dit jaar maakte Tess de spelregels -volledig terecht- een beetje strenger, dus ik hoop dat ze gewoon véél plezier kan beleven aan de ongelofelijke berg werk die ze erin steekt en dat dit jaar de klagers en de zagers achterwege blijven. Ik ga alvast even nadenken over mijn moodboard. Jeuj!

Ritsen zonder naaien

2011-10-03T10:14:00.000+02:00

Ze waren er weer hoor, gisteren, op de terugweg van een heerlijk weekendje in de Hoge Venen: de automobilisten die zichzelf prompt in het midden van twee rijvakken placeerden bij een wegversmalling. Vreemde gewoonte!

Want wat is er nu in godsnaam zo moeilijk aan ritsen? Misschien is het iets Vlaams? Want in Nederland lijkt het -toch niet zo héél moeilijke systeem- al wel goed ingeburgerd. Verdraagzaamheid is precies niet de sterkste eigenschap van sommige Vlamingen.
"Míj gaan ze niet hebben, he, als ik moet aanschuiven, moet iederéén aanschuiven!".

Maar dat klopt dus niet. Ritsen werkt wel. Lees maar. Of drukt u even op 'play':

En als ik dan toch bezig ben, nog twee dingen:

Rij -alstublieft- zo rechts mogelijk. Wat heeft u in het middenvak te zoeken als u langs rechts voorbij gestoken wordt?
En nog eentje om over na te denken terwijl u straks weer in uw auto stapt:

(foto via Facebook van een New Yorkse 'stencilaar', denk ik)

Dank u.

Mes excuses...

2011-09-26T10:39:00.000+02:00

... maar wij hadden het veel te druk met niets doen in Frankrijk om te bloggen!

't Is te zeggen, "niets" doen ...

Eén van ons (ik zal geen namen noemen) had het te druk met het uitbuiten van een charmeursglimlach waardoor de twee anderen netjes rond haar vinger werden gedraaid.

Als dat maar goedkomt. :-)

Het Mysterie van de Smurfentaart

2011-09-12T16:09:00.000+02:00

Gisteren waren we op de babyborrel van de buren met Limburgse roots en als er één ding is waar de Limburgers goed in zijn, dan is het wel in vlaaien bakken. Maar nu bleek dat de buren met Antwerpse roots helemaal geen smurfentaart kennen! Allez! Mijn favoriete taart sinds mijn kindertijd! Die ik altijd koos voor mijn verjaardag! Niet dat ik uit Limburg kom, maar het scheelt toch niet veel. Maar die Antwerpenaren kenden dat helemaal niet! Van geen kanten! Wat een gat in hun taartencultuur!

Toch stelden de buren met de Antwerpse roots een goeie vraag: waarom heet dat in godsnaam smurfentaart?

Goh... Euhm... Tja.
Goeie vraag.

(Nochtans heet dat bij O'Cool toch ook zo blijkbaar.)

Rust, Reinheid en Regelmaat

2011-09-07T10:24:00.000+02:00

Dat is het devies in van die ouderwetse opvoedingsboeken, maar ik moet toegeven dat het werkt! Baby's (of althans die van ons toch niet) worden een beetje routine nooit beu. Eten, spelen, telkens weer schaterlachen met dezelfde mobiel die altijd dezelfde rondjes draait, en dan weer een dutje doen.

En tijdens die dutjes krijg ik dan ook weer eens wat gedaan. Zoals het rittenboek voor Vlijtige Vink eindelijk afwerken, hoera! Ik kan helaas nog geen foto's tonen want ze heeft het zelf nog niet gezien. Ik wilde het afkrijgen voor het einde van de zomervakantie. Dat is natuurlijk niet gelukt, maar kom, de eerste schoolweek, dat valt ook nog mee, toch?

Groeten uit Zonneland

2011-09-05T16:20:00.000+02:00

Mijn eerste wapenfeiten zijn in Zonneland verschenen, hoera! Een teckel-pennenzak knutselen en een lieve dierenarts in spe interviewen, ik kan wel ergere jobs bedenken. Altijd leuk om te zien hoe mijn droge Word-teksten getransformeerd worden tot hapklaar leesvoer. Zeker als het dan nog eens op kindermaat is. I love my job!

klik op de foto om alles te lezen

Lieve Brieven

2011-09-01T19:33:00.000+02:00

"Dan stuur je toch gewoon een handgeschreven brief richting Burundi?" zei Griet onlangs.
Ja, eigenlijk, waarom niet? Want hoewel ik zelf zo ontzettend blij word van een ouderwetse brief, schrijf ik er zelf amper nog. En nu vond ik deze allereerste september wel een prima dag om daar verandering in te brengen.

Dus vanochtend diepte ik mijn goeie, ouwe vulpen op uit de kast. In één beweging vloeide er een brief uit mijn pen, en terzelfdertijd groeide in mijn hoofd een voornemen. Namelijk het voornemen om elke dag van dit jaar (of half jaar of schooljaar, dat zien we dan wel weer, want we weten al hoe het gaat met mij en langlopende projecten...) iemand een brief te schrijven.

't Is dat ik zoveel tijd op overschot heb, maar eigenlijk is een brief snel geschreven. De woorden heb ik vaak al gekozen in mijn hoofd. Dan hoef ik ze alleen nog maar op papier te zetten. Voortaan start ik mijn dag dus met een kop koffie en een brief in plaats van met de krant.

Ik weet niet of ik het ga volhouden. Ik weet ook niet of ik wel 365 keer een brief kan schrijven. Ik weet ook niet of het me elke dag zal lukken. Maar dat is niet waar het om draait. Het gaat erom dingen te vertellen die ik in de rapte van de dag al snel vergeet te zeggen, tegen de mensen die er toe doen. Over wat ik precies zo leuk vind aan iemand, bijvoorbeeld. Want wat is er fijner dan een Ouderwetse Handgeschreven Brief krijgen? Een Ouderwetse Handgeschreven Brief vol Lieve Complimenten krijgen!

En dat is precies wat ik nu ga doen. Nummer één zit al op de post.

Fotoshoot :-)

2011-08-26T16:13:00.001+02:00

Flesjes: check.
Babysit: check, check en check.
Heerlijk kappersbezoekje (eindelijk, na vier maanden nog eens): check.
Nachtjes doorslapen: bijna check.
Happy mama: check.
Happy baby: check.

Blogposts die niet over Anna gaan: nog niet 'check', maar er wordt aan gewerkt!

Over kogels en kerken

2011-08-19T13:24:00.000+02:00

Compleet onbelangrijk als je kijkt wat er op Pukkelpop gebeurde, maar voor mij wel een wereld van verschil (en dan nu de cirkel maken). Want eergisterennacht heb ik de knoop doorgehakt: ik stop met borstvoeding!

Bye bye borstontstekingen, het ga je slecht.
Bye bye af en toe lekkende, altijd veel te grote wiebelborsten.
Bye bye tepelhoedjes.
Bye bye borsten vol platte kaas. (helpt tegen borstonsteking, verder moet u zich daar niets anders bij voorstellen)
Bye bye rauwe tepels.
Bye bye hongergevoel-na-het-eten (die bye bye komt van Anna).
Bye bye eenzaam koffietje verkeerd.

Hallo mooie kleedjes waarvan het niet uitmaakt of ze makkelijk openen op borsthoogte.
Hallo wit wijntje, wat heb ik je gemist.
Hallo babysit.
Hallo maakt-niet-uit-hoe-gezond-of-ongezond-ik-eet-eetpatroontje van me.
Hallo niet-baby-gerelateerde blogposts.
Hallo twee ochtendelijke koppen koffie met slechts een wolkje melk.

Hallo vrolijke, contente, schaterlachende, compleet verzadigde Anna.
I love you to bits!

8 weken al / Time flies when you're having fun!

2011-08-09T18:18:00.000+02:00

Fast forward

2011-08-03T18:56:00.000+02:00

Wil de persoon die de fast forward-knop van onze dochter heeft ingedrukt zich nù melden aub? Vandaag werd er hier aan een razend tempo (per twee uur) gegeten, geslapen, pampers volgedaan en gehuild. Een groeisprong blijkbaar, die volgens een van de boekjes één tot véértien dagen zou kunnen duren. Het zal u niet verbazen dat ik vurig hoop op het eerste.

In afwachting van weer rustigere tijden staar ik in tussentijd dus maar wat nostalgisch naar foto's en filmpjes van wanneer het kind gewoon wat lachte en om eten vroeg op normale tijdstippen. Én ik praise ik de lord op mijn blote knietjes voor het café om de hoek. Want als we buiten komen, valt mevrouwtje instant in slaap. Dat dan weer wel, ja. Hallelujah!

Intussen in...

2011-07-29T11:16:00.000+02:00

...de Nieuwe Antwerpenaar, het magazine van 't stad.
Coming soon to een brievenbus near you (als je in Antwerpen woont).

klik op de foto voor de grote versie

Cultuur, een mens kan daar niet vroeg genoeg mee beginnen!

2011-07-24T12:41:00.000+02:00

Knappe fototentoonstelling in een al even knap museum: "In de marge" in het Dr. Guislain Museum. Afgewerkt met een flinke gulp melk en de dagen nadien gevolgd door nog een paar rondjes overgeven, maar hey, dat middagje Gent kunnen ze ons toch al niet meer afpakken!

Ruilhandel

2011-07-18T20:29:00.001+02:00

We zouden van ruilhandel doen, Vlijtige Vink en ik. Ik zou een rittenboek maken voor de nieuwe camion van haar werk en zij zou als 'betaalmiddel' een overtrek naaien voor mijn zwangerschaps-/borstvoedingskussen. Ook wel gekend als de wust of de sossies.

En de weken passeerden en het kwam er langs beide kanten maar niet van -druk, druk- en plots was ik met zwangerschapsverlof en ik was vastberaden om het rittenboek dan toch zeker in die laatste twee weken af te werken, maar toen was onze dochter daar met één week vervroeging en nu is het rittenboek nog altijd niet klaar. Maar de kussensloop wel en we zijn er supercontent mee! En we kregen ook nog eens twee supermooie bavetten op de koop toe.
Zo lief!

Maar nu is het rittenboek nog altijd niet af. Want wij mogen dan wel een brave dochter hebben, veel krijg ik op zo'n dag bepaald niet gedaan. Ik mag al blij zijn als ik tegen de middag mijn tanden gepoetst heb, dus ik leef op hoop dat het rittenboek klaar is tegen het einde van de zomervakantie. Duimt u even mee met mij? Ik dank u.

Het kussen is intussen alvast uitgebreid getest én goedgekeurd. Bedankt, Vink!

Vier weken!

2011-07-12T10:54:00.000+02:00

Vier weken geleden, exact rond dit uur, kreeg ik de boodschap dat ik mocht beginnen persen. Hoera! Gelukkige ver-maand-dag, meisje!

En gisteren nog eens een Grote Uitstap gedaan met ons drietjes: met de tram naar de Meir in volle soldenperiode, jihaa (what were we thinking). We kunnen alweer wat prijzen uitdelen:

- Prijs voor de Meest Voze Opmerking gaat naar het oude besje dat de kinderwagen letterlijk de tram op duwde omdat het voor haar allemaal niet snel genoeg (!) ging: "Alléé, zoe een groot geval vur zoé nen kleine baby!"
- Prijs voor het Moment Waarop ik besefte dat ik Officieel Volwassen ben: toen het winkelmeisje me de hele tijd beleefd aansprak met 'u' en 'mevrouw'.
- Prijs voor De Grootste Persoonlijke Overwinning: voor de eerste keer op een openbare plek (Via Via Café) borstvoeding geven. En het ging nog goed ook!
- Prijs voor Onszelf: hoewel we thuis al eten in de koelkast hadden staan zijn we toch lekker uit gaan eten op een zonnig terrasje. Anna was wakker voor en na het eten en sliep lekker door toen onze bestelling eraan kwam. Geweldig timing heeft dat kind!

En vandaag gaat de Prijs voor de Foto met Hoogste Smeltfactor (vind ik dan toch ;-) naar Anna en haar nieuwste vriendje, het muziekdiertje. Dat is liefde voor het leven!

Hopelijk kan Anna later even goed koken als haar papa

2011-07-10T12:05:00.002+02:00

Want onder het motto 'als wij niet naar het restaurant kunnen, brengen we het restaurant wel naar ons' prepareerde mijn wederhelft gisterenavond een overheerlijk diner-voor-twee. Zo sloop er onverwacht toch nog een flinke portie romantiek in onze huiselijke zaterdagavond.

Zalige verrassing en zeker voor herhaling vatbaar (hint, hint ;-)!

Aperitiefhapje en hoofdgerecht: zoek de verschillen.

(en nee, nu doen we verder níks meer met rode ruitjes! ;-)

En als afsluiter koffie en whisky met papa.

Life is good...

Auch

2011-07-08T15:25:00.000+02:00

Nee, ik ben niet van de aardbol verdwenen maar die 'paar seconden' pijn bij het begin van het voeden zijn geëvolueerd tot een heuse borstontsteking. En nee, ik zal niet verder in detail treden (voor ik hier alle lezers kwijt ben ;-) maar dat doet g*%!§*$mme zéér!

Dus ik trek me even terug en hopelijk kan ik dan eindelijk eens een rooskleurig verhaaltje over borstvoeding ophangen. To be continued.

O ja en een fijne vakantie aan u allen, als u daar al aan toe bent! Geniet!

Super-de-luxe

2011-07-03T17:24:00.003+02:00

Zo hels als de bevalling en de eerste dagen erna waren, zo heerlijk zijn de dagen nu. Want die lieve Anna van ons, die eet, die slaapt en een uur of vier later eet ze opnieuw en zo gunt ze ons eigenlijk best nog wel wat nacht- en andere rust. Misschien piepen we over een paar weken alweer anders, maar voorlopig mogen we echt niet klagen. Wij hebben hier precies gewoon de super-de-luxe-baby-uitvoering in huis gekregen!

Maar om even op de eerste zin terug te komen. Ik vond bevallen dus echt vreselijk! Dat duurde allemaal zo lang (24u), ik wist niet waar kruipen van de pijn, die vacuümpomp ziet eruit als iets uit de dierenkliniek en ik wou dat ik véél vroeger -laten we zeggen vóór de allereerste wee bijvoorbeeld?- een epidurale verdoving had gevraagd. Chapeau voor alle oermoeders die hun kind eruit persen alsof het niks is -mij was het niet gegeven!

En dan bleek ik nog eens zoveel bloed verloren te hebben -denk: flauwvallen, lijkbleek uitslaan, uw bed niet uitkunnen- dat ik de volgende dag aan een baxter met twee zakjes bloed moest gaan hangen. Waardoor de eerste uren van mijn dochter op deze wereldbol compleet aan mij voorbij zijn gegaan. Al een geluk dat ik niet in de brousse van Afrika moest bevallen ofzo want dan zou ik a) dagenlang in arbeid geweest zijn, b) wekenlang hebben moeten herstellen van het bloedverlies en c) mijn kind nooit hebben kunnen voeden.

Want dat was nog zoiets: borstvoeding! Dat vond ik dus echt moeilijk om te leren. De eerste dag drong het trouwens ook niet tot me door dat ík verondersteld werd van dat kind te voeden eigenlijk. Met tepelhoedje, zonder tepelhoedje, rugbyhouding, madonnahouding, poeh... Het heeft me letterlijk zweet, tranen en zelfs een beetje bloed gekost. Maar hey, op de ochtend dat we uit het ziekenhuis mochten vertrekken lukte het me dan weliswaar toch! En dat was dan weer een geweldig gevoel. Dus het feit dat de vroedvrouwen mijn gejammer en gesmeek voor afkolfapparaten of flesvoeding compleet negeerden heeft dan toch geloond -waarvoor dank.

En sindsdien -een extra nachtje ziekenhuis om onder de lamp te liggen niet meegerekend- gaat het echt ongelofelijk goed. Alle kraamtranen heb ik in het ziekenhuis achtergelaten en hoewel ik soms nog door het plafond ga tijdens de eerste seconden van de borstvoeding, is het nu een heerlijke gemakkelijkheid -en geruststelling-, om altijd en overal eten bij te hebben voor mijn dochter.

Voilà, zover staan we dus, bijna drie weken later.
Met stip mijn favoriete momenten:

het moment dat ze wakker wordt (zie vorige blogpost -ik ken niemand die zich zo schattig kan uitrekken! :)
het moment van complete verzadiging en gelukzaligheid na het eten
smelten als Sven met Anna speelt
na het gebrul van het wassen alleen maar genieten in het badje
samen dutjes doen

Heerlijk.

We love Anna!

2011-06-26T15:43:00.000+02:00

De emotionele rollercoaster van in het ziekenhuis -euforie om onze gezonde prachtdochter, frustratie om de verdomd moeilijke borstvoeding, overweldigd worden door alle dingen die je door elkaar voelt- maakt stilaan plaats voor een soort van routine en elkaar beetje bij beetje beter leren kennen.

Wij zijn alvast dolblij met onze lieve Anna, hopelijk is zij even graag bij ons als wij bij haar!

En bedankt voor alle lieve berichtjes, kaartjes en mailtjes. Doet zóveel deugd!

Anna is geboren!

2011-06-16T20:58:00.000+02:00

14 juni 2011
3,395 kg - 50 cm

het mooiste meisje van heel de wereld
xxx

Dag één...

2011-06-09T15:38:00.000+02:00

... van zo'n vijf maanden niet moeten gaan werken, maar ik kan me eerlijk gezegd nog weinig tot niets voorstellen bij wat er allemaal op ons afkomt.

Ik ben in elk geval benieuwd of de baby ook zo gaat friemelen als hij/zij er eenmaal uit is.

Week 37!

2011-05-30T22:12:00.000+02:00

Met plots dik haar vol krullen, een nieuwe badkamer, dikke vingers en héél veel nieuwsgierigheid naar dat mini-mensje van plus-drie-kilogram. Maar tegelijk ook alvast wat nostalgie naar de special pregnancy treatment, eersteklas treinreizen en continu gefriemel op buikhoogte.

Negen maanden, dat ging ongelofelijk traag en ongelofelijk snel tegelijk.

Ik ga het nog missen, geloof ik, zo'n baby in mijn buik.

Pump it up

2011-05-23T20:58:00.000+02:00

Omdat ik de helft van de week doorbreng op een hogeschool, blijf ik feilloos op de hoogte van de laatste hits in modeland. En wat blijkt? De meerderheid van de studerende meisjes ziet er tegenwoordig uit alsof ze na de les nog naar een galabal én een modeshoot tegelijk moeten.

Toen ik nog studeerde (de krakerige stem van de bomma denk je er zelf maar bij), jaja, toen zou geen haar op mijn hoofd eraan gedacht hebben om op torenhoge pumps naar school te gaan! Nu stijgt je aanzien blijkbaar recht evenredig met de lengte van je hakken.

Maar... dan moet je er wel op kunnen stappen natuurlijk! De meeste meisjes die ik tegenkom behoren tot categorie 1, 2 en/of 3 van de common mistakes uit dit filmpje.

Hahahaha! Sorry, maar daar moet ik dan toch stiekem eens om gniffelen, als ik voorbij kom gewaggeld op mijn platte sneakerkes.

200 plekken maar slechts 1 winnaar

2011-05-17T21:02:00.000+02:00

Nadat ik alle dubbels (en mijn man, die heeft hier al een massa van die boeken liggen) eruit haalde, hield ik nog 88 inzendingen over. Een hartverwarmend resultaat, ik had nooit verwacht dat zoveel mensen zouden willen meedoen, dus: bedankt! Ik heb het lot laten beslissen en de winnaar is geworden...

Volgens mijn berekeningen was dat de persoon die dit zei:

Dus nu ben ík op mijn beurt erg benieuwd wie B. is!
Proficiat! Mail je adres door en het boek komt jouw kant op.

De rest kan het boek bestellen via de webshop van Lannoo of ambachtelijk kopen voor 9,95 euro.

Geen geld voor een meesterwerk!

Nein, mann...

2011-05-16T20:59:00.000+02:00

Ach, scheisse... Nu is er een tsjoepke uit onze tas uit Berlijn.
Ja, nu moéten we wel teruggaan!

Of brengen jullie nooit leuke koffietassen mee uit den vreemde?

Elke ochtend weer een beetje op reis gaan. Love it.

PS: dinsdagavond, 17 mei, maak ik de winnaar bekend. Nog een paar uurtjes om mee te doen dus!

Waar mijn leven de laatste dagen zoal uit bestaat

2011-05-13T20:03:00.000+02:00

Stof. Stofzuigen. Tegelwinkels. Beetje wegdromen bij het gewiebel in mijn buik. Getimmer. Ikea. Stof. Werkmannen voorzien van koffie en koffiekoeken. En cola. En grenadine met ijsblokjes. Geboor. Stof. Een bad in de living. Bamboeparket. Parkeerplaatsen vrijhouden voor de deur. Stof. Een geboortekaartje dat nu echt af is. Suikerbonen waar ik nog even mee wacht omwille van het stof. Elf jaar samen zijn met mijn fantastisch(e) ~~lief~~ man. Samen mijmeren over een friemelend wezentje dat bij ons komt wonen. Ons samen totaal niet kunnen voorstellen hoe dat zal zijn. De laatste opdrachten afronden. Tussen het stof. Schattige rompertjes hamsteren. Een bedje krijgen van de fiere oma en opa. Middagdutjes. Verkoopsters van babywinkels die me kost wat kost een geboortelijst in mijn maag willen splitsen. Geweldig sexy ondergoed. Dikke, pijnlijke vingers. Een hoofd dat op mijn blaas drukt. Drie keer per nacht plaspauze. Een bont en blauwe buik, vanuit de binnenkant. Nog altijd de steunkousen. En stof.

's Tof.*

*Maar voor jullie gaan panikeren: komt allemaal goed :-)

Ondertussen in de badkamer...

2011-05-08T16:37:00.001+02:00

Dat worden een paar weken zonder bad of douche (maar gelukkig wel met wc en lavabo beneden). Slik.
Hieronder alvast een foto 'voor' en 'tussenin'. Over drie weken hopelijk een foto 'na':

Allez, 't is te zeggen, technisch gezien werkt de douche eigenlijk nog wel:

Cadeautje!

2011-05-05T10:10:00.000+02:00

Howla, en plotsklaps is het boek uit! Vanochtend werden we om acht uur uit bed gebeld door een koerier met een pakketje. Een stapel boeken met mijn naam erop en mijn foto op de achterkant. Mijn. Eigen. Foto.

Dat gebeurt (gelukkig) ook niet elke dag! Daarom geef ik zo'n boek met een foto van mij op de achterflap weg, als dat niet sympathiek is! Geef toe, dat ontbrak toch nog net aan uw verzameling salontafelboeken?

Gewoon een berichtje posten en op 17 mei trek ik de winnaar. Dat is de officiële openingsdatum van het MAS - trouwens ook één van de 200 plekken die je echt-echt-echt gezien moet hebben in Antwerpen.

Zo. Klaar, iedereen? Dan verklaar ik de wedstrijd... nu voor geopend!

Het Verhaal van de Navel

2011-04-29T10:06:00.000+02:00

Wat voorafging
Een tijdje geleden voor het slapengaan kleedde ik me uit op de slaapkamer. Niet veel later kwam ik in paniek terug naar beneden gestormd, waar Sven nog rustig wat zat te lezen.
Verschrikt riep ik uit: "Het is aan het gebeuren!!"
Mijn wederhelft keek me met grote ogen aan, sprong recht en graaide alvast de autosleutels en het valiesje (waar nog helemaal niks inzit) bij elkaar. Tegelijkertijd riep hij even hard terug: "WAT is aan het gebeuren?!"
"Eh, mijn navel is naar buiten aan het komen..." stamelde ik.

Waarom het gebeurde
Nu weet ik niet hoe het met u zit, maar ik heb 'iets' tegen mijn navel. Ik vermijd zoveel mogelijk om eraan te komen en zelfs mijn lief maakt best ten allen tijde een grote bocht rond dat putje in mijn buik. Ik weet niet waar het vandaan komt of wat de oorzaak is van dit navelcomplex maar het is er. Ontegensprekelijk.
Het zal u dan ook niet verbazen dat ik niet uitkijk naar het moment waarop mijn navel -dertig jaar lang een lieflijk putje, nu een opengerokken vlakte met één dieperliggend bultje in het midden- eruit gaat floepen.
Maar nu weet ik in elk geval wel wat ik best niét roep op dat moment. :-)

Ik vraag me af waarom ik...

2011-04-27T17:29:00.000+02:00

... patatten zeg, maar toch altijd netjes aardappelen op mijn boodschappenlijstje schrijf.

Als ge op vakantie zijt, kunt ge niet bloggen

2011-04-26T22:13:00.000+02:00

Als ge schelpen moet rapen, garnalen wilt pellen en zandkastelen moet bouwen ook niet.
Als ge met uw lief naar de Ardennen gaat ook niet.
Als ge daar heel de dag door druk bezig zijt met kaasblokjes en sosiskes snijden, biertjes/appelsapjes drinken, boekskes lezen en dutjes doen ook niet.
Als ge dan ook nog eens potjes chocomousse op uw 32 weken dikke buik wilt laten balanceren, zeker niet.
En als de nogal corpulente bovenburen u wakker houden met hun nachtelijke gerampetamp al helemaal niet.
En bloggen gaat ook niet als er zo'n tof domein als het Domein van Chevetogne te ontdekken valt (Mensen! Daar is een Tiny-wandelpad! Maar dan van Martine).
Wat zeker ook niet helpt is steunkousen moeten dragen bij +27°.
En als ge samen met uw lief in uw gîte op de laptop de laatste hand legt aan het geboortekaartje, dan is bloggen ook niet echt topprioriteit.
En als ge dan op de terugweg naar huis bij uw zus langsgaat en de auto vol met babyspullen laadt, waardoor ge de volgende dag spontaan in een opruim- en kuiskramp schiet, dan komt bloggen er meestal ook niet van.

Maar ooit komt het weer goed met mij, hoor. Laten we dat afspreken.

Smeltgevaar

2011-04-15T09:28:00.000+02:00

Mensen die niet van babytoestanden houden kunnen beter nu wegzappen want dit wordt een post vol zeemzoet gemijmer. Over een gynaecologe die zegt dat we vanaf nu -dertig weken en drie dagen ver- wel mogen beginnen aftellen. Over een baby die al 2,100 kg en 42 cm groot is (slik!). Onze baby, die erop los trapt, stampt, hikt en ronddraait.

En over ons huis dat zich héél langzaam maar zeker vol übercute, hier-kan-ik-me-zo-ons-babietje-in-voorstellen-spullen begint te vullen. Met frisgewassen ieniemienie rompertjes die plots op ons droogrekje hangen. En bedjes die gekeurd en gekozen worden. En... deze té coole pakjes waar Sven zijn mama onlangs mee afkwam. Pure vintage waar Sven zelf ook nog in heeft liggen friemelen als baby.

Ooh, smelt, smelt, smelt!

Gekidnapt worden is leuk maar...

2011-04-11T20:40:00.001+02:00

... gekidnapt worden naar De Hoge Veluwe voor een zonnig fietstochtje en het Kröller-Müller Museum door vijf zalige madammen, bubbels drinken, picknicken, aardbeientaartjes eten en overnachten in een heerlijke B&B is nog leuker!

Kent u Jezus niet?

Jezus kent u wel!

En afsluiten met The Red Hat Society op de achtergrond

Ik dacht, ik zeg het even.

2011-04-08T20:12:00.000+02:00

Voilà.
Dus: rood en groen = wit, goud = fondant, blauw = melkchocolade.

Gedaan met de pogingen om half opengeprutste papiertjes eruit te laten zien alsof nog niemand er is aan geweest.

Bloot

2011-04-08T10:41:00.000+02:00

Mijn lief zit in Kopenhagen met Mr. Coolinary. Over een uurtje ongeveer schuiven ze hun voeten onder tafel bij Noma, het beste restaurant in de wereld potdoeme. En verder lijkt het of de rest van de wereldbevolking druk bezig is met paasvakantieplannen maken.

En ik blijf thuis. Workie workie. 't Is te zeggen: zaterdag word ik blijkbaar gekidnapt door een paar vriendinnen onder het mom van een laat trouwcadeau. Ze hebben me alvast verzekerd dat ik niet met een konijnenstaartje moet gaan rondhuppelen - hoezee! Maar ik ben wel razend benieuwd naar waar het tripje gaat! Binnenkort staan er ook nog een weekendje zee en een weekendje Ardennen op de planning.

En dat is prima. Want of ik nu in de zon zit op het terras van het café om de hoek, of ik sip melk uit een kokosnoot aan de andere kant van de wereld, vakantie zit vaak meer in je hoofd dan in je agenda.

Er is alleen één regel die nooit -maar dan ook nooit- geschonden mag worden:

Als je aan zee bent, moet je met je blote voeten in het water.

Prettige vakantie iedereen!

Wie zoekt die vindt

2011-04-04T22:25:00.001+02:00

Voor Zonneland kreeg ik meteen een paar leuke opdrachten. Eén ervan is de rubriek 'Later word ik...'. Hiervoor moet ik kinderen tussen 10 en 12 jaar interviewen die nu al zeker weten wat ze later willen worden. Concreet zoek ik kinderen die dromen van een job als boer * cameraman-/vrouw * sportman/-vrouw * kok * iets universitairs.

Als je een kind kent dat graag in Zonneland zou staan met een interview en een foto, mag je me altijd mailen! Op het einde van deze week maak ik een selectie en komt de jongen of het meisje te weten of en wanneer het interview doorgaat.

Even alles op een rijtje. Ik zoek:
- jongens en meisjes
- tussen 10 en 12 jaar
- nu al overtuigd van wat ze willen worden
- mogelijke beroepen: boer * cameraman/-vrouw * sportman/-vrouw * kok * dokter/ingenieur/... (iets aan de universiteit)

Merci!

Een jaar zonder

2011-04-02T19:25:00.001+02:00

Vandaag is het precies een jaar geleden dat bomma patatjes voor eeuwig bij de Jos op een wolk kroop en we voor de laatste keer een kus op haar koude wangen plantten.

Dus kookten we patatjes uit een van haar oude potten en keken we nog eens extra lang naar haar foto, die altijd over onze schouder meekijkt als we aan het eten zijn.

Zou zij de zon van vandaag geregeld hebben? Zou het hààr bloed zijn, dat tenslotte ook door de aderen van haar eerste achterkleinkind stroomt, dat ervoor zorgde dat onze baby vandaag de hele dag lang extra actief was? Zou ze het daar een beetje naar haar zin hebben, met haar benen bungelend langs die wolk naast de man van haar leven? En zou ze het merken, telkens als we plots, vaak in een flits, weer even aan haar denken?

Dag lieve Anna, groetjes van ons drie.

Joepie, jeeuj en hoezee tegelijk!

2011-03-31T20:24:00.001+02:00

Terwijl het ene boek bijna in druk gaat, komt er alweer een nieuwe opdracht binnen gefladderd. Ik moet zo ongeveer de grootste geluksvogel zijn van het westelijk halfrond. Want kreeg ik me daar vorige week toch een leuk mailtje! Van een supertoffe madam van Uitgeverij Averbode, of ik toevallig niet voor Zonneland en Zonnestraal wil gaan schrijven.

"Denk je er eens over na?" vroeg ze aan mij. Lieve mensen van Uitgeverij Averbode, schrijven voor lagereschoolkinderen, voor een tof tijdschrift dat ik vroeger van voor naar achter verslond, daar moet ik helemaal niet over nadenken! Dat is nondedjoemele waar ik vroeger altijd al stiekem van droomde en dat wordt me nu zomaar op een presenteerblaadje aangeboden. Bleek dat de mevrouw mijn blog gelezen had en dat ze daardoor zo'n vermoeden had dat ik goed zou schrijven voor de kinderen van de doelgroep. Mocht ik kunnen, ik zou mijn blog er prompt van gaan omhelzen!

Dus vandaag toog ik met een mandje vol verwezenlijkingen (en maar een kwartiertje te laat) naar de bossen van Everbeur om er kennis te maken met twee lieve dames die me een stapeltje tijdschriften en enkele opdrachtjes in mijn handen duwden. Een goed uur later stond ik weer buiten, surfend op een golfje van geluk. Zo een golf die je helemaal overspoelt met een gevoel van juiste keuzes, blijheid voor de kansen en de erkenning en ja, verdorie toch ook wel een flinke portie trots omdat ik het toch maar heb gedaan, mijn leven in een nieuw jasje gestoken twee jaar geleden.

Af en toe eens je stoute schoenen aantrekken en uit je makkelijke, voorspelbare comfortzone komen: ik kan het iedereen aanbevelen.

En ja, binnenkort ga ik naar de kapper.

Zomerdeo & andere geurherinneringen

2011-03-24T18:03:00.000+01:00

Vanaf het moment dat ik na een lange winter niet meer verpakt rondloop in twee paar panty's en vijf lagen bovenkleding (hoera!) en het lekkkere geurtje van mijn deo terug door mijn lichte kleren komt, ben ik in een flits weer op rugzakreis. In een ver land met continu warm weer maar beperkte toegang tot propere douches, waardoor de deo altijd binnen handbereik bleef. De geur van vakantie, alleen maar doen waar je zin in hebt, zeezout in je haar en een gebruinde huid.

En zo zijn er nog meer geuren die bepaalde herinneringen totaal uit het niets weer laten opduiken in mijn hoofd. Zoals daar onder andere zijn:

Geurherinnering #1: De geur van gebakken koteletjes
Instant flashback naar de eettafel van mama. De soep aten we al op tijdens Home & Away en nu komt het avondeten (zonder tv). Dat vlees, dat at ik meestal op met lange tanden, maar lekker rùiken dat dat kon doen.

Geurherinnering #2: Mojito
Feestjes à l'improviste op ons hoekappartementje, zomaar, op een doordeweekse avond, breng jij wat chips mee, wij zullen snel nog wat drank gaan halen. Met een huis vol kaarsjes en het licht van een zomeravond dat héél langzaam, bijna ongemerkt, wegebt en plaats maakt voor een warme nacht. Gekeuvel en muziekjes luisteren tot een kot in de nacht. Toen we mojito's nog exotisch vonden en theelichthoudertjes nog niet hoefden te matchen met elkaar.

Geurherinnering #3: Snottebellensoep
Ik weet totaal niet waar ik deze geur vandaan haal, maar een bepaalde mama van een bepaald vriendinnetje uit de lagere school maakte soms soep waarvan ik vond dat ze naar snottebellen rook. Als ik daar ging slapen hoopte ik altijd uit de grond van mijn hart dat ze iets anders had klaargemaakt. Alles behalve dié soep. Nu vermoed ik dat dat het een -misschien nogal mislukt?- recept voor erwtensoep was, maar destijds was ik absoluut geen fan. Intussen gelukkig wel. Van andere versies althans.

Geurherinnering #4: De jas van mijn lief
Tijdens de eerste, zalige, kalverliefdevolle maanden met Sven had zijn tweedehandsjas een aparte geur die je niet vaak ruikt. Niet vies, niet bijzonder lekker en zeker ook niet die typische tweedehandsklerengeur waarvoor ik mijn neus altijd moet dichtknijpen. Ik kan de geur met niets anders vergelijken, maar als dat geurtje terug voorbij komt gekringeld, zit ik in een klap weer op het Conscienceplein in de zon, met mijn hoofd in de schoot van mijn lief en één ijsje voor twee.

Geurherinnering #5: Gras
Ik was wat je noemt totaal geen buitenkind, maar als ik dan toch eens mijn luie boekenwurmenkont uit de zetel richting tuin bewoog, dan ging ik liefst op blote voeten badmintonnen in de tuin. En precies die geur van dat gras, tijdens de eeuwigdurende zomervakantiedagen met slaatjes van rijst, appel, kaas en mayonaise en als dessert een zakje chips van de crèmekar, die mis ik hier in de stad soms nog het meest van allemaal.

Een half jaar

2011-03-21T15:22:00.000+01:00

Vandaag ben ik exact drie maanden verwijderd van mijn uitgerekende datum. Zes maanden ver dus, of morgen 27 weken blijkbaar, ik snap nog altijd niet veel van hoe ze dat nu eigenlijk uitrekenen. Ongelofelijk trouwens dat er al een half jaar iemand in mij zit. Maar tot nu toe vind ik het nog altijd heerlijk. Op sommige dagen voel ik me wel een wandelende olijf op stokjes maar meestal hebben we het echt naar onze zin, zo met ons tweetjes.

En misschien ligt het aan de zon maar mijn to-do-lijstje-van-de-dag is al bijna afgewerkt en de namiddag is nog maar net begonnen! Er zijn gewoon zo van die dagen waarop alles volgens plan loopt. Ze zijn dun gezaaid, dus kan je ze maar beter koesteren. Alleen 'strijken' staat nu nog op de lijst (vandaar het drogende tafellaken op de foto), maar dat is voor vanavond. Nu is het hoog tijd om naar buiten te gaan en een plantencentrum te gaan zoeken. En hopelijk ook wat kleur te kweken op mijn wit velleke.

Maar eerst nog even reclame: today I will be mostly wearing een broche van mijn schoonzus Mieke Dierckx. Ze heeft verschillende varianten op deze, je kan haar contacteren via de website!

Tuut

2011-03-17T17:41:00.001+01:00

Wij kochten vorige week een nieuwe auto! En wij, dat zijn de buren en wij. Jep, goed gelezen. Hoe dat komt? Een lang verhaal kort:

Wij (Sven en ik) wisten al regelmatig niet meer waar onze auto geparkeerd stond, gewoon omdat we hem al drie weken niet meer gebruikt hadden. En wij hebben ook niet zo vaak een auto nodig. Ah ja, want wij doen hier bijna alles met de fiets of de tram. Een echte groene woont in de stad, was het niet Mieke Vogels die dat zei?

Onze buren, die sinds een half jaar zonder auto zaten, leenden af en toe de onze. Een goeie deal, zo werd het beestje toch nog gebruikt. Maar onze auto begon te verslijten en een baby in een semi-sportkarretje installeren is toch ook nét iets te onpraktisch. Dan maar weg met die handel? Hm, helemaal zonder auto, dat zagen we dan ook weer niet zitten.

Dus besloten we (de buren en wij) om samen 1 auto te kopen. Wat we dan ook deden, na een uitvoerige doch redelijk gezellige uitleg van Autopia over hoe dat nu eigenlijk in de praktijk in zijn werk gaat, particulier autodelen. Zij gaven ons ook rekenbladen (om in te vullen en uit te rekenen hoeveel je per kilometer moet betalen, dus wie meer rijdt, betaalt ook meer) en contracten zodat er bij stopzetting of issues geen ruzie van komt.

En dan komen natuurlijk de opmerkingen en de vragen, van mensen die totààl niet kunnen begrijpen waarom we nu toch zoiets zouden willen 'riskeren'. En waarom niet, vraag ik mij dan af? Nu genieten we met 2 gezinnen van 1 spiksplinternieuwe auto voor de helft van het geld. Ook de jaarlijkse kosten worden door 2 gedeeld. Nu gaan we nog bewuster om met de vraag: "Heb ik de auto daar écht wel voor nodig of kan het ook anders?" - geen overbodige luxe in tijden waarin we tot over onze oren in de klimaatproblemen zitten, lijkt mij. En nu leren onze kleintjes ook dat je niet alles met de auto hoéft te doen en dat delen een schone zaak is.

Trouwens, ik vind niet dat wij ons moeten verantwoorden waarom we met 2 huishoudens 1 auto kopen, terwijl er gezinnen zijn met twee, drie, of zelfs méér auto's!

Maar stiekem wou ik natuurlijk vooral gaan autodelen omdat ik mij dan kon amuseren met het maken van een rittenboek, gheghe.

Tadaah: een ~~gezinswagen~~ rock 'n' rollauto, héél handig voor instrumenten en versterkers.

Het rittenboek (met dank aan Vermiljoen voor de inspiratie).

Met handige gegevens zoals noodnummers.

Een envelopje om de bonnetjes van de tankbeurten in te stoppen (hoeft niet, maar mag wel).

Extra blaadjes, zoals nuttige tips bij stressmomenten, ...

... plaats om leuke plekjes onderweg te delen met je medebestuurders en autospelletjes.

En natuurlijk het belangrijkste: veel blaadjes voor het noteren van de kilometerstanden.

Oh-ooh...

2011-03-03T16:31:00.000+01:00

Sla je spaarvarken aan diggelen, neem een gróte sjakkosh mee (om vrouwen die jouw buit willen inpikken van je af te slaan) en bereid je voor op een nog grotere portie gierende hormonen, ogen uitkrabbende (al dan niet zwangere) vrouwen en ten gepaste tijde een stevig partijtje vrouwencatch.

Dames, het is weer stoffenverkoop van Fragile! En de stockverkoop van zwangerschapskleding (die je ook zo kan dragen) volgt in april. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb...

Voor de baby komt

2011-03-02T17:37:00.000+01:00

Slik. Nog maar een kleine vier maanden en mijn man en ik kunnen nooit vanzeleven nog iets samen met twee doen en onze agenda gaat zo leeg zijn als een uitgeblazen Paasei en ons sociaal leven gaat zo dood zijn als een pier en dan gaat niemand nog met ons willen afspreken omdat wij altijd 'nee' moeten zeggen en dan gaan ze ons vergeten en dan worden wij wakker op een goeie dag in 2016 en dan beseffen we plots dat we geen vrienden meer hebben. Of een leven, whatsoever.

Dus, snel! Waarmee moeten wij onze agenda's in allerijl nog vullen vooraleer ik die baby eruit pers? Wat vindt u dat wij zéker niet mogen vergeten? Wat bent u misschien wel vergeten en waar heeft u eeuwig spijt van?

Staan al zeker op het programma: die rommelmarkt in de Galéries Leopold in Spa (bedankt voor de tip, Octavie! - zouden we ook naar de thermen gaan?), een weekendje Ardennen (en wel hier), een dagje Brussel, een dagje Amsterdam, een weekendje zee (voor mij) en een weekje Kopenhagen (voor de man), een nieuwe badkamer en héél veel naaien en frutselen.

O ja, en uitslapen. Héél belangrijk.
En ontbijtjes, lunchdates, dinertjes en alles daar tussenin. Ook onontbeerlijk.

Wat denkt u, lieve lezertjes, ben ik nog iets vergeten?

Oh, thank you, thank you, you are all so wonderful!

2011-02-28T21:28:00.000+01:00

Voilà. Het is weg. De teksten zijn weg. Foetsjie. Gone. Verschwunden. Gelukkig niet écht weg, nee, om die nachtmerrie te voorkomen mail ik al maandenlang, als een panische maniak, iedere keer de nieuwste versie van de teksten naar mezelf. Maar ze zijn binnen, wil ik zeggen, de teksten, bij de uitgeverij. Wat een gek gevoel! En ook wel een oh-jee-alles-klopt-toch-wel? en een help-ik-zal-toch-niks-vergeten-zijn?!-gevoel. Maar ik heb zwaar mijn best gedaan, dus het zal wel in orde zijn.

En sommigen vragen mij nu naar het zwarte gat, maar daar heb ik voorlopig nog geen tijd voor, voor een zwart gat. Ik moet deze week nog een voorwoord schrijven, nondedjoemele, een echt voorwoord, over waarom ik net dié 200 plekken heb gekozen en van die dingen. En ik moet ook nog nadenken over wie ik allemaal wil bedanken enzo, hoewel dat eigenlijk helemaal niet moeilijk is om te bedenken.

Goh, het voelt toch wel een kléin beetje als naar de Oscars gaan. Is er iemand die ik zeker niet mag vergeten? U, lieve lezer? Wilt u een speciale vermelding in mijn dankwoordje? Weet het mij vooral te zeggen!

In afwachting van uw smeekbedes drop ik hier even een vette schijf van een... wel, van een vet wijf! Om nog wat onnozele danspasjes te placeren, iets wat ik het afgelopen weekend héél vaak heb gedaan. En op één minuut vijfenveertig oefent ze ook alvast hààr bedankingsspeech. Woot woot!

Wat zal ik eens gaan doen dit weekend?

2011-02-24T09:45:00.001+01:00

Geen wekker zetten.
Uitslapen.
Koffie verkeerdjes drinken.
Afspreken met vriend(inn)en die ik al veel te lang niet meer gezien heb.
Dutjes doen.
Luisteren naar mijn man die lazy Sunday-plaatjes gaat draaien in de Bar Leon.
Plannen maken voor leuke uitstapjes.
Misschien alvast wat lentebloemen in huis halen.
Nog een dutje doen.
Genieten van de complimenten die ik gisteren kreeg over de teksten voor het boek. Waarna ik mezelf -na maandenlange shoponthouding- prompt trakteerde op precies zo'n klokje dat ik al zo lang wou en dat ineens, zomaar, voor mij opdoemde:

Hunderd Prozent mit die Handen gemacht en al!
Grüss Gott!

De laatste loodjes wegen het zwaarst...

2011-02-21T20:52:00.000+01:00

op de website van Lannoo

... maar het einde is in zicht!

Vrijdag moeten de teksten binnen en kan ik weer iets hebben dat op een sociaal leven lijkt.

Jihaa!

X Y vs. X X

2011-02-18T15:36:00.000+01:00

Sommige mensen vinden mij een echte jongensmama, terwijl anderen er dan weer 200% van overtuigd zijn dat er een meisje in mijn buik zit.

Wij weten het sinds woensdag (ghèghèghè).
Maar wat denkt u?

En helaas pindakaas, er valt helemaal niks te winnen... Alleen mijn allerbeste wensen voor een fijn, lollig weekend. Dat de zon volop mag schijnen!

Lief cadeautje!

2011-02-13T10:41:00.000+01:00

Van mijn lief!

Lief, he!

Ik zeg het nu maar al:

2011-02-11T13:38:00.000+01:00

ik wil gaan eten bij Dôme voor mijn verjaardag in november.
(tegen dat ik 31 ben moet dat toch wel lukken, chique gaan eten?)

En als het boek af is wil ik daar bij wijze van voorsmaakje op gaan klinken bij Dôme Sur Mer.
En wie niet weet wat doen op zondagochtend mag voor mij altijd eens een ontbijt bij elkaar sprokkelen bij Domestic.

Doeme, ik krijg honger.

Ik ben Sarah en ik strijk graag

2011-02-08T21:59:00.000+01:00

There, I've said it. Ik zal niet beweren dat ik mezelf elke avond naar huis haast in het vooruitzicht om te 'mogen' strijken, maar eens ik erin vlieg, is het allesbehalve een straf. Het zal wel iets te maken hebben met het propere van strijken (en het feit dat ik dus zo'n kind was dat zichzelf niet graag vuil maakte). Of misschien is het de geur van meiklokjes en de warme stoom die het hem doen.

Vergis u niet, het kan makkelijk gebeuren dat een zak vol strijk weken werkloos in de keuken staat te wachten tot ik zin krijg om erin te vliegen, maar eens ik mezelf eraan zet vind ik het de beste meditatie die er bestaat! Vooral simpele dingen als zakdoeken en handdoeken, méér zen kan het toch niet worden? En dan achteraf al die dikke stapels kleren nog een paar uur laten liggen voor je ze in de kast legt, zodat je er af en toe nog een voldane blik op kan werpen.

Ieder zijn afwijking, he.

Oh, nostalgie!

2011-02-03T11:43:00.000+01:00

Als kind was ik nogal een brave. Zo een kind dat het zelf huilend kwam vertellen als ze toch een snoepje uit de kast had gepakt. En dat blijkbaar niet graag naar de scouts wilde omdat ik daar zo vuil van werd. Hm... Ok: zeg maar seut. Maar in één ding was ik wel gespecialiseerd: zagen. Zeuren, zaniken, mekkeren.

Geliefkoosd onderwerp tijdens mijn zaaguurtje: de Curly Wurly's uit de Delhaize. U weet wel, die lange caramelreep met chocola die twee uur later nog tegen uw achterste kiezen plakt. Màn, daar was ik zot van.

"Mamaaaa?"
"Ja?"
"Krijg ik een Curly Wurly?"
-cue voor engelengezicht: nu-
"Maar je hebt er eergisteren al een gekregen en thuis zijn nog zoveel koeken."
"Alleeeeeee, mamaaa... Alstublieeeft?"
"Nee is nee, Saartje." (zo noemden ze mij toen nog)
"Alleeee..."
-cue voor meelijwekkende bambiblik: nu-
"Eéééén Curly Wurly maar..."

Ik weet eigenlijk niet of ik voor de rest over veel dingen gezaagd heb vroeger. Een kinderhand is gauw gevuld, zeker? Maar aan het boodschappen doen, samen met mijn mama, kwam een einde en dus ook mijn gezaag -over de Curly Wurly tenminste- stierf een stille dood.

Tot ik deze week in de Zeeman stond. Lagen daar -naast de koetjesrepen overigens- toch geen Curly Wurly's, zeker! Ik denk dat ik toch zeker één seconde getwijfeld heb en toen griste ik er meteen drie mee. En ik moest daar helemaal niet voor zagen tegen mezelf. Ik zou zeggen: kom eens proeven maar ik heb net het laatste exemplaar opgegeten.

U ziet, mijn hand is ook gauw gevuld.

I have a dream... of wacht eens... zeven dromen

2011-01-31T11:05:00.000+01:00

- dat ik op een ochtend opsta en dat de zolder gerenoveerd is
- dat de nieuwe badkamer er al is
- dat ik aan niets anders hoef te denken dan aan welk schattig dingetje ik nu weer eens zou gaan maken voor mini-me
- dat ik het hele huis een grondige poetsbeurt kan geven
- dat ik nog eens kan gaan slapen zonder de wekker te zetten
- dat er al een echte kinderkamer is
- dat ik zonder jas naar buiten kan

Begrijp me niet verkeerd, he, ik klààg niet, ik droom alleen maar.
Maar eerst is het nog een maand lang keihard werken voor het nieuwe boek en de leukste weetjes opsnorren over de belangrijkste bezienswaardigheden van Antwerpen.

Go me, go me, go me!

Nachtelijk vertier

2011-01-30T10:38:00.001+01:00

Deze dagen ben ik gedoemd tot strikte structuur en slapen, véél slapen. En vooral: op tijd gaan slapen. Er zit niks anders op dan naar dat lijf van mij te luisteren. Anders moet ik het de volgende dag bekopen, dus doe ik (meestal) braafjes wat mijn lichaam mij influistert.

Maar 's nachts, na het standaard toiletbezoek om klokslag half vijf, dan geniet ik van een gestolen moment waar niemand anders iets mee te maken heeft. Dan is hij/zij even van mij alleen. Dan leg ik mijn handen op mijn buik en volg ik wat er daar vanbinnen allemaal gebeurt. En dan draait de baby soms een hele kwartslag op enkele minuten tijd. Of dan bouwt hij/zij daarbinnen een feestje met handen en voeten tegelijk. Een zalig gevoel.

Ik hoop alleen dat het geen gabber wordt, die baby van ons.

Raar

2011-01-26T13:44:00.000+01:00

Zo raar is dat nu toch niet, een boterham met kaas, keiveel ketchup en augurken, he? Dat zou ik voor ik zwanger was ook al lekker gevonden hebben. En de bewering van mijn buurvrouw (zin in zoet = een meisje, zin in zout = een jongen) gaat ook niet op want de ene dag word ik overvallen door een drang naar onverantwoord veel chocolade en de andere dag moet de zak chips eraan geloven. 't Zal een hermafrodietje worden, zeker?

Wat ik raarder vind is de hoeveelheid spuuglelijke en/of tuttige kinderkleding die er bestaat! Pastelkleuren en beige, brr. Ik zal toch terug zelf achter mijn naaimachine moeten kruipen denk ik. Of hopen op een goeie zomer, zodat ons kind alleen maar een pamper en een bodieke aan moet doen natuurlijk.

Vragen voor wie niet op Facebook zit

2011-01-23T19:46:00.000+01:00

Bon, met een baby op komst moet er dringend geklust worden -en dan bedoel ik niet de rare term van klussen die op zwangerschapsforums gebruikt wordt, maar het echte mannenwerk. Staan op het verbouwingslijstje: de badkamer (die helemaal vernieuwd moet worden), een groendak (bovenop die badkamer) en een zolder (waar nu niet veel is en die 1 slaapkamer en 1 bureau moet worden) en daar allemaal nieuwe ramen in.

Of dat nu allemaal klaar geraakt voor de baby er is, daar heb ik mijn bedenkingen bij, maar met de badkamer alleen al zou ik al superblij zijn! Wat er onvermijdelijk ook op ons lijstje staat zijn verbouwingsvragen. Mijn Facebookvrienden heb ik al een hele week lastiggevallen met deze vragen, vandaar dat ik het nu over de blogboeg gooi.

Ik heb zelf namelijk altijd 101 dingen die ik liever doe dan me bezig houden met onderstaande vragen, dus ik reken op u, beste lezer. Als u het echt te saai vindt, begrijp ik dat ook volledig en mag u deze beurt overslaan. Ga niet langs start -u ontvangt geen geld want dat gaat allemaal op zijn tegen dat mijn vragen beantwoord zijn vrees ik.

Here we go:

Is bamboeparket aan te raden en zo ja, ook in de badkamer? (en nee, ik heb Bregje nog altijd niet gevonden, madame)

Wie weet een goeie groendakaanlegger?

Wie heeft zolderinspiratie?

Positief - negatief

2011-01-21T09:50:00.001+01:00

Ik ben niet van het zagende soort. Sowieso vind ik dat onze waarde landgenoten zo vaak alleen maar kijken naar wat we niet hebben -terwijl wij hier meestal net zoveel tevéél hebben! Dat de mensen toch eens leren een beetje contenter te zijn met alle dingen die hier zomaar zijn.

Waar ik wel met een portie gezonde jaloezie -of beter: bewondering- naar kan kijken is naar talent. Naar mensen die loepzuiver het mooiste lied uit hun keel tevoorschijn toveren. Of naar mensen die van die ongelofelijk schone foto's kunnen maken. Neem nu de fotoreportages van Nimsa. Ik moet daar bijna van blèten zo schoon.

Een grappige conclusie

2011-01-19T12:06:00.000+01:00

Met een paar collega's volgden we pas een cursus rond sociale media, over hoe je Facebook en consoorten moet gebruiken om je doelgroep te bereiken en van die dingen. De lesgever stelde de vraag wie regelmatig iets post op zijn Facebook-account en voor wie dat eerder een opgave is, wie daar echt zijn hoofd over moet breken.

Die vraag leidde tot een bizarre conclusie want daar waar mijn collega een enorme flapuit is van het extraverte soort, vraag je aan mij best niet om iets in een groep te gooien. Ik durf het wel, maar ik babbel gewoon niet zo graag. Vaak denk ik al terwijl ik iets aan het zeggen ben 'Maar wat ben ik hier nu toch aan het zeggen?'. Nee, ik luister liever.

In het echte leven dan. Want nu lijkt dat in het virtuele leven helemaal andersom te zijn. Facebookstatussen, blogposts en reacties rollen er bij mij zo uit, die dienen zich als het ware vanzelf aan in mijn hoofd, terwijl mijn collega zelden zelf iets zal schrijven op haar Facebookprofiel. En dat, beste mensen, vond ik best wel een beetje grappig.

Enfin, we weten allemaal dat ik dit hier vandaag schrijf bij wijze van afleiding voor mezelf en om mijn zenuwen voor vanavond te onderdrukken, maar laten we nu maar eventjes gewoon doen alsof het echt een wereldschokkende conclusie is, ok? Ok!

Energy level high!

2011-01-18T10:02:00.000+01:00

Vorige week was niet zo'n goeie week. Of tenminste, donderdag en vrijdag waren niet wat je noemt geslaagd.

Teveel werken, teveel piekeren, teveel binnenzitten, teveel zitten suffen.
Te weinig ontspanning, te weinig lachen, te weinig frisse lucht, te weinig slaap.

Gevolg: energy level low en weinig beweging in the baby department.
Remedie: fiets op en naar het park! Ook al was dat dan door de regendruppels, het voelde héérlijk. Met elke ademteug leek het of mijn batterijen laagje per laagje weer helemaal werden opgeladen.

Gisteren zette ik de trend verder: hard werken maar ook hard ontspannen, in een zwembad dat ik maar moest delen met twee andere mensen. Met de baby die onder me aan hing in het water voelde ik me net een soort van moederdolfijn. Niet dat mijn zwemslagen zo sierlijk zijn -verre van- maar het idee van een kleintje zo dicht tegen je aan te hebben in het water.

Gevolg: zalig veel klopjes en stampjes en vlinders. En energie. En werklust. En goede moed.

Ik voel de lente opborrelen, maar ik vrees dat het ergste nog moet komen -hoorde ik daar vanochtend weer het woord 'smeltende sneeuw' op de radio? Laat de winter maar plaatsruimen voor de lente, ik ben er klaar voor.

En Nina Simone voelt het ook -ja, nog eens Nina, altijd Nina:

PS: morgen weten we misschien of het een jongen of een meisje is!

Op de kop

2011-01-12T21:33:00.004+01:00

Precies vijfenzeventig dagen zijn we vandaag getrouwd. Hoera! En net vandaag passeerde dit liedje nog eens de revue in onze cd-speler. Het is het nummer dat we lekker luid draaiden in het districtshuis, toen de grapjas-schepen was uitgebabbeld, we onze ringen omhadden en we onze handtekening zetten onder het Officiële Document. De zaal vulde zich in een mum van tijd met breed glimlachende mensen.

En toen het liedje daarstraks begon liet ik prompt de strijk vallen om mijn ~~lief~~ man eens goed vast te pakken voor een danske. Het ging alleen net iéts moeilijker dan vijfenzeventig dagen geleden, met die bult ertussen, maar dat geeft niet.

Mochten er nog mensen zijn die twijfelen: trouwen is heerlijk!

Hoe ik me een.. euhm.. bult schrok

2011-01-10T13:56:00.001+01:00

Ik probeer niet teveel te lezen over zwangerschap en aanverwanten en van die vrouwenforums op babysites blijf ik al helemààl zo ver mogelijk uit de buurt. Bangmakerij en Onnodige Stresserij vind ik dat meestal. Maar soms lees ik wel eens hoe het met den Appie gesteld is op 9maand.

Zoals nu las ik dat er blijkbaar al iemand in mij zit die ongeveer achttien centimeter meet. Achttien. Centimeter. Heb je dat al eens bekeken op een meetlat? Een mens van achttien centimeter, ik was eigenlijk nog gewoon in de 'je baby is nu ongeveer zo groot als een peer'-fase. Maar nee, dus plotsklaps zit er al iemand van achttien centimeter in mijn buik. Hoe zot is dat!

Nog zotter vond ik wat er een paar nachten geleden gebeurde. Dat ik opstond om te gaan plassen -dat vond ik al lang niet zo gek meer-, maar toen ik daarna even wakker lag, klopte er ineens iemand aan. Niet aan de deur, nee, ergens in mijn buik, ja!

Tok.......... (Heh? Was dat wat ik denk dat het was?)
Tok.......... (Oh my god dat was de baby! Denk ik.)
Tok.......... (Ja, dat was zéker de baby!)

En dat was het. Dus lag ik op een donderdagnacht om vijf uur 's ochtends met wijdopen ogen en een razendsnel kloppend hart naar het plafond te staren. Magic!

Op het gevaar af om een echte babyblog te worden (vergeef me Sid), nog even een foto van hoe dat eruit ziet, iemand -een baby, voor alle duidelijkheid!- van 18 centimeter in je buik hebben:

Een date met een kanjer

2011-01-06T11:07:00.001+01:00

Sinds kort heb ik elke avond een date met deze kanjer. Dat komt door een erfelijke factor in ons familiebloed, genaamd 'de Factor V (5) van Leiden', waardoor er meer kans is op stollingsproblemen, waardoor er meer kans is op bloedklonters, waardoor er meer kans is op minder eten voor de baby.

Stoer als ik ben ram ik dus elke avond deze klepper in mijn bovenbeen. Eigenlijk spuit je dit best in je buik, maar gelukkig zei de gynaecologe dat het ook in mijn been mocht.

En zo stoer ben ik nu eigenlijk ook weer niet. Want elke avond probeer ik te doen alsof het niet meer hoeft. Of zeg ik dat ik het een keertje ga overslaan. Maar dat krijg ik dan ook weer niet over mijn hart. En er zijn echt wel veel grotere spuiten dan deze. Ach ja, het is voor een goed doel, hee, mensen, alles voor het goede doel!

En met welke uit de kluiten gewassen knaap heeft u elke avond rendez-vous?
Ik hoop dat het er een is waarvan het stokje niet zo prikt.

Het Jaar van de Inspiratie

2011-01-03T09:57:00.000+01:00

Zwanger zijn is iets raars. Naast het feit dat ik niet voorbij een (oven)raam, spiegel of enig ander blinkend oppervlak kan lopen zonder mezelf en mijn buik erin te bekijken, de eeuwige jeuk op mijn buik en rug, de moeheid die me overvalt op de raarste momenten - net als de honger (gelukkig niet de misselijkheid) en de goedbedoelde informatie van mensen over wat je nu wel of niet mag eten (bangmakerij, ik zeg het u!) lijkt het ook of die baby mijn inspiratie van binnenuit opeet.

De eerste drie maanden was ik te moe om ook maar één creatieve (of enige andere) poot uit te steken, de maand daarna leek de inspiratie nog steeds niet terug te komen. Lichte paniek, want er staan nog enkele opdrachten op het programma waarvoor wel enige vorm van inspiratie vereist is de komende weken - niet in het minst ons eigen geboortekaartje.

En dan had ik het nog niet over de 'kerst'kaartjes! De kaartjes zelf verstuur ik meestal pas na nieuwjaar, maar het idéé is er normaal toch al veel vroeger. Nu was er niks. Noppes. Nada. Tot ik me gisteren gewoon terug achter mijn linomesjes en rubberstempeldinges zette. Héérlijk, weer eens iets maken met mijn eigen handen! Snij snij, stempel stempel. Zelfs met twee kleuren, mensen, een primeur! Het leek hier wel een mini-zeefdrukkerijtje - héél erg mini dan. En missie geslaagd: vandaag kan ik alvast enkele kaartjes op de bus doen.

Maar niets zo erg als vrezen dat 'het' weg is en niet meer terugkomt. Bij deze wens ik iedereen voor 2011 dus een onophoudelijke stroom aan inspiratie toe - mezelf inbegrepen!

Stiller. Trager. Rustiger.

2010-12-24T15:32:00.000+01:00

De winter maakt vanzelf het onderscheid tussen wat belangrijk is. En vooral: wat niet.

Dus maken we het hierbinnen extra gezellig met ons kerstdiner-voor-twee en hopen we dat het morgen beter gaat. Tot dan doen we maar even zoals de kleinste van ons drieën: lekker warm binnenblijven. Niet dat we iets anders van plan waren vandaag, maar nu moét het wel. En dan steken we kaarsjes aan en luisteren we naar Sigur Rós en dan doen we alsof we echt in Ijsland zitten. Een maand of zes, ongeveer, dat lijkt me een strak plan.

Aan iedereen een warm winters feest zonder blik- of andere schade gewenst!

Dat was het dan

2010-12-23T09:49:00.001+01:00

Zo, met het einde van onze vlaggenactie zit tegelijk mijn laatste (uithuizige) werkdag van 2010 erop. In januari heb ik ook nog flink wat vrije dagen zodat ik mezelf helemaal kan onderdompelen in Het Boek. Na het gemoedelijke voorbereidende werk zet ik me schrap voor enkele intense weken. Kluizenaarsstijl. Schrijven, schrijven, schrijven. Mezelf onderdompelen in woorden en weetjes. En ook nog in enkele geboorte- en huwelijkskaartjes. Een mens moet toch iéts doen als er geen vlaggen meer te knippen vallen.

Over de vlaggen gesproken: hier volgt de samenvatting. Om half zeven opstaan. Om half acht vol goede moed op de tram. Om acht uur in de vrieskou aanschuiven bij andere mensen van andere acties. Tien minuten later te horen krijgen dat er slechts twéé acties aan bod kunnen komen - waarvan de vroegste om 9u20. Het opgeven. Dan maar wat gaan zwaaien met de vlaggen op het plein, zodat we zeker in beeld zouden komen en tenminste ook eens kunnen zeggen dat we op de nationale tv zijn geweest. En dan op een drafje de vlaggen in de gleuf deponeren, teken doen aan de presentatrice dat ze ze zeker moet ophangen (waarop zij 'jaja' knikt en waarschijnlijk bij zichzelf denkt: 'man, wat doé ik hier?').

En als kers op de taart: een uitermate mottige foto laten nemen terwijl je dat doet (voor alle duidelijkheid: ik spreek voor mezelf). Dat was wel een beetje een domper... Gelukkig waren er nog wel al jullie heerlijke reacties op de blog en op Facebook. Merci!

Zot zijn doet geen zeer (of soms een heel klein beetje)

2010-12-21T23:34:00.001+01:00

Het is nu half twaalf. Ik heb net bijna vier uur aan een uur gesorteerd, geknipt, gemeten en genaaid. Net zoals de laatste zes weken enkele avonden per week. Voor vlaggen. Voor àndere mensen. En dan is het nog niet gedaan!

Maar gelukkig wel echt-echt-echt bijna. Morgenochtend rond 7u30 stappen mijn buurvrouwen en ik op de tram richting Glazen Huis. Om daar te gaan vertellen dat we meer dan 3.300 euro bij elkaar hebben genaaid. Dat wil dus zeggen (wil ik het weten?): meer dan 6.600 vlaggen.

Ik weet het. Wij zijn zot. Maar het is bijna voorbij.

(En vandaag besefte ik dat er dag op dag over een half jaar midzomernacht gevierd wordt. En dat er dan ongeveer -als alles goed gaat- een kleine baby in mijn armen ligt. Óók zot, hoor! Maar dan een soort zot dat wél zeer gaat doen, vrees ik... ;-)

De hel genaamd 'koopzondag'

2010-12-19T20:34:00.002+01:00

Wat ik me de laatste dagen afvraag:

1. Wie haalde het ooit in zijn hoofd om koopzondagen uit te vinden?

2. Is er één mens die overvolle straten en winkels leuk vindt?

3. Waarom nemen al die mensen dan ook nog eens hun kínderen mee?

4. Hoe komt het dat het voltallige winkelpersoneel van de Meir en consoorten nog niet in de psychiatrie is opgenomen? (ik bedoel maar: én de hele dag kerstliedjes, én irritante klanten, én werken op zondag?!)

5. Waar stockeert de mensheid de elementaire beleefdheid tijdens deze dagen? Graag laten weten in de reactiebox zodat ik daar volgend jaar ook mijn goede manieren kan achterlaten om mijn ellebogen te gebruiken bij het voorkruipen, spullen uit mensen hun handen te rukken en deuren tegen neuzen te laten klappen.

Valt het op dat mijn kerst-ergernis zich vandaag een weg naar het absolute dieptepunt katapulteerde? Vandaag -koopzondag, I know...- bevond ik mij namelijk in de hel genaamd 'Decathlon'. Passeerden ontelbare keren de revue - in deze volgorde:

1. 'Gezellig slenterende' en dus vreselijk in de weg lopende, uitgezakte vrouw

2. Gevolgd door een afgeleefde man die duidelijk liever thuis naar het veldrijden wou kijken

3. Met daarachter een winkelkar die meer weg heeft van een hond-aan-de-leiband dan van een winkelmandje

4. En ongeveer een kilometer dààrachter -gewoon op het geluid afgaan- stonden/hingen/lagen de jengelende, zeurende, bloed van onder de nagels halende, flauwe, ambetante joeng. (jaja, kom maar op met uw 'wacht maar' - maar ik boek nu al een babysitafspraak voor al mijn kerstinkopen tijdens de komende twintig jaar, of nee, doe maar dertig!)

Weer nam ik enkele voornemens. Wil iemand mij hier volgend jaar rond oktober-november aan herinneren? Zelf ga ik ze waarschijnlijk weer niet onthouden:

1. Nooit meer buitenkomen op koopzondag

2. Heel het jaar door uitkijken naar cadeautjes en niet wachten tot de week voor Kerstmis

3. Mijn familie overhalen om zelf geschenkjes te maken

Gelukkig waren/was er nog de:

1. Leuke spulletjes op Café Ateljee - met de heerlijke stoffen van Vermiljoen, die zich te pletter knipte voor al die vrouwen die ook blij waren dat ze de kersthel ontvlucht waren

2. De mooie mutsen van Knitting For Life

3. Mijn huis in kerststemming dankzij de mooooooie lantaarntjes van bij Goed Van Doen

4. En mijn kerstboom - dit jaar gepimpt met prachtige engeltjes (ook Goed Van Doen) en de onvermijdelijke maar o zo leuke Hema-spulletjes

5. De geur van lucifers

6. En de sneeuw, kraak, kraak, dwarrel, dwarrel - ondanks de miserie blijf ik het leuk vinden (als ik binnen zit, tenminste)

Och, kijk toch eens hoe mooi:

Tadaah...! En dan nu de echte reden van het getalm op deze blog (die u waarschijnlijk al lang geraden had):

2010-12-16T14:22:00.000+01:00

Meet onzen Appie*: verwacht rond midzomernacht!

* 'onzen Appie' is de werktitel en is in geen geval een indicatie voor het geslacht want dat weten we zelf nog niet

Hallo, is daar nog iemand?

2010-12-15T19:26:00.001+01:00

Pff, triestig hier, he, de laatste tijd? Ik begin intussen een beetje te snappen hoe zij zich voelt. Vaak heb ik op Facebook alles al getoond en dan vergeet ik het hier soms te melden.

Bijvoorbeeld dat er vorige zondag een fantastische Knip Inn was voor Vlag For Life! Check de regenbogen hieronder (yep, méérvoud!) en de sfeerbeelden. Evy bracht een overheerlijke thematische cake mee, er waren bijna meer mensen dan taakjes en het leek bij tijden wel een illegaal fabriekske van den H&M. Maar dankzij alle vrijwilligsters -zelfs van heinde en verre!- verzetten we echt een berg werk! Toch is nog lang niet alles klaar... Dus sorry aan de wachtenden, we werken ijverig en naarstig en noest en het einde is in zicht.

En dan komt er ook hier, op deze blog, weer wat leven in de brouwerij. Echtentechtig waar beloofd.

't Is niet voor mij, 't is voor de weeskindjes

2010-12-03T10:10:00.003+01:00

Zeg niet:
Mijn duim doet zeer van het knippen met een weerbarstige kartelschaar.
Mijn huis -en dat van mijn buurvrouwen- ligt vol met stofvlokken en stukjes draad.
Onze living lijkt wel een opslagplaats voor oude stofjes.
Ons keperlint is alwéér op.
Onze mannen gebruiken onze naai-avonden als excuus om op café te vluchten in plaats van te helpen.
Ik wil de komende drie jaar niets, maar dan ook niéts meer in driehoekvorm knippen.

Maar zeg:
We hebben al voor meer dan 2000 euro aan bestellingen ingezameld voor Music For Life, met dank aan alle enthousiaste bestellers!
Dat wil zeggen dat wij meer dan 4000 vlaggen zullen moeten knippen (and counting).
Onze vlagjes zijn met hun halve euro per stuk dan ook echt belàchelijk goedkoop.

Om te voorkomen dat we in 2022 nog altijd vlaggenslingers zitten te naaien, stoppen we op maandag 6 december definitief, onverbiddellijk en resoluut met het aannemen van nieuwe bestellingen. Vanaf dan mag Sinterklaas het overnemen.

PS: We organiseren volgende week een knipmiddag of -avond (of Knip Inn, als je wilt ;-) in het café om de hoek. Iedereen met een kartelschaar en twee vrije handen is méér dan welkom! De datum volgt nog.

Ontdekking van de week

2010-12-02T10:15:00.001+01:00

Nu dacht ik echt dat het logo van Carrefour een klein rood pijltje naar links en een rare blauwe pijl naar rechts voorstelde. Tot mijn collega mij er van de week op wees dat dat gewoon een grote C in een liggende ruit is!

Boodschappen doen zal nooit meer hetzelfde zijn.

Goed nieuws!

2010-11-28T10:18:00.000+01:00

Onze vijvers zijn bijna helemaal dichtgevroren. Binnenkort schaatsen!

Nieuw bericht (onder lichte sociale dwang)

2010-11-25T18:19:00.002+01:00

Bon, als een mens al niet meer op café kan gaan zonder reclamaties te krijgen dat er al een week -een wéék, schande!- niets meer gepost is op deze blog, dan is het tijd om daar iets aan te doen. Vertellen hoe het komt dat er al even niets nieuws meer te lezen valt, bijvoorbeeld.

Ik zeg het maar gewoon zoals het is, -de gevoelige lezers slaan deze paragraaf best even over:- ik was de laatste tijd vooral bezig met andere dingen dan bloggen. Ja, mensen, soms heb ik ook wel eens wat anders te doen. Zoals:

1. Dat bewuste nieuwe café achter onze hoek uittesten. Gevaarlijk, zeg ik u, zo'n gezellige koffiebar/kroeg (resp. overdag en 's avonds) op minder dan één minuut van je huis! Maar iemand moet zich opofferen om de volledige kaart te testen, natuurlijk. Ik krijg stilaan zo'n donkerbruin vermoeden waar het grootste deel van het nieuwe boek geschreven zal worden. O ja, en ze hebben er ook warme melk met een vollédige zak Maltesers in. Het heet een 'trekbom', maar het had net zo goed 'caloriebom' kunnen heten. Wie dit eens met mij wilt gaan uittesten, ik ben kandidaat.

2. Verjaren! En dat bleek helemaal zo erg niet te zijn, die 3 vooraan. Zoals het een jarige betaamt, mocht ik kiezen wat we gingen eten. Aangezien sterrenrestaurants en ik niet goed samen gaan (of ik word ziek, of ik val in slaap, of ik lust het niet, of alles tegelijk), koos ik gewoon voor een lekker frietje -met mayonaise erop en stoofvleessaus in een potje apart, dank u- en gingen we daarna met de hele bende gezellig op café. Meer moet dat soms niet zijn!

3. Naaien met de buurvrouwen! Klinkt kinky, is het niet. De bestellingen voor Vlag For Life dwarrelen net zo snel binnen als de eerste sneeuwvlokken. De teller staat op 80 bestellingen, 500 meter keperlint gaat er vlotjes door, we knipten al meer dan 2000 (!) driehoekjes uit restjes stof, al bijna de helft van de bestellingen zijn de deur uit. De zere polsen en de vermoeide ogen nemen we er graag bij, maar ik zou er niet van schrikken als ik morgenvroeg opsta met een resem vlaggen die uit mijn oren groeien.

En voilà, bij deze bent u weer volledig mee. Ik wens op café dan ook niet meer aangesproken te worden op mijn slabakkende blog behaviour. Ik dank u vriendelijk.

Trekbom, iemand?

Sarah en de laatste dag met het tweetje vooraan

2010-11-17T18:30:00.000+01:00

Ik ga je missen, tweetje. Vaarwel, het ga je goed. Het waren leuke tijden, prachtige jaren - waarvan ik op een of andere manier leek te denken dat ze nooit voorbij zouden gaan. Maar nu zijn we dan toch aangekomen op de laatste dag dat jij aan mijn voordeur staat.

En plots is die dag er veel sneller dan ik had verwacht. Kijk ik in mijn agenda en zie ik dat ik mezelf vanaf morgen een dertiger moet noemen! (Eunk?! Ik, die nog altijd verward word met kersverse hogeschoolstudentjes? De eeuwige jeugd in persoon? Say whàt?!)

Vanaf morgen wordt je plek onherroepelijk ingenomen door die nieuwe, onbekende drie.
De Jaren Met De Twee waren jaren van reizen, dansen, de man van mijn leven, feesten en onvoorstelbaar veel geluk. Ik ben benieuwd wat De Jaren Met De Drie allemaal nog in petto hebben. Maar als dat nog maar een fractie is van het voorbije decennium, dan ben ik zonder enige twijfel ne contente mens!

De trouw! (deel I)

2010-11-14T11:09:00.001+01:00

De randanimatie

2010-11-03T19:45:00.002+01:00

Voor de volledige fotoreeks moet u nog even geduld uitoefenen, maar tegen het einde van de week krijgt u meer, beloofd! Om u tot die tijd in stilte bezig te houden -met uw armen gekruist over uw bank, dank u- hier alvast wat foto's van de randanimatie.

Want zie eens wat voor geweldige buren wij hebben! Ze hadden niet alleen ons huis prachtig versierd, nee, want onze buren doen geen half werk. Ze waren namelijk een paar dagen van tevoren stiekem bij iedereen een briefje en een witte ballonnen in de bus gaan steken. Op dat briefje stond de vraag om de ballonnen opgeblazen (aja) aan de voordeur te hangen, dus toen wij zaterdagochtend uit het raam keken, zagen wij in heel onze straat niets dan wapperende witte ballonnen. Gewéldig, toch! Er waren wel twee huizen die niet hebben meegedaan, maar die namen heb ik natuurlijk netjes genoteerd.

Op deze foto ziet u ook nog de getuige van mijn ~~lief~~ man: zijn eigenste broer. Ook niet mis, he! Maar doe geen moeite, ladies, hij is al bezet.

En op deze wafeltjes (meer dan 200 in het totaal - al maar goed dat wij geen groot feest gaven!) hebben mijn schoonmoeder en ik een hele middag gezwoegd. Maar ik vond het wel een geslaagd cadeautje, twee hartenwafels in een zakje!

Aan onze artistieke buurman Stan the Man hadden we gevraagd om een paar deuntjes op zijn accordeon te spelen. Eerst was hij wat twijfelachtig, maar wat ben ik blij dat hij zijnen trekzak toch heeft meegebracht! Zo gezellig dat dat was!

When the moon hits the sky, like a big pizza pie, that's amooore..

En zo ziet uw huis er dus uit na een trouw. Of toch een deel ervan, want ook de andere kast staat nog vol met cadeautjes, boeketten en plantjes. En dan heeft u mijn Facebook-account nog niet bekeken, dat bruist daar van de gelukwensen. Ongelofelijk!

Dus bij deze nog een dikke merci aan iedereen, want zonder die randanimatie zou het niet half zo tof geweest zijn!

Trouwen is geweldig!

2010-10-31T16:17:00.000+01:00

We werden gewoon overrompeld door al die superlieve mensen en wensen. Echt een prachtdag, zelfs mét regen.

Het uitgebreide verslag en meer foto's volgen snel!

Vlag For Life!

2010-10-27T09:36:00.001+02:00

Heeft u nog een gevel die opgefleurd moet worden? Een speciale dag in het verschiet die schrééuwt om vrolijke vlagjes? Of wilt u met uw buren ook zo'n gezellige slinger over de straat spannen?

Mijn buurvrouwen en ik naaien voor u -en voor Music For Life- een vlaggenslinger op maat uit gerecycleerde lapjes stof. Een vlag kost 0,50 eurocent. De lengte van de slinger kiest u zelf. Mail naar vlagforlife@gmail.com en bestel vandaag nog!

Hoe geweldig zou het zijn als heel Borgerhout, of zelfs heel Vlaanderen vol zou hangen met fleurige vlaggen.. Zalig, toch?